Και φέτος παρακολουθήσαμε όλοι μας τις κακόγουστες εικόνες από την φιέστα-«βιασμό» της Αγιάς Σοφιάς, του αρχιτεκτονικού θαύματος του Ιουστινιανού Ά, του Ανθέμιου και του Ισίδωρου, το οποίο για μια ακόμη φορά έγινε εντελώς αγνώριστο από τα υπερφανταχτερά νεοθωμανικά γραφικά που πλάκωσαν την μνημειακή του απλότητα και το θεϊκά εμπνευσμένο κάλλος του.

«İstanbul’un Fethi» το λένε οι Tούρκοι, δηλαδή «Κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης», τίτλος που δεν τους ενοχλεί καθόλου, τουναντίον και η πρόσφατη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί χαρακτηρίστηκε με υπερηφάνεια ως «δεύτερη κατάκτηση». Η σημερινή νεοθωμανική Τουρκία του Ερντογάν όχι μόνο δεν φαίνεται να έχει ενοχικά σύνδρομα για το παρελθόν της, αλλά επενδύει εκτεταμένα και συστηματικά στην προβολή της ως μια πανίσχυρη κατακτητική δύναμη, συνέχεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία λίγο-πολύ αντικατέστησε (σχεδόν απελευθέρωσε) την «παραπαίουσα» ρωμαίικη αυτοκρατορία.

Αυτό το βαρύγδουπο καταπλάκωμα και η κραυγαλέα έλλειψη καλαισθησίας μπορεί να μας φαίνονται σχεδόν γελοία, καθώς επίσης μπορεί να αποτελεί και ένα σημάδι –τόσο σε εμάς όσο και στη διεθνή κοινότητα– πως η σημερινή ασταθής Τουρκία πνέει τα λοίσθια παίζοντας τα τελευταία της χαρτιά. Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε όμως είναι πως οι Τούρκοι θρέφονται ακριβώς από αυτά τα επεκτατικά ξεσπάσματα και πως ο κατακτητικός χαρακτήρας αποτελεί βασικό στοιχείο της εθνοθρησκευτικής τους κουλτούρας.

Είναι καλά τα τραγούδια λύπης και τα μοιρολόγια. Μας πεισμώνουν. Μας υπενθυμίζουν τα εθνικά μας πάθη, πάθη που μόνο μεγάλα και δυνατά γένη είναι καταδικασμένα να αντιμετωπίζουν στο πέρασμα του χρόνου. Είναι εξίσου ωφέλιμη και η αναφορά στην ιστορική, την πολιτισμική και την ηθική μας υπεροχή. Πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε πως η ιστορία γράφεται μόνο με φωτιά και με τσεκούρι. Πως μόνο έτσι αντιμετωπίζεται διαχρονικά ο εγκληματικός συνδυασμός της επιθετικής τουρκο-ισλαμικής σύνθεσης. Πρέπει να αντιληφθούμε καλά ποιους έχουμε απέναντί μας, αλλά και ποιους έχουμε «συμμάχους». Η ιστορική αναγκαιότητα μας επιτάσσει να είμαστε συνειδησιακά προετοιμασμένοι, καλά οργανωμένοι, άρτια και ρεαλιστικά εκπαιδευμένοι και πολύ περισσότερο να μην ξεχνάμε τον αγώνα αυτών που πρόταξαν τα στήθη τους και έλιωσαν το Αγαρηνό ένοπλο χέρι.

• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν
• 
  Ηθική χωρίς Θεό

Η ιστορία της Πόλης, του Ναού της Αγίας του Θεού Σοφίας και της χιλιόχρονης, λαμπρής μας αυτοκρατορίας θα μας υπενθυμίζει πάντα ποιο είναι το αληθινό τους πρόσωπο, όσες μάσκες φιλίας και να φοράνε, αλλά και αυτό που πρέπει να κάνουμε εμείς, αν θέλουμε να είμαστε αντάξιοι συνεχιστές των κοσμοκρατόρων προγόνων μας.

The post Η ιστορία γράφεται με φωτιά και τσεκούρι appeared first on Conserva.

Μια διεθνής μελέτη με πρωτοπόρους 16 κορυφαίους Έλληνες επιστήμονες ρίχνει περισσότερο φως στην καταγωγή των μεγάλων προϊστορικών πολιτισμών του Αιγαίου. Η ομάδα των ερευνητών από την Ελλάδα και την Ελβετία πραγματοποίησε μια γενετική ανάλυση δειγμάτων DNA που συλλέχθηκαν από τα σκελετικά κατάλοιπα 17 ατόμων που βρέθηκαν σε διαφορετικούς προϊστορικούς οικισμούς της Πρώιμης και Μέσης Εποχής του Χαλκού στην Ελλάδα (Ελάτη-Λογκάς Κοζάνης, Μάνικα, Κουφονήσι, Πετράς, Άγιος Κοσμάς, Πέλλα, Ξεροπήγαδο Κοιλάδας και Παλιάμπελα-Κολινδρού). Η προέλευση των Μυκηναίων και των Μινωιτών απασχολούσε τους αρχαιολόγους για περισσότερο από έναν αιώνα και οι σχετικές εκτιμήσεις βασίζονταν μέχρι πρόσφατα κυρίως σε αρχαιολογικά και γλωσσολογικά δεδομένα.

Σύμφωνα με την μελέτη για την ακολουθία γονιδιωμάτων που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cell, οι πρώτοι μεγάλοι πολιτισμοί του Αιγαίου, δηλαδή ο Μινωικός που άκμασε στην Κρήτη, ο Κυκλαδικός των κεντρικών νησιών του Αιγαίου και ο Ελλαδικός της ηπειρωτικής Ελλάδας είναι περισσότερο ομοιογενείς γενετικά απ’ ότι αναμενόταν.

Στο παρελθόν είχε υποτεθεί ότι αυτοί οι τρεις μεγάλοι διαφορετικοί πολιτισμοί δημιουργήθηκαν από γενετικά διακριτούς λαούς, παρά την κοντινή απόστασή και τις συνεχείς επαφές τους. Παρόλα αυτά, τα αποτελέσματα της νέας έρευνας θέτουν υπό αμφισβήτηση αυτήν την υπόθεση. Φαίνεται ότι αυτοί οι τρεις σπουδαίοι πολιτισμοί του Αιγαίου δεν ήταν τόσο απομονωμένοι ο ένας από τον άλλο, όπως θεωρούσαν αρχικά οι ειδικοί, αλλά αντιθέτως εντοπίζεται η προέλευσή τους σε προγενέστερους κοινούς προγόνους ή ακόμα και σε κάποιον κοινό πολιτισμό του
παρελθόντος.

Να συμπληρώσουμε εδώ, ότι οι κάτοικοι του Αιγαίου μοιράζονται την ίδια περίοδο κοινό DNA με τους πληθυσμούς της δυτικής και βόρειας Ανατολίας (περίπου τα όρια της σημερινής Τουρκίας), με τους οποίους είχαν πολλά κοινά στην αρχιτεκτονική και σε ταφικές πρακτικές. Όπως έχει δηλώσει και παλαιότερα ο Έλληνας γενετιστής Ιωσήφ Λαζαρίδης, «οι πρώτοι νεολιθικοί πληθυσμοί της Δυτικής Ανατολίας και της Ελλάδας ήταν εξαιρετικά ομοιογενείς, απόγονοι ενός κοινού πρωτο-γεωργικού πληθυσμού που εξαπλώθηκε από την 7η χιλιετία π.Χ. ανά την Ευρώπη».

Παρά τις έντονες διαφορές στα ταφικά έθιμα, την αρχιτεκτονική και την τέχνη, οι τρείς μεγάλοι Αιγαιακοί πολιτισμοί ήταν γενετικά όμοιοι κατά την Πρώιμη εποχή του Χαλκού (περ. 3.100 – 2.100 π.Χ.). Τα συγκεκριμένα αποτελέσματα είναι σημαντικά διότι υποδηλώνουν πως κρίσιμες καινοτομίες όπως η ανάπτυξη αστικών κέντρων, η χρήση μετάλλων και το εντατικό «διεθνές» εμπόριο που πραγματοποιούταν κατά τη μετάβαση από τη Νεολιθική Εποχή στην Εποχή του Χαλκού δεν οφείλονταν αποκλειστικά σε εξωγενείς παράγοντες και στην μαζική μετανάστευση από τα ανατολικά του Αιγαίου όπως υποστηριζόταν προηγουμένως, αλλά επίσης σε μεγάλο
βαθμό από την πολιτιστική συνέχεια των τοπικών νεολιθικών πληθυσμών.

Η μελέτη διαπιστώνει επίσης ότι κατά τη Μέση Εποχή του Χαλκού (περ. 2.100-1.700 π.Χ.), το DNA των ανθρώπων του βόρειου Αιγαίου (Μακεδονία) παρουσιάζει μια διακριτή διαφορά σε σύγκριση με αυτό των ανθρώπων της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού. Οι πρώτοι μοιράζονται σε σημαντικό ποσοστό το γενετικό τους υλικό με αυτό των ανθρώπων της στέπας του Πόντου-Κασπίας (Pontic–Caspian steppe), μια μεγάλη γεωγραφική περιοχή που εκτείνεται μεταξύ των ποταμών Δούναβη και Ουράλη βόρεια της Μαύρης Θάλασσας. Οι νομαδικοί πληθυσμοί που κατοικούσαν εκεί είναι γνωστό ότι μετακινούνταν και καθώς ταξίδευαν εγκαταστάθηκαν σε νέες περιοχές και επηρέασαν σε κάποιο βαθμό την ανάπτυξη πολλών προϊστορικών-αρχαίων κεντρικών ευρωπαϊκών πολιτισμών. Κάτι παρόμοιο αν και σε μικρότερο ποσοστό ίσως να ισχύει και για τον Αιγαιακό χώρο, όπου τα πρώτα κύματα
μετανάστευσης από τον βορρά έφτασαν στο Αιγαίο κατά την Μέση εποχή του Χαλκού. Επειδή όμως η καταγωγή που σχετίζεται με τη στέπα ουσιαστικά απουσιάζει από τη Σαρδηνία και επειδή δεν έχουμε αποδείξεις για καταγωγή της στέπας σε Μινωίτες, αυτό ίσως υποδηλώνει σύμφωνα με τους ειδικούς ότι οι σχετικοί –με την
στέπα– πληθυσμοί δεν συνήθιζαν να διασχίζουν την θάλασσα και δεν ήταν ικανοί θαλασσοπόροι κατά την Εποχή του Χαλκού.

Οι γενετικές ενδείξεις υποδηλώνουν ότι τα συγκεκριμένα κύματα μετανάστευσης είτε κτηνοτρόφων από την μακρινή στέπα του Πόντου-Κασπίας, είτε από βαλκανικούς πληθυσμούς βόρεια του Αιγαίου οι οποίοι είχαν παρόμοια καταγωγή από την στέπα και ίσως μετανάστευσαν προγενέστερα στον βαλκανικό νότο (πιθανότερη θεωρία), σε συνδυασμό με τους προγενέστερους κατοίκους του Αιγαίου, σχηματίζουν σε μεγάλο ποσοστό το γενετικό υλικό των σημερινών Ελλήνων. Αυτά τα πιθανά μεταναστευτικά κύματα προηγούνται της εμφάνισης της πρώτης τεκμηριωμένης ελληνικής γραφής, ενισχύοντας ταυτόχρονα τις δύο κύριες γλωσσικές θεωρίες που θέλουν την εμφάνιση των Πρωτοελληνικών και την διάδοση-εξέλιξη των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών είτε από την Ανατολία είτε από την περιοχή της στέπας.

Εντούτοις, σημαντική παραμένει και η επιβεβαίωση της γενετικής συνέχειας των κατοίκων του Αιγαίου καθ΄ όλη την διάρκεια της Εποχής του Χαλκού. Η έρευνα έδειξε ότι τόσο στους Μυκηναίους όσο και στους Μινωίτες υπάρχει επίσης μια μικρότερη ανατολική γενετική επιρροή, σε ποσοστό 10% έως 15%, από τη Δυτική Ασία, η οποία σχετίζεται με τους αρχαίους κατοίκους του Καυκάσου, της Αρμενίας και του Ιράν.

Η Εποχή του Χαλκού στην Ευρασία χαρακτηρίστηκε από σημαντικές αλλαγές σε κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, ορατές στην εμφάνιση των πρώτων μεγάλων αστικών κέντρων και των μνημειακών ανακτόρων. Οι αυξανόμενες οικονομικές, τεχνολογικές και πολιτισμικές ανταλλαγές που αναπτύχθηκαν κατά τη
διάρκεια αυτής της κρίσιμης περιόδου, έθεσαν τα θεμέλια για τους μετέπειτα μεγάλους πολιτισμούς, όπως τον ελληνικό, τον ρωμαϊκό και τον δυτικό. Η γενετική προέλευση των λαών πριν και μετά την μετάβαση από την Νεολιθική Εποχή στην Εποχή του Χαλκού έχει μεγάλη σημασία για την κατανόηση της ανόδου των πολιτισμών και της εξάπλωσης των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών της Ανατολίας, της Ελλάδας και του υπόλοιπου ευρωπαϊκού χώρου. Πολλά ερωτήματα γεννιούνται κάθε τόσο από τις μελέτες του γενετικού υλικού που έχουμε στη διάθεσή μας και πολλά παραμένουν μέχρι σήμερα αναπάντητα, με τις απόψεις των ειδικών να διίστανται.

• 
  Φρίκη στη Βρετανία: Ομόφυλο ζευγάρι κακοποίησε μέχρι θανάτου υιοθετημένο βρέφος
• 
  Ιταλός 56χρονος ημιπιτσιρικάς υποδυόταν τη νεκρή μητέρα του για να συνεχίσει να παίρνει τη σύνταξή της
• 
  Σε τέσσερα χρόνια και δύο μήνες φυλάκιση καταδικάστηκε ο Diddy

Το κύριο συμπέρασμα και από αυτή τη μελέτη είναι πως η πληθυσμιακή ιστορία της Ελλάδας έχει χαρακτηριστικά σημαντικής γενετικής συνέχειας, αλλά όχι πλήρους απομόνωσης.

Οι μελλοντικές μελέτες που θα εστιάσουν στη περαιτέρω διερεύνηση των ανθρωπίνων γονιδιωμάτων μεταξύ της Μεσολιθικής και της Εποχής του Χαλκού στον χώρο της Ανατολίας, της Αρμενίας και του Καυκάσου ίσως να βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση της προϊστορίας του Ευρασιατικού χώρου, συνδέοντας τα γονιδιωματικά δεδομένα με τις υπάρχουσες αρχαιολογικές και γλωσσικές ενδείξεις.

The post Νέα έρευνα DNA αποκαλύπτει την γενετική ομοιότητα των προηγμένων προϊστορικών Αιγαιακών Πολιτισμών appeared first on Conserva.

Βρισκόμαστε στο Μοναστήρι τον Μάιο του 1903, δύο μήνες πριν λάβει χώρα η «Εξέγερση του Ίλιντεν» στη ευρύτερη περιοχή της οθωμανικής Μακεδονίας. Οι διενέξεις μεταξύ ελληνοφρόνων, βουλγαροφρόνων και ρουμανοφρόνων εντείνονται στα χωριά της Καστοριάς. Τις παραμονές της επανάστασης ο νέος πρόξενος της Ελλάδας στο Μοναστήρι είναι ο Κ. Κυπραίος, τον οποίον αντιμετωπίζει με καχυποψία ο Προξενικός Γραμματέας Ίων Δραγούμης που αναγκάζεται να του αποκρύψει την συνωμοτική δράση της «Ελληνικής Εταιρείας» στην Μακεδονία.

Εκείνη την περίοδο ο Ίων Δραγούμης συντάσσει τηλεγράφημα προς το Υπουργείο, προειδοποιώντας πολύ εύστοχα πως ο απότομος χωρισμός του ελληνικού σλαβόφωνου στοιχείου από το λεγόμενο «βουλγαρικό» εκείνη τη χρονική στιγμή είναι αδύνατος και επιβλαβής για την ελληνική επιρροή στους πληθυσμούς της Μακεδονίας. Υπογραμμίζει επίσης το εξής πρόβλημα: πολλοί βλαχόφωνοι και αλβανόφωνοι διάκεινται εξίσου ευμενώς προς το πανσλαβιστικό κομιτατζίδικο κίνημα επειδή το θεωρούν απελευθερωτικό. Αντιλαμβάνεται το ίδιο εύστοχα ότι όσοι ορθόδοξοι Έλληνες ακολουθούν το βουλγαρικό κίνημα, το κάνουν διότι σε αυτούς ανήκει η πρωτοβουλία για υποκίνηση επανάστασης και όχι επειδή ασπάζονται τους ιδιοτελείς βουλγαρικούς σκοπούς. Θεωρεί φανερά πως οι ημέτεροι πληθυσμοί υποκύπτουν στα επαναστατικά κηρύγματα των Βουλγάρων εξαιτίας της προδοτικής αβελτηρίας των ελληνικών αρχών σε Αθήνα και προξενεία, τις οποίες επικρίνει δριμύτατα. Τον εξοργίζει και τον λυπεί απίστευτα το γεγονός πως η Ελλάδα, ενώ έχει τεράστιες δυνάμεις στην περιοχή, δεν τις εργαλειοποιεί με τον κατάλληλο τρόπο, περιορίζοντας τον εαυτό της σε ρόλο σπιούνου και αστυνομίας των τούρκων, δίνοντας έτσι άλλοθι στον ανθελληνισμό των εξεγερμένων. Σταθερή πεποίθηση του Έλληνα διπλωμάτη είναι πως στα επαναστατημένα διαμερίσματα πρέπει να μετακινηθούν άμεσα περισσότεροι Έλληνες αντάρτες ή ακόμα καλύτερα να εξοπλιστούν οι ντόπιοι Έλληνες σλαβόφωνοι, ώστε να γίνει αντιληπτό πως και οι Έλληνες έχουν ζωή εντός της «ζώνης του Αγίου Στεφάνου».

Ο Παύλος Μελάς είναι σε συνεχή επικοινωνία με τον Ίωνα Δραγούμη την συγκεκριμένη «καυτή» περίοδο και του αποστέλλει δύο άξιους Κρητικούς Μακεδονομάχους που διακρίθηκαν τα επόμενα χρόνια, τον Ευθύμιο Καούδη και Λαμπρινό Βρανά, με σκοπό να εξοντώσουν τους αρχικομιτατζήδες Τσακαλάρωφ και Σαράφωφ που έκαιγαν, έσφαζαν και τρομοκρατούσαν τα ελληνικά χωριά. Η εργασία των δύο ανδρών είναι ο καταρτισμός και η χρηματοδότηση των ελληνικών ένοπλων ομάδων της Καστοριάς, η συντήρηση του καπετάν Κώττα Χρήστου και η μύηση των Ελλήνων στην ευρύτερη περιοχή. Με την σημαντική συμβολή τους, η καταδίωξη των Βουλγάρων στην περιφέρεια Καστοριάς και Φλώρινας σημειώνει επιτυχίες και πολλά χωριά σηκώνουν ανάστημα στις βουλγαρικές συμμορίες.

Μέσα σε αυτή την αντάρα της ασταθούς οθωμανικής βαλκανικής περιφέρειας, την Πέμπτη 8 Μαΐου του 1903 δημοσιεύεται στην εφημερίδα «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ» (Αρχείο Ίωνος Δραγούμη) μια ασυνήθιστη συνέντευξη με ένα μέλος του τότε πανσλαβιστικού κομιτάτου, τον εκβουλγαρισμένο Μακεδόνα διδάσκαλο, Νικόλαο Κάρο (ή Κάρεφ). Η γνωριμία του συνδέσμου με τον κομιτατζή έγινε κατά τύχη στο Ξενοδοχείο «Οτέλ Μοναστήρ», στην πόλη του Μοναστηρίου (Βιτώλια). Όπως περιγράφει και ο ίδιος: «Κατ’ αρχάς ο κύριος αυτός εφαίνετο πολύ επιφυλακτικός προς εμέ, κατόπιν όμως συστάσεως ενός Έλληνος εκ Κρουσόβου Παπαγκούδα ονομαζομένου, δεν εδυσκολεύθη να μου ειπή, αφού προηγουμένος έρριξε γύρω του μερικά βλέμματα ύποπτα, ότι είναι βουλγαρόφρων και μέλος του Κομιτάτου».

«- Είσαι Μακεδών; του λέγω.
– Μάλιστα.
– Και κατά συνέπεια Έλλην.
– Αυτό δεν το ξέρω, μου απαντά, εγώ είμαι Μακεδών.
– Κατ’ ευθείαν απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου; του λέγω ειρωνευόμενος.
– Μάλιστα.
– Και ο Μέγας Αλέξανδρος τι ήτο παρακαλώ;
– Δεν ξέρω, η Ιστορία όμως λέγει ότι ήτο Έλλην.
– Τότε και συ, ως απόγονος εκείνου, είσαι Έλλην.
Δεν μου απήντησε.

– Τότε, λοιπόν, τον ερωτώ και πάλιν, διατί αφού είσθε Έλληνες θέλετε να ελευθερωθήτε δια της Βουλγαρίας;

-Βουλγαρίαν ποίαν εννοείς, το Κομιτάτον;

-Μάλιστα.

– Σου απαντώ λοιπόν ότι το Κομιτάτον δεν είναι Βουλγαρικόν και δεύτερον ότι φαινόμεθα κλίνοντες προς Βουλγαρίαν διότι μόνον αυτή φαίνεται πρόθυμη εις το να μας βοηθήσει και η Ελλάς εάν έκαμνε το ίδιο θα την δεχώμεθα με όλη μας την καρδιά.
[…]

– Καλά, και άμα ελευθερωθείτε τι θέλετε να γίνετε, αυτονομία;

– Μάλιστα, όπως εις την Ελβετίαν εις την οποίαν τρείς διάφοροι φυλαί ζώσι εν άκρα σύμπνοια και αγάπη.

– Ναι, αλλά ξέρετε ότι κατ’ αυτόν τον τρόπον εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της Πανσλαυϊστικής Έταιρείας της οποίας παράρτημα είναι το Κομιτάτον;

– Πώς τα εξυπηρετούμεν;

– Μα, καθώς ωμολόγησες ανωτέρω η Μακεδονία είναι χώρα ελληνική, εάν δε κάθε ελληνική χώρα θελήση ν’ αποτελέση αυτόνομον πολιτείαν τότε επέρχεται η εξασθένησις της Ελλάδος, πράγμα το οποίον επιδιώκει η Πανσλαυϊστική Εταιρεία.

– Γιατί το επιδιώκει;

– Δια να μας σκλαβώση μια μέρα και μας και σας και θέλει να μας εύρη αδυνάτους, για να το επιτύχει ευχερέστερον.

Ο Κάρεφ εφάνη σκεπτόμενος προς στιγμήν. Εγώ έσπευσα να διακόψω την ησυχίαν.

• Γιατί δεν θέλετε να ενωθήτε με την Ελλάδα;
• Γιατί εάν μας πάρει Η Μώρα (Ελλάς) θα γίνη ένα μεγάλο κράτος και κατά συνέπειαν μοναρχία. Εν τοιαύτη δε περιπτώσει θα προκύψουν πολλά κακά, πρώτον η μοναρχία και τα ταύτης παρεπόμενα και δεύτερον η Ελλάς θα μας βάλη να πολεμήσωμε με την Βουλγαρίαν πράγμα το οποίον δεν θέλομεν.
•  Σεις τι θέλετε;

Μου έδειξε το καπέλλο του.

•  Θέλομεν ρεπούμπλικα.
•  Δημοκρατίαν και φιλίαν με την Βουλγαρίαν;

– Όχι με την Βουλγαρίαν μόνον, αλλά και με όποιον μας βοηθήσει να ελευθερωθώμεν.
– Με την Βουλγαρίαν θέλετε να ενωθήτε;
– Όχι! Όχι!
– Και αυτά σας τα διδάσκει το Κομιτάτον;
– Μάλιστα.
– Τότε αυτό το Κομιτάτον το οποίο φροντίζει τόσον δια την ανεξαρτησίαν σας, γιατί δεν ζητεί την προστασίαν της Ελλάδος η οποία έχει περισσότερα καθήκοντα να σας ελευθερώση, αλλά καταφεύγει εις τους βαρβάρους;
– Να σας απαντήσω αμέσως, ημείς ομοιάζομεν με άνθρωπον ο οποίος έπεσε μέσα εις την θάλασσαν και κινδυνεύει από ώρα εις ώραν να πνιγή. Ε, δεν μου λέτε παρακαλώ, ο άνθρωπος αυτός για να σωθή θα πιασθή από ότι εύρη εκείνην την στιγμήν εμπρός του, και από φίδι ακόμα θα πιασθή για να σωθή, έτσι είμεθα και μεις και Τούρκος ακόμη να μας κάνη χείρα σωτηρίας θα την αρπάξωμεν μετ’ ευγνωμοσύνης.
[…]
– Ναι, ναι, αυτό που σας λέγω εγώ, επανέλαβε ο Κάρεφ, ένα δένδρο που έσκασε το χώμα και εφύτρωσε γιατί να μην το ποτίσουν όλοι για να μεγαλώση;
– Και αυτό το δένδρο το ποτίζει μόνον η Βουλγαρία τώρα, ε;
– Μάλιστα.
– Ναι, αλλά ξέρεις με τι το ποτίζει η Βουλγαρία; Με δηλητήριον μισελληνισμού.
– Ό,τι και αν είναι αυτό το πότισμα, αυτό μας δροσίζει και μας έκαμε να στρέψωμεν τα κλαδιά μας προς εκείνο το μέρος προς το οποίον ομολογούμεν ότι τίποτε δεν μας συνδέει και να φύγωμεν από σας με τους οποίους έχομεν ΕΝΑ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ, αυτό είναι τρόπον τινά μία διαμαρτυρία εναντίον της ελληνικής αδιαφορίας.
– Αυτά που λες είναι αποτελέσματα του Βουλγαρικού ποτίσματος, διότι η Ελλάς ουδέποτε έπαυσε να σας υποστηρίζη και δια των γραμμάτων και δια των όπλων.
Και πάλιν ο Κάρεφ δεν μου απήντησε…»

(Σ.Γ. Σταμ., ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ, αρ.7608, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΠΑΛΙΑΣ ΒΟΥΛΗΣ, Αρχείο Ίωνος Δραγούμη.)

Ο Νικόλαος Κάρεφ (1877-1905) υπήρξε σοσιαλιστής και ένοπλος επαναστάτης-κομιτατζής στην πανσλαβιστική/βουλγαρική εξέγερση του Ίλιντεν. Σήμερα θεωρείται εθνικός ήρως στην Βουλγαρία και στα Σκόπια. Ήταν μέλος της «Σοσιαλιστικής Φράξιας Μακεδόνων εργατών» (τοπικό παράρτημα του «Βουλγαρικού Εργατικού Σοσιαλο-δημοκρατικού Κόμματος») και της βουλγαρικής «Εσωτερικής Μακεδονο-Αδριανοπολίτικης Επαναστατικής Οργάνωσης». Κατά την εξέγερση του Ίλιντεν (Ημέρα του Προφήτη Ηλία) στις 20 Ιουλίου/2 Αυγούστου 1903 που εκδηλώθηκε στο Βιλαέτι του Μοναστηρίου ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, υπήρξε πρόεδρος της βραχύβιας προσωρινής Δημοκρατίας του Κρουσόβου, μέχρι που αυτή καταλύθηκε από τον οθωμανικό στρατό μετά 10 ημέρες.

Η περίπτωση του Κάρεφ, ενός σλαβόφωνου Μακεδόνα που παρά την σοσιαλιστική ιδεολογία του και την εκπαίδευσή του σε βουλγαρικό σχολείο (Βουλγαρικό Κλασικό Γυμνάσιο Μοναστηρίου) διατήρησε κατά κάποιον τρόπο την συνείδηση της εντοπιότητάς του και της καταγωγής του, αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για την κατανόηση της ψευδούς εθνογένεσης που έλαβε χώρα στο κράτος των Σκοπίων. Ένα παράδειγμα που αποδεικνύει περίτρανα πως η αποξένωση των Ελλήνων από την γλώσσα τους, η ιδεολογική και εθνική τους απονεύρωση σε συνδυασμό με τη νωθρότητα και τον αβδηριτισμό των ελληνικών αρχών, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην σύγχρονη γενιτσαροποίησή τους. Δυστυχώς για την Μακεδονία, Δραγούμης υπήρξε μόνο ένας.

The post Αρχείο Ίωνος Δραγούμη: Η συνέντευξη με τον κομιτατζή Νικόλαο Κάρεφ appeared first on Conserva.

Όλη η Ελλάδα βλέπει τα τελευταία 20 χρόνια να καταλαμβάνονται αξιώματα από πρόσωπα που δεν έχουν το ειδικό βάρος ούτε και ενστερνίζονται το αξιακό σύστημα του ελληνικού εθνισμού. Παρακολουθεί πολιτικούς και κανάλια να υπηρετούν τα μανιφέστα των εισαγόμενων μειονοτικών «δικαιωματισμών» και αναγκάζεται να «ενημερώνεται» αποκλειστικά από ενδοτικούς «φωστήρες» –τύπου ΕΛΙΑΜΕΠ– οι οποίοι έχουν απωλέσει κάθε ίχνος αποτροπής και ελληνοπρέπειας. Όλη αυτή η συνομοταξία αποτελεί τη νέα υπερπροβαλλόμενη «ελίτ» των τελευταίων δεκαετιών, η οποία αποσιωπά αριστοτεχνικά και με συνέπεια τους πραγματικούς κινδύνους του λαού μας, κηλιδώνοντας ταυτόχρονα την ιστορική του μνήμη. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, εκδότες, καλλιτέχνες, καλά πληρωμένοι «διανοούμενοι» και  αυταρχικές κοινωνικές μειονότητες συμβάλλουν από κοινού στην ψευδαίσθηση του «καθωσπρέπει» δημοσίου βίου, στην προώθηση δηλαδή της ευαισθητοποίησης για κάθε τι ασήμαντο και της ταυτόχρονης εξαίρεσης του κάθε τι σημαντικού για το έθνος.

Αν δεν ταιριάζανε όμως οι εντολοδόχοι της αντιευρωπαϊκής γραμμής της Ε.Ε., δεν θα συμπεθεριάζανε. Η επέτειος των δύο αιώνων από την Ελληνική Εθνεγερσία στάθηκε μια καλή αφορμή για να καταλάβει πλέον ξεκάθαρα ο κάθε  Έλληνας τους αντεθνικούς σκοπούς που υπηρετούν και επιτέλους να αγανακτήσει με όλη αυτή τη στοχοποίηση, την απαξίωση και την γραφικοποίηση της κοινωνικής κανονικότητας, που ξεκινάει από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας και καταλήγει στο κάθε τελευταίο «διακριτό άτομο» των περίεργων ατομικιστικών παρδαλών κοινοτήτων.

Το υποπτευόμασταν, αλλά ποτέ δεν πιστεύαμε πως το φετινό επετειακό γεγονός μνήμης και τιμής της κορυφαίας στιγμής της νεότερης ιστορίας μας, εκτός από την χλιαρή και ΠΑΝΤΑ ιδεοληπτική αντιμετώπισή του, θα συνοδευόταν επίσης από μια υπαινικτικά χλευαστική κιτς διάθεση για την ελληνική παράδοση και από μια απροκάλυπτη πολεμική απέναντι σε ιερά και όσια του Ελληνισμού. Όχι, δεν συμβάλλουν οι εξω-ελληνικοί «τοποτηρητές» στην ευρύτερη διάδοση της αιματοβαμμένης νεοελληνικής ιστορίας και της μουσειακής (όπως την έχουν καταντήσει) παράδοσης, με τσαντάκια-τσολιάδες και ομιλίες για την ρομποτική. Όχι, δεν έχει καμία σχέση το δικό μας εθνικό μέλλον με την διαρκή τηλε-προπαγάνδα των επιβαλλόμενων «μικρο-αναλυτικών κοινωνικών διαδικασιών» που διασπά τον παραδοσιακό κοινωνικό ιστό και βλάπτει την προαιώνια υπεροχή του υγιούς ελληνικού ανταγωνισμού. Δεν αποτελεί μέρος του ελληνικού τρόπου απόδοσης τιμών ο ξενοφερμένος μηδενισμός των LGBT και η βεβηλωτική «επανανοσηματοδότηση» ιερών συμβόλων και προσώπων, όπως γίνεται επανειλημμένως σε θεατρικές παραστάσεις, τύπο και τηλεόραση, χωρίς να επεμβαίνει κανείς.

Ο Έλληνας δεν πρόκειται να τα δεχτεί ποτέ όλα αυτά και τρανή απόδειξη γι’ αυτό αποτελεί η πρόσφατη απόσυρση του εμετικά χλευαστικού εξωφύλλου του ΒΗΜΑgazino, στο οποίο τοποθετήθηκε στη θέση του Στρατηγού Μακρυγιάννη ο Μητσοτάκης, στη θέση της Μπουμπουλίνας η Γιάννα Αγγελοπούλου, της Μαντώ Μαυρογέννους η Φον ντερ Λάινεν, του Ανδρέα Μιαούλη ο Μάριο Ντράγκι και του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ο …Τζο Μπάιντεν! Την ίδια κατάληξη είχε και η ιδέα του διαχειριστή του λογαριασμού lgbt_greece_ για αντικατάσταση της Επαναστατικής Σημαίας των Κολοκοτρωναίων με το παγκόσμιο παρδαλό πανί, ο οποίος έσπευσε να εξηγήσει σε όσους αντέδρασαν (φασίστες παντού!) πως ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του ’21 και αυτός της LGBT είναι πάνω-κάτω …ισότιμοι.

Οι αληθινές «δημοσκοπήσεις» όμως γίνονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και είναι εκεί όπου συναντιέται πλέον το σύνολο των Ελλήνων κάθε απόγευμα. Μόνο εκεί γίνεται καθαρά αντιληπτή η λαϊκή εκτίμηση και δυστυχώς για όλους αυτούς δεν φτάνει η εικονική πραγματικότητα των αγορασμένων συμπαθειών (likes) για να καλύψει αυτό που είναι αρεστό στην συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Εκπροσωπούν το φτηνό, το ξενικό, το μεταμοντέρνο κουτοφράγκικο και το μιμητικό, στοιχεία τα οποία η θυμόσοφη ευρεία εθνικο-λαϊκή μάζα απεχθάνεται, περιφρονεί και στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν κατανοεί. Η οφθαλμαπάτη της ισχύς των ΜΜΕ κλονίζεται πλέον από την λαϊκή αποδοκιμασία και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά. Γνωρίζουν την κατάρρευση των τηλεθεάσεων, της κυκλοφορίας των περιοδικών και τις επιλογές των κρυφών δημοσκοπήσεων. Γνωρίζουν την προτίμηση του κόσμου για τα νέα, ενναλακτικά μέσα τα οποία παρέχουν ποιοτικότερη και αντικειμενικότερη ενημέρωση.

Έφτασε η ημέρα που η ελληνική κοινωνία θα πάρει παραμάζωμα την ασόβαρη ελίτ και τους κατά τόπους διεφθαρμένους εκπροσώπους της. Όσο δεν περιορίζουν την αντεθνική τους επιπολαιότητα, όσο ταΐζουνε με ανθελληνισμό και δυτική παρακμή, τόσο θα χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους.

Ντροπιάζουν και αγανακτούν έναν ολόκληρο λαό και πλέον ήρθε η ώρα να συμμαζευτούν.

The post Ντροπιάζετε και αγανακτείτε τους Έλληνες! appeared first on Conserva.

 
Λίγο βορειότερα από τον παραδοσιακό οικισμό του Άνω Γαρεφείου, ενός γραφικού χωριού της Αριδαίας που έλαβε το όνομά του από τον Πηλιορείτη Μακεδονομάχο[1], στους πρόποδες του ορεινού όγκου του όρους Πινόβου, συναντάει ο επισκέπτης το ιδιαίτερο Μνημείο του σπουδαίου Έλληνα οπλαρχηγού, το οποίο ανέγειραν ντόπιοι κάτοικοι προς ανάμνηση της εθνικής του δράσης στην ευρύτερη περιοχή.
Σε ένα άγριο τοπίο που σε μαγνητίζει, παρόμοιο με αυτά τα οποία περιγράφει ο Ίων Δραγούμης στο έργο του «Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα», τα «γεμάτα στοιχειά και βουλγάρους», τη νύχτα της 6ης Αυγούστου του 1906, ο Καπετάν Γαρέφης παγιδεύει και εξοντώνει σε μια ηρωική έφοδο τους δύο κύριους στόχους του, τους αρχικομιτατζήδες Καρατάσο και Λούκα Ιβάνωφ Ποπώφ (ταγματάρχη του βουλγαρικού στρατού). Ο Γαρέφης είχε εντοπίσει στην τοποθεσία Μπογκντάνιτσα[2], στο τσελιγκάτο[3] του Σαρακατσάνου Πασαγιώργη Καραφυλλιά, την καλύβα στην οποία κρύβονταν οι εχθροί του, μετά από υποδείξεις ντόπιων ελληνόψυχων Μακεδόνων και Σαρακατσάνων
Στην άγρια αυτή συμπλοκή, ο Καρατάσος σκοτώθηκε ακαριαία, ενώ ο Λούκας τραυματίστηκε βαριά και βρέθηκε μερικές μέρες αργότερα νεκρός. Λέγεται ότι και οι δυό τους χτυπήθηκαν από τον ίδιο τον Γαρέφη, ο οποίος επίσης βαριά τραυματισμένος διακομίστηκε στο τσελιγκάτο του Σαρακατσάνου Γιαννακούλα, όπου και κατέληξε ύστερα από τρεις ημέρες. Στη συνέχεια τάφηκε στη Γραδέσνιτσα, χωριό που ανήκει δυστυχώς σήμερα στο κράτος των Σκοπίων. Ο σουλιωτικής καταγωγής Καπετάν Κωνσταντίνος Γαρέφης από τις Μηλιές Πηλίου, θα αφιερώσει την ίδια του τη ζωή για μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του Μακεδονικού Αγώνα, καθώς απάλλαξε οριστικά την περιοχή από την παρουσία των κομιτατζήδων.

 [1] Το χωριό Γαρέφι είχε προηγουμένως την –νοτιοσλαβικής προέλευσης– ονομασία «Τσερνέσοβο» (черно/cherno=μάυρο).

 [2] Η περιοχή Μπογκντάνιτσα ανήκει επίσης στα σλαβικής προέλευσης τοπωνύμια της ευρύτερης περιοχής της Οθωμανοκρατούμενης βόρειας Μακεδονίας, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν υποδηλώνουν αλλότρια συνείδηση των ντόπιων Μακεδόνων, Βλάχων και Σαρακατσάνων κατοίκων τους. Απόδειξη της τρανταχτής ελληνικής εθνικής συνείδησης τους αποτελούν οι σλαβικές ονομασίες «Γκρέτσκο σέλο» (ελληνικό χωριό) και «Γαρέφι βόντα» (πηγή/νερό του Γαρέφη) που έχουν μείνει μέχρι σήμερα ανεξίτηλες από τους δίγλωσσους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, υπενθυμίζοντάς τους τον αγώνα εναντίων βουλγάρων/πανσλαβιστών.

 [3] Ως «τσελιγκάτο» ορίζεται ένας ιδιότυπος κοινωνικός και παραγωγικός μηχανισμός, που αποτελούνταν από συγγενικές κυρίως οικογένειες. Αποτέλεσμα αυτής της δραστηριότητας υπήρξε η παρεμφερής ανάπτυξη βιοτεχνιών, που επεξεργάζονταν τα κτηνοτροφικά προϊόντα. Ιδιαίτερα κατά τη δεύτερη περίοδο της τουρκοκρατίας, παρατηρείται η μετάβαση των κτηνοτρόφων από τις οικογενειακές εκμεταλλεύσεις στις οργανωμένες, που δε στηρίζονται σε σχέσεις αίματος, αλλά στο κοινό επαγγελματικό συμφέρον. Τότε εμφανίζεται το τσελιγκάτο, ως παραγωγικός συνεταιρισμός, με πυρήνα του τη διευρυμένη οικογένεια, οικονομικά εύρωστη, με σημαντικά κοπάδια στη διάθεσή της. Ο λόγος που θεωρείται άξιος αναφοράς και ανάλυσης ο τρόπος ζωής των μελών των τσελιγκάτων είναι ο οργανωτικός δυναμισμός τους και η αντοχή του θεσμού στο χρόνο, που είχε ως συνέπεια την προστασία του επαγγέλματος των κτηνοτρόφων ακόμη και κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας. Οι συνθήκες ζωής ήταν δύσκολες καθώς ζούσαν σε καλύβες, μακριά από τον υπόλοιπο κόσμο. Είχαν όμως το πλεονέκτημα να είναι ελεύθεροι, να μην ανήκουν σε φεουδάρχες και να είναι αυτάρκεις. Χαρακτηριστικό της δυναμικής του τσελιγκάτου ήταν η θέσπιση κανόνων αποκλειστικά μεταξύ των μελών του και η απουσία εποπτεύουσας ή άλλης αρχής που να διατάζει για τον τρόπο λειτουργίας τους.

The post Στην γη της Αλμωπίας appeared first on Conserva.

Ο Σύριος Αρχαιολόγος ήταν διευθυντής επί 40 χρόνια του Αρχαιολογικού χώρου και του Μουσείου της Παλμύρας και για πολλές δεκαετίες ο επικεφαλής των ανασκαφών του χώρου. Στις 18 Αυγούστου του 2015 δολοφονήθηκε άγρια με δημόσιο αποκεφαλισμό επειδή αρνήθηκε να αποκαλύψει που είχε κρύψει αρχαιολογικά ευρήματα, προκειμένου να τα προστατέψει από τους τζιχαντιστές. Το ακρωτηριασμένο σώμα του κρεμάστηκε αρχικά  σε ένα φανάρι κεντρικού δρόμου και ύστερα σε έναν ελληνορωμαϊκό κίονα της αρχαίας πόλης, με μια ταμπέλα που τον χαρακτήριζε «Διευθυντή της Ειδωλολατρίας» και ανέγραφε όλα τα «εγκλήματα» του αρχαιολόγου: την «αποστασία» του, την εκπροσώπηση της χώρας του σε «συνέδρια απίστων» και τις συνομιλίες του με το «αιρετικό Ιράν». Το κεφάλι του τοποθετήθηκε στο έδαφος ακριβώς κάτω από το ακρωτηριασμένο σώμα του, όπου και του φορέθηκαν ειρωνικά τα χαρακτηριστικά γυαλιά του, με σκοπό να χλευαστεί η «λογιοσύνη» του. 

Η δολοφονία και ο εξευτελισμός του νεκρού σώματος ενός τόσο σπουδαίου και παγκοσμίως αναγνωρισμένου επιστήμονα αποτελεί έναν κακό οιωνό για το μέλλον της ανθρωπότητας και ειδικότερα για τον τομέα του πολιτισμού. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι ακόμα και τον 21^ο αιώνα τίποτα δεν είναι αυτονόητο σχετικά με την προστασία των αρχαιοτήτων και εν γένει της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Μέσα στην αβεβαιότητα, τη νιχιλιστική βαρβαρότητα και την μαζική αμάθεια της σύγχρονης εποχής, η υπεράσπιση των αρχαίων μνημείων ως δημόσιο κοινωνικό αγαθό εγγενώς συνδεδεμένο με τους θεμελιώδεις σκοπούς των ελεύθερων εθνών και ολόκληρης της ανθρωπότητας, αποτελεί καθήκον όλων μας. Η βεβήλωση τους, η διαγραφή κλασικών και άλλων έργων, ο αποκλεισμός της νέας γενιάς από την γνώση του παρελθόντος με πρόφαση πάντα μια –επιβαλλόμενη με τα όπλα– θρησκευτική συνοχή, μια κίβδηλη «κοινωνική ειρήνη», έναν απολυταρχικό «πολιτικό ορθολογισμό» και τις νέες μορφές «καθαρότητας», αποτελούν σήμερα έναν νέο εξτρεμισμό που απειλεί τα θεμέλια και τις αξίες του πανανθρώπινου πολιτισμού και της διαχρονικής ελληνικής συμβολής σε αυτόν.

Σαν Έλληνες, χαιρετούμε για δεύτερη φορά έναν σπουδαίο επιστήμονα και πάνω απ’ όλα έναν ηρωικό άνθρωπο, που πρόταξε τα στήθη του απέναντι στους κήρυκες του μαρασμού. Ο Khalid al-Assad είναι ένας σύγχρονος μάρτυρας του πολιτισμού. Ας είναι η θυσία του πάντα οδηγός, ένα φως απέναντι στα σκοτάδια κάθε μορφής μηδενισμού, γεωστρατηγικών παιγνίων, θρησκευτικού φανατισμού, ηθικής και πνευματικής παρακμής.

The post Ένας σύγχρονος Μάρτυρας του Πολιτισμού appeared first on Conserva.

Η απώλεια του μεγάλη, η μνήμη του όμως άσβηστη στον καθημερινό λαϊκό Έλληνα. Από τα χείλη του κρεμόταν ένας ολόκληρος λαός, που σε καιρούς χαλεπούς έψαχνε τα στηρίγματά του και τη χαμένη τιμή του. Σε κάθε ομιλία του, σε κάθε εκπομπή του σε τηλεόραση και ραδιόφωνο, έβρισκε ο απλός Έλληνας στο πατρικό του πρόσωπο εκείνα τα ηθικά και πνευματικά μεγέθη που μπορούσαν να τον συγκινήσουν και να τον καθοδηγήσουν. Σε όλη του τη ζωή υπερασπίστηκε τα εθνικά ιδανικά, τη γνήσια δημοκρατικότητα και την ελληνική ανθρώπινη ποιότητα. Υπήρξε ένας από τους τελευταίους θεματοφύλακες του νέου Ελληνισμού και υπηρέτησε με αυταπάρνηση και πάθος την ιστορική αλήθεια και τα εθνικά δίκαια, αφήνοντας ως πολύτιμη παρακαταθήκη το σπουδαίο έργο του αλλά και το παράδειγμά του. 

Στάθηκε με αξιοπρέπεια και λεβεντιά απέναντι σε εκείνους που ξεχαρβάλωναν το εκπαιδευτικό σύστημα, σε εκείνους που τεχνοκρατικά και χολερικά αποδομούσαν την εθνική ιστορία και σε όσους υποτακτικούς και παραδομένους σε ξένες επιβουλές ενέδιδαν σε θέσεις ανθελληνικές και αντιδημοκρατικές. «Θέλουν να κάνουν τα παιδιά μας μικρόψυχα» έλεγε για τους ανευλαβείς δεξιοτέχνες της εθνικής και θρησκευτικής απονεύρωσης. Μα η συνείδηση των Ελλήνων όπως τόνιζε: «βαθιά δεν ξεθωριάζει, υπάρχουν εστίες αντίστασης, μόνο που βαδίζουν στο σκοτάδι ή τις αφήνουμε στα σκοτεινά»…

• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν
• 
  Ηθική χωρίς Θεό

Αν θέλουμε αυτές τις εστίες να τις επαναφέρουμε στο φως, δεν έχουμε να κάνουμε κάτι άλλο, παρά σαν καλοί μαθητές να ακολουθήσουμε το παράδειγμα αυτού του ξεχωριστού δασκάλου της πατρίδας. Ο λαγαρός πατριωτισμός του και η πνευματική του αριστοκρατία ας γίνουν εγερτήριο σάλπισμα για την αναγέννηση του Ελληνισμού. 

The post Σαράντος Καργάκος appeared first on Conserva.