Νομίζω ότι κάθε άνθρωπος έχει μέσα του τα στέγανά του. Τα όριά του, όπως αρέσει στους σύγχρονους ανθρώπους, που διαβάζουν ψυχολογία, να λένε. Έτσι κι εγώ έχω τα όριά μου, ως άνθρωπος , που έλεγα είτε από άμυνα, είτε από κόπωση, είπε από απαισιοδοξία, πως δεν χρειάζεται να μπαίνω στον κόπο να γράφω πάντα.
Ο κόσμος, πια, δε διαβάζει, έλεγα, οπότε απλά μπαίνεις στην διαδικασία να λες όσα πιστεύεις και δεν βρίσκεις στην ουσία κανένα αντίκρισμα. Δεν αιθεροβατώ· δεν θα σώσω τον κόσμο. Απλώς έφτασα κι εγώ στο σημείο να καταλάβω πως κάθε ένας από εμάς, στο μετερίζι του, πρέπει να προσπαθήσει να σώσει τον κόσμο. Και έτσι, όλοι μας, θα έχουμε την ευθύνη και θα μοιραστούμε αυτό το καθήκον.
Συνέβη κάτι και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας· η αναπάντεχη συνάντησή μου με έναν παλιό γνωστό μου· καθώς πιάσαμε την κουβέντα ύστερα από χρόνια γύρισε χωρίς λόγο και είπε: γράφεις ακόμα;
Και δεν είχα τί να τού απαντήσω. Διότι με το «γράφεις» εννοούσε πολλά άλλα. Το «υποστηρίζεις», το «μάχεσαι», το «ενδυναμώνεις» και «ενισχύεις», το «δίνεις φωνή σε όσους δεν το έχουμε με το να γράψουμε».
Και δεν ήθελα να σταματήσω να είμαι μαχητής. Και παραδέχτηκα πως ό,τι έλεγα μέσα μου είναι απλά δικαιολογίες. Η δουλειά, η έλλειψη χρόνου, οι υποχρεώσεις, όλα. Όλα μα όλα. Και πως όταν επιθυμείς, πραγματικά, να προσφέρεις και να ξεκινήσεις το σωστό δεν είσαι μόνος σου. Και δεν είμαστε μόνοι μας.
Έχουμε μαζί μας τον Χριστό. Έχουμε μαζί μας τα εφόδια εκείνα που ηθελημένα αφήσαμε στην άκρη· εκείνα που η κοινωνία τα εξοβέλισε διότι πολύ απλά δεν βόλευαν το ασύδοτό μας σήμερα. Και για όλα αυτά θέλω να συζητήσω, για αυτά θέλω να γράψω, για αυτά θέλω να μιλήσω.
Για τον Χριστό και το σήμερα. Πρακτικά. Μακριά από θεωρητικές προσεγγίσεις και διδασκαλίες.
Για τον Χριστό μέσα μας και στην καθημερινότητά μας, τον αγώνα μας, την πίστη και την ολιγοπιστία μας και τον ολετήρα που έχουμε για κοινωνία που μέσα της μπορούν να χωρέσουν και να επιτραπούν τα πάντα, κυριολεκτικά, αρκεί να μην χωρέσει ο Κύριος.
Ο μεγάλος Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι είχε γράψει: « Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται» και πολλοί από τον χώρο της εκκλησίας και της ορθόδοξης πίστης χρησιμοποιούν αυτήν την έκφραση· κι εγώ καταχρηστικά την χρησιμοποιώ και ας μού συγχωρέσει ο μεγάλος συγγραφέας αυτήν την κατάχρηση.
Ελπίζω σιγά σιγά να έχουμε συμπορευτές στο ταξίδι αυτό. Και να μπορέσουμε όλοι μας να βρούμε τον δρόμο μας μέσα από τον δρόμο Του.
