Για δεκαετίες, η κυρίαρχη ρητορική της αριστεράς με την ψευδοανθρωπιστική της αύρα και τις μονότονες ηθικολογίες, επέμενε πως οι λαθρομετανάστες είναι απαραίτητοι για να κάνουν τις “δουλειές που δεν θέλει κανείς”. Μια φράση που επαναλαμβάνεται χωρίς στοχασμό, σαν θρησκευτική ψαλμωδία. Ποια είναι όμως αυτή η δουλειά που υποτίθεται κανείς δεν επιθυμεί να κάνει; Μήπως η ίδια εργασία που επί δεκαετίες έκαναν Έλληνες, αξιοπρεπώς και χωρίς να θεωρούνται αναλώσιμοι;
Η αλήθεια είναι απλή: το επιχείρημα της υποχρεωτικής εισαγωγής εργατικών χεριών είναι βαθιά προσβλητικό προς τον εγχώριο πληθυσμό και εξυπηρετεί μόνο τα συμφέροντα των λίγων που αναζητούν φθηνή, αναλώσιμη εργασία χωρίς απαιτήσεις.
Στις ΗΠΑ, με την προεδρία του Τραμπ εφαρμόστηκαν αυστηρά μέτρα ενάντια στην παράνομη μετανάστευση. Αντίθετα με τις δυσοίωνες προβλέψεις της αριστεράς, η οικονομία όχι μόνο δεν υπέφερε, αλλά άνθισε. Στις αρχές του 2025, η ανεργία υποχώρησε στο 3,4 τοις εκατό, καταγράφοντας ιστορικό χαμηλό. Περισσότεροι από 1,2 εκατομμύρια Αμερικανοί εντάχθηκαν στην παραγωγική διαδικασία σε τομείς όπως η βιομηχανία, η γεωργία και η οικοδομή. Η κοινωνία επανήλθε σε τροχιά παραγωγής και ευημερίας!
Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Scott Bessent, συνοψίζει ξεκάθαρα την κατάσταση: «Το μεγάλο ψέμα ήταν πως αυτού του είδους η μετανάστευση δεν έβλαπτε τους εργαζομένους. Τώρα οι οικονομολόγοι παραδέχονται -τι έκπληξη!- ότι ακόμη και οι νόμοι της προσφοράς και της ζήτησης λειτουργούν και στην αγορά χαμηλής ειδίκευσης. Για χρόνια, η Wall Street πήγαινε καλά. Ήρθε η ώρα να πάει καλά και η Main Street. Να ευημερούν και οι δύο.»
Ο όρος «Main Street» αναφέρεται στη «λαϊκή οικονομία», δηλαδή στους απλούς ανθρώπους, στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, τους εργάτες, τους αγρότες. Είναι το αντίθετο της Wall Street, που συμβολίζει τις μεγάλες πολυεθνικές.
Αυτό το μοντέλο μπορούμε και εμείς να υιοθετήσουμε στην Ελλάδα. Να δώσουμε δουλειά, κίνητρο και αξιοπρέπεια σε Έλληνες, αντί να εισάγουμε άναρχα και ανεξέλεγκτα εργατικά χέρια. Να δημιουργήσουμε ένα μοντέλο μεταναστευτικής πολιτικής βασισμένο στην νομιμότητα, στην καταγραφή και στην επιλογή, όπως εφαρμόζεται επιτυχώς στη Σιγκαπούρη ή τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Εκεί, κάθε μετανάστης γνωρίζει από πριν τους όρους, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά του, ενταγμένος σε μια οργανωμένη κοινωνία που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη.
Ήρθε η στιγμή να σταθούμε στα πόδια μας. Όχι με ευχολόγια, αλλά με εθνική στρατηγική, κοινωνική ευθύνη και σεβασμό στον εργαζόμενο. Να εμπιστευτούμε τον δικό μας λαό. Να χτίσουμε μια Ελλάδα που δεν βασίζεται σε εισαγόμενη φτώχεια αλλά σε εγχώρια δημιουργία.
