Οι εκκλήσεις του Πρωθυπουργού κατά της αποχής των νεοδημοκρατών δεν θα έχουν τόση αποτελεσματικότητα. Διότι αυτή την φορά η αποχή “βαμμένων” δεν είναι αποτέλεσμα “απλά απογοήτευσης” όπως στο παρελθόν, αλλά «ολοκληρωτικής αηδίας» λόγω της εμμονής του στην υλοποίηση της woke ατζέντας.

Βλέπετε η “απογοήτευση” έρχεται και παρέρχεται, το κλίμα αλλάζει με κάποιες κινήσεις, είναι κάτι συναισθηματικό κατά κύριο λόγο. Και η διαφήμιση μπορεί να επιβάλλει αλλαγές στο συναίσθημα. Η αηδία όμως είναι ένας εξελικτικός μηχανισμός που βοηθά στην επιβίωση του ανθρώπινου είδους, κυρίως προστατεύοντας το από “ανθυγιεινές” καταστάσεις.

Ως εκ τούτου είναι ριζωμένη βαθιά στον άνθρωπο και πολύ πιο δύσκολα διαχειρίσιμο από επικοινωνιολόγους που στο Μαξίμου τους έχουν με το καντάρι.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Φυσικά υπάρχουν και αυτοί (και φίλοι αναμεσά τους) που θα «καταπνίξουν» την αηδία τους για βραχυπρόθεσμα προσωπικά οφέλη. Όμως είναι συνεχώς και λιγότεροι, και κάθε φορά που το κάνουν πουλάν ένα κομμάτι της ίδιας τους της ανθρωπιάς.

The post Άλλο απογοήτευση και άλλο αηδία appeared first on Conserva.

«Ακροδεξιό τσουνάμι». Αυτό τον όρο ξεκίνησαν ήδη να χρησιμοποιούν στην χώρα μας προκειμένου να περιγράψουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα των ευρωεκλογών του Ιουνίου του 2024, που μπορούν να διαμορφώσουν ένα διαφορετικό μέλλον για την Ευρώπη.

Να ανατρέψουν τους σχεδιασμούς μετατροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ένα υπερκράτος που θα ασκεί ολοκληρωτικό έλεγχο επί των πολιτών της. Να διακόψει τις προσπάθειες που λομπίστες τεράστιων πολυεθνικών καταβάλλουν εδώ και χρόνια για να επιβάλλουν ακόμη και το τι θα μπορούμε να τρώμε.

Έχουν δίκιο να φοβούνται”

Να εμποδίσουν την επανάληψη των τραγικών επιλογών των lockdown και κάθε προσπάθειας η Γηραιά Ήπειρος να γίνει ένα κακέκτυπο της κομμουνιστικής Κίνας. Και κυρίως να σταματήσει την αντικατάσταση των Ευρωπαίων από τους πληθυσμούς της Ασίας και της Αφρικής που πολλαπλασιάζονται σε απίστευτους ρυθμούς την ίδια στιγμή που οι Ευρωπαίοι έχουν σταματήσει να αναπαράγονται σε ρυθμούς που εξασφαλίζουν την ανανέωση του πληθυσμού τους.

Και έχουν δίκιο να φοβούνται. Το κόμμα της Λεπέν στην Γαλλία καταγράφει ιστορικό ρεκόρ στις δημοσκοπήσεις. Το ίδιο και το κόμμα Βίλντερς στην Ολλανδία. Το AfD στην Γερμανία κατέγραψε και αυτό ιστορικό ρεκόρ, φτάνοντας σε απόσταση περίπου 7 μονάδων τους Χριστιανοδημοκράτες. Η Μελόνι ήδη κυριαρχεί στην Ιταλία, ενώ ακόμη και στην Πορτογαλία η πολιτική κρίση βοήθησε στην μετατροπή του Τσέγκα στην Τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας.

Ο χαρακτηρισμός «τσουνάμι» εκ μέρους τους, προφανώς γίνεται με σκοπό να «τρομάξει» τους πολίτες στην χώρα μας. Αποδίδει όμως σωστά την ορμητικότητα του φαινομένου, το οποίο δεν απειλεί τους πολίτες αλλά το υπάρχον δομημένο σύστημα που από τις Βρυξέλλες απειλεί να καθυποτάξει τους Ευρωπαίους πολίτες.

Στην πραγματικότητα όμως δεν πρόκειται περί «τσουνάμι». Το τσουνάμι, είναι μια «ξαφνική» και καταστροφική μετατόπιση νερού που συνήθως προκαλείται από κάποιο σεισμό.

Εδώ δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η ενίσχυση των πολιτικών δυνάμεων της κανονικής δεξιάς αποτελεί την απάντηση των ευρωπαίων πολιτών στην «μετάλλαξη» που συνέβη τα τελευταία χρόνια στα κεντροδεξιά κόμματα. Μια μετάλλαξη η οποία μπορεί να συμπτυχθεί στην υιοθέτηση θέσεων υπέρ της μετανάστευσης και της πρόταξης των woke ιδεολογημάτων.

Αυτές οι πολιτικές σταδιακά ενεργοποίησαν το πιο σημαντικό ένστικτο των πολιτών της Ευρώπης. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Δεν χρειάζεται κανείς να ψάξει πιο μακρυά για να καταλάβει γιατί υπήρξε αυτή η σταδιακή μετατόπιση του εκκρεμούς προς τα δεξιά.

Όταν διακηρυγμένος σκοπός των κεντροδεξιών κομμάτων είναι να μετασχηματίσουν την κοινωνία σου, να αντικαταστήσουν εσένα και να σε μετατρέψουν σε έναν αριθμό προκειμένου να είσαι πιο εύκολα διαχειρίσιμος από την «γραφειοκρατία» των Βρυξελλών νοιώθεις κίνδυνο.

Όταν βλέπεις στις πλατείες σου να μαζεύονται Ασιάτες και Αφρικανοί κραδαίνοντας σύμβολα ξένα προς εσένα, όταν έχεις τρομοκρατικές επιθέσεις, όταν τα χρηματά σου πηγαίνουν για να επιδοτήσουν τους αντικαταστάτες σου τρομάζεις.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Όταν δεν μπορείς πλέον να κρίνεις με βεβαιότητα ποιος είναι άνδρας και ποιος είναι γυναίκα, όταν το παιδί σου εκπαιδεύεται έτσι ώστε να μην έχει ποτέ του το φίλτρο της βιολογικής πραγματικότητας εξανίστασαι.

Και τι υπόσχεται η λεγόμενη «ακροδεξιά»; Την επιστροφή σε μια οικεία κατάσταση. Τον περιορισμό της μεταφοράς εξουσίας από τα έθνη-κράτη στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Την εφαρμογή των νόμων σχετικά με την μετανάστευση. Την επιστροφή στα δύο φύλα και τους γάμους μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Είναι τόσο περίεργο;

ΠΗΓΗ: Newsfire.gr

The post «Ακροδεξιό τσουνάμι» ή απλά μη μεταλλαγμένη δεξιά; appeared first on Conserva.

Ο ημιδιάσημος ράπερ «Μιθριδάτης», δευτερεύον μέλος της κάποτε κραταιάς χιπ χοπ μπάντας «Ημισκούμπρια» αποφάσισε τελικά να εξαργυρώσει και αυτός την αναγνωρισιμότητά του, κατεβαίνοντας στις εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ και ελπίζοντας σε μια θέση στην επόμενη Βουλή. Να ζεστάνει και αυτός της Βουλής τα έδρανα. Γιατί να μην το κάνει αφού έχουν προηγηθεί τόσοι που του «άνοιξαν τον δρόμο»;

Η ανακοίνωσή του έγινε το Σάββατο 1η Απριλίου από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα με ένα φωτογραφικό ενσταντανέ των δύο μεσήλικων να δίνουν τα χέρια και συνοδευόταν από ένα σουρεαλιστικό κείμενο: «Όλα στη διαφθορά και μες στην κάμφορα δεν κάνει διαφορά η συμφορά και σφύρα αδιάφορα”. Τα έχει πει ο Μιθριδάτης. Γι’ αυτό και συστρατεύεται με τον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, υποψήφιος στον Νότιο Τομέα της Αθήνας. Τον καλωσορίζουμε».

Δεν ήταν όμως η γελοιότητα της ανακοίνωσης που προκάλεσε τις αντιδράσεις της Νέας Δημοκρατίας. Δεν ήταν ούτε οι πολιτικές θέσεις του πρώην ημιδιάσημου ράπερ, μηδέ το γεγονός ότι μπορεί να θεωρούν ότι δεν έχει να προσφέρει κάτι στην χώρα.

Η Νέα Δημοκρατία αποφάσισε να εκδώσει ανακοινώσεις, στις οποίες στηλιτεύει κάποιες μάλλον χιουμοριστικές αναρτήσεις του κυρίου Μιθριδάτη, οι οποίες ήταν «σεξιστικές, ομοφοβικές και χυδαίες».

Συγκεκριμένα σε ανακοίνωσή του το γραφείο Τύπου της ΝΔ επισημαίνει ότι «ο κ.Τσίπρας ανακοίνωσε με πανηγυρικό τόνο χθες την υποψηφιότητα του Μιθριδάτη στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ επιβραβεύοντας τη στράτευση του εδώ και καιρό κάτω από τις κομματικές του σημαίες». Για τον κ. Τσίπρα, συνεχίζει, «και τον ΣΥΡΙΖΑ προφανώς είναι αδιάφορες οι ομοφοβικές και οι χυδαία σεξιστικές αναφορές του Μιθριδάτη αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι στον ΣΥΡΙΖΑ πάντα υπάρχει χώρος για τέτοιες συμπεριφορές. Ισχύει το ίδιο και για τον Τομέα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ; Θα ζητήσει την αποπομπή του από τα ψηφοδέλτια ή ενόψει εκλογών θα κάνει τα στραβά μάτια;».

Παραθέτονται μάλιστα οι «αναρτήσεις» του φέρελπι πολιτικού. Τις οποίες νωρίτερα, πριν από την επίσημη ανακοίνωση της ΝΔ, είχε «ξεθάψει» ο Άδωνις Γεωργιάδης ο οποίος μάλλον προτίμησε να ασχοληθεί με τον Μιθριδάτη και δεν πρόλαβε να δει τι γινόταν με το turkaegean.

«Εάν δεν πρόκειται περί πρωταπριλιάτικου αστείου, είναι πραγματικά απίστευτο ότι ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να προτείνει για βουλευτή του Ελληνικού Κοινοβουλίου έναν άνθρωπο που διακρίνεται για ομοφοβικές, σεξιστικές, και χυδαίες συμπεριφορές σε τέτοιο βαθμό» σημείωσε συγκεκριμένα ο υπουργός Ανάπτυξης.

Είναι πραγματικά εκπληκτικό το πώς για λίγα ψίχουλα κομματικής σκοπιμότητας, ο Άδωνις Γεωργιάδης, που θέλει ο ίδιος να ισχυρίζεται ότι εκπροσωπεί την δεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας έσπευσε να υιοθετήσει όλο το οπλοστάσιο λέξεων της άκρας αριστεράς.

Όροι οι οποίοι δεν έχουν άλλο σκοπό παρά το να αναγκάσουν όποιον δεν αποδέχεται τα δόγματα της πολιτικής ορθότητας να σιωπήσει, χρησιμοποιήθηκαν από έναν υποτίθεται δεξιό πολιτικό, ο οποίος τους έφερε στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου «νομιμοποιώντας» τους ως πολιτικά όπλα. Και γιατί; Για να … θαμπώσει την μουτζουρωμένη εικόνα του Μιθριδάτη και του χρεωκοπημένου ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζοντας ίσως ότι θα μπορέσει να συσπειρώσει υπό τα λάβαρα τις ΝΔ, τις παλαβές φεμινίστριες που δεν σηκώνουν αστείο και τους τηλεευαγγελιστές του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος που ψάχνουν να ρίξουν κάποιον στην πυρά για να πάρουν «ακτιβιστικούς πόντους».

Δεν γνωρίζω εάν ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει πάθει κάποιου είδους «ιδρυματισμό» ζώντας όλη την ημέρα ανάμεσα στους εκπροσώπους αυτής της μάστιγας που ονομάζεται πολιτική ορθότητα ή εάν απλά δεν κατάλαβε τι έκανε παρασυρμένος από την προεκλογική έξαψη.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Λίγη όμως σημασία έχει. Διότι πλέον την επόμενη φορά που θα κατηγορηθεί κάποιο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας για κάποιον αντίστοιχο -ισμό, στο πλαίσιο της «κουλτούρας της ακύρωσης» την οποία όλοι οι σύγχρονοι συντηρητικοί πολιτικοί καταδικάζουν, θα είναι ο κ. Γεωργιάδης που θα την έχει νομιμοποιήσει.

Δημιουργώντας το ερώτημα του τι είναι τελικά πιο επικίνδυνο. Η γραφικότητα του Μιθριδάτη ή «ορθοπολιτικότητα» του Άδωνι;

The post Ο Άδωνις, ο Μιθριδάτης, η γραφικότητα και η πολιτική ορθότητα appeared first on Conserva.

Ο χειμώνας που έρχεται, μου θυμίζει έντονα ένα βιβλίο του Γκυγιάμ Φαίη (Guillaume Faye) που διάβασα το 2013, με τίτλο “Convergence of Catastrophes”.

Ως συνήθως ο Faye δεν έπεσε μέσα σε όλες τις λεπτομέρειες (π.χ. έβλεπε ως απειλή τον παγκόσμιο νότο αντί της σύγκρουσης ανατολής-δύσης) αλλά έπιασε με εκπληκτική ακρίβεια το γενικό κλίμα.

Η σύμπτωση τεσσάρων μεγάλων κρίσεων (κατάρρευση εφοδιαστικών αλυσίδων λόγω covid, ενεργειακή, πληθωριστική, γεωπολιτική) το μέγεθος των οποίων είναι απόρροια των προσπαθειών της “παγκοσμιοποίησης” θα πλήξει δυσανάλογα την Ευρώπη λόγω της κατάρρευσης των παραδοσιακών θεσμών που κρατούν τις κοινωνίες ενωμένες σε καιρούς κρίσης.

Η βιασύνη των ευρωπαϊκών ελίτ να καταστρέψουν την εθνική ομογένεια των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η συνεχής μεταφορά εξουσιών από το τοπικό (έθνος-κράτος) στο υπερεθνικό (Βρυξέλλες), η διάλυση της οικογένειας στο όνομα ενός μηδενιστικού ηδονισμού, η αποπομπή της θρησκείας από τον δημόσιο χώρο και όλα τα επιμέρους χαρακτηριστικά της woke ιδεολογίας δεν αποτελούν κάποιου είδους “όπλο” για την Ευρώπη αλλά τα αδύναμα σημεία της.

Ζητούν σήμερα από αυτούς που έχουν εκπαιδεύσει να ζουν σε ένα ατελείωτο παρόν να κάνουν θυσίες για να διασφαλίσουν το μέλλον. Μαντέψτε τι (δεν) θα γίνει. Οι ευρωπαίοι δεν θα επιλέξουν να θυσιάσουν την ευζωία τους για τον ίδιο λόγο για τον οποίο δεν τους ενδιαφέρει το εάν θα αντικατασταθούν από τους νεοεισαχθέντες του παγκόσμιου νότου.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Δεν έχουν ιστορική συναίσθηση, δεν έχουν ηθική πυξίδα και δεν έχουν σχηματισμένη στο συλλογικό τους ασυνείδητο κάποια κοινή πορεία προς το μέλλον.

The post Σύγκλιση καταστροφών appeared first on Conserva.

Κατά την διάρκεια του μηνύματος του Πρωθυπουργού για την 25η Μαρτίου, λίγοι ήταν αυτοί που έδωσαν σημασία στην αποστροφή του ότι οι επαναστάτες κατάφεραν να μετατρέψουν μια πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία σε ανεξάρτητο κράτος. Λιγότεροι ακόμη έδωσαν σημασία στο άλλο κομμάτι του μηνύματός του. Αυτό στο οποίο είπε ότι οι Επαναστάτες του 1821 «έθεσαν σε κίνηση μια διαδικασία, το τέλος της οποίας ούτε και οι ίδιοι μπορούσαν να ονειρευτούν».

Όταν οι ικανότητες και τα όνειρα συνυπάρξουν μπορεί αυτό που φαίνεται αδύνατο να γίνει δυνατό.

Τα όνειρα βέβαια των επαναστατών ήταν γνωστά. Τα είχαν οι ίδιοι εκφράσει πολλάκις και δεν έφταναν μέχρι τα πρώτα σύνορα του ελληνικού κράτους. Εκτείνονταν πολύ μακρύτερα, πολλά από αυτά δε συμπεριελάμβαναν και την Βασιλεύουσα και άλλες περιοχές που δεν είναι κομμάτι του ελληνικού κράτους. Βλέπετε οι επαναστάτες του 1821 δεν ήταν διαχειριστές. Δεν είχαν ως φιλοδοξία να λειτουργούν ως έπαρχοι, ως εκπρόσωποι της Υψηλής Πύλης.

Αυτά τα όνειρα διαμόρφωσαν την ταυτότητα των Ελλήνων για ολόκληρο τον αιώνα μετά την επανάσταση, παράγοντας τα περισσότερα εκ των «θαυμάτων» που μεγάλωσαν την χώρα μας. Ήταν αυτά τα όνειρα που οδήγησαν τον ανθό του ελληνικού λαού, των Ελλήνων πολιτών να απελευθερώσουν το ένα μετά το άλλο εδάφη της χώρας μας, με ένα απροκάλυπτα φιλελεύθερο επιθετικό πνεύμα. Ήθελαν ελευθερία και εθνική ολοκλήρωση. Μπορούσαν να ονειρευτούν και με πυξίδα αυτά τα όνειρα κινήθηκε το ελληνικό κράτος τα επόμενα χρόνια. Βλέπετε όταν οι ικανότητες και τα όνειρα συνυπάρξουν μπορεί αυτό που φαίνεται αδύνατο να γίνει δυνατό. Αυτά τα όνειρα, που υπήρχαν, αποτέλεσαν την βάση της εθνικής μας ανεξαρτησίας και της προόδου που επετεύχθη χάρις στις θυσίες των Ελλήνων σε αρκετά στάδια.

Θα περίμενε κανείς ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας να κατανοούσε τα όνειρα αυτά. Δεν ξέρω ποια είναι τα όνειρα του κ. Μητσοτάκη πάντως θα του συνιστούσα να τολμά να ονειρεύεται με τον τρόπο που ονειρεύονταν οι προγονοί μας. Να ονειρεύεται το τέλος των διαδικασιών που εκκινούν σε μια πολύ περίεργη εποχή που ομολογουμένως εγκυμονεί τεκτονικές αλλαγές.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Ας κάνει αυτού του είδους τα όνειρα και ας κάνει τους Έλληνες κοινωνούς των ονείρων αυτών. Ας τολμήσει ο Έλληνας πρωθυπουργός να σκεφτεί κάτι διαφορετικό από αυτό που έχει μέχρι τώρα δείξει στους Έλληνες και τα οποία ομοιάζουν επικίνδυνα με τα φληναφήματα του ΓΑΠ για την «Δανία του Νότου», παρουσιασμένα απλά με καλύτερο τρόπο λόγω της στήριξης που έχει από πληθώρα συστημικών ΜΜΕ.

Ας μην είναι η φιλοδοξία του απλά να είναι το λιγότερο κακό στην σύγκριση με τον Αλέξη Τσίπρα.

The post Τα όνειρα των επαναστατών appeared first on Conserva.

Κανείς από όλους αυτούς δεν έκανε τον κόπο να τις κοιτάξει και να πει “ρε παιδιά είστε σίγουρος ότι αυτές είναι για παιδιά;“

Να πάρει τηλέφωνο και να πει, κοιτάξτε ρε παιδιά τις “προδιαγραφές” (τις οποίες κάποιος απλά έκανε κόπη πέηστ και στα @@ του μετά). Ή να πει “αυτό το πράγμα δεν το στέλνω” ή “αυτό το πράγμα εγώ δεν το παραλαμβάνω”. Κανείς υποθέτω εκ του αποτελέσματος. Όλοι στα @@ τους.

Γιατί κανείς δεν ασχολήθηκε; Γιατί δεν τους αφορούσε. Ήταν ακόμη μια δουλειά του “δημοσίου”, προκειμένου να δείξει η κυβέρνηση “κοινωνικό πρόσωπο” και ότι ο πατερούλης νοιάζεται για όλους. Και αυτός που τις έφτιαχνε και αυτός που τις έπαιρνε δεν ένοιωθε ότι τον αφορούσε η διαδικασία. Ήταν μια “κλεισμένη δουλειά” και απλά έπρεπε “να φύγουν τα πανιά”.

Κάπως έτσι, αλληλοσυμπληρούμενα απέτυχε τόσο το κράτος, όσο και ο “ιδιωτικός τομέας”, που για να “προστατεύσει” την αυτοδιοίκηση, αποφάσισε να κινηθεί “κεντρικά”.

Δεν χρειάζεται να αναλύσω, κανονικά θα έπρεπε να γνωρίζουμε ότι αυτές οι τακτικές δεν λειτουργούν από την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού. Αλλά το γεγονός ότι τόσο ο ιδιωτικός τομέας, όσο και το κράτος απέτυχαν να παράξουν ένα προϊόν τόσο απλό όπως οι υφασμάτινες μάσκες, φοβάμαι πολύ για τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού για την “επανεκκίνηση” της αμυντικής μας βιομηχανίας.

• 
  Μια γενιά που χάνεται
• 
  “Ο Μακάριος ενέκρινε την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο όταν βρέθηκε στην Αγγλία, 17/7/1974”
• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία

ΥΓ: Φυσικά η “ευθύνη” όλων των παραπάνω, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ευθύνη αυτών που έβγαλαν τις προδιαγραφές, αυτών που πήραν τις αποφάσεις τελευταία στιγμή κλπ.

ΥΓ2: είμαι βέβαιος ότι κάποιος θα το είπε, θα πήρε τηλ. Αυτό όμως κάνει την κατάσταση χειρότερη στην πραγματικότητα διότι δείχνει ότι δεν του δόθηκε σημασία, ακριβώς για να φύγουν τα πανιά.

The post «Να φύγουν τα πανιά!» appeared first on Conserva.

Κάνουν όμως λάθος. Δεν είναι πρόβλημα επικοινωνίας,αλλά ουσίας. Ποια είναι η ουσία; Η ουσία είναι το “αφήγημα” το οποίο έχει αναλάβει να δομήσει η Επιτροπή 1821. Αντί για μια ενωτική προσέγγιση, βασισμένη στην απελευθέρωση (και όχι γέννηση) του έθνους, οι άνθρωποι αυτοί είναι σαφές ότι πιστεύουν πως θα χρησιμοποιήσουν τους εορτασμούς για τα 200 χρόνια, προκειμένου να καταφέρουν να καταστήσουν κυρίαρχο ένα “φιλελέφτ” αφήγημα, που ταιριάζει με όλα, κυρίως όμως με τις απόψεις μιας αποκομμένης από το έθνος “ελίτ” (αλί στις πραγματικές ελίτ) .

Αυτή τους η προσπάθεια να διαχωρισθούν από την «πλέμπα» των κατά Χίλαρυ Κλίντον “deplorables” και να ξεχωρίσουν με βάση το διαφορετικό αφήγημα τους δείχνει την εμμονή τους να αναδειχθούν ως «φωταδιστές».

Γι’ αυτό και η εμμονή στην ιστορική λεπτομέρεια, που όχι απλά δεν έχει να προσθέσει τίποτε στην εποποιία της ελληνικής επανάστασης αλλά αντιθέτως αφαιρεί από το επίκεντρο του δημόσιου λόγου το ιστορικό της μέγεθος.

Αυτό ακριβώς είναι που ξεκαθαρίζει το τι θεωρούν ως ουσία οι συγκεκριμένοι άνθρωποι. Στα 200 χρόνια από την επανάσταση να μην θυμηθούμε τον Κολοκοτρώνη, τον Καραϊσκάκη και τον Παπαφλέσσα, αλλά να εορτάσουμε τους ίδιους.

Να θεωρήσουμε ότι το σημαντικότερο πράγμα στα 200 χρόνια από την επανάσταση έως σήμερα είναι οι ίδιοι. Κάνουν στην άκρη τον Σταυρό, κάνουν στην άκρη την Σημαία, κάνουν στην άκρη ο,τιδήποτε έχει να κάνει με την ταυτότητα του Έλληνας και τοποθετούν στο επίκεντρο το «άρθρο» τους, το «πούρο» τους, το αφήγημα και το πρόσωπό τους.

Ως εκ τούτου θεωρώ ότι είναι πολύ αργά για «διορθώσεις» στην πορεία αυτής της επιτροπής, αφού ήδη αντί να συζητάμε για το 1821 συζητάμε για τους ίδιους. Είχαν την ευκαιρία τους και λόγω αμετροέπειας ναρκισσισμού και ενδεχομένως υπερβολικής αγάπης για τα ίδια τους τα γραπτά, την έχασαν. Ας φροντίσουν έστω και την τελευταία στιγμή να αποχωρήσουν, γιατί έτσι θα προσφέρουν την σημαντικότερη υπηρεσία στα όσα θα πρέπει να ξεκινήσουν να γίνονται σε λίγους μήνες.

The post Φτιασιδώματα appeared first on Conserva.

Πολλοί πιστεύουν ότι ο Covid 19 είναι κάποιο είδος εξωγήινης εισβολής που σημαίνει το τέλος του κόσμου. Αλλά η πραγματική απειλή είναι ένας πολύ πιο θανάσιμος ιός: Το μίσος κατά των αξιών που έχουν καθορίσει τον πολιτισμό μας για αιώνες.

Για πολλούς αιώνες απορούσα ως προς το γιατί η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σταμάτησε να υπάρχει και αντικαταστάθηκε από κοινότητες κατώτερες πολιτισμικά σε σύγκριση με αυτή. Πώς και γιατί μπορούσε η πρόοδος της ανθρωπότητας να αντιστραφεί κατ’ αυτόν τον τρόπο; Η πρόσφατη εμπειρία εξάλειψε το μυστήριο. Δεν χρειάστηκε κάποιο ειδικό καταστροφικό γεγονός. Η αιτία της αποδόμησης της Ρώμης ήταν απλά η απώλεια της επιθυμίας του λαού της να υποστηρίξει την «αυτοκρατορία» τους και τις υποκείμενες αξίες της. Και όπως ήταν πριν 1500 χρόνια, έτσι φοβάμαι ότι είναι και τώρα.

Η κρίση του Covid 19 – συγκεκριμένα η αντίδραση σε αυτόν – επιδεικνύει ότι οι άνθρωποι έχουν γίνει βαριεστημένοι, αποστασιοποιημένοι και εύκολα εντυπωσιαζόμενοι από πράγματα που δεν έχουν τίποτε να κάνουν με τις ρίζες της κοινωνίας τους. Είμαστε όλοι – ή μάλλον πολλοί από εμάς – fin de siecle Ρωμαίοι τώρα.

Ένας μεγάλος αριθμός δυτικών, με χαρά απεδέχθη το αυτοκτονικό κλείσιμο των οικονομιών τους προκειμένου να προσπαθήσει να σταματηθεί ένας ιός που κυρίως εκάνε ηλικιωμένους και άρρωστους ανθρώπους να πεθάνουν μερικές εβδομάδες ή μήνες πριν πεθάνουν, ούτως ή άλλως. Όπως ακριβώς με ενθουσιασμό αποδέχονται διακηρύξεις ότι υπάρχουν 46 φύλα – κι όχι δύο – ότι οι κακές συνήθειες των αγελάδων πρέπει να μειωθούν για να σωθεί η πολική αρκούδα, ότι εκατομμύρια μετανάστες από τον τρίτο κόσμο πρέπει να προσκληθούν στην Ευρώπη και να υποθέσουμε ότι θα γίνουν νευροχειρούργοι και ούτω καθ’ εξής.

Η ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των οικονομιών, πρέπει να θυσιασθούν για να “νικήσουμε” τον κορωνοϊό είναι μια αναβίωση του μεσαιωνικού κυνηγιού μαγισσών. Η θυσία φαίνεται πολύ πιο σημαντική από το να βρεθεί μια αποτελεσματική μέθοδος να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα.

Η αυξανόμενα παρακμιακή μαζική κουλτούρα έχει βαθμηδόν γίνει περισσότερο ιδεολογική και ανοιχτά αντιτιθέμενη στις αξίες στις οποίες στηρίζεται ο δυτικός πολιτισμός. Και ενώ υπερηφανεύεται ότι είναι “αντι-κουλτούρα” και ανεξάρτητη, έχει αποκτήσει ένα μονοπώλιο πάνω από σχεδόν όλα τα κανάλια πληροφορίας που διαμορφώνουν απόψεις, συμπεριλαμβανομένων των κυρίαρχων μέσων και πολιτικών κομμάτων.

Οι ηγέτες μας έχουν απορροφηθεί από αυτή την “ομαδο-σκέψη” και χαρούμενα εγκρίνουν πολιτικές που εξαπολύουν shutdowns που ίσως προκαλέσουν την χειρότερη ύφεση στην ιστορία. Χιλιάδες επιχειρήσεις κλείνουν και οι μακροπρόθεσμες προοπτικές είναι μουντές.

Κυβερνήσεις παρεμβαίνουν και πληρώνουν μισθούς και χρηματοδοτούν άλλες υπηρεσίες. Καθώς τα έσοδα από τους φόρους θα είναι πρακτικά μη-υπάρχοντα, το δημόσιο χρέος θα αυξηθεί κατακόρυφα. Μερικές κυβερνήσεις ίσως χρεοκοπήσουν ή καταφύγουν στο να τυπώσουν χρήματα, που θα προκαλέσει αυξανόμενο πληθωρισμό. Αυτές οι χώρες μπορεί να μην μπορούν να χρηματοδοτήσουν την δημόσια υγεία, την αστυνομία ή τον στρατό τους και να γίνουν τόσο αδύναμες που θα γίνουν θύματα εισβολής από άλλους και θα σβηστούν από τον χάρτη.

Αυτό ίσως είναι το σενάριο της χειρότερης περίπτωσης, αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι το αποτέλεσμα των shutdowns θα είναι μια ύφεση συγκρίσιμη με αυτή της “Μεγάλης ύφεσης”. Και τι λοιπόν καταλαβαίνουν οι περισσότεροι δυτικοί πολίτες από αυτό; Λοιπόν, είτε δεν ξέρουν τίποτε, είτε δεν νοιάζονται, είτε είναι χαρούμενοι γι’αυτό. Δεν φαίνεται να μπορούν αν εκτιμήσουν τους παραγόμενους κινδύνους. Αντ’ αυτού, είναι περισσότερο κολλημένοι με το τελευταίο σελέμπριτυ που κόλλησε τον ιό.

Οι καταναλωτές αυτής της μαζικής κουλτούρας δεν έχουν χτίσει τίποτε σαν αυτό που έκαναν οι προγονοί μας, τον διαφωτισμό, την επιστήμη, την λογοτεχνία και την μηχανική. Δεν έχουν να υπερασπισθούν πραγματικές αξίες από κάποιον χειροπιαστό εχθρό, γιατί το να κρύβεσαι σε ένα κοπάδι με στολή ομαδικής σκέψης είναι αρκετά καλό γι’ αυτούς.

Οι προγονοί μας είχαν δύσκολες, μικρές ζωές. Έπρεπε να δουλεύουν σκληρά, να παράγουν αρκετά για να επιβιώσουν, να πολεμούν εχθρούς και να υπερασπίζονται αυτό που κληρονόμησαν. Πολλές διαχρονικές αξίες αναδύθηκαν από αυτές τις προσπάθειες. Οι σημερινές γενιές Δυτικών είναι καλές μόνον για να παράγουν και να κλιμακώνουν τον παραλογισμό και τον πανικό.

Εάν ένα lockdown δύο μηνών δεν θεωρείται αρκετό για να περιορίσει τον ιό, είναι χαρούμενοι να το επεκτείνουν σε έξι μήνες εάν όχι χρόνια. Η Κίνα αποφάσισε να εφαρμόσει αυστηρές πολιτικές, αλλά ήταν αρκετά αποφασιστικοί έτσι ώστε να είναι σχετικά μικρού χρονικού διαστήματος. Πολλοί δυτικοί θέλουν λιγότερο τέλειες πολιτικές που θα κρατήσουν για ένα αρκετά μακρύτερο διάστημα. Αυτή είναι μια καθαρά παράλογη προσέγγιση. Αντί να “ισιώσουν την καμπύλη” λογικοί ηγέτες προσπαθούν αν μετατρέψουν την καμπύλη σε… γκρεμό. Όσο γρηγορότερα εξολοθρεύεις τον ιό, τόσο φτηνότερο είναι.

Η αθανασία ως δικαίωμα.

Αυτή η υποστήριξη για οικονομικά αυτοκτονικές πολιτικές δεν ξεκινά με τον Covid 19. Οι δυτικοί έχουν ξοδέψει τις τελευταίες δεκαετίες εν μέσω μιας ευμάρειας στην οποία θεώρησαν τον υλικό πλούτο και την υγειονομική φροντίδα ως δεδομένα. Ξέχασαν τι σημαίνει η πείνα (και σε πολλές περιπτώσεις η ανεργία). Συνήθισαν να ζητάνε ολοένα και περισσότερα δικαιώματα, όπως το δικαίωμα να μην προσβάλλονται.

Οι ακτιβιστές έχουν δραματοποιήσει μικρότερες και πιο απίθανες απειλές και απαιτούν από τις κυβερνήσεις να τις απομακρύνουν. Συγκεκριμένα, το κίνημα της κλιματικής αλλαγής υποστήριζε ότι οι 1-2 βαθμούς Κελσίου θέρμανσης που προκλήθηκαν από τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα σε έναν αιώνα ήταν το αντίστοιχο ενός Αρμαγεδδώνα που έπρεπε να αποφευχθεί με οποιοδήποτε κόστος.

Σε αυτό το πλαίσιο, θα έπρεπε να περιμένουμε ότι η πρώτη πραγματική πρόκληση – και μια νέα ασθένεια σαν την γρίπη είναι σίγουρα πρόκληση – θα τρομοκρατούσε τους ανθρώπους. Γιατί εάν οι άνθρωποι είχαν οδηγηθεί να πιστεύουν ότι 1-2 βαθμούς θέρμανσης ήταν βασικά το τέλος του κόσμου, είναι πραγματικά περίεργο το ότι είναι απόλυτα τρομοκρατημένοι για μια νέα αρρώστια που μπορεί να σκοτώσει μερικά εκατομμύρια μεγάλων και άρρωστων ανθρώπων;

Η υπαρξιακή απειλή που αντιπροσωπεύει ο κορωνοϊός- ή τουλάχιστον ο παραλογισμός μας έναντι του – είναι μεγαλύτερη από την απειλή της κλιματικής αλλαγής (και παρόλα αυτά ακόμη πολύ μικρή). Δυτικοί που δεν έχουν αντιμετωπίσει πραγματικές απειλές για ένα μακρύ διάστημα έχουν αναπτύξει μια κατάσταση που έχει ονομαστεί affluenflammation από τον Αμερικάνο μουσικό Remy, μια παθολογική συνήθεια φουσκώματος αμελητέων απειλών. Όταν αυτό το φούσκωμα συναισθημάτων εφαρμόζεται επί μιας πραγματικής απειλής, συγκεκριμένα μιας πανδημία χάνουν τον αυτοέλεγχο τους.

Τα συμφραζόμενα του Covid 19, όπου κάθε θάνατος παρουσιάζεται με τρόμο, κάνουν ξεκάθαρο ότι η “αθανασία” είναι απλά ένα ακόμη “ανθρώπινο δικαίωμα”. Αυτή η λογική λέει ότι οι ηγέτες μας αποτυγχάνουν διότι δεν μπορούν να υπερασπισθούν αυτό το αποκαλούμενο “δικαίωμα”. Αλλά αυτή η υπερβολική ευαισθησία είναι απλά ένα μέρος του προβλήματος.

Πολλοί δυτικοί θέλουν ενεργητικά να κάνουν κακό στις οικονομίες, τις εταιρείες, τους πλούσιους και τις κυβερνήσεις επειδή δεν νοιώθουν καμία σύνδεση ή υπευθυνότητα γι’ αυτές. Θεωρούν την ασφάλεια και την ευημερία δεδομένα. Τα χρήματα και το φαγητό τους φτάνουν από “κάπου” και δεν τους νοιάζει η πηγή.

Και πιστεύουν ότι οι δομές, που τους επιτρέπουν να επιβιώνουν – οι κυβερνήσεις, οι τράπεζες και ούτω καθ΄ εξής – εκπροσωπούν το “κακό”. Κάποιοι είναι απλά οικονομικά αναλφάβητοι. Αλλά άλλοι γνωρίζουν τi λένε και το χαίρονται όταν απαιτούν ότι τρισεκατομμύρια θα θυσιασθούν για μια απειροελάχιστη αύξηση της πιθανότητας ότι ένας 90χρονος θα αποφύγει την μόλυνση και θα ζήσει λίγο περισσότερο. Δεν δέχονται την εξάρτηση τους από την κοινωνία και το σύστημα. Δεν συνειδητοποιούν ότι οι ηθικές τους αξίες, τα “ανθρώπινα δικαιώματα τους”, είναι διαθέσιμα μόνον εάν πληρώνονται από ευημερούσες κοινωνίες.

Έχω χρησιμοποιήσει κάποια στοιχεία δραματικής πρόζας, έτσι ας είμαι ξεκάθαρος: Το σενάριο που παρουσίασα – που τελειώνει με την αυτοκτονία της Δύσης – μπορεί να αποφευχθεί και ελπίζω ότι αυτό θα γίνει. Ξέρω κάποιους που είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν για την επιβίωση της.

Αλλά ακόμη και εάν αυτή η επιτάχυνση προς τα shutdown αντιστραφεί και οι χώρες αντικαταστήσουν της προ-ιού επιχειρήσεις τους, ο κόσμος μας δεν θα είναι ίδιος. Πολλοί θα συμπεράνουν ότι η κρίση ήταν συναρπαστική και θα επιχειρήσουν να ξεκινήσουν μια επανάληψη.

Η καραντίνα πιθανώς θα μειώσει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα αυτό τον χρόνο, έτσι οι ακτιβιστές του κλίματος μπορεί να προσπαθήσουν για παρόμοια αποτελέσματα στο μέλλον. Τρομοκράτες μπορεί να εξαπολύσουν κάποια νέα αρρώστια, η οποία μετά από όλα αυτά, είναι πιθανόν να είναι πιο αποτελεσματική από οποιοδήποτε μαχαίρωμα ή βομβιστική επίθεση.

Είναι ακόμη πιθανό ότι η αντιπαράθεση της Δύσης με την θνητότητα θα οδηγήσει τους ανθρώπους να επανακτήσουν λίγη κοινή λογική και ένστικτα επιβίωσης. Ίσως εάν αρκετά έθνη χρεοκοπήσουν θα υπάρχει ένα “ξυπνητήρι”. Ίσως οι άνθρωποι θα κατανοήσουν ότι η αντίδραση στον κορωνοϊό ήταν δυσανάλογη. Αλλά ακόμη και εάν γίνουν αυτά, φοβάμαι ότι δεν θα είναι αρκετό.

Πρέπει να αποδεχθούμε ότι η θετική σχέση των δυτικών με τις ρίζες του πολιτισμού τους θα λείπει ακόμη, και αυτός είναι ένας ιός που παρουσιάζει μια πολύ πιο βασική υπαρξιακή απειλή από τον Covid 19.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο RT.com

Μετάφραση: Δημήτρης Παπαγεωργίου

The post Παρηκμασμένη σαν την ύστερη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με την παράλογη αντίδραση της στον Covid-19, η Δύση αυτοκτονεί. appeared first on Conserva.

Αυτόν και όχι την κ. Σακελλαροπούλου η οποία την ίδια την ημέρα της ορκωμοσίας της – που έγινε μετά από ένα σχετικό σούσουρο σχετικά με τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις – φρόντισε να ψελλίσει τα γνωστά φληναφήματα περί “νέων πατριωτισμών”, “κοσμοπολιτισμών” και όλα τα υπόλοιπα. Παρόλο που η επιστημονική της επάρκεια δεν αμφισβητείται είναι σαφές ότι η κ. Σακελλαροπούλου ποτέ δεν θα μπορέσει να έχει την αποδοχή του κ. Τσιόδρα. Και αυτό διότι οι Έλληνες μπορούν να καταλάβουν τις διαφορές μεταξύ των δύο.

Η κ. Σακελλαροπούλου είναι ο Μητσοτάκης πριν τον Έβρο.

Είναι αυτή η αγάπη για τις συστημικές ελίτ, για τα υπερεθνικά κέντρα εξουσίας, για τον δικαιωματισμό, για την Γκρέτα και όλα τα υπόλοιπα. Είναι η επίθεση στον Ορμπάν, είναι η κλιματική αλλαγή και η πράσινη ενέργεια.

Ο Τσιόδρας είναι ο Μητσοτάκης μετά τον Έβρο.

Είναι η λύση στο πρόβλημα, είναι το αυτονόητο, είναι η προστασία των συνόρων, είναι η ταύτιση με τον χαρακτήρα, με την ταυτότητα των Ελλήνων, είναι η σταθερότητα, είναι η αντιμετώπιση της πραγματικότητας πέραν ιδεοληψιών και φαντασιώσεων. Είναι η συνάντηση με τον Κούρτς και η συναντίληψη με τους “σκληρούς του Βίζενγκραντ” για το μεταναστευτικό.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη παλινδρομεί ανάμεσα στις δύο αυτές καταστάσεις. Κάποια στιγμή θα πρέπει να αποφασίσει όμως προς τα πού θα κινηθεί.

The post Τα δυο πρόσωπα του Μητσοτάκη appeared first on Conserva.

Η κυβέρνηση “μάζεψε” τα ΜΑΤ άρον άρον, δημιουργώντας όμως πρόβλημα στον εαυτό της αλλά και πιθανώς στους νησιώτες. Και αυτό διότι το να μην γίνει τίποτε, αφήνει κερδισμένους μόνον τις ΜΚΟ και τους διακινητές.

Είναι σαφές ότι οι νησιώτες, που επί πέντε χρόνια ήταν αντιμέτωποι με τον ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν στα δεξιά στις εθνικές και αντάρτες της δεξιάς στις τοπικές εκλογές, αναμένοντας κάποια αλλαγή.

Έρχεται λοιπόν η Δεξιά, με δεσμεύσεις για κλειστά κέντρα και αντιμετώπιση των ΜΚΟ. Και τι κάνει; Οι αριθμοί αυξάνονται συνεχώς και η κυβέρνηση για 5,5 μήνες δεν ασχολείται καν με το θέμα, έχοντας καταργήσει το υπουργείο και αναθέτοντάς το σε έναν υπουργό που “δεν θέλει να το ακουμπήσει” (Μ. Χρυσοχοϊδη) για να μην λερωθεί και έναν “αρμόδιο υφυπουργό” ο οποίος σε κάθε τόνο φροντίζει να υπενθυμίζει ότι ασχολείται μόνον με την διεθνή διάστασή του. Κάποιοι κατακαημένοι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που πάνε να πασάρουν την λύση των “ακατοίκητων νησιών” ξεσκίζονται μηντιακά από την αριστερά και περιθωριοποιούνται από τους ευρισκόμενους στα υπουργεία διότι η προτασή τους είναι “ακροδεξιά”.

Ξαφνικά η κυβέρνηση αποφασίζει να ασχοληθεί. Ανακοινώνει 20.000 μετεγκαταστάσεις, κάνει στα καπάκια τις 9.000 από αυτές, δημιουργώντας τεράστιο θέμα στην ηπειρωτική Ελλάδα και μη ελαφρύνοντας τα νησιά, αφού οι ροές υπερκαλύπτουν τον αριθμό αυτών που έφυγαν. Δεν πάει καλά καθώς φτάνουμε στο περίφημο μπάρμπεκιου και στα Βρασνά, ενώ υποψιάζομαι ότι πρέπει να έχουν μείνει 3-4 δημοτικά συμβούλια στην Ελλάδα που δεν έχουν βγάλει ψήφισμα κατά των μετεγκαταστάσεων εκείνη την εποχή.

Εκτός από αυτού βάζει ως “γενικό συντονιστή” τον κ. Στεφανή, ο οποίος με καμάρι ανακοινώνει ακόμη και το που θα είναι οι τουαλέτες των κλειστών κέντρων κράτησης. Για να γλυκάνει τους ανθρωπιστές, διορίζεται και η κ. Αγαπηδάκη ως “γενική συντονίστρια” για τα ασυνόδευτα ανήλικα, τα οποία υποτίθεται ότι θα χρησιμοποιηθούν και ως “πολιορκητικό κριός” για να αναγκασθεί η Ευρώπη να δεχθεί μετεγκαταστάσεις. Κάνει και κάτι ταξίδια η Μιχαηλίδου στην Γερμανία, για να πείσει για την συγκεκριμένη ανάγκη.

Διαδοχικές φάπες: Ο Στεφανής νομίζει ότι όταν πάει στα νησιά νομίζει ότι μιλάει σε φαντάρους και πιστεύει ότι οι σχεδιασμοί που κάνει με τις ΜΚΟ (με τις οποίες ο ίδιος είπε ότι βρισκόταν καθημερινά) θα εφαρμοστούν. Αποξενώνει όλη την τοπική αυτοδιοίκηση αλλά συνεχίζει να κόβει βόλτες για κάνα μήνα. Η Αγαπηδάκη τον ίδιο μήνα ψάχνει γραφείο για να μπει – και that’s all – ενώ σε όποιο ευρωπαϊκό κράτος αναφέρεται κάτι για ασυνόδευτους ανήλικους από την Ελλάδα – στην οποία δεν γίνεται καν σοβαρή ιατρική πιστοποίηση της ηλικίας αλλά είσαι ό,τι δηλώσεις – πέφτουν “φάπες” σε όποιον το πει. Τελικά βρίσκουμε τους Σέρβους μπόσικους και τους στέλνουμε 300 άτομα.

Εν τω μεταξύ η κύρια κυβερνητική πολιτική στο θέμα είναι το να προμοτάρεται ο Μαργαρίτης Σχοινάς, κομισάριος ενός απροσδιόριστου θεματοφυλακίου (ευρωπαϊκός τρόπος ζωής) ως ο άνθρωπος που θα μας λύσει το πρόβλημα με κάποιο μαγικό τρόπο, μέσω της ΕΕ, αφού θα τιμωρήσει τους κακούς Ούγγρους που δεν παίρνουν μετανάστες. Στα νησιά δεν συμβαίνει τίποτε παρά περαιτέρω αφίξεις, με τον ίδιο παραδοσιακό τρόπο που επί τόσα χρόνια γίνονταν και τις ΜΚΟ να παίζουν τραγουδάκια κατά την άφιξη.

Τον Ιανουάριο η κυβέρνηση αποφασίζει ότι … κάτι δεν πάει καλά. Εν τω μεταξύ τα κλειστά κέντρα γίνονται “φυλασσόμενα”, γιατί η ΕΕ δεν “χρηματοδοτεί κλειστά κέντρα” (σε λίγο δεν θα χρηματοδοτεί καθόλου βέβαια) όπου υποτίθεται ότι θα λειτουργεί ένα σύστημα με “κάρτες” που θα ελέγχει το ποιος μπαίνει και το ποιος βγαίνει. Ο δε έλεγχος των ΜΚΟ γίνεται προσπάθεια δημιουργίας μιας “φιλικής κλίκας ΜΚΟ” οι οποίες θα δίνουν υπεργολαβία σε άλλες ΜΚΟ, κάποιες που για κάποιον λόγο γουστάρουν κάποιοι στην κυβέρνηση ή αποδέχονται ως πιο σοβαρές. Δεν πειράζουν την χρηματοδότηση – όπως έχει γίνει σε κάθε χώρα που θέλει να τις αντιμετωπίσει – αλλά δημιουργούν μια σειρά γραφειοκρατικών εμποδίων έτσι ώστε μόνον οι φίλιες ΜΚΟ να μπορούν να δρουν. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάποιες εξ’ αυτών, που αισθάνονται ότι θα μείνουν εκτός παιχνιδιού να υποκινήσουν τους μετανάστες σε εξέγερση. Με τις γνωστές εικόνες που είδαμε.

Στην κυβέρνηση καταλαβαίνουν ότι ο καιρός τελειώνει και το ότι βοήθεια από την ΕΕ θα πάρουν σε μορφή “ιατροφαρμακευτικού υλικού” και σεντονιών και αποφασίζουν να βάλουν τον κ. Μηταράκη υπουργό. Τραβάει και ένα μέα κούλπα ο πρωθυπουργός και νομίζουν ότι κάνουνε “νέα αρχή”. Σου λέει είναι και από τα νησιά ο υπουργός, κάτι θα γίνει, θα χαλαρώσουν και οι τοπικοί, να φτιάξουμε τα νέα κέντρα, να βάζουμε τους καινούριους που έρχονται. Του φορτώνουν όμως όλους τους προηγούμενους στάρς (Κουμουτσάκο, Αγαπηδάκη, Λογοθέτη) – με εξαίρεση τον Στεφανή που τον στέλνουν να προΐσταται ενός υπό διαμόρφωση φορέα “φάντασμα” – και του λένε “βγάλε τα κάστανα από την φωτιά”. Πετάμε και έναν “πλωτό φράχτη” που θα μπει στην Αίγινα για να ικανοποιήσουμε το αίτημα περί αποτροπής και σου λέει καθαρίσαμε.

Έλα όμως που οι άλλοι έχουν καεί ολοκληρωτικά πια. Έλα που ο ο Μηταράκης πρέπει να παίζει μπάλα μεταξύ νησιωτών και κυβέρνησης , έχοντας όμως το πρόβλημα του χρόνου και των ιδεολογικών επιλογών υπέρ των ΜΚΟτζήδων. Και ο Φεβρουάριος τελειώνει. Οι δε μεταναστευτικές ροές δεν ξεκινάνε Ιούλιο – όπως προγραμματίζει η κυβέρνηση για να είναι έτοιμη – αλλά πιο νωρίς ίσως και τέλος Μαρτίου. Και αποφασίζουν να στείλουν τα ΜΑΤ στα νησιά για να τελειώνει το θέμα αμέσως μετά τις διαταγές για επίταξη.

Και είδαμε ο,τι είδαμε.

Μια κατάσταση για την οποία υπεύθυνη είναι η ατολμία της κυβέρνησης να εφαρμόσει ένα σχέδιο, που θα αντιμετωπίζει και δεν θα διαχειρίζεται το πρόβλημα. . Το “δεν ξέραμε το μέγεθος του προβλήματος είναι αστείο”. Το δεν θέλαμε να ασχοληθούμε γιατί δεν κάνει καλό πολιτικά είναι πιο πιστευτό.
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση ήθελε να δείξει διαφορετική πολιτική. Αλλά να το κάνει έτσι ώστε να μην δυσαρεστήσει τους δικαιωματιστές της ΕΕ, τους φίλους στην Ύπατη Αρμοστεία. Να μην δυσαρεστήσει την αριστερά της χώρας. Στην ζυγαριά πολιτικού κόστους αποφάσισε να στενοχωρήσει τους νησιώτες. Στους οποίους έριξε το τυράκι κάποιων εκατομμυρίων ευρώ και διάφορα άλλα καθρεφτάκια. Δεν κατέληξε καλά.

Βέβαια αυτή η “προσωρινή νίκη” των νησιωτών δεν σημαίνει και πολλά. Πέραν του εξευτελισμού του κράτους και της δημιουργίας ενός πολύ επικίνδυνου κεκτημένου – πυροβολείτε αστυνομικούς για να περάσει το δικό σας – δημιουργεί δύο κινδύνους. Ο πρώτος είναι πολύ απλά το να μην γίνει τίποτε. Να μείνουν ως έχουν τα πράγματα. Με την Μόρια να γίνεται η πρώτη μουσουλμανική πόλη στο Αιγαίο. Το δεύτερο είναι ο Μητσοτάκης αντί να επανεξετάσει το ζήτημα της δημιουργίας κέντρων σε ακατοίκητα νησιά, να αποδεχθεί την “χείρα βοηθείας” του Τσίπρα και να εκτονώσει την κατάσταση με μαζικές μετεγκαταστάσεις στην ηπειρωτική Ελλάδα. Με δεδομένη την απόπειρα καπελώματος των αντιδράσεων των νησιωτών από την αριστερά αυτό το σενάριο δεν είναι και απίθανο.

Οι νησιώτες μπορεί να σώσουν το άμεσο περιβάλλον τους, αλλά βραχυπρόθεσμα. Τυχόν μετεγκατάσταση στην ηπειρωτική Ελλάδα θα οδηγήσει σε ακόμη περισσότερες αφίξεις, με κλειστά κέντρα ή χωρίς κέντρα.

The post ΜΑΤ: Απόβαση στα νησιά appeared first on Conserva.