Το 2013 ομάδα Ιταλών ακτιβιστών για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων ξεκίνησε μποϋκοτάζ στην εταιρεία ζυμαρικών Barilla. Ο λόγος της δράσης αυτής ήταν η δήλωση του ιδιοκτήτη του Barilla Group, Guido Barilla, ο οποίος τόλμησε να πει το πραγματικά αδιανόητο ότι οι διαφημίσεις του θα περιλάμβαναν μόνο την “κανονική” οικογένεια! Αυτό που πραγματικά ήθελε να επισημάνει ήταν ότι θα δε θα συμπεριελάμβαναν οποιαδήποτε διαφήμιση που θα απεικόνιζε ζευγάρια ομοφυλόφιλων.

Στην Ιταλία το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλόφιλων εφαρμόστηκε το 2016, ενώ δεν επιτρέπεται η υιοθεσία, με κάποιες ωστόσο εξαιρέσεις όπως π.χ. περιπτώσεις όπου η σύλληψη τέκνων έχει γίνει στο εξωτερικό κτλ., κι αυτό με ισχύ ανά περιοχή. Πολύ πρόσφατα, όμως, με τη διακυβέρνηση της Meloni τείνει να απαγορευτεί το δικαίωμα υιοθεσίας τέκνων από ομοφυλόφιλους γονείς.

Σήμερα, δηλώσεις του Guido Barilla είναι πλέον παρελθόν, και η εταιρεία δείχνει να έχει παρασυρθεί από τον κυκλώνα που λέγεται κίνημα woke. Μετά την πρωτοφανή για την εταιρεία διαφήμιση με τους gay που δημοσιεύτηκε και σε επίσημη ελληνική σελίδα τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το 2022 και αναδείξαμε, σειρά έχει ένα σποτ με τη μορφή σύντομης ιστορίας.

Στο σποτ “Open Carbonara” που διαδραματίζεται στη Ρώμη, η μικρή Vittoria ζει με τον πατέρα της ο οποίος εργάζεται ως αρχιμάγειρας σε εταιρεία που ετοιμάζει σχολικά γεύματα συμπεριλαμβανομένου και του σχολείου που φοιτά η ίδια. Το σχολείο είναι διαπολιτισμικό και σε αυτό φοιτά κι ένα μικρό μελαμψό αγόρι, ο Gabriele, μεταξύ άλλων από την Αφρική και την Ασία. Ο Gabriele εμφανισιακά περισσότερο φέρνει σε ασιάτη παρά σε μελαχρινό μεσογειακό.

Την ώρα του σχολικού γεύματος η Vittoria απολαμβάνει μια μακαρονάδα με carbonara ενώ ο μικρός Gabriele μία με κόκκινη σάλτσα. Η μερίδα του είναι διαφορετική γιατί η θρησκεία του απαγορεύει την κατανάλωση χοιρινού. Πρόκειται, ασφαλώς, για μουσουλμάνο του οποίου το όνομα “Gabriele” είναι λογικά εξευρωπαϊσμένος τύπος του Jibrīl. Λίγο αργότερα στο σπίτι της η Vittoria παρουσιάζεται εμφανώς προβληματισμένη και στεναχωρημένη, κι όταν ο πατέρας της ζητά να μαγειρέψει ζυμαρικά με carbonara, αυτή αρνείται.

Ο λόγος είναι γιατί δεν μπορεί να φάει ο Gabriele. Η συμπάθεια για το αλλόφυλο αγοράκι προκάλεσε πλήγμα του ενστίκτου αυτοσυντήρησης διά μέσου της διατροφικής ανεπάρκειας. (Να σημειωθεί ότι πουθενά δε λέμε ότι μας επιβάλλεται ένα μοντέλο σύγχρονης κοινωνίας που οι Ευρωπαίες γοητεύονται και ξεμυαλίζονται από αφροασιάτες).

Την επόμενη μέρα ο πατέρας της, ως άλλος εφευρετικός επιστήμονας της υψηλής τέχνης της μαγειρικής, βάζει τα δυνατά του να καταστρέψει μια παράδοση εκατοντάδων ετών και να υποβιβάσει τον ιταλικό πολιτισμό της γευσιγνωσίας δημιουργήσει μια πιο συμπεριληπτική συνταγή που θα μπορεί να απολαμβάνει κι αυτός που δεν τρώει χοιρινό, καθώς δεν περιλαμβάνει γκουαντσιάλε. Έτσι, η μικρή είναι ευτυχισμένη που ο φίλος της είναι χαρούμενος και χορτάτος, κι ο κόσμος μας είναι πολυπολιτισμικός. (Πχιο ασφαλής;)

Με μια πρώτη ματιά η διαφήμιση δείχνει να εκπέμπει θετικά μηνύματα για την ανεκτικότητα, τη συμπεριληπτικότητα και τη δύναμη της αγάπης. Το συναίσθημα του θεατή είναι ο στόχος. Και πράγματι αφήνει μια γλυκιά γεύση στο τέλος ειδικά στους πιο ευσυγκίνητους συνανθρώπους μας.

Η κόσμος της τηλεοπτικής πραγματικότητας που πλασάρει η διαφήμιση, όμως, δεν αποτελεί παρά μόνο μια σοφιστεία.

Εντύπωση κάνει το γεγονός ότι παρόλες τις παλαιότερες δηλώσεις περί “κανονικής οικογένειας”, στο σποτ πρόκειται περί μονογονεϊκής οικογένειας. Είναι διαζευγμένος ο πατέρας; Είναι χήρος;… Ζωντοχήρος; Έχει άλλα αδερφάκια η μικρή Vittoria;…. Ή μήπως έχει γατάκια στο σπίτι;

Επίσης, αν δεχτούμε ότι οι παραδοσιακές αξίες ενός πολιτισμού που χαρακτηρίζουν ένα έθνος μπορούν να τροποποιηθούν με οποιαδήποτε δικαιολογία, τότε κατά πόσο θα συνεχίσουν να παραμένουν παραδοσιακές και αντιπροσωπευτικές του συγκεκριμένου έθνους; Πόσο ελληνικός θα ήταν ένας μουσακάς αν είχε σόγια αντί για κρέας; Κάνουμε διακοπές στην Ιταλία και διηγούμαστε όταν επιστρέψουμε, μεταξύ άλλων, για την ιταλική κουζίνα, τις διαφορές και ομοιότητες, και μέσα από αυτή τη σύγκριση, αποκτάμε αυτογνωσία και συνειδητοποιούμε το πόσο χρήσιμη και υπέροχη είναι η φυσική διαφορετικότητα των εθνών.

Αυτά κι άλλα ερωτήματα βασανίζουν τον σκεπτόμενο θεατή του διαφημιστικού. Εύλογα θ’ αναρωτηθεί: Μήπως τελικά οι κάθε είδους μειονότητες (θρησκευτικές, φυλετικές, σεξουαλικές κτλ) είναι όντως ευάλωτες μειονότητες ή είναι η δική τους κουλτούρα και lifestyle που επιτάσσει το πως θα κινηθεί η σκέψη της πλειονότητας και των νόρμηδων;

• 
  Κουηρ-γκιόζης και Λοιπές Αηδίες
• 
  19 Μαΐου 1919: Η πλέον παραμελημένη ημέρα μνήμης
• 
  Το Θεατράκι

Ένα συμπέρασμα είναι σίγουρο, πάντως, και το έχει διδάξει η ιστορία. Όταν μια κοινωνία και ο πολιτισμός της πολιορκείται από τα μέλη ενός διαφορετικού πολιτισμού, δημιουργείται σύγκρουση και τότε θα υπάρξει μόνο ένας νικητής κι ένας ηττημένος.

The post Πόσο μουσακάς είναι ο μουσακάς με σόγια; appeared first on Conserva.

Θα μας απασχολήσει η δεύτερη σύντομη ιστορία που αφορά τη ρομαντική σχέση ενός νεαρού ζευγαριού. Δε θα σταθούμε στο πόσο καλογυρισμένη ή πρωτότυπη είναι, καθώς δεν είναι αυτός ο στόχος. Πράγματι είναι μία αυστηρά επαγγελματική παραγωγή με εμπορικά καταξιωμένα ονόματα, καλογυρισμένη και ευχάριστη (βασίζεται υπερβολικά στη Χολιγουντιανή ταινία “Notting Hill” και φέρει ομοιότητες με οποιαδήποτε σειρά του Παπακαλιάτη). Όσο ευχάριστη κι αν είναι, όμως, δεν καταφέρνει να επιτύχει την αποτύπωση ρεαλιστικών καταστάσεων. Αντ’ αυτού, παρουσιάζει γεγονότα και συνήθειες ξενόφερτα προς την ελληνική παράδοση και τρόπο ζωής.

Αναλυτικότερα, η παρουσίαση των πρωταγωνιστών κατά τα πρότυπα αλλότριων αμερικάνικων κινηματογραφικών ηρώων είναι από μόνο του αποθαρρυντικός παράγοντας που μπορεί να αποτρέψει τον θεατή/υποψήφιο καταναλωτή να ταυτιστεί μαζί τους.

Έπειτα από δεκαετίες βομβαρδισμού αμερικάνικων τηλεοπτικών και κινηματογραφικών παραγωγών ο κόσμος αποδέχτηκε το ξενόφερτο lifestyle αλλά είναι και άμεσα σχετικό με την καθημερινότητά του; Η επιτυχία ελληνικών παραγωγών όπως «Σασμός» και «Άγιος Παΐσιος» αποδεικνύει αναμφισβήτητα ότι ο κόσμος απολαμβάνει να ψυχαγωγείται με το εγχώριο και όχι το εισαγόμενο.

Η εμφανίσιμη πρωταγωνίστρια είναι η δυναμική γυναίκα που αναζητά το ταίρι της σε dating apps. Η ιδέα της ενήλικης Ελληνίδας να στρέφεται σε μία διαδικτυακή αναζήτηση του έρωτα μέσω αυτών των εφαρμογών είναι μη ρεαλιστική και μη αποδεκτή. Κατά κανόνα, η Ελληνίδα δεν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για την επιδίωξη σχέσης. Άλλωστε, μια κοινωνία που αναζητά ταίρι σε εφαρμογές γνωριμιών δεν είναι παρά μια νοσηρή κοινωνία. Οι γυναίκες μας είναι ελεύθερες να κυκλοφορούν έξω. Δεν είμαστε ούτε ισλαμική αποικία να είναι “φυλακισμένες” αλλά ούτε και Ευρώπη να υστερούν σε κοινωνικότητα.

Η εικόνα της ηρωίδας μας εκπέμπει δυναμισμό. Αυστηρό ντύσιμο, ψηλά μαζεμένα με κοτσίδα μαλλιά, βλέμμα που δείχνει ότι δεν αποσπάται εύκολα από το συναίσθημα (εικόνα 1). Εκτός από την εμφάνιση της, μια σειρά σκηνών αναδεικνύει τον δυναμισμό της.

Η νεαρή αναλαμβάνει συνεχώς πρωτοβουλίες σε αντίθεση με τον ήρωά μας. Είναι η πρώτη που θα φλερτάρει, η πρώτη που ξεκινά συζήτηση, είναι αυτή που κάνει τις ερωτήσεις ενώ αυτός απλά αποκρίνεται και συμπληρώνει τα λεγόμενά της (σκηνή με πάπιες), είναι αυτή που θα εκφράσει λεκτικά την απορία της αν είναι ζευγάρι ή όχι (πρώτη σκηνή με τη σοκολάτα), είναι αυτή που πρώτη θα τον συστήσει στους φίλους της (και με περίσσεια μαγκιά θα τον απαρνηθεί υπονοώντας ότι είναι μια απλή ερωτική περιπέτεια) και είναι αυτή που, αφού τον χάσει, θα τον αναζητήσει αρχικά και έπειτα θα στραφεί στην αναζήτηση άλλου ταιριού.

Ο νεαρός πρωταγωνιστής είναι σχεδόν ανύπαρκτος καθόλη τη διάρκεια, σίγουρα θλιβερός και ίσως χαμηλής τεστοστερόνης. Σχεδόν μόνιμα υποτονικός, χαμογελαστός (gay) και παθητικός απέχει μακράν από τα πρότυπα των πατεράδων, θείων και γειτόνων που συναντάμε στην καθημερινότητα μας (εικ.2).

Παρουσιάζεται με αδύναμη όραση (χαριτωμένα γυαλάκια) και υπερβολικά επιμελή κόμη ως “πατέρας” τεσσάρων σκύλων που δυσκολεύεται να κουμαντάρει (φταίει η σόγια στη διατροφή του μήπως;), στοιχεία που επιχειρούν να αναδείξουν έναν ευαίσθητο χαρακτήρα που ζει την καθημερινότητά του με σκυλίσια συντροφιά (εις βάρους της ανθρώπινης-όποιος έχει έστω ένα σκυλί γνωρίζει πόσο πολύτιμο χρόνο πρέπει να καταναλώσει κάποιος με τον σκύλο σε καθημερινή βάση).

Εκτός από ευαίσθητος, ο ήρωάς μας είναι ρομαντικός και ιδιαίτερα συναισθηματικός. Γέρνει προς το φαγητό και σκύβει το κεφάλι του όταν τρώει (εικ.3),αποφεύγει το eye contact με την κοπέλα, ανταποκρίνεται στις ερωτήσεις λειτουργώντας συμπληρωματικά και όχι αναλαμβάνοντας πρωτοβουλία να κάνει κι εκείνος ερωτήσεις, χαρίζει δωράκι (το προϊόν της διαφήμισης) από το πρώτο ραντεβού (ως ένδειξη υποταγής) το οποίο μαρτυρά και αποτελεί παραδοχή προς αυτήν ότι τον έχει κερδίσει (εικ.4).

Η πανωλεθρία που υπέστη η ανδρική φύση του σώζεται, έστω και για λίγο, όταν τον βλέπουμε να κάνει αυτός το πρώτο βήμα να φιληθούν (σκηνή παγκάκι). Σχεδόν άμεσα όμως, επανέρχεται στην πραγματική φύση του, χαμηλώνοντας το βλέμμα του, έπειτα από την αρνητική και ειρωνική απόκρισή της στην παράκλησή του “να γίνει το κορίτσι του”(εικ.5).

Ακόμη χειρότερη είναι η τελική σκηνή, δανεισμένη από το “Notting Hill”, (εικ.6 ). Αφότου έχουν χωρίσει και ξανασυναντιούνται, εμφανίζεται θιγμένος, και εκπέμπει μια αδιανόητη αλαζονεία και αγανάκτηση που αφήνεται να εννοηθεί ότι είναι απόρροια από έναν σπαρακτικό χωρισμό από την πλευρά του, καθότι ιδιαίτερα ευαίσθητος (ενώ δεν υπήρξαν πραγματικό ζευγάρι). Η υπακοή στη λογική έχει πάει περίπατο στον νεαρό. Το ίδιο και η ανδρική αξιοπρέπεια.

Η απεικόνιση του ανδρικού φύλου είναι αδιανόητη. Νιώθει ο υποψιασμένος θεατής ότι σκοπός της ταινίας/διαφήμισης, προφανώς πέρα από την προώθηση του προϊόντος, είναι το σερβίρισμα προκατασκευασμένων αντιλήψεων που οδηγούν στην κοινωνική αναδιάπλαση.

Ενδιαφέρον έχει και η παρουσίαση των υποψήφιων συντρόφων που επιλέγει να απορρίψει η κοπέλα (σκηνή με την εφαρμογή dating και σκηνή στο ραντεβού με τους υποψήφιους). Άντρες που προβάλλουν τον ναρκισσισμό τους (αυτός με το 6 pack), που αφήνουν χυδαία σεξουαλικά υπονοούμενα (“Θες να δεις τον ροφό μου;”), άντρες με κομπορρημοσύνη (κερνάει τον καφέ), που υποδύονται τους διανοούμενους ενώ τελικά προκαλούν το γέλιο, και που λένε απροκάλυπτα ψέματα για ένα κρεβάτωμα. Η συντριπτική πλειοψηφία είναι αυτό που θα χαρακτήριζαν οι “δήθεν” προοδευτικοί ως τοξική αρρενωπότητα και είναι απορριπτέα από την νεαρή, σε αντιδιαστολή με τον ρομαντικό/παθητικό νεαρό που επιλέγει. Τολμούμε να πούμε ότι σε μια αγέλη λύκων σίγουρα δεν είναι ο alpha male ο ήρωας μας. Στην πραγματική ζωή, πάντως, φέρνει περισσότερο σε αυτό που ονομάζουν εύστοχα κάποιοι “simp” (υποτακτικός).

• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν
• 
  Ηθική χωρίς Θεό

Ακόμα και στις λεπτομέρειες η  διαφήμιση δείχνει μια ανεξήγητη ξενολατρία και έχει ελάχιστη σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Η ιδέα της αναζήτησης ταιριού σε εφαρμογές dating, η εμφάνιση του ζευγαριού να τρώει κινέζικο σε street food, η ενασχόληση του νεαρού να βολτάρει τα τέσσερα σκυλιά του και με τα ακουστικά του αποκομμένος απ΄την πραγματικότητα και βυθισμένος στην ικανοποίηση της ατομικότητά του (γιατί αυτή η ανεξήγητη εμμονή να βλέπουμε κατοικίδια σε διαφημίσεις με νεαρά ζευγάρια;), η απροκάλυπτα ειρωνική αντιμετώπιση της νεαρής από τους στενούς φίλους της όταν αντιλαμβάνονται ότι βγήκε ρομαντικό ραντεβού, καθώς και η απαξιωτική στάση τους μόλις τον γνωρίσουν (κλασικό αμερικάνικο τηλεοπτικό κλισέ της αφιλόξενης κλίκας που απαρνείται τη συλλογικότητα-εικ.7),δεν αφήνουν αμφισβήτηση για την ξενόφερτη επιρροή του διαφημιστικού concept.

Ως ενεργοί καταναλωτές και ένθερμοι υποστηρικτές εγχώριων προϊόντων αναμένουμε αντίστοιχες μικρές ιστορίες προώθησης ελληνικών προϊόντων από ελληνικές εταιρείες. Διαφημιστικές εκστρατείες όπως αυτές δεν πρέπει να μένουν αναπάντητες και χαιρόμαστε όταν γίνονται παραγωγές με ελληνικό άρωμα και με έμφαση στο συλλογικό, όπως πρόσφατα από δύο μεγάλες ελληνικές εταιρείες.

The post Θες να δεις τον ροφό μου; appeared first on Conserva.

                           ”Οι άντρες είναι καλύτεροι απ’ τις γυναίκες”

ενώ συμπλήρωνε ότι “οι γυναίκες είναι χρήσιμες μόνο εντός της οικίας”(εικ.1).

Διαχρονική νοοτροπία που υπάκουε στον φυσικό κανόνα της σωματικά υπεροχής του αρσενικού.

Οι άντρες ήταν πάντα οι κυνηγοί της φυλής που θα περάσουν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας για να συλλέξουν την τροφή. Δεν ήταν φτιαγμένοι να παραμένουν στη σπηλιά. Αυτός ο ρόλος διατηρήθηκε ως και μερικές δεκαετίες πριν την είσοδο της γυναίκας στον εργασιακό χώρο. Η σύζυγος διατηρούσε τον ρόλο του άρχοντα της οικίας ενώ ο σύζυγος περνούσε τον χρόνο του εκτός της οικίας είτε εργαζόμενος είτε διασκεδάζοντας στο αυστηρά ανδροκρατούμενο καφενείο.

Στον σύγχρονο κόσμο η κατάσταση έχει ανατραπεί τις τελευταίες δεκαετίες κυρίως με την έξοδο της γυναίκας από τον θρόνο της οικογενειακής εστίας. Αυτή πραγματοποιήθηκε προσχεδιασμένα, κατά τη γνώμη μας, και με απώτερο στόχο τη διάλυση της παραδοσιακής πατριαρχικής οικογένειας και την εισαγωγή νέων τύπων οικογένειας με αμφίβολη συμβολή στην ανάπτυξη νέων υγιών μελών για μια ισορροπημένη κοινωνία. Υπήρξε, δηλαδή μια επιβεβλημένη ανατροπή του κοινωνικού ρόλου και, γενικότερα, της φύσης των δύο φύλων με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε μία επανεξέταση της παρουσίασης των φύλων μέσα από τη διαφήμιση.

Ολοένα και συχνότερα παρατηρούμε στις διαφημίσεις εικόνες που στα μάτια των πατεράδων μας φαντάζουν απαξιωτικές, παράλογες, ακόμα και ταπεινωτικές.

[α] Πατέρας που ετοιμάζει το φαγητό με την ανάλογη ενδυμασία μαζί με το παιδί, με τη μητέρα απούσα (αποδεκτό αν πρόκειται περί οικογένειας που η σύζυγος έχει αποβιώσει (εικ.2).

[β] Σε παραλλαγή του ίδιου μοτίβου η ετοιμασία γίνεται παρουσία της μητέρας που διατηρεί ρόλο επιβλέποντα (εικ.3).

[γ] Πατέρας που ετοιμάζει μπουγάδα με το παιδί του (ισχύει όπως η περίπτωση [α]) (εικ. 4)

[δ] Πατέρας ενδεδυμένος ως μπαλαρίνα για να πάρει την κόρη του από το μάθημα μπαλέτου (εικ 5).

[ε] Πατέρας που η κόρη μακιγιάρει σαν να είναι αυτός πριγκίπισσα, όσο αυτός δείχνει ότι κοιμάται (εικ.6).

[στ] Πατέρας που η κόρη μακιγιάρει σαν να είναι αυτός πριγκίπισσα,χωρίς αυτός να κοιμάται (εικ.7,8).

Η τελευταία περίπτωση (εικ.8) μας προβλημάτισε ιδιαίτερα στο Παρατηρητήριο καθώς και τους καταναλωτές, με αποτέλεσμα να γίνει το πρώτο θέμα στην κορυφή των τάσεων στο twitter τον Ιούνιο του 2020 (εικ.9). Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι σκοπό εξυπηρετούσε τέτοια διαφήμιση. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι περνούσε το μήνυμα πως ένας πατέρας μπορεί να επιδείξει τεράστια υπομονή με το παιδί του ώστε ακόμα κι αν αυτό του ζητήσει να ντυθεί πριγκίπισσα και να απαρνηθεί το φύλο του, αυτός θα το κάνει. Μια τέτοια εκλογικευμένη ερμηνεία, θα μπορούσε να σταθεί ως εξήγηση αλλά απέχει από το να αναδείξει την πραγματική φύση του αρσενικού. Θα προτείναμε λόγου χάρη την εικόνα ενός πατέρα που σπρώχνει το αμαξίδιο με το ανάπηρο παιδί του, κάτι που αξίζει απεριόριστο σεβασμό. Αντ’ αυτού προτιμήθηκε ένας θηλυπρεπής πατέρας ντυμένος πριγκίπισσα.

Κι αυτό δεν αποτελεί παρά έντεχνα στημένη περίπτωση φυλολυγισμού (gender bending). Ήταν τέτοια η δυναμική της διαφήμισης της γνωστής αλυσίδας σούπερ μάρκετ που έσπευσαν να σεκοντάρουν τουλάχιστον άλλες δύο εταιρείες (μία εκ των οποίων είναι ανταγωνίστρια) δηλώνοντας τη συμπαράστασή τους, με την αναμετάδοση της διαφήμισης (εικ.10, 11). Να σημειωθεί και οι τρεις είναι αλυσίδες ξένων συμφερόντων.

Στο μοτίβο του άντρα που παρουσιάζεται να ασχολείται με τις παραδοσιακές ασχολίες της νοικοκυράς πρέπει να προσθέσουμε αυτό μιας δυναμικής γυναίκας που πλέον δείχνει ικανή να βαδίσει ακόμα και στα δύσκολα μονοπάτια που μόνο άντρες ακολουθούσαν.

Εταιρείες που απευθύνονται σε άντρες έχουν βαλθεί να πουλήσουν την πραμάτεια τους και στο αδύναμο φύλο.Όλες π.χ. οι εταιρείες ένδυσης για ακραίες και απαιτητικές υπαίθριες δραστηριότητες απευθύνονται ανοιχτά σε γυναίκες και δείχνουν να αποβλέπουν την έλλειψη ισοτιμίας ως προς τη μειωμένη σωματική ρώμη των γυναικών που επιβάλλει η φύση (εικ. 12, 13, 14, 15).

Γνώμη μας είναι ότι δεν είναι μόνο η αύξηση των πωλήσεων το κριτήριο επιλογής τέτοιων μοτίβων για όλες τις εταιρείες. Η επιμονή για επιβολή αντίθετων συμπεριφορών από την μάζα αντανακλά τη γενικότερη  φιλοσοφία που ασπάζεται η οικονομική ελίτ ως ιδιοκτήτρια παντοδύναμων εμπορικών κολοσσών.

• 
  Χαοτικές Εκλογές
  Η χαρά του political junkie
• 
  Αρχεία Επστάιν
  Θα βγει ποτέ η αλήθεια στο φως;
• 
  Ηθική χωρίς Θεό
  Τα Θρησκευτικά είναι το φρούριο της ψυχής

Παραδείγματα όπως αυτά που περιγράψαμε δε συμβάλλουν στην επίλυση της διαμάχης των φύλων που διακατέχει τη σύγχρονη εποχή. Αντιθέτως απαξιώνουν τον πραγματικό ρόλο τους και δημιουργούν ψευδείς προσδοκίες με ανυπολόγιστες συνέπειες για την κοινωνία. Η ευτυχία μέσα από την αυτοπραγμάτωση και την ολοκλήρωση που φέρει ένα υγιής συσχετισμός  με το άλλο φύλο μοιάζει να είναι ακόμα μακρύτερα για τον σύγχρονο προοδευτικό άνθρωπο.

The post Ο πατέρας “πριγκίπισσα” στη διαφήμιση appeared first on Conserva.

->Η έκφρασης ακραίας σεξουαλικότητας παραθέτεται ως κανονικότητα.(Εικ.1)

-> Ο ναρκισσισμός προβάλλεται ως αρετή.(Εικ.2)

->Το ΕΓΩ τοποθετείται υπεράνω κάθε κοινωνικής αξίας.(Εικ.3)

->Η ομαλοποίηση της αποκλίνουσας εμφάνισης ως εναλλακτική επιλογή κάλλους (εκτεταμένη δερματοστιξία). (Εικ.4)

->Η παρά φύση σεξουαλικότητα ως προς την επιλογή συντρόφου καθίσταται ως ομαλή. (Εικ.5)

Σε ορισμένες περιπτώσεις ο δικαιωματισμός δεν αφορά τον άνθρωπο αλλά αφηρημένες έννοιες.

->Εταιρεία τροφίμων προτάσσει νέο διατροφικό προϊόν στον καταναλωτή προκειμένου να αποφευχθεί πιθανή κλιματική μεταβολή, μολονότι οι ίδιες οι βιομηχανίες προκαλούν οικολογική καταστροφή. (Εικ.6)

->Εταιρεία ένδυσης απενοχοποιεί αποκρυφιστική θρησκεία προβάλλοντας τα σύμβολά της, πιθανόν αποσκοπώντας είτε στη διεκδίκηση της αποπεριθωριοποίησης και εξίσωσής της με τις άλλες θρησκείες είτε στο χλευασμό της μάζας. (Εικ.7)

Όλα υπαρκτά παραδείγματα δικαιωματισμού στη χώρα μας.

Απροσδόκητος σύμμαχος στην οικονομική ελίτ και τον αγώνα υπέρ του δικαιωματισμού  αποδείχτηκε η υπολογίσιμη ομάδα των ορθοεμμονικών συμπολιτών μας. Κυρίως της ηλικιακά νεότερης γενιάς που θα ήθελε να αποτελεί κομμάτι της κοινωνικής ελίτ κι όχι μερίδα της λαϊκής τάξης. Βάσει της ανώτερης και ανώτατης μόρφωσης τους (πτυχία και μεταπτυχιακά με ελάχιστο αντίκρισμα μόρφωσης, παρά μόνο εγγραμματισμού) δηλώνουν αντικομφορμιστές, απαρνούνται τη λαϊκή τους καταγωγή και γλυκοκοιτάζουν την ηγεμονία της παντοδύναμης οικονομικής ελίτ (πολυεθνικές). «Αφού το είπε έτσι στη διαφήμιση η αλυσίδα super market, έτσι θα είναι», σκέφτεται ο κάθε υποτακτικός συνάνθρωπός μας, ενώ στην ουσία κρύβει τη δειλία του και κάθε διάθεση να αντιταχθεί στον παραλογισμό των δυνατών. Του διαφεύγει, όμως, ότι είναι ο ίδιος γρανάζι του συστήματος που, ναι μεν επιτρέπει να ακούγεται η κραυγή του, αλλά μόνο όσο εξυπηρετεί τη διατήρηση της οικονομικής ελίτ στην εξουσία.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι εταιρείες χρησιμοποιούν ως οχήματα στα διαφημιστικά τους ανθρώπους  που αποκλίνουν από το χαρακτηρισμό του ιδανικού μοντέλου. Μεταξύ άλλων:

->Ακραία παχύσαρκη διαφημίζει εταιρεία ένδυσης.(Εικ.8)

->Μοντέλο με διάστημα (κενό στα δόντια) γίνεται πρεσβευτής οδοντόπαστας. (Εικ.9)

->Μοντέλο με δερματική πάθηση διαφημίζει υποδήματα. (Εικ.10)

->Μοντέλο, με σωματική τροποποίηση (εκτεταμένη δερματοστιξία και πίρσινγκ) διαφημίζει σοκολάτα. (Εικ.11)

Ενώ κάποτε ο κανόνας στα διαφημιστικά ήταν να προσλαμβάνονται για την προώθηση προϊόντων άνθρωποι προικισμένοι με ιδανική ομορφιά, που φρόντιζαν με πολύ κόπο και θυσίες τη σωματική τους εμφάνιση, σήμερα η κατάσταση δείχνει να παρεκτρέπεται. Η εξύμνηση της κλασικής ομορφιά από τους προγόνους μας επέτρεψε, δια μέσου της συλλογικής μνήμης, να μπουν οι βάσεις για την αισθητική του λαού μας. Θα ήταν λάθος να την απαρνηθούμε.

Είναι ανάγκη να αναλογιστεί η κάθε εταιρεία που ασπάζεται τον δικαιωματισμό και δραστηριοποιείται στη χώρα μας ότι συνάνθρωποί μας με ιδιαιτερότητες δεν τυγχάνουν άνισης μεταχείρισης ή περιφρόνησης. Η προσπάθειά τους να «περάσουν» στον καταναλωτή αυτή τη λανθάνουσα εικόνα ενός εμφανισιακά ή συμπεριφορικά αποκλίνοντα συνανθρώπου μας ως μοντέλο δεν πείθει.

Αλλά και οι ορθοεμμονικοί συμπολίτες μας που θα γυρίσουν χωρίς δισταγμό να σε χαρακτηρίσουν  «φασίστα» αν τολμήσεις να θίξεις το φαινόμενο, καλό είναι να αντιληφθούν ότι έτσι, μόνο οι ίδιοι εκτίθενται, καθώς εκφράζουν μισαλλοδοξία και αδυναμία προτάσεων απέναντι στα κοινωνικά προβλήματα που διατείνονται ότι αντιμετωπίζουν.
Μια γενική αρχή που θα ήθελα να θυμάται ο αναγνώστης είναι ότι οι εταιρείες δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το κράτος ούτε να γίνουν θεματοφύλακες της ηθικής.

Η εξύμνηση της ατομικότητας δεν ωφελεί το γενικό συμφέρον. Προέχει η εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων. Με τον ίδιο τρόπο που απειλεί την εθνική ασφάλεια μια κοινωνία εκθηλυμένων αντρών, απειλεί και τη συνέχεια του έθνους μία πλειοψηφία από άτεκνες φεμινίστριες. Ο δικαιωματισμός, εξάλλου, έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τη φύση. Ο παχύσαρκος περιφρονεί το σώμα του και οδηγείται στη φυσική κατάληξη της ζωής γρηγορότερα απ’ ότι πρέπει. Η φυσική ένωση ομοφυλόφιλων δεν οδηγεί στην τεκνοποίηση, που είναι η φυσική κατάληξη μιας σχέσης. Η φανατική υπέρμαχος του φεμινισμού απαρνιέται το ανώτατο φυσικό χρέος στο έθνος με τη δημιουργία οικογένειας.

Οι κοινωνικές ισορροπίες θα διατηρηθούν μόνο αν ακολουθήσουμε τον χρυσό κανόνα που παρέδωσαν οι πρόγονοί μας, το μέτρο.

«Φρονήσης μεν μηδέποτε επί σεαυτώ μέγα, αλλά μηδέ καταφρονήσης σεαυτού».

Ποτέ μην έχεις μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου αλλά και ποτέ μην περιφρονήσεις τον εαυτό σου.

The post Διαφήμιση & Δικαιωματισμός appeared first on Conserva.

Όποιος παρακολουθεί το «Παρατηρητήριο Διαφημίσεων» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα τελευταία χρόνια θα έχει αντιληφθεί ότι στο χώρο της διαφήμισης συντελείται μία σημαντική αλλαγή στη χώρα μας, πιθανόν και λόγω της οικονομικής κρίσης.

Όσοι δεν είχαν την ευκαιρία να γνωρίζουν με τι ασχολούμαστε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενημερώνουμε ότι παρακολουθούμε τα διαφημιστικά που απευθύνονται στους Έλληνες καταναλωτές, κυρίως στον έντυπο τύπο, τηλεόραση και διαδίκτυο. Ενημερώνουμε τον καταναλωτή για την ύπαρξη διαφημιστικών σποτ ή και ποστ σε κοινωνικά δίκτυα, που χάνουν το μέτρο στη λογική ή και αντιτίθενται στους νόμους της φύσης. Βέβαια, και παλαιότερες δεκαετίες η διαφήμιση έχανε το μέτρο και υπερέβαλε. Ωστόσο, ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε τέτοιος παράλογος βιασμός της λογικής, φύσης, ακόμα και ελληνικής σκέψης, ηθικής και παράδοσης.

Διαστρέβλωση που, όχι απλά γίνεται τυχαία, αλλά είναι ενορχηστρωμένη και με πολλαπλά οφέλη για τους μαέστρους της. Υπερβαίνουν ακόμη και παραδοσιακές αντιπαλότητες ανάμεσα σε εταιρείες που ανταγωνίζονται για τον ίδιο πελάτη. Συμμαχίες που θα χαρακτηρίζαμε ανίερες για τον καταναλωτή, καθώς δε γίνονται για να βελτιώσουν τις υπηρεσίες που λαμβάνει ο καταναλωτής αλλά στοχεύουν συγχρονισμένα να «σκαλίξουν» τον αξιακό ηθικό κώδικα του.

Ξέρουμε ότι ηχούν κάπως υπερβολικά στον αναγνώστη που δεν έχει συνειδητοποιήσει την αναγκαιότητα της επαγρύπνησης απέναντι στην κατάσταση αυτή. Αν και συ, αγαπητέ αναγνώστη, δεν έχεις παρατηρήσει την τάση εξαπάτησης σου μέσω των διαφημίσεων, κλείσε αμέσως την τηλεόραση και ξεκίνα την μελέτη.

Αρχικά θα διαπιστώσεις  ότι υπάρχουν κάποια μοτίβα που ακολουθούνται από τις διαφημιστικές. Τέτοια μοτίβα δε συναντάμε μόνο στην Ελλάδα. Μη στεναχωριέσαι. Έχουμε σαν χώρα άλλες αρνητικές πρωτιές. Φτάνουν εκείνες! Τα μοτίβα, λοιπόν, προέρχονται από το διεθνή χώρο της διαφήμισης. Ή, τουλάχιστον, έτσι θέλουν να καταλαβαίνουμε (η αλήθεια είναι άλλη). Εφαρμόζονται στη δύση και στοχεύουν στις συνειδήσεις αλλά όχι απλά τις καταναλωτικές. Θα εξηγήσουμε παρακάτω πώς και γιατί συμβαίνει αυτό. Υπάρχουν διάφορα μοτίβα τα οποία θα αναλύσουμε. Προς το παρόν θα δούμε το μοτίβο που σχετίζεται με τη διαφυλετικότητα.

Τα τελευταία 2-3 χρόνια συναντάμε ολοένα και περισσότερο πολυεθνικές εταιρείες να διαφημίζουν τα προϊόντα τους κινούμενες στον άξονα του “μοντέρνου” και δήθεν προοδευτικού πολυπολιτισμού. Υποτιθέμενα ζευγάρια με ένα λευκό κι ένα μαύρο μοντέλο αναπαριστούν ένα σύγχρονο ελληνικό ζευγάρι (EIKONA 1,2,3). Ακόμη πιο ριζοσπαστικές είναι οι διαφημίσεις που εκτός από το ζευγάρι περιλαμβάνεται κι ένα παιδί ανάμεικτης καταγωγής. Αξίζει να σημειωθεί ότι σχεδόν σε καμία διαφήμιση δεν παρατηρούμε τα διαφυλετικά ζευγάρια /οικογένειες να επιδεικνύουν αυτή την ιδιαιτερότητά τους. Δηλαδή η σχέση συνήθως υπονοείται. Αν υπάρχει παιδί, δεν παρουσιάζεται ευθέως και ανοιχτά ως  παιδί της διαφυλετικής οικογένειας. (EIKONA 4). Αφήνεται στον θεατή να κάνει τις νοητικές διεργασίες και να επεξεργαστεί αυτό που βλέπει. Κάτι τέτοιο είναι περισσότερο αποτελεσματικό στη διάπλαση συνειδήσεων γιατί ο καταναλωτής δεν πλασάρεται απλά μια ιδέα (στη συγκεκριμένη περίπτωση της φυλετικής επιμειξίας) αλλά κάνει συνειρμούς, βάζοντας και τον εαυτό του σε πιθανό σενάριο να γίνει μέρος διαφυλετικής σχέσης /οικογένειας. Στην ουσία ζει το πιθανό σενάριο βιωματικά, και άρα “εκπαιδεύεται”, σε μια νέα κατάσταση, σε νέα ήθη ξένα προς την ελληνική κοινωνία. Η βιωματική μάθηση είναι με απλά λόγια ένας πολύ ισχυρός τρόπος να μάθει κάποιος νέες γνώσεις και συμπεριφορές.

Καταλαβαίνεις, λοιπόν, αγαπητέ αναγνώστη γιατί οι πολυεθνικές έχουν πέσει με τα μούτρα στον Έλληνα καταναλωτή που από τα αρχαία χρόνια θεωρούσε την εθνική ομοιογένεια ως ύψιστη αρετή. Σκέψου π.χ. στα 400 χρόνια σκλαβιάς από τους Οθωμανούς πόση συνοχή έδειξε, και δεν ήρθε σε επιμειξία με τον τύραννό του, ακριβώς λόγω των “πιστεύω” του αυτών.

Επειδή ακόμη στη χώρα μας βρισκόμαστε σε πρόωρο στάδιο στη διαφυλετικότητα στη διαφήμιση, οι διοργανωτές αυτής της στρατηγικής φροντίζουν να εισάγουν με πολύ αργούς ρυθμούς τον Έλληνα καταναλωτή σε αυτά τα πρότυπα. Προφανώς και έχοντας στο επιτελείο πίσω τους καθοδηγητές που γνωρίζουν τακτικές κοινωνικής μηχανικής. Ξέρουν, δηλαδή, τακτικές χειραγώγησης της ανυποψίαστης μάζας.

Είναι ακριβώς όπως το πείραμα του βάτραχου. Αντί για «βάτραχος» σκέψου «καταναλωτής».

Σύμφωνα με αυτό, αν πετάξεις ένα βάτραχο σε μια κατσαρόλα με βραστό νερό εκείνος θα προσπαθήσει να εκτιναχτεί έχοντας υποστεί το σοκ της βίαιης περιβαλλοντικής αλλαγής του. Αν, όμως, το βάλεις σε μια κατσαρόλα με κρύο νερό, και σταδιακά αρχίσεις να το βράζεις, τότε αυτός θα παραμείνει έως ότου επέλθει ο θάνατός του, διότι δε θα αντιληφθεί την αλλαγή θερμοκρασίας.

Για το λόγο αυτό γίνονται με αργούς ρυθμούς οι βίαιες αλλαγές στη σκέψη αρχικά του Έλληνα καταναλωτή και κατ’ επέκταση του μέσου Έλληνα. Μετά από την ωρίμανση, αφού ολοκληρωθεί το στάδιο της αλλαγής της σκέψης, το επόμενο στάδιο είναι κι αυτό που θα επιφέρει τις αλλαγές στην κοινωνία. Δηλαδή, πρώτα θα γίνει αποδεκτή η ιδέα μιας διαφυλετικής σχέσης κι έπειτα η εφαρμογή της από κάποιους συνανθρώπους μας. Αρχικά θα προχωρούν σε σύναψη δεσμών και δημιουργία οικογενειών με αλλόφυλους, πρώτα σε περιορισμένο αριθμό. Έπειτα δεν αποκλείεται να γίνει από μεγάλο μέρος του πληθυσμού .

Αναλύσαμε όσο πιο απλά γίνεται το μοτίβο με σκοπό να ενημερωθεί ο αναγνώστης. Αυτό που πρέπει να κάνει τώρα είναι να ερευνήσει σε ατομικό επίπεδο το αν μια κοινωνία ωφελείται ή όχι από την ύπαρξη διαφυλετικών οικογενειών. Είναι τα παιδιά των διαφυλετικών οικογενειών υγιή ή απειλούνται από ασθένειες που δεν απειλούν τα μονο-φυλετικά παιδιά; Μπορεί μια κοινωνία να διατηρήσει τις παραδόσεις της όταν τα μέλη της χάνουν την ταυτότητά τους; Ποιοι ωφελούνται από ένα διαφυλετικό πολτό και γιατί;

Εμείς ως Π.Δ έχουμε ισχυρή αμφιβολία για την αξία της διαφυλετικότητας στην ελληνική κοινωνία. «Ο Θεός έχει ορίσει γεωγραφικά το χώρο που αναλογεί για την κάθε φυλή» να παραφράσουμε έναν σύγχρονο εν ζωή δάσκαλο.

Θα θέλαμε να θυμηθούμε και το απόσπασμα του ρήτορα Ισοκράτη από τον Πανηγυρικό του λόγο για την ανάγκη να παραμείνουν οι Έλληνες ομοιογενείς:

“Διότι κατοικούμε αυτήν την χώρα, χωρίς ούτε να εκδιώξουμε άλλους εξ αυτής ούτε να την καταλάβουμε έρημο ούτε να εγκατασταθούμε σε αυτήν ως ανάμεικτος ομάδα από διάφορα ανόμοια φύλα, απεναντίας είναι τόσον ευγενές και γνήσιο το γένος μας, ώστε τη χώρα, στην οποίαν είδαμε το πρώτο φως, εξακολουθούμε συνεχώς να κατοικούμε, διότι είμεθα αυτόχθονες και μόνον εμείς από όλους τούς άλλους έχουμε το δικαίωμα να προσφωνούμε την πόλη μας με τις ίδιες λέξεις, δια των οποίων προσαγορεύομε τούς πλέον γνωστούς συγγενείς”.
(Ισοκράτης, «Πανηγυρικός», 24 -25)

The post Διαφήμιση & Φυλετική Επιμειξία appeared first on Conserva.

Σε αντίθεση με άλλες πολυεθνικές, το βίντεο δεν ήταν ενιαίο για όλη την παγκόσμια αγορά αλλά προσαρμοσμένο αποκλειστικά για Έλληνες καταναλωτές. Δηλαδή επρόκειτο για μία παραγωγή που τουλάχιστον οι ηθοποιοί, το τεχνικό προσωπικό για την παραγωγή και προώθηση του βίντεο ήταν Έλληνες. Αντιλαμβανόμαστε το πόσο σημαντική είναι μία τέτοια κίνηση για πολλούς λόγους που όμως δε θα αναφέρουμε γιατί δεν είναι του παρόντος. Κυρίως, όμως, πρέπει να τονιστεί ότι με την εξελληνισμένη παραγωγή η εταιρεία δείχνει ότι σέβεται τον Έλληνα καταναλωτή και, επίσης, συμβάλλει στην τόνωση της εθνικής οικονομίας δίνοντας δουλειά σε συμπατριώτες μας. Φαντάσου, δηλαδή, να μην ήταν εξελληνισμένη, και να έμοιαζε με κάτι διαφημιστικές καταχωρήσεις στον έντυπο τύπο, κυρίως, που απευθύνονται σε Έλληνες με μοντέλα αφρικανικής καταγωγής!

Το βίντεο, λοιπόν, παρουσίαζε μια μικρή παρέα τριών-τεσσάρων αγοριών των πρώτων τάξεων δημοτικού να παίζουν ποδόσφαιρο. Κάποια στιγμή ένα κοριτσάκι ζητάει να συμμετέχει κι αυτό στην προπόνηση των αγοριών. Στην ερώτησή του «Να σουτάρω κι εγώ;» λαμβάνει θετική απάντηση απ’τον τερματοφύλακα. Αμέσως μετά αυτός ζητά από το κοριτσάκι να σουτάρει: «Έλα Ρονάλντο!»

Για να αναλύσουμε την κίνηση αυτή, θα πρέπει να την εντάξουμε στο πλαίσιο των σχέσεων των φύλων. Αυτή η πρόσκληση του αγοριού πηγάζει από την παιγνιώδη διάθεση που επιδεικνύουν τα αρσενικά απέναντι στο άλλο φύλο, όχι μόνο ως παιδιά αλλά και στην ενήλική ζωή. Σκοπός δεν είναι να υποτιμήσουν το θηλυκό αλλά να το προσελκύσουν. Είναι, δηλαδή, ένα πρώτο βήμα στο παιχνίδι των σχέσεων. Το έναυσμα του αθώου φλερτ που στους ενήλικες μπορεί να εξελιχθεί σε σχέση.

Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, η διαφήμιση προκάλεσε αντιδράσεις. Όχι σε μερίδα θεατών. Όχι σε συλλόγους προστασίας των δικαιωμάτων των παιδιών ή των καταναλωτών. Και οι αντιδράσεις δεν ήταν καν μαζικές.

Ωστόσο, πολλές φορές αυτά έχουν ελάχιστη σημασία, και η, έστω μικρή, κακή δημοσιότητα λαμβάνεται υπόψιν από μία εταιρεία. Είδαμε λίγο καιρό μετά, σε πολύ δημοφιλή ιστοσελίδα τεράστιας αναγνωσιμότητας να καταγγέλλεται η διαφήμιση. Κατηγορήθηκε ως σεξιστική και ότι έχει εμμονή με τα στερεότυπα και τα διαιωνίζει: σωματικά δυνατοί άντρες-αδύναμες γυναίκες και άρα ικανότεροι οι άντρες στα αθλήματα από τις γυναίκες. Κάτι που είναι η φυσική πραγματικότητα, και θα ήταν τελείως παράλογο να αρνηθούμε. Όπως ακριβώς θα ήταν παράλογο π.χ. να μη δεχόμαστε τo συναισθηματικό πλούτο των γυναικών που οι άντρες δε διαθέτουν.

Ακριβώς στα μέσα του 2020, και η ίδια εταιρεία γυρίζει νέο σποτάκι.Αυτή τη φορά γίνεται στροφή 180 μοιρών.

Στο νέο διαφημιστικό είναι μια παρέα παιδιών δημοτικού με τον προπονητή τους στο γήπεδο καλαθοσφαίρισης και κάνουν την προπόνησή τους αγόρια και κορίτσια μαζί. Ο μικρός ζητά απ’τον προπονητή να σουτάρει ένα τρίποντο κι αυτός με μεγάλη ευκολία ευστοχεί. Αμέσως μετά τον προκαλεί: «Μπορείς να βάλεις καλάθι έτσι;» Και του ζητά να σουτάρει τρίποντο ανάποδα, χωρίς να κοιτά στο καλάθι. Ο πρωταγωνιστής αποκρίνεται:«Πολύ δύσκολο!» προετοιμάζοντας τον θεατή για το αρνητικό αποτέλεσμα (κάτι σαν αυτόεκπληρούμενη προφητεία για τον παίκτη ή αλλιώς σαν την πτώση του ηθικού που προσπαθεί να πετύχει ο αντίπαλος σε περίοδο πολέμου). Κι όπως θα περιμέναμε, είναι άστοχος. Αναμενόμενο λόγω της φύσης της δυσκολίας της κίνησης. Αμέσως μετά, όμως, εμφανίζεται ένα άλλο παιδί και ζητάει να δοκιμάσει. Παραδόξως καταφέρνει και ευστοχεί με άνεση οπότε και καταχειροκροτείται.

Δύο πράγματα αξίζει να συγκρατήσει εδώ ο θεατής.

Πρώτον, ότι το παιδί είναι κορίτσι και δεύτερο, το στάτους του προπονητή. Αυτό που πρέπει να παρατηρήσει ο θεατής είναι ότι το διαφημιστικό δεν είναι παρά μία συγκαλυμμένη προσπάθεια εξύψωσης της αθλητικής ικανότητας του θηλυκού. Περνά το μήνυμα ότι τα κορίτσια είναι όχι μόνο ικανά όσο τα αγόρια, αλλά ικανότερα. Πρόκειται για επίδειξη φεμινιστικής προπαγάνδας στον ανυποψίαστο θεατή. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι το τρίποντο ήταν επιτυχές αλλά αυτό οφείλεται καθαρά στην τύχη του παιδιού και την ατυχία του προπονητή, κι όχι στην ικανότητα του πρώτου και την ανικανότητα του δεύτερου.

Το δεύτερο σημαντικό που πρέπει να συγκρατήσουμε είναι η ταυτότητα του προπονητή. Δεν είναι απλά ένας ηθοποιός αλλά πρόκειται για τον Βασίλη Σπανούλη, υπέρ-πετυχημένο διεθνή καλαθοσφαιριστή αναγνωρίσιμο ακόμα και σε κόσμο που δεν ασχολείται με το άθλημα.

Δε θα σταθούμε τόσο στις αθλητικές επιδόσεις του, όσο στην προσωπική ζωή του. Ο Σπανούλης αποτελεί υπόδειγμα για τον μέσο Έλληνα κι έχει προσφέρει πολλά με τη στάση του. Αγωνιστής στο γήπεδο, πέτυχε ανυπολόγιστης αξίας νίκες. Θα θυμόμαστε για πάντα τη νίκη απέναντι στο γίγαντα των Η.Π.Α κατά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2005 που ηττήθηκαν απ΄την Ελλάδα των 11.000.000 με 101-95. Εκτός από την αρετή της αγωνιστικότητας που πρεσβεύει, είναι και άριστος οικογενειάρχης. Έχει έναν επιτυχημένο γάμο με έξι παιδιά. Τεράστιος άθλος στην Ελλάδα της υπογεννητικότητας και άμεση ανάγκη μίμησής του.

Σε αντίθεση με τα πρότυπα των άτεκνων σελέμπριτι, υπερήλικων πολιτικών χωρίς παιδιά που διετέλεσαν και σε υπουργικές θέσεις καθορίζοντας πολιτικές για παιδιά, και διαλυμένων οικογενειών που επήρθαν από τη χαλαρότητα που καλλιέργησαν στις σχέσεις στη χώρα μας και στο διεθνή χώρο, ο Σπανούλης είναι άξιο τέκνο της Ελλάδας και το αποδεικνύει με πράξεις. Όταν, λοιπόν, τον παρουσιάζουν να μειονεκτεί απέναντι σε ένα κοριτσάκι, στην ουσία προωθείται μία νέα τάξη πραγμάτων.

Είναι ίσως κάπως υπερβολικό σαν παράδειγμα για τον μέσο αναγνώστη, αλλά σίγουρα κάτι που έχει δόση αλήθειας. Η εποχή της πατριαρχίας της γενιάς που εκπροσωπεί ο Σπανούλης μπαίνει σιγά σιγά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ο φεμινισμός ήρθε με πρόθεση να μείνει.

• 
  Ένας 42χρονος μαντράχαλος μόλις πέρασε από ακρόαση για τον ρόλο της Ερμιόνης
• 
  Απαγόρευσαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά της Συμφωνίας Πρεσπών για να μη χαλάσουν το… πάρτι του Τσίπρα
• 
  Πρώην διευθύντρια “διαφορετικότητας” του Facebook έφαγε ένα χρόνο φυλακής για κάθε εκατομμύριο από τα 5 που απαλλοτρίωσε

Είναι εκπληκτικό το πόσο υποχωρητική στάση έδειξε η εταιρεία απέναντι στις πιέσεις των φεμινιστριών και το πόσο απολογητική αποδείχτηκε φοβούμενη ότι ο μέσος Έλληνας θα στραφεί σε άλλα προϊόντα. Κάτι τέτοιο θα συνέβαινε στη Σκανδιναβία όπου είναι και η έδρα της εταιρείας.

Ο Έλληνας καταναλωτής όμως, έχει αποδείξει ότι δεν είναι τόσο ευαίσθητος και δεν αναμειγνύει την πολιτική στις καταναλωτικές συνήθειες του. Και ναι μεν αυτό τον προστατεύει από τον παραλογισμό της ορθοπολιτικής λαίλαπας αλλά αποτελεί και δίκοπο μαχαίρι. Αυτό έχει δείξει η στάση του στο παρελθόν π.χ. απέναντι σε διαφημίσεις που προσβάλλουν την ηθική και τον πατριωτισμό του, όπως σε παλαιότερο προσβλητικό σποτ εταιρείας τηλεφωνίας για το 1821, προ δεκαετίας.

Τότε δεν αντέδρασε μαζικά ώστε να “χαρίσει” την τελευταία θέση σε πωλήσεις στην εταιρεία, κι αυτό επέτρεψε να εδραιωθεί η κατάσταση που βιώνουμε ολοένα και περισσότερο σήμερα στο χώρο της διαφήμισης. Και είναι καιρός να αλλάξει αυτό. Ίσως με τη λεγόμενη πανδημία να μας δοθεί η ευκαιρία και να αναθεωρήσουμε.

The post Το τρίποντο που θα αλλάξει τον κόσμο! appeared first on Conserva.