Αδελφοί μου, «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθώς ἠγάπησα ὑμᾶς» (Ιωάν. 13:34), μάς παραγγέλλει ο Κύριος, και η εντολή Του αυτή γίνεται ο φάρος που φωτίζει την πορεία μας στην ζωή. Είναι μεγάλη ευλογία, αληθινά, να συναντήσει ο άνθρωπος τον συνάνθρωπό του, τον σύντροφο που θα γίνει συνοδοιπόρος του στον δρόμο της ζωής.
Ένας άνθρωπος που μαζί του θα μοιραστείτε τις χαρές και τις λύπες, τα βάσανα και τις ελπίδες, τις πληγές και τις νίκες. Στην ένωση αυτή, η αγάπη γίνεται θεραπεία, «φάρμακον ζωής» κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, που ιαίνει τις πληγές του ναρκισσισμού και της αυτοαπομόνωσης.
Διότι η αγάπη, η αληθινή, δεν είναι εγωιστική, αλλά θυσιαστική, «οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς» (Α΄ Κορ. 13:5). Είναι η αγάπη που οδηγεί στην αλληλοπεριχώρηση, στην ένωση δύο ψυχών που, ευλογημένες από τον Θεό, γίνονται «σὰρξ μία» (Γεν. 2:24), και αν ο Κύριος χαρίσει τέκνα, η αγάπη αυτή βαθαίνει, γίνεται εικόνα της Τριαδικής κοινωνίας, όπου ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιον συνυπάρχουν εν αρμονία και ενότητι.
Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος μάς διδάσκει ότι η ζωή μας εν Χριστώ είναι ζωή κοινωνίας, ζωή που δεν ζει για τον εαυτό της, αλλά για τον άλλο. Στον γάμο, η αγάπη αυτή εκφράζεται με την καθημερινή θυσία, την υπομονή, την συγχώρηση, την ταπείνωση. Ο γάμος, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, είναι «μυστήριον μέγα» (Εφεσ. 5:32), που καθρεφτίζει την ένωση Χριστού και Εκκλησίας. Οι έγγαμοι καλούνται να ζήσουν την αγάπη ως σταυρό και ανάσταση, να γίνουν ο ένας για τον άλλο «βοηθός κατάλληλος» (Γεν. 2:18), να καλλιεργήσουν την ενότητα που προτυπώνει την Βασιλεία του Θεού.
Η θυσιαστική αγάπη των αγάμων
Αδελφοί, η Εκκλησία μας, ως σώμα Χριστού, αγκαλιάζει εξίσου τους εγγάμους και τους αγάμους, διότι «πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Γαλ. 3:28). Ο απόστολος Παύλος, στην Α΄ προς Κορινθίους επιστολή του, υμνεί την αγάπη ως την «ὁδὸν ὑπερβαλλόντως» (Α΄ Κορ. 12:31), που ενώνει όλους, ανεξαρτήτως κλήσεως. Οι άγαμοι, εκείνοι που επιλέγουν την οδό της παρθενίας ή της μοναχικότητας, δεν είναι μόνοι, αλλά ζουν μίαν άλλη μορφή αγάπης, εξίσου θυσιαστική, εξίσου ιερή. Ο Παύλος γράφει: «Ὁ ἄγαμος μεριμνᾷ τὰ τοῦ Κυρίου, πῶς ἀρέσῃ τῷ Κυρίῳ» (Α΄ Κορ. 7:32), υποδεικνύοντας ότι η αγαμία είναι κλήση προς μίαν ολοκληρωτική αφιέρωση στον Θεό και τον πλησίον.
Αυτή η θυσιαστική αγάπη των αγάμων, όπως μάς διδάσκει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, γίνεται «θυσία ζῶσα, ἁγία, εὐάρεστος τῷ Θεῷ» (Ρωμ. 12:1). Οι άγαμοι, είτε ως μοναχοί, ιερομόναχοι, είτε ως αφιερωμένοι λαϊκοί, προσφέρουν την μοναξιά τους ως δώρο, ως σταυρό, για την σωτηρία του κόσμου.
Δεν είναι αποκομμένοι από την κοινότητα, αλλά γίνονται πνευματικοί πατέρες και μητέρες, αδελφοί και φίλοι, που αγκαλιάζουν κάθε ψυχή με την προσευχή και την διακονία τους. Κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, η αγάπη τους γίνεται εικόνα της κενωτικής αγάπης του Χριστού, που «ἑαυτὸν ἐκένωσεν» (Φιλιπ. 2:7) για χάρη όλων μας.
Η απαραίτητη εκκλησιαστική σύμπνοια
Η Εκκλησία, λοιπόν, δεν διαχωρίζει, αλλά ενοποιεί. Οι έγγαμοι και οι άγαμοι, ως μέλη του ιδίου σώματος, καλούνται να ζήσουν την αγάπη που «οὐδέποτε ἐκπίπτει» (Α΄ Κορ. 13:8). Οι πρώτοι, μέσα από την οικογένεια, καλλιεργούν την αγάπη ως καθημερινή θυσία και κοινωνία. Οι δεύτεροι, μέσα από την αφιέρωσή τους, προσφέρουν την ζωή τους ως «ὁλοκαύτωμα» (Ψαλμ. 50:21), αγαπώντας τον κόσμο ολόκληρο. Και οι δύο οδοί, όταν βιώνονται εν Χριστώ, οδηγούν στην ίδια κορυφή: την ένωση με τον Θεό και την αλληλοπεριχώρηση με τον πλησίον.
Αδελφοί, ας πορευθούμε όλοι μαζί, έγγαμοι και άγαμοι, κρατώντας την αγάπη ως λυχνία αναμμένη, ώστε να φωτίσουμε ο ένας τον άλλο στον δρόμο προς την Βασιλεία. «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις» (Ιωάν. 13:35). Αμήν.
