Ο συγγραφέας Ρόμπερτ Ε Χάουαρντ ήταν από πολλές απόψεις μια ιδιάζουσα περίπτωση. Ψηλός και ογκώδης με αγάπη για την φύση και τα σπορ πόρρω απείχε η εικόνα του από αυτή που συνήθως σχηματίζουμε στο μυαλό μας όταν ακούμε ότι κάποιος γράφει. Κι όμως αυτός ο γιγαντόσωμος τύπος στα λιγοστά χρόνια της συγγραφικής του πορείας μπόρεσε να παραγάγει τέτοιον όγκο έργου που ανάλογο πολλοί φτασμένοι συγγραφείς δεν καταφέρνουν να επιδείξουν ούτε μετά από δεκαετίες επιτυχημένης καριέρας.

Αν δε σκεφτεί κανείς ότι το προσωπικό του κίνητρο δεν ήταν το οικονομικό μιας και δεν είδε ποτέ να εκδίδονται τα πονήματα του τότε γίνεται ακόμα πιο θαυμαστή και αξιοπερίεργη η περίπτωση του καθώς φαίνεται ότι το μοναδικό του ερέθισμα, αυτό που τον κέντριζε να γράφει ήταν η από μέσα του αναβλύζουσα επιθυμία να διηγηθεί ιστορίες, να πει πράγματα. Σε τελική ανάλυση τούτο οφείλει να είναι το μοναδικό, το υπέρτατο, το αυθεντικό κίνητρο κάθε αληθινού και γνήσιου δημιουργού.

Και ο Χάουαρντ υπήρξε πράγματι ένας αληθινός δημιουργός. Μεγαλωμένος με τους παράξενους θρύλους της Κέλτικης μυθολογίας που από μικρός είχε συνηθίσει να ακούει από τα χείλη της μητέρας του, αλλά και τις τρομακτικές ιστορίες που οι Ινδιάνοι σαμάνοι ψιψίριζαν τις νύχτες γύρω από την φωτιά, ήταν επόμενο να σχηματίσει μια εξωπραγματική και σχεδόν απόκοσμα ονειρική αντίληψη για τον κόσμο που μας περιβάλλει.

Ο Χάουαρντ ήταν χαμένος στα όνειρα του και σε τούτο έμοιαζε πολύ του Λάβκραφτ, του άλλου μεγάλου της φανταστικής λογοτεχνίας, με τον οποίο υπήρξαν φίλοι. Μια τέτοια δυσπροσάρμοστη μορφή όπως ο Χάουαρντ δύσκολα μπορούσε να βρει την θέση του μέσα στον σύγχρονο κόσμο ακόμα και αν επρόκειτο για το Τέξας των πρώτων δεκαετιών του εικοστού αιώνα. Έτσι η συγγραφή παράξενων ιστοριών έγινε το καταφύγιο του, το δικό του μέσον απόδρασης από το πνιγηρό σύγχρονο κόσμο που τότε ακόμα μόλις που ανέτειλε δειλά. Ίσως η δύναμη της πένας του να οφείλεται εν πολλοίς σε αυτό ακριβώς το βιωματικό στοιχείο. Ο συγγραφέας μέσω της καλπάζουσας ζωηρής του φαντασίας ζούσε τις ιστορίες, ταυτιζόταν με τους ήρωες που έπλαθε.

Κι αυτό είναι κάτι που ο αναγνώστης διαπιστώνει αμέσως. Διαβάζοντας μια ιστορία του Κόναν νιώθεις φρέσκος, δυνατός και ακμαίος όπως όταν αναπνέεις τον φρέσκο αναζωογονητικό αέρα του βουνού. Η ανάγνωση αυτών των ιστοριών λειτουργεί πραγματικά σαν οξυγόνο για τον καταπιεσμένο, σχεδόν ευνουχισμένο άνθρωπο της πόλης που ζει μέσα σε φυσικά αλλά και ηθικά μολυσμένο περιβάλλον. Ο άνθρωπος που ‘χει μάθει να αναπνέει την μούχλα και την σκόνη του μικρού του γραφείου και να ζει με τους σύγχρονους ρυθμούς κυνηγώντας την επιτυχία βουλιάζοντας όμως ταυτόχρονα μέσα στον ηθικό σχετικισμό του, αποτελματωμένος μέσα στον καταιγισμό των πληροφοριών που δεν προλαβαίνουν να μετουσιωθούν σε γνώση, αυτό ο άνθρωπος σοκάρεται θετικά ερχόμενος σε επαφή με έναν κόσμο όπου το καλό και το κακό πολεμούν μεταξύ τους λυσσαλέα, όπου μάγοι και μυθικά τέρατα συνυπάρχουν με σκληρούς πολεμιστές και γυναίκες πρόθυμες να υποταχτούν στα δυνατά μπράτσα, όπου τελικά η μόνη δικαιοσύνη, η υπέρτατη αλήθεια είναι το σπαθί, το ατσάλι.

Αυτός είναι ο κόσμος του Κόναν, ο κόσμος που έπλασε ο Χάουαρντ με την γοητευτική του πένα. Ένας κόσμος που ξεπροβάλλει μέσα από αχλύ του μύθου θέτοντας σε αμφισβήτηση την γραμμική μας αντίληψη περί χρόνου, ξυπνώντας ίσως μέσα μας αταβιστικές μνήμες από αλλόκοτες εποχές. Κι αυτός ο κόσμος μπορεί πραγματικά να σοκάρει τον σύγχρονο άνθρωπο – καταναλωτή, τον υπερτεχνολογικό τρωγλοδύτη, τον αρουραίο των μεταμοντέρνων μητροπόλεων. Είναι ένας κόσμος αρχετυπικά αρσενικός, ένας κόσμος όπου λατρεύεται η δύναμη, το σθένος, η αντοχή, η ευθύτητα, η τιμιότητα, η φιλιά, η τόλμη, το θάρρος, οι κατεξοχήν δηλαδή αρσενικές αξίες.

Φαντάζεστε ποιος θα ήταν ο αντίκτυπος αν στον δικό μας ανάποδο, μαλθακοποιημένο και θυληκοποιημένο κόσμο, βάζαμε υποχρεωτικά στα σχολεία την ανάγνωση των ιστοριών του Κόναν;

Σαν τσουνάμι θα είχε καταρχάς ξεσηκωθεί το φεμινιστικό κίνημα να καταπιεί τους εμπνευστές αυτής της απόφασης αλλά όμως κάποια από τα σημερινά αδύναμα, φιλάσθενα και πνευματικώς αποσυντονισμένα παιδιά θα έβρισκαν στον Κιμμέριο με τα μακριά μαύρα μαλλιά και τα γαλάζια μάτια που πιστεύει μόνο στο ατσάλι, έναν ήρωα να ταυτιστούν, ένα αθάνατο πρότυπο ηρωικής ζωής.

Εκτός από τον Κόναν ο Χάουαρντ έπλασε κι άλλους ήρωες. Ο Σόλομον Κέιν – ο πουριτανός πιονιέρος που γυρνάει τον κόσμο πολεμώντας το κακό – είναι ο δεύτερος πιο γνωστός ήρωας του. Ο Χάουαρντ έγραψε επίσης και ιστορίες της μυθολογίας Κθούλου ενώ καταπιάστηκε και με κάθε γνωστό λογοτεχνικό είδος. Έγραψε έργα αστυνομικά, καουμπόϊκα, ταξιδιωτικά, αθλητικά άρθρα και άλλα πολλά. Οι γείτονες της οικογένειας Χάουαρντ συχνά έκαναν παρατήρηση στον πατέρα του Ρόμπερτ γιατί ο ήχος από τα πλήκτρα της γραφομηχανής που ασταμάτητα χτυπούσε ο γιός του δεν τους άφηναν να κοιμηθούν.

Κάποιες από αυτές τις ιστορίες ο Χάουαρντ τις πουλούσε για λίγα δολάρια στα λαϊκά περιοδικά εκείνης της εποχής. Τότε και σε κάποιο βαθμό ακόμα και σήμερα τα λογοτεχνικά είδη με τα οποία καταπιάστηκε ο Χάουαρντ θεωρούνταν ευτελή. Κάτι σαν παραλογοτεχνία. Το ίδιο το ύφος της γραφής του ενώ δεν είναι περίτεχνο σε καμιά περίπτωση, καταφέρνει όμως να γίνεται μοναδικά ατμοσφαιρικό, εκπληκτικά ζωντανό. Σε τελική ανάλυση αυτό δεν είναι το ζητούμενο;

Ο Χάουαρντ πέθανε στην ηλικία των τριάντα ετών. Αυτοκτόνησε μην αντέχοντας τον χαμό της μητέρας του. Μέσα σε τρία χρόνια είχε καταφέρει να γράψει εικοσιέξι ιστορίες με τον Κόναν και πόσες άλλες με άλλους ήρωες… Ο Κόναν έμελλε να αναδείξει τον δημιουργό του χρόνια μετά τον θάνατο εκείνου, κάνοντας τον γνωστό σε όλο τον κόσμο.

• 
  Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών
• 
  Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά
• 
  Χαλαρώστε

Με βάση τις ιστορίες του Χάουαρντ με ήρωα τον Κ’οναν γυρίστηκαν ταινίες, γράφτηκαν βιβλία και κόμιξ, εμπνεύστηκαν μουσικές, γράφτηκαν τραγούδια, οικοδομήθηκαν ακόμα και πολιτικά κινήματα. Αν θέλει κανείς να πάρει ένα γερό σφηνάκι ηρωϊκής φαντασίας, αν θέλει κανείς να αποδράσει από το γυαλί το μέταλλο και το σκυρόδεμα, τα ευτελή υλικά του σημερινού μας κόσμου μαζί με την αφόρητη καταπίεση ως ευνουχιστικού βαθμού, που αυτός ασκεί, ας διαβάσει ΚΟΝΑΝ.

The post Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ, ο δημιουργός του Κόναν appeared first on Conserva.

Προσπαθήστε να καταλάβετε γιατί αυτός ο άνθρωπος μας αρέσει πολύ. Η αιτία είναι απλή. Πιστεύουμε ότι αν κάποιος είναι απόλυτα μισητός από τα μίντια και το τσίρκο μεντράνο της Νέας Τάξης, αυτό σημαίνει ότι είναι καλός.

Ο Τραμπ είναι ο τύπος που μισούν περισσότερο από κάθε άλλον στον κόσμο οι εξής κατηγορίες:

α) Τα μίντια

Είναι χαρακτηριστικό ότι πέρα από κάθε δημοσιογραφική δεοντολογία, όταν στα δελτία των 9 αναφέρονται στον Τραμπ, οι παρουσιαστές κάνουν μορφασμούς, σχολιάζουν με διάφορες ατάκες ως και πανηγυρίζουν με την προοπτική να πέσει.

β) Oι ηθοποιοί και οι καλλιτέχνες

Οι κακοτέχνες του συστήματος ήταν πάντοτε ένας από τους ισχυρότερους βραχίονες της Νέας Τάξης. Είτε πρόκειται για Χόλιγουντ είτε για ανθυποστάρλετ της Ελλαδίτσας άπαντες είναι από το ίδιο χαρμάνι. Ηλίθιοι και ως επί το πλείστον πολυδιαφημισμένα μηδενικά που θα πούλαγαν την ψυχή τους και στον σατανά για λίγη επιτυχία, φήμη, αναγνώριση. Ως και το απόλυτο σούργελο η Συνατσάκη, το απόλυτο τίποτα βγήκε να κάνει βίντεο κατά του ρατσισμού για να μαζέψει δημοσιότητα.

γ) Ο ΛΟΑΤΚΙ περιφερόμενος θίασος

…καλά αυτό το παρδαλό σινάφι της ανωμαλίας βγάζει πράσινους εμετούς από τα μάτια και μόνο στο άκουσμα του ονόματος του πορτοκαλί ανθρώπου.

δ) Οι φεμεναζί

Οι υστερικά μαινόμενες ασεξουαλικές φεμιναζί ίσως είναι η κατηγορία ανθρώπων που μισεί πιο πολύ απ’ όλες τις άλλες τον Δονάλδιο Τράμβιο. Αυτές οι κόρες της κολάσεως δαιμονίζονται στην θέα του. Και η αιτία είναι ότι ο Τραμπ, απλώς εξέφρασε μερικές αλήθειες και κοινές διαπιστώσεις σχετικά με την ματαιοδοξία του γυναικείου φύλου. Και τότε ξεκίνησαν τα me too από κάθε άντε μην πω…

• 
  Ποιες φαρμακόγλωσσες λυσσάξανε με το τρέιλερ του Καποδίστρια; [ΒΙΝΤΕΟ]
• 
  To Fortnite κατέβασε το νέο emote του Peacemaker επειδή θύμιζε… σβάστικα [ΒΙΝΤΕΟ]
• 
  Έρικα Κερκ: «Τον συγχωρώ» [ΒΙΝΤΕΟ]

Συνεπώς εφόσον ο Τραμπ προκαλεί τεράστιες αντιπάθειες σε όλες αυτές τις ευνοούμενες τις Νέας Τάξης κατηγορίες ανθρώπων δεν μπορεί παρά να κάνει κάτι καλό. Είναι απλό.

The post Το σκεπτικό μας περί Τραμπ appeared first on Conserva.

Μερικοί, που δεν έχουν ιδέα πως λειτουργούν τα μίντια και βέβαια δεν ξέρουν γρι από πολιτικές επιστήμες, θεωρούν ότι ο Μήτσος δεν έχει κριτήριο ενώ αυτό το έχει ο χ ψ ”μορφωμένος” που έχει τρία διπλώματα και διδακτορικό. Μεγαλύτεροι δε βλάκες, αληθινά κρετίνοι, είναι όσοι σηκώνουν μια φωτογραφία του Μπιλ Γκέιτς από τις φιλανθρωπικές του δραστηριότητες στην Αφρική λέγοντας: «ορίστε, ιδού ο καλός άνθρωπος που κατηγορούν οι συνωμοσιολόγοι».

Λοιπόν να πούμε τα εξής:

α) Η εξουσία τρέφεται από τον εαυτό της. Οι δισεκατομμυριούχοι που αποτελούν την παγκόσμια άτυπη κυβέρνηση χρηματοδοτώντας τους υπερεθνικούς οργανισμούς τρέφονται από αυτή. Δεν τους λείπουν λεφτά. Αυτό που επιδιώκουν είναι ο απόλυτος έλεγχος των ανθρώπων.

β) Είναι παλαιά συνήθεια των δισεκατομμυριούχων να καλλιεργούν κοινωνικό προφίλ με αγαθοεργίες. Τους πιστεύετε;

γ) Ο Μήτσος έχει συνήθως καλύτερο πολιτικό κριτήριο από τον πτυχιούχο και σε αυτό ακριβώς βασίζεται το δημοκρατικό πολίτευμα, αλλιώς θα είχαμε την δικτατορία των ειδικών. Ναι, ο Μήτσος καταλαβαίνει από που προέρχεται ο κίνδυνος για την ελευθερία του.

δ) Συχνότατα τα άτομα που αποκαλούμε μορφωμένα (εξαιτίας ενός η δυο πτυχίων του εξωτερικού) δεν είναι παρά απλώς τούβλα ειδικευμένα σε κάτι χρήσιμο στην αγορά. Τα πανεπιστήμια ΔΕΝ ενδιαφέρονται να βγάλουν ανθρώπους ολοκληρωμένους και σκεπτόμενους (γι’ αυτό άλλωστε τα τελευταία χρόνια υποβαθμίζονται οι κλασικές σπουδές). Ο σκοπός των πανεπιστημίων είναι να βγάλουν ειδικευμένους προλετάριους. Πειθήνιους σκλάβους για τις μεγάλες επιχειρήσεις.

ε) Ειδικά για τον Μπιλ Γκέιτς βασικό χρηματοδότη αυτή την στιγμή του ΠΟΥ, δείτε την σοβαρή έρευνα Καναδού δημοσιογράφου που προβάλλεται και από το Action 24.

στ) Από την αρχή της ιστορίας με τον κινεζοϊό φάνηκε ότι υπάρχουν ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ στην όλη υπόθεση. Η ελίτ, η ολιγαρχία που άτυπα κυβερνά τον κόσμο μέσω υπερεθνικών οργανισμών, βρήκε ευκαιρία να περιορίσει τις ελευθερίες των λαών, να καταργήσει την δημοκρατία, να επιβάλλει την δικτατορία των ειδικών και να προωθήσει τα σχέδια της για μια αχρήματη ψηφιοποιημένη οικονομία.

Από την αρχή επίσης φάνηκε ότι αυτό το κλίμα μεταδόθηκε και στον κόσμο. Ήταν κάτι παραπάνω από φανερό στους χρήστες των κοινωνικών μέσων ότι υπήρξε χωρισμός σε δυο στρατόπεδα. Με τους παγκοσμιοποιητές συντάχτηκαν οι ”Μένουμε Ευρώπη”, οι φιλελέδες, οι πτυχιούχοι εξωτερικού, οι κοσμοπολίτες ή όσοι αισθάνονται κοσμοπολίτες, οι ροζ αριστεροί των δικαιωμάτων και άλλες εκσυγχρονιστικές μερίδες του πληθυσμού που στην πραγματικότητα αυτό που ζητούν χωρίς ωστόσο να το συνειδητοποιούν είναι: μια παγκόσμια κυβέρνηση.

Από την άλλη σταθήκαμε όλοι εμείς: οι πατριώτες, εθνοκεντρικοί, οι χριστιανοί, οι μπίθουλες, οι ”αγράμματοι”, οι κοινωνικά αναλφάβητοι, οι παλαιϊκοί, όλοι εμείς τελοσπάντων που θέλουμε την πατρίδα μας και τον τρόπο ζωής μας.

Στην πραγματικότητα ο Covid-19 δεν ήταν απλώς μια ιατρική υπόθεση. Ήταν ακόμα ένας πολιτιστικός πόλεμος που συνεχίζει να βρίσκεται σε εξέλιξη.

The post Μπιλ Γκέιτς, τσιπάκια και πανδημία appeared first on Conserva.

Παιδιά της ΚΝΕ και του Ρήγα μεγαλωμένοι με τα νάματα του κομμουνισμου, πιστοί στο δόγμα οτι οι προλεταριοι δεν εχουν πατρίδα μεταλλάχτηκαν αμα τη πτωση της ΕΣΣΔ, σε ροζ αριστερούληδες των κινημάτων και των δικαιωμάτων πλην όμως η κομμουνιστική τους καρδιά ζει πάντοτε μέσα τους αθέλητα κρυμμένη.

Δεν πάνε παρά λίγες ημέρες που ένας τέτοιος καλλιτέχνης μας έλεγε πόσο χρήζει άμεσης πολυπολιτισμικής ενίσχυσης ο πολιτισμός μας και δεν είναι ούτε δυο εβδομάδες από τότε που ένας γνωστός καθηγητής μας κούναγε το δάχτυλο ότι είμαστε περίπου ναζί επειδή δεν στέργουμε να δεχτούμε 1 μύριο «πρόσφυγες».

Είναι και μια άλλη κυρία γνωστή για τις δεκαπέντε συντάξεις της και τους πέντε γάμους της, μεγάλη δημοσιογράφος- συγγραφέας, τρομάρα της, που έχει αναλάβει εργολαβικά να βρίζει τους συνοριοφύλακες ως φασίστες, κουρνιασμένη στην ασφάλεια της περιφραγμένης της μεζονέτας στην Εκάλη.

Έχετε δει κανέναν από αυτούς να ανοίγει το σπίτι του στους φτωχούς ‘Ελληνες και ξένους; Έχετε δει κανένα από αυτούς να παίρνει δέκα «πρόσφυγες» στην βιλάρα του να βοηθήσει; Έχετε δει κανένα από αυτούς να μοιράζει τα ιμάτια του στους φτωχούς;

-Όχι βέβαια φίλοι μου! Κορόιδα είναι; Εσείς είστε τα κορόιδα που αγοράζετε τα βιβλία τους, τους δίσκους τους τα μισότρελα πονήματα τους, που βλέπετε τα σκετς τους και τα έργα τους στην τηλεόραση αντί να ρίξετε σε όλους αυτούς δέκα φάσκελα συνοδευμένα από ένα μεγαλοπρεπές: Ρεεε Ουσσσστ!

The post Τα παιδιά της ΚΝΕ appeared first on Conserva.

Το ”ρατσιστικό” σχόλιο του φίλου ήταν μόνο ότι η χώρα δεν αντέχει άλλους μετανάστες. Αυτό είδε ο επαγγελματίας πολιτικοορθιτζής και είπε να επέμβει γράφοντας ένα κατεβατό μπαρούφες περί ενσυναίσθησης και ευαισθησίας.

Καλέ μου φίλε πολιτικοορθιτζή δεν θα σου πω πόσα τεράστια πνεύματα της ανθρωπότητας -αρχής γενομένης από τον Πλάτωνα- ήταν ρατσιστές, ούτε θα σε στενοχωρήσω απαριθμώντας σου συγγραφείς που έχεις διαβάσει, γιατί θα πάθεις πολιτισμικό σοκ.

Θα σου πω μόνο χέσε μας και άσε μας ήσυχους να διαβάζουμε ότι γουστάρουμε να πούμε, είτε είναι αναρχικοί είτε φιλελέδες είτε σίστες. Κάπου νισάφι δηλαδή με τους μικρούς ιεροεξεταστές που γυρνάνε το διαδίκτυο για να ανακαλύψουν μη πολιτικά ορθό λόγο. Τραβάτε να απαυτωθείτε να πούμε…

The post Μικροί ιεροεξεταστές appeared first on Conserva.

Ήταν άνθρωπος με μεγάλες αντοχές. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έκανε αιμοκάθαρση γιατί είχε ζάχαρο και τον τον χτύπησε στα νεφρά. Όποιος έχει δει αιμοκάθαρση πως γίνεται ξέρει πόσο επίπονο είναι. Και όμως ο γέρος μου σηκωνόταν μετά από αυτό το θανατερό τρίωρο και οδηγούσε. Κάποιες φορές θυμάμαι έπαιρνε μια τσάντα με έγγραφα και κατέβαινε Αθήνα. Συνεργασία με λογιστές και δικηγόρους, μετά από αιμοκάθαρση! Μεγάλα κουράγια.

Ήταν μεγάλη μούρη ο γέρος μου. Βίος και πολιτεία. Τυχοδιώκτης ως τα τριάντα του. Μετά τον έζεψε ο παππούς μου ο Γιώργος με το ζόρι. ”Θα την πάρεις”, του είπε, για την μάνα μου, ”αλλιώς θα σε γαμήσω”. Την είχε γνωρίσει με κινηματογραφικό τρόπο. Την είδε μια μέρα σε μια μπουτίκ στο Κολωνάκι. Του άρεσε πολύ( ναι ήταν ωραία γκόμενα η μάνα μου στα νιάτα της). Ήξερε την κοπέλα που είχε την μπουτίκ, την ρώτησε και κείνη του έδωσε τηλέφωνο και διεύθυνση.

Υποθέτω κάπως έτσι συμβαίνει. Όσο μεγαλώνουμε τόσο ανακαλύπτουμε πως μοιάζουμε στους γονείς μας.

Την άλλη μέρα έστειλε λουλούδια. Την τρέλανε στα τηλέφωνα. Είχε γίνει φορτικός. ”Να σας δω(στον πληθυντικό μιλάγαμε τότε σε μια γυναίκα όπως στις ελληνικές ταινίες), να πάμε σε ένα ζαχαροπλαστείο, πάρτε και την μητέρα σας μαζί”. Δεν είχε σοβαρό σκοπό ο άνθρωπος, να γαμήσει ήθελε. Η μάνα μου του αρνιόταν ευγενικά αλλά πόσο να αντισταθεί στο στενό μαρκάρισμα; Τελικά την έριξε. Βγήκανε, ξαναβγήκανε, την πήδηξε μια καλοκαιρινή νύχτα μέσα σε ένα ανοιχτό αυτοκίνητο κάπου στο Πόρτο Ράφτη και κάπως έτσι έγινα εγώ. Ίσως γι αυτό να μ αρέσουν τόσο τα αμάξια αλλά και το σεξ στο αυτοκίνητο ίσως επειδή οι γονείς με σκάρωσαν μέσα σ ένα αμάξι.

Για οικογένεια δεν ήταν αλλά ζορίστηκε και τελικά έγινε οικογενειάρχης. Παλαιού τύπου βέβαια. Όχι από αυτούς τους σημερινούς που πάνε βόλτα το μωρό στο καροτσάκι η ακόμα χειρότερο το φοράνε μπροστά σαν να είναι μαρσιποφόρα. Όχι, τέτοια δεν έκανε. Κανείς δεν τα έκανε αυτά τότε. Τότε οι άνδρες δεν ‘έμεναν σπίτι καθόλου. Οι γυναίκες αναλάμβαναν τα παιδιά. Οι άνδρες ασχολούνταν με το παιδί μόνο μετά από κάποια ηλικία. Έτσι ήταν και ο πατέρας μου.

Καθώς μεγαλώναμε ερχόταν όλο και πιο κοντά μας. Σε μένα και την αδελφή μου. Φυσικά τις κουτσικέλες του τις έκανε, δεν θα μπορούσε αλλιώς. Η μάνα μου έφαγε κέρατο με το κουτάλι. Ας πρόσεχε και κείνη. Ωραίος δεν ήταν αλλά είχε τύπο. Και είχε και τον τρόπο. Πως τις έριχνε; Δεν ξέρω. Απλώς το είχε. Δεν μαθαίνονται αυτά. Έστρωσε πάντως με τον γάμο. Και σε δουλειά κανονική μπήκε και τα χαρτιά έκοψε- όχι μαχαίρι αλλά τα έκοψε πάντως κάποια στιγμή- και τον ιππόδρομο και τα περίεργα νταραβέρια.

Κάθε πρωί εφτά η ώρα σηκωνόταν. Μπάνιο, ξύρισμα και μετά στο εργοστάσιο στα Οινόφυτα. Κάθε μέρα η ίδια διαδρομή για χρόνια με κείνο το παλιό λευκό triumf 2000. Αυτό ήταν το οικογενειακό μας αυτοκίνητο. Ο πατέρας μου ήταν μέγας αγγλόφιλος. Είχε ζήσει στην Αγγλία,στο Σάντερλαντ. Κάθε τι εγγλέζικο του αρεσε. Και τα τσιγάρα του κι αυτά εγγλέζικα ήταν. Ρόθμανς , Τζων πλέιερ, Ντάνχιλ, τέτοια κάπνιζε.

Δεν τον είδα πότε αξύριστο. Μόνο όταν γέρασε πολύ τα τελευταία χρόνια πριν πεθάνει. Τον θυμάμαι ακόμα, παιδάκι, να με στέλνει να του πάρω ξυραφάκια από το ψιλικατζίδικο. Ούτε τον είδα ποτέ κακοντυμένο. Κοστούμι και γραβάτα κάθε μέρα. Στολή. Ακόμα και στις γιορτές και στις αργίες. Αμάν κάναμε με την αδελφή μου να του βάλουμε ένα τζην παντελόνι και ένα πουλοβεράκι. Κυριακή του Πάσχα ήταν όταν καταδέχτηκε πρώτη φορά να βγάλει την στολή…

Η σχέση μου μαζί του ήταν σαν την θάλασσα. Άλλοτε ήρεμη, άλλοτε τρικυμισμένη. Άλλοτε τα λέγαμε σαν φίλοι και άλλοτε βριζόμασταν. Αναπόφευκτα πιστεύω. Κάπως έτσι είναι κάθε σχέση πάτερα γιου. Ο γιος μια επιθυμία έχει μόνο: να κάνει περήφανο τον πατέρα και να τον ξεπεράσει αν μπορεί.Ο πατέρας θέλει να κρατήσει τα ηνία, δεν εννοεί να παραδώσει στον γιο και έτσι επέρχεται η σύγκρουση.

Είχαμε ομηρικούς καβγάδες. Μάχες. Μετανιώνω τώρα γιατί κάποιες φορές ξεπέρασα κάθε όριο. Ας είναι δεν πειράζει. Τουλάχιστον είχα την τιμή να του κρατήσω το χέρι την στιγμή που έφευγε από την ζωή. Είχα τον χρόνο να του πω πατέρα σ ευχαριστώ για όλα.

Με τον πατέρα μου δεν μοιάζαμε ιδιαίτερα εξωτερικά. Σαν χαρακτήρες όμως μοιάζαμε πολύ, τώρα τ’ανακαλύπτω. Βλέπω πράγματα σε μένα, συμπεριφορές, αντιδράσεις, απαντήσεις, συνήθειες, ακόμα και μαλακίες και κακές συνήθειες, ακόμα και πράγματα που τα κατέκρινα, πράγματα με τα οποία γέλαγα και έλεγα μα τι κάνει τώρα. Τώρα τα βλέπω σε μένα και λέω ”μαλάκα ίδιος ο γέρος έχεις γίνει”.. Υποθέτω κάπως έτσι συμβαίνει. Όσο μεγαλώνουμε τόσο ανακαλύπτουμε πως μοιάζουμε στους γονείς μας.

Στην ταινία «Ο δρόμος της απώλειας» γκαγκστερική, με τον Τόμ Χάνκς ακούγεται στο τέλος ο γιος του πρωταγωνιστή, ο γιος του Γκάγκστερ να λέει: οι άνθρωποι με ρωτούν: τι άνθρωπος ήταν ο …. τους απαντώ, δεν ξέρω. Ήταν ο πατέρας μου.

Πιστεύω αυτό τα λέει όλα. Ο πατέρας είναι το πιο σημαντικό πρόσωπο στην ζωή ενός γιου. Ο πρώτος ήρωας. Το πρότυπο. Ο γιος θέλει να ξεπεράσει τον πατέρα και καμιά φορά το πετυχαίνει. Αλλά κανένας γιος δεν μπορεί να κρίνει τον πατέρα.

The post Ο Πατέρας μου appeared first on Conserva.