Ο Μελέτης Μελετόπουλος έγραψε ένα συγκλονιστικό άρθρο στην «Ναυτεμπορική» υπό τον τίτλο «Ο ήρωας της ελληνικής οικονομίας». Σε αυτό το άρθρο καταδεικνύει, κάνοντας μία μικρή αναδρομή στην σύγχρονη ελληνική οικονομική ιστορία, το πως η αποβιομηχάνιση, η κατάργηση της στοχευμένης δασμολογικής προστασίας στα εγχώρια προϊόντα και εν τέλει η πορεία της χώρας σε μία ανάπτυξη βασισμένη σε εξωτερικό δανεισμό οδήγησε εν τέλει στην χρεοκοπία.

Το δε πιο ενδιαφέρον στο άρθρο είναι η απογύμνωση της πλάνης που επιχειρεί για τις δήθεν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας που θα μας έφερναν οι ξένες επενδύσεις. Η πρότασή του είναι η ολική επαναφορά της ελληνικής μικρομεσαίας επιχείρησης η οποία ελέω γνώσης του τοπικού συγκριτικού πλεονεκτήματος έχει την δυνατότητα να γίνει ξανά η ραχοκοκαλιά μας αλλά φυσικά και με την κατάλληλη στήριξη να καταστεί και εξαγωγική.

Η στρατηγική στόχευση της παρούσας κυβέρνησης βασίζεται στην αντικατάσταση πληθυσμών

Η παρούσα κυβέρνηση δείχνει να έχει αλλεργία στην μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Οι αναπτυξιακοί της νόμοι μάλιστα, εάν τους εξετάσει κανείς με προσοχή, παρατηρεί ότι δεν απευθύνονται στα κατώτερα και τα μεσαία στρώματα από την στιγμή μάλιστα που οι συστημικές τράπεζες δίνουν επιχειρηματικά δάνεια με το σταγονόμετρο.

Και είναι να απορεί κανείς. Πού το πάει η κυβέρνηση; Η ανεργία δεν έχει μειωθεί σημαντικά. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Ο πληθωρισμός καλπάζει. Η ενεργειακή στρατηγική της δε είναι εξόχως αποτυχημένη. Έκλεισε τα εργοστάσια λιγνίτη παρασυρόμενη από τα ESG (Environmental, Socia, and Governance) funds νόμισε ότι θα προβεί σε πράσινη μετάβαση το 2023. Ο Νίκος Δένδιας δεν ήθελε να πέσει τρυπάνι στην θάλασσα για να εξορύξουμε υδρογονάνθρακες ούτως ώστε να μην κάνουμε την Ελλάδα Κόλπο του Μεξικού.

Αυτή η στρατηγική βέβαια, εν συνδυασμώ με την ενεργειακή κρίση εξαιτίας του ρωσοουκρανικού πολέμου είχε ως απόρροια μία σύγχυση με αποτέλεσμα να ξανανοίξουν κάποια εργοστάσια λιγνίτη άρον άρον ενώ είχαμε φτάσει προηγουμένως στο σημείο να εισάγουμε ρεύμα από Βαλκανικές χώρες. Η αύξηση λοιπόν του κόστους του ρεύματος δεν οφείλεται μόνον στον πόλεμο αλλά και στις κάκιστες επιλογές του κ. Μητσοτάκη ο οποίος έχει μία άκρως ελιτίστικη άποψη για το πως πρέπει να πορευτεί η Ελλάδα τις επόμενες δεκαετίες. Διότι δεν είναι δυνατόν η Γερμανία να συνεχίζει να διαθέτει λιγνιτικά εργοστάσια χρησιμοποιώντας μία πατέντα με την βοήθεια της οποίας το αποτύπωμα άνθρακα είναι ελάχιστο και εμείς που διαθέτουμε λιγνίτη για να κάνουμε και εξαγωγή να κλείνουμε εργοστάσια. Με λίγα λόγια δηλαδή η Γερμανία μαζί με τα ESG funds στηρίζει για να μην πούμε επιβάλλει εντός ΕΕ την απολιγνιτοποίηση αλλά η ίδια συνεχίζει να έχει εργοστάσια λιγνίτη ενώ από την άλλη εξάγει ανεμογεννήτριες στην Ελλάδα.

Πολύ φοβάμαι ότι η στρατηγική στόχευση της παρούσας κυβέρνησης βασίζεται στην πολλαπλή αντικατάσταση πληθυσμών. Από την μία παρουσία εκατομμυρίων μεταναστών που θα αποτελούν το κατώτερο εργατικό στρώμα της ελληνικής κοινωνίας και που θα συμπιέζουν τους μισθούς προς τα κάτω. Από την άλλη η εξάλειψη κάθε δυνατότητας των γηγενών να δημιουργήσουν επιχειρήσεις συμπιεσμένοι ανάμεσα στις συμπληγάδες των μεταναστών και των ελίτ. Δημιουργείται δηλαδή μία μικρομεσαία τάξη ιθαγενών οι οποίοι θα ζουν ως υπάλληλοι/δουλοπάροικοι των εγχώριων και διεθνών ελίτ που θα συμπληρώνει τους πενιχρούς μισθούς της με κρατικά επιδόματα όπως καλή ώρα αυτά που έλαβαν μετά τον εγκλεισμό εξαιτίας του κορωνοϊού και της ενεργειακής κρίσης. Θυμίζει λίγο η παρούσα οικονομική κατάσταση μετατροπή της Ελλάδας σε Χονγκ Κονγκ. Πολυεθνικό προτεκτοράτο δηλαδή.

Στην εξωτερική πολιτική τα πράγματα δεν διαφέρουν και πολύ. Ο Τσίπρας ως «κακός μπάτσος» εξουδετερώνει την αντισυστημικότητα εντός της ελληνικής κοινωνίας ικανοποιώντας το κοινό που θέλει ανταλλάγματα από τις ΗΠΑ για να παράσχει βοήθεια στην Ουκρανία.

Ο Μητσοτάκης από την άλλη σαν «καλός μπάτσος» παίρνει όλο το κοινό που είναι δυτικόφιλο χωρίς επιφυλάξεις. Το ΚΚΕ δε είναι ο τέλειος μπαλαντέρ που αντί να ασχολείται με την ακρίβεια ως προνομιακό του υποτίθεται πεδίο αποπροσανατολίζει την συζήτηση για την παράδοση F16 στην Τουρκία βεβηλώνοντας την Ακρόπολη.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Συμπέρασμα: Πρόκειται για τοποτηρητές/τσοπάνηδες που κρατούν τα πρόβατα μέσα στο μεταπολιτευτικό μαντρί. Έλεγε ο Αβέρωφ ότι τα πρόβατα (στελέχη & ψηφοφόροι) που φεύγουν από το μαντρί (ΝΔ) τα τρώει ο λύκος (μηχανισμός). Σε αυτήν την φράση βέβαια κανείς δεν του απήντησε ότι όσο παραμένει κάνεις πρόβατο στο τέλος θα σερβιριστεί ως γεύμα στο τραπέζι του τσοπάνη.

The post Γεύμα στο Τραπέζι του Τσοπάνη appeared first on Conserva.

1) Έπρεπε να φτάσουμε στο πάρα πέντε για να εξοπλιστούμε εξαιτίας των πιέσεων της Τουρκίας. Η ευθύνη βαραίνει την φαυλοκρατία αλλά και τις επικίνδυνες εκείνες φωνές που ακόμα και σήμερα κραυγάζουν ότι αντί για εξοπλισμούς τα χρήματα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν αλλού. Φαντάζομαι ότι όλοι θυμόμαστε το “θα το ρισκάρουμε με την Τουρκία”. Το ένστικτο αυτοσυντήρησης της μεταπολίτευσης τελευταία στιγμή έπραξε το σωστό. Για την αυτοσυντήρησή της. Επαναλαμβάνω.

2) Εάν δεν έσκαγε η κοσμοϊστορική συμφωνία AUKUS εξαιτίας της οποίας με τόση βαναυσότητα ο αγγλοσαξωνικός κόσμος πέταξε έξω την Γαλλία πιθανόν να συζητούσαμε ακόμα για το ποιες φρεγάτες είναι οι κατάλληλες. Όχι επειδή δεν γνωρίζαμε εξαρχής ποιες είναι οι κατάλληλες. Αλλά επειδή το σύστημα της μεταπολίτευσης φοβάται και τον ίσκιο του. Το αντάλλαγμα – που δεν είναι αντάλλαγμα αλλά συνειδητή επιλογή – των ΗΠΑ στην Γαλλία ήταν η παραχώρηση των κλειδιών στην Μεσόγειο. Όχι βέβαια ως απολύτως ανεξάρτητος δύναμη. Αλλά ως εμπροσθοφυλακή του ΝΑΤΟ στην περιοχή και κατ’ επέκτασιν και των ΗΠΑ.

Γαλλία και Ελλάδα κάνουν κουμάντο στην Μεσόγειο με τις ευλογίες των ΗΠΑ. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάς είναι ανεξάρτητο κράτος. Όμως μετά από πολλά χρόνια δομούνται οι προϋποθέσεις για να γίνει. Συνεργάτης απέναντι σε Συντονιστή. Και όχι υπηρέτης-πελάτης. Δεν μπορώ να παραθέσω πόσες ευκαιρίες ανοίγονται για να γίνει η Ελλάδα πραγματικά ισχυρή. Τώρα είναι η ευκαιρία.

3) Χρωστάμε ένα ευχαριστώ στην Κίνα ο κομμουνιστικός κίνδυνος της οποίας ενεργοποίησε γρηγορότερα τα αντανακλαστικά της Δύσεως. Αλλιώς θα είχαμε καταλήξει με τις φρεγάτες MMSC οι οποίες όχι απλά είναι ακατάλληλες για την Μεσόγειο αλλά μάλιστα θα προόριζαν εσαεί την Ελλάδα στο να διαδραματίζει τον ρόλο του κομπάρσου που κάνει περιπολίες. Οι πληροφορίες που κυκλοφόρησαν ήταν ότι μία τέτοια απόφαση θα ήταν πολιτική παρά την αντίρρηση των ναυάρχων.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

4) Πρέπει να δούμε ποιες θα είναι οι προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης που θα σχηματιστεί στο Βερολίνο. Ναι μεν θεωρητικά οι σοσιαλδημοκράτες πιστεύουν στην περαιτέρω εμβάθυνση της Ευρώπης αλλά θα πρέπει και η Ελλάδα να είναι προσγειωμένη στο ρεαλιστικό υπόδειγμα των διεθνών σχέσεων.

Ο Ευρωστρατός μπορεί συνεπικουρικά να βοηθήσει την χώρα μας αλλά αν θέλουμε να προωθούνται τα δικά μας συμφέροντα με τις νέες ανακατατάξεις που δημιουργούν οι εξοπλισμοί μαζί με την Γαλλία δυνάμεθα να αποσπάμε περισσότερα ανταλλάγματα από την γερμανοκρατούμενη Ευρώπη αφού από την μία εμείς είμαστε ο στρατός της Ευρώπης αλλά και από την άλλη αν αναθεωρήσει ο κ. Δένδιας και η Ελλάδα ΓΙΝΕΙ ΚΟΛΠΟΣ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ τότε θα ελέγχουμε και ένα μεγάλο κομμάτι της ενέργειας. Αυτό δεν το θέλει η Γερμανία και οι κινήσεις συνεργασίας της με την Τουρκία και την Ρωσία καταδεικνύουν ότι θα συγκρουστούμε.

5) Τέλος, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι άνθρωποι όπως ο Δάσκαλος Μάζης που με την επιμονή του και το εκτόπισμά του εξαρχής έδωσαν μάχη για την συνεργασία με την Γαλλία μπορούν να επηρεάσουν τόσο την κοινή γνώμη όσο και να μην κάνουν τόσο εύκολη την υποχώρηση. Γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν έχει αξιοποιηθεί; Ιδού η απορία. Αλλά, μεταξύ μας, όλοι γνωρίζουμε γιατί.

The post Μαθήματα από τις Φρεγάτες appeared first on Conserva.

Όταν παλαιότερα αυτοί που ισχυριζόταν πως πολλές εκ των ΜΚΟ πλούτιζαν χρησιμοποιώντας την μετανάστευση κάποιοι τους χαρακτήριζαν ως συνωμοσιολόγους. Όταν έλεγαν ότι η μαζική μετανάστευση αποτελεί επί της ουσίας ευθεία αντικατάσταση πληθυσμών τους αποκαλούσαν ακροδεξιούς και ρατσιστές.

Τέτοιου είδους κατηγορίες εκτοξεύονται με δύο στόχους. Πρώτον για να επιχειρήσουν δολοφονίες χαρακτήρων. Και δεύτερον για να περιθωριοποιήσουν εκείνους που αποκαλύπτουν την αλήθεια ώστε ενδιαμέσως να εκτελεστούν οι επιδιώξεις των ελίτ. Μπορεί οι κάτοικοι όλης της Ευρώπης να έχουν τρομακτικά προβλήματα με το ριζοσπαστικό Ισλάμ αλλά αυτό δεν είναι πλέον πρόβλημα των ελίτ. Από την αθρόα μετανάστευση πλούτισαν χρησιμοποιώντας πάμφθηνα εργατικά χέρια για 30 συναπτά έτη τουλάχιστον.

Τώρα που η ανάπτυξη και η επιβίωσή τους έρχεται αντιμέτωπη με νέες προκλήσεις βρήκαν τον κινεζικό κορωνοϊό ως μία ευκαιρία για το «Great Reset», την Μεγάλη Επαναφορά. Επισήμως η θεωρία αυτή διατυπώθηκε στις αρχές καλοκαιριού σε μία τηλεδιάσκεψη την διοργάνωση της οποίας ανέλαβε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Σε αυτήν συμμετείχαν ορισμένοι από τους επιφανέστερους επιχειρηματίες του πλανήτη, πολιτικοί και ακτιβιστές. Το Great Reset σκοπεύει να αναδιατάξει τον ίδιο τον καπιταλισμό υιοθετώντας εναλλακτικές οικονομικές πολιτικές οι οποίες θα σοσιαλίζουν. Ανάμεσα σε αυτές θα βρίσκονται:

• εκτεταμένα κυβερνητικά προγράμματα τα οποία θα συνοδεύονται από φόρους περιουσίας
• η «νέα πράσινη συμφωνία» όπου επί της ουσίας θα χρησιμοποιηθεί το περιβάλλον ως μέσο για να νομοθετηθούν ομοιογενείς κρατικιστικοί κανονισμοί σε όλα τα κράτη παγκοσμίως (αλλά πάντα με ένα χαρούμενο χαμόγελο καθαρού αέρα από τον Αλ Γκορ και τον Λεονάρτνο Ντι Κάπριο) και
• το παγκόσμιο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα όπου θα είναι μία μετεξέλιξη του κομμουνισμού της Σοβιετικής Ένωσης διά μέσω του οποίου θα δικαιολογηθεί η επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης εξαιτίας της οποίας θα χαθούν δεκάδες εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Θυμάστε το επιχείρημα της μικρής εκείνης κάστας που απομυζούσε τον πλούτο των Ρώσων στην Σοβιετική Ένωση; Να σας το θυμήσω : «όλοι είχαν δουλειά στην Σοβιετική Ένωση». Το νέο επιχείρημα θα είναι «όλοι έχουν εισόδημα» στο Παγκόσμιο Κράτος.

Φυσικά αυτές οι επιδιώξεις για μία «παγκόσμια συνεννόηση» δεν είναι η πρώτη φορά που ανακύπτουν. Ο Αμερικανός Πρόεδρος Ουίλσον μέσα από το League of Nations προσπάθησε αλλά απέτυχε. Ο Ρούσβελτ μετά την μεγάλη ύφεση και το New Deal συνέβαλλε στην δημιουργία του ΟΗΕ έναν υπερεθνικό οργανισμό που όλως τυχαίως σήμερα επισήμως υποδαυλίζει την μαζική μετανάστευση πληθυσμών. Στο ίδιο πνεύμα η Παγκόσμια Τράπεζα και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Ο τελευταίος κάλυψε τις ευθύνες του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας για την μετάδοση της πανδημίας την επίδραση της οποίας εκμεταλλεύονται οι παγκοσμιοποιητές για το Great Reset. Ο Βιλφρέντο Παρέτο -που ίσως έχει διατυπώσει πιο σωστά από όλους την ιστορία ως ένα πεδίο σύγκρουσης των ελίτ- ίσως να έλεγε ότι όλοι αυτοί οι υπερεθνικοί οργανισμοί ήταν και είναι προσχηματικοί ούτως ώστε να δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο κράτος για το οποίο ανταγωνίζονται οι ελίτ μεταξύ τους για το ποιοι θα έχουν την εξουσία της ανθρωπότητας.

Ένας τέτοιος υπερεθνικός οργανισμός που εργάζεται προς την κατεύθυνση της παγκοσμιοποίησης χρησιμοποιώντας την κουλτούρα ως όχημα μιας και δεν φτάνει η υγεία και η οικονομία είναι η UNESCO. Ο πρώτος που διηύθυνε την UNESCO ήταν ο Julian Huxley. Πίστευε ότι για να επιτευχθεί η επιθυμητή «εξελικτική πρόοδος» της ανθρωπότητας πρέπει να γίνει κοινός τόπος «η απόλυτη ανάγκη για παγκόσμια πολιτική ενότητα και να εξοικειωθούν όλοι οι λαοί με τις συνέπειες της μεταφοράς πλήρους κυριαρχίας από ξεχωριστά έθνη σε έναν παγκόσμιο οργανισμό».

Είχα γράψει από την αρχή αυτής της κρίσης ότι είναι ψευδοδίλλημα το «υγεία ή ελευθερία». Οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζουν υγιώς δίχως ελευθερία. Με τα υποχρεωτικά λουκέτα στις επιχειρήσεις οφελειμένες είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις εκείνες που έχουν την δυνατότητα να πωλούν τα προϊόντα τους ηλεκτρονικά. Ένα τεράστιο μερίδιο της οικονομίας όμως απαρτίζεται από μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Πολλές εξ αυτών, αν δεν κλείσουν, την επόμενη μέρα θα βρεθούν σε τρομερά δύσκολη οικονομική θέση. Αυτήν την δεινή οικονομική θέση της επόμενης ημέρας την οποία έφερε η πανδημία θα χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για το Great Reset. Όπως και το περιβάλλον. Δεν είναι τυχαίο ότι στο το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ συμμετείχαν και ακτιβιστές. Τα ΜΜΕ για να κάνουν συστηματική πλύση εγκεφάλου χρειάζονται εικόνα, εικόνα «αναταραχής» από ανθρώπους που «αυθόρμητα» διαδηλώνουν. Και με τον αντίλογο τί θα κάνουν; Ο αντίλογος βρίσκεται στο διαδίκτυο και στις μη συστημικές εφημερίδες. Το διαδίκτυο όπως όλα δείχνουν οι μεγάλες εταιρείες όπως το facebοok και το twitter ξεδιάντροπα είναι έτοιμες να το λογοκρίνουν ωμά. Ό,τι δεν λογοκρίνεται θα κατατάσσεται στην σφαίρα της «συνωμοσίας».

The post Οι Ελίτ Ετοιμάζουν το «Great Reset» appeared first on Conserva.

Οικονομία σε έκρηξη, ανεργία σε ιστορικά χαμηλά ιδίως ανάμεσα σε αφροαμερικανούς και λατινοαμερικανούς λόγω των ιστορικών φορολογικών μειώσεων, χτίσιμο του τείχους για την αναχαίτιση της μαζικής λαθρομετανάστευσης, απόσυρση από διεθνείς εμπορικές συμφωνίες οι οποίες δεν συνέφεραν τις ΗΠΑ αλλά ευνοούσαν τους παγκοσμιοποιητές όπως η NAFTA και η TTP, μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ, επιβολή δασμών που ανέστησαν την βαριά βιομηχανία και ανάγκασαν εργοστάσια να επαναπατριστούν, εξάλειψη του ISIS, χαλιναγώγηση της Β. Κορέας χωρίς πόλεμο. Αυτές είναι μερικές μόνο από τις επιτυχίες του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Εάν η προσωπικότητά του δεν είχες τόσες γωνίες, εάν ο ναρκισσισμός του δεν ήταν τόσο μεγάλος και αχαλίνωτος θα έχαιρε καθολικής αποδοχής.

Με τα εάν όμως δεν γράφεται ιστορία και εάν έλειπαν τα εάν ίσως να μην γινόταν και ποτέ Πρόεδρος αφού ο εκρηκτικός του χαρακτήρας και το ιδιόμορφο στυλ του κάποιοι το λατρεύουν και κάποιοι το απεχθάνονται.

Το 2020 όμως ξέσπασε ο κορωνοϊός. Όταν έκλεισε τα σύνορα με την Κίνα και την Ευρώπη οι Δημοκρατικοί τον χαρακτήρισαν ρατσιστή και ξενόφοβο. Όταν τα κρούσματα άρχισαν να αυξάνονται κυρίως σε πολιτείες όπου οι Κυβερνήτες ήταν Δημοκρατικοί οι τελευταίοι άλλαξαν αφήγημα και δήλωναν πως δεν έκλεισε νωρίς τα σύνορα κατηγορώντας τον για ανεύθυνη διαχείριση ενός ζητήματος υγείας.

Αναλογικά το ποσοστό θανάτων σε σχέση με τον πληθυσμό των ΗΠΑ ήταν εξαιρετικά μικρό. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι έστω και μία απώλεια ζωής δεν είναι τραγική. Έχοντας όμως υποστεί καταδιώξεις που αποδείχτηκαν παρωδίες όπως το ότι για τρία ολόκληρα χρόνια προσπάθησαν να τον καθαιρέσουν επειδή δήθεν αναμίχθηκε η Ρωσία στην εκλογή του η υπομονή και οι αντοχές του Προέδρου Τραμπ για υγιή επικοινωνιακή αντεπίθεση εξαντλήθηκαν.

Επικοινωνιακά και μόνον επικοινωνιακά δεν αντιμετώπισε σωστά τον κορωνοϊό διότι ήθελε πάση θυσία να διατηρήσει μία ισορροπία ανάμεσα στην οικονομία και στην υγεία. Εάν, όπως και στο τελευταίο ντιμπέιτ με τον Μπάιντεν είχε χειριστεί ορθά την διαχείριση του μηνύματος ότι δεν είναι δυνατόν τα καθολικά lockdowns να παρατείνονται επ’ άπειρον διότι έτσι θα κλείσει η οικονομία και εάν κλείσει η οικονομία δεν θα υπάρχει έθνος τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.

Στην συνέχεια στάθηκε «τυχερός» υπό την έννοια ότι οι εκτεταμένοι βανδαλισμοί σε διάφορες πολιτείες που ελέγχονταν από Δημοκρατικούς επέκεινα της δολοφονίας του αφροαμερικανού Φλόιντ κατέδειξαν το πραγματικό πρόσωπο του Δημοκρατικού κόμματος των ΗΠΑ. Είναι το κόμμα που ελέγχει τον όχλο και τον κατεβάζει στους δρόμους όποτε εκείνο κρίνει ότι το συμφέρει εκλογικά. Είναι το κόμμα που ελέγχει το 90% των ΜΜΕ στις ΗΠΑ. Φανταστείτε δηλαδή τον πρώιμο ΣΥΡΙΖΑ που χάιδευε τους αναρχικούς να κυβερνούσε την Αμερική. Αυτό λοιπόν δημιούργησε αντισυσπειρωτικά αντανακλαστικά υπέρ του Τραμπ.

Όταν όμως το σύνολο του ορθοπολιτικού μπλοκ ελέγχει τα ΜΜΕ και τα τελευταία από το πρωί μέχρι το βράδυ προτάσσουν το δίλημμα υγεία ή ελευθερία δυστυχώς η υγεία επικρατεί ενώ το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Αυτό ίσως να ήταν μοιραίο για τον Πρόεδρο Τραμπ και είναι μεγάλη ατυχία για την Ελλάδα αφού η διαμεσολάβησή του μεταξύ Ισραήλ – Μπαχρέιν, ΗΑΕ και Σαουδικής Αραβίας ήταν κοσμοϊστορική και ευνοούσε την Ελλάδα ασχέτως των γελοιοτήτων που αναπαράγουν τα παραρτήματα των αμερικανικών συστημικών ΜΜΕ στην Ελλάδα.

Έγινε νοθεία; Φυσικά και έγινε και μάλιστα μόνο από το Δημοκρατικό κόμμα. Για παράδειγμα, την ώρα που όλοι κοιμούνταν και αφού όλοι πήγαν σπίτι, οι Δημοκρατικοί στο Μίσιγκαν βρήκαν με έναν μαγικό τρόπο ένα σύνολο 138.339 ψήφων, και όλες οι 138.339 από αυτές τις ψήφους πήγαν μαγικά στο Μπάιντεν ενώ ούτε μία στον Τραμπ. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μαθηματικός ή στατιστικολόγος για να αντιληφθεί το πώς ο Πρόεδρος Τραμπ έχασε μία κρίσιμη πολιτεία με σημαντικό αριθμό εκλεκτόρων. Οι ελίτ όπως ήταν αναμενόμενο αντεπιτέθηκαν. Νίκη Μπάιντεν σηματοδοτεί λογοκρισία σκληρή για τις Συντηρητικές φωνές σε όλα τα υπάρχοντα κοινωνικά δίκτυα, αύξηση φόρων, επίσπευση της ατζέντας της παγκοσμιοποίησης και, άρα, αύξηση των μεταναστευτικών ροών που θα περάσουν και από την χώρα μας φυσικά και, τέλος, πιο γρήγορη επέκταση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας. Οι δημοσκοπικές εταιρείες εκείνες που έδιναν προβάδισμα 17 μονάδων όχι απλά δεν υπηρετούν την δημοκρατία την οποία υποτίθεται ότι εκπροσωπούσαν εναντίον του Τραμπ αλλά πρόκειται περί κοινών μαφιόζων που θίχτηκαν τα συμφέροντά τους. Και φυσικά δεν λογοδοτούν και πουθενά.

Υπάρχει κάποια παρακαταθήκη όμως από την Προεδρία Τραμπ; Φυσικά και υπάρχει. Οι απλοί και καθημερινοί άνθρωποι των οποίων οι αξίες δεν έχουν διαφθαρεί από τον ηδονιστικό και απρόσωπο πρότυπο ζωής των ελίτ είναι έτοιμοι να ψηφίσουν έναν αντισυστημικό υποψήφιο ανεξαρτήτως κόμματος.

Οι δωρεές στο Δημοκρατικό κόμμα ήταν από μεγάλες επιχειρήσεις. Οι δωρεές στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα προήλθαν κατά κύριο λόγο από καθημερινούς ανθρώπους. Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθηθεί από τους Συντηρητικούς. Να καταστούν λαϊκά κόμματα και όχι κόμματα των ελίτ. Το εθνοκρατικό σύστημα πήρε μια βαθιά ανάσα και έλαβε πίσω προς το παρόν πολλές εξουσίες από εκείνες που έκλεψαν οι παγκοσμιοποιητές και μετέφεραν σε υπερεθνικούς οργανισμούς οι οποίοι κατά κύριο λόγο ελέγχονται από τις μαριονέτες τους όπως περίτρανα απεδείχθη με τον ΠΟΥ.

Μαύροι, Λατίνοι και λευκοί για πρώτη φορά ενωμένοι ψήφισαν έναν Πρόεδρο που δεν τους κατηγοριοποίησε από το χρώμα του δέρματός τους αρνούμενοι την ταυτότητα του «θύματος». Οι Συντηρητικοί δεν είναι ρατσιστές. Οι Συντηρητικοί κρίνουν κάποιον από την ποιότητα του χαρακτήρα του. Για αυτό και ο Πρόεδρος Τραμπ κέρδισε το μεγαλύτερο ποσοστό μη λευκών ψήφων από κάθε άλλο Ρεπουμπλικανό τα τελευταία εξήντα χρόνια.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Ο Πρόεδρος Τραμπ δεν διεξήγαγε ούτε έναν πόλεμο. Δεν υπάρχει πιο βαθιά και ακλόνητη πεποίθηση σε έναν αυθεντικό Συντηρητικό: Δεν ανακατευόμαστε στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων κρατών. Όσο και αν μισείτε τον Ντόναλντ Τραμπ, ακόμα κι εάν δεν εκλεγεί, μην κρίνετε την ιστορία από την μικρή περίοδο που μικροσκοπικά την βιώνουμε όσο ζούμε.

Σε βάθος χρόνου ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη γράψει ιστορία. Και συνήθως αυτοί που γράφουν ιστορία δεν πάνε με το ρεύμα.

The post Μόνος του και Όλοι τους appeared first on Conserva.

Ο Αλφρέδος ανέλαβε την βασιλεία σε μία εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία για τους Άγγλους αφού είχαν προηγηθεί συνεχόμενες επιδρομές των Βίκινγκς τόσο από τον θρυλικό Ράγκναρ Λόθμπροκ όσο και από τους απογόνους του επικεφαλής των οποίων φέρεται να ήταν ο Ιβάρ ο Ασπόνδυλος.

Πριν αναλάβει την ηγεμονία, η απόβαση της «Μεγάλης Στρατιάς των Παγανιστών» (Great Heathen Army) οδήγησε στην κατάληψη των επαρχιών Northumbria, East Anglia και Mercia από τους Δανούς. Μόνο το Wessex παρέμενε στην κυριαρχία του Αλφρέδου και των Αγγλοσαξώνων. Η κατάσταση αυτή για έναν συνηθισμένο βασιλιά θα ήταν μη αναστρέψιμη. Μπορεί και να προσέφερε ένα υπόδειγμα για τους εγχώριους «διανοουμένους» ώστε να προτείνουν να «αγγλοποιηθούμε». Όχι για τον Αλφρέδο όμως.

Σε περιόδους της ιστορίας όπου ο ανδρισμός δεν θεωρείτο προπατορικό αμάρτημα έταξε το αδύναμο κορμί του – μιας και εικάζεται ότι έπασχε από την νόσο του crohn – και την ατσάλινη ψυχή του στην υπηρεσία μίας Μεγάλης Ιδέας : του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού. Ένας από τους λόγους που οι Αγγλοσάξονες έφτασαν σε αυτό το τραγικό σημείο ήταν και η πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπου άφησε τον χώρο που σήμερα ονομάζουμε Αγγλία σε μία υπανάπτυκτη επαρχία, βορά στις ορέξεις βάρβαρων λαών όπως οι Βίκινγκς. Για να ενώσει τους διαιρεμένους και αλληλοσπαρασσόμενους Αγγλοσάξονες έπρεπε να τους κάνει να αντιληφθούν ότι είναι Χριστιανοί που αγωνίζονται ενάντια σε παγανιστές όπου η επικράτηση των δευτέρων θα συντελέσει στην εξαφάνιση της πίστης τους. Η εμβάθυνση στον Χριστιανισμό ως συνεκτικό στοιχείο ταυτότητας σε συνδυασμό με τις ιδιοφυείς στρατιωτικές τακτικές και τον ασυμβίβαστο αγώνα οδήγησε τον Αλφρέδο και τους απογόνους του σε αποφασιστικές νίκες. Κυρίως όμως ενστάλαξε στο πνεύμα και την ψυχή των υπηκόων του και των μελλοντικών γενεών κάτι σφόδρα σημαντικότερο : την Ιδέα της Αγγλικής Εθνικής Ταυτότητας.

Το υπόδειγμα του Μέγα Αλφρέδου καταδεικνύει δύο εξαιρετικά σημαντικά πράγματα που οφείλουμε να προσέξουμε. Πρώτον, η πτώση των Αυτοκρατοριών οδηγεί σε νέες τάξεις πραγμάτων τις συνέπειες των οποίων είναι αδύνατον να τις ελέγξει κανείς. Εάν δεν υπήρχε ο Αλφρέδος και δεν λάμβανε Δυτική και Χριστιανική παιδεία η Αγγλία πιθανώς δεν θα ήταν το σημερινό έθνος που γνωρίζουμε. Δεύτερον, η απόκτηση Εθνικής Ταυτότητας ανάμεσα σε έναν πληθυσμό δημιουργείται μέσα από πολλούς και αιματηρούς αγώνες. Το κράτος δικαίου εγγυάται την ειρηνική συνύπαρξη αλλά αυτή καθίσταται εύθραυστη εάν οι στόχοι και η αίσθηση του ανήκειν ανάμεσα στον γηγενή πληθυσμό διαταράσσεται.

Στην Ευρώπη το Έθνος – Κράτος έχει αρχίσει να αμφισβητείται. Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός βασίστηκε στην Αθήνα, την Ρώμη και τον Χριστιανισμό. Το μεταπολεμικό οικοδόμημα όμως έχει αρχίσει να παρουσιάζει σοβαρές αναταράξεις. Οι αποφάσεις των ηγεσιών, τόσο κεντροαριστερών όσο και κεντροδεξιών, να δεχτούν την μαζική μετανάστευση έχουν συνέπειες. Ένα μεγάλο κομμάτι του Ισλάμ στην Δύση αρνείται πεισματικά να αφομοιωθεί. Ο πρόσφατος αποκεφαλισμός του καθηγητού όπως και η τρομοκρατική επίθεση στην Γαλλία καταδεικνύει του λόγου το αληθές. Η κουλτούρα της ανοχής που και αυτή είναι κατάκτηση του Δυτικού πολιτισμού δεν μπορεί να επιβιώσει δίχως μέτρο. Η κουλτούρα και οι ιδέες έχουν συνέπειες. Μπορεί η ηγεσία της Γερμανίας φερ’ ειπείν να έχει την ψευδαίσθηση ότι με το να χαϊδεύει τα αυτιά της Τουρκίας θα συνεχίσει απρόσκοπτα τις σημαντικές οικονομικές συνδιαλλαγές μαζί της αλλά ξεχνά ότι η Τουρκία επιδιώκει επίσης να ηγεμονεύσει σε όλο το Σουνιτικό Ισλάμ. Και όλη η Ευρώπη διαθέτει στους κόλπους της Σουνίτες Ισλαμιστές ο ρυθμός των γεννήσεων των οποίων είναι πολύ μεγαλύτερος από αυτόν των δημογραφικά γηρασμένων γηγενών. Ενδέχεται ο Μακρόν να νομίζει ότι προβάλλοντας τα σκίτσα της Charlie Hebdo σε δημόσια κτήρια θα επιβάλλει την κουλτούρα της ανοχής στους ισλαμιστικούς πληθυσμούς της Γαλλίας αλλά αυτό δεν φτάνει.

Η Γαλλική Επανάσταση ορθά διατύπωσε το Ελευθερία – Ισότης – Αδελφότης. Όμως, όπως ο Αλφρέδος ο Μέγας δεν θα μπορούσε να κινητοποιήσει τους Αγγλοσάξωνες χωρίς Χριστό έναντι των παγανιστών έτσι και η ανεξιθρησκεία και το κοσμικό κράτος δεν μπορούν να εμπνεύσουν από μόνα τους τους Ευρωπαίους να αντισταθούν στο ακραίο Ισλάμ και την πολυπολιτισμικότητα. Υπό μία έννοια η Ελλάδα που στο Σύνταγμά της περιγράφει ως επικρατούσα θρησκεία αυτής της Aνατολικής Oρθόδοξης Eκκλησίας του Xριστού ευρίσκεται σε καλύτερη μοίρα. Οι εξελίξεις μετά τις αμερικανικές εκλογές θα έχουν συνέπειες είτε προς την μία κατεύθυνση είτε προς την αντίθετη. Το σκληρό διακύβευμα είναι αν μετά θα βρεθούμε σε ημέρες κατάρρευσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναζητώντας Αλφρέδους ή θα λάβουμε παράταση προσπαθώντας να αναστρέψουμε την παρακμή.

The post Ο Μέγας Αλφρέδος και το Ισλάμ appeared first on Conserva.

Είναι σπάνιο στην ελληνική αρθρογραφία ένα άρθρο το οποίο μάλιστα υπογράφεται από καθηγητή πανεπιστημίου να είναι εσφαλμένο από όλες τις απόψεις. Ένα τέτοιο άρθρο ήταν και αυτό του καθηγητού Νίκου Μαραντζίδη στην Καθημερινή με τίτλο «Ο Πέλκας στη Φενέρμπαχτσε» μέσα στο οποίο περιέχεται και η φράση του τίτλου. Αφού πρώτα μας διαβεβαιώνει για τον πατριωτισμό του ο κ. Καθηγητής (σύνδρομο όποιου γνωρίζει ότι θα αμφισβητηθεί ο πατριωτισμός του από τα επακόλουθα που θα πει ή γράψει) αναφέρει ότι το επαγγελματικό ποδόσφαιρο μας δίνει μαθήματα νηφαλιότητας και ορθολογισμού με την μεταγραφή Πέλκα στην Φενέρ σε καιρούς εθνικιστικής έξαρσης. Μάλιστα, ανακάλυψε στα ελληνικά ΜΜΕ την διεθνιστική στάση των οποίων θα ζήλευε ακόμα και το CNN «εθνικιστική ρητορική».

Συνεχίζει γράφοντας ότι «Η κοινωνία των πολιτών και η αγορά συχνά μας αιφνιδιάζουν με την ικανότητά τους να προωθούν την οικονομική συνεργασία, την ανεκτικότητα, και την αλληλεγγύη». Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μία μεγαλύτερη κοινοτοπία την οποία θα σκεπτόταν να γράψει ακόμα και παιδί του γυμνασίου. Ο κ. Μαραντζίδης βλέπετε ανήκει στην σχολή σκέψεως εκείνων που είτε λόγω ενός νεφελώδους ιδεολογήματος οικουμενισμού είτε λόγω αφέλειας (ελπίζω όχι λόγω ιδιοτέλειας) έχουν την ψευδαίσθηση ότι η οικονομική ευημερία, η αύξηση των επιχειρήσεων και η μεγέθυνση της παραγωγικής βάσης θα επιλύσει διμερείς διαφορές κρατών. Να του υπενθυμίσω εδώ ενδεικτικά ότι τόσο το γερμανογαλλικό, όσο και το ρωσικογερμανικό και γερμανοβρεταννικό εμπόριο αυξήθηκαν ραγδαία μεταξύ του 1900 – 1914. Ξέρετε κ. Μαραντζίδη τί επακολούθησε μετά από αυτήν την άνθιση; Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος! Αυτό το αναφέρω διότι διάβασα με ρίγος συγκίνησης την αγωνία σας για επιχειρηματίες και εργαζόμενους στην Θεσσαλονίκη που δεν υποδέχονται πλέον Τούρκους τουρίστες που συνήθως επισκέπτονται το σπίτι του Κεμάλ!

Η αγωνία και η λύπη του κ. Καθηγητή βέβαια εξαντλούνται εκεί. Διότι το «να τσακωνόμαστε διαρκώς για βραχονησίδες και για μερικά χιλιόμετρα βυθού, που κανείς δεν ξέρει αν ποτέ θα αξιοποιηθούν» μάλλον το βρίσκει ηλίθιο. Τώρα, αν ο γείτονάς μας έχει μία πάγια πολιτική διεκδικήσεων που σε περίπτωση που του παραχωρηθεί το παραμικρό απλά θα του ανοίξει η όρεξη και για τα υπόλοιπα μικρή σημασία έχει. Σκοπίμως αποκρύπτει ότι οι Τούρκοι δεν μας πιέζουν μόνο για τις γεωτρήσεις. Πλέον έχουν στην ατζέντα τους μία σειρά από ζητήματα που θέτουν πάνω στο τραπέζι. Από την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων ως και το καθεστώς στην Θράκη. Πώς ακριβώς προτείνει λοιπόν να επιλύσουμε όλες αυτές τις διαφορές ο κ. Μαραντζίδης από την στιγμή που εμείς ούτε που σκεπτόμαστε να ανοίξουμε αυτά τα θέματα; Να πάμε στην Χάγη; Διότι αν πάμε στην Χάγη μόνο για την υφαλοκρηπίδα θα πάμε μόνοι μας. Οι γείτονές μας θέλουν τα πάντα για να πάρουν κάτι. Και αν τους δώσουμε το κάτι μετά από λίγο πάλι θα θέλουν τα πάντα. Τί θέλει να κάνουμε ο κ. Καθηγητής λοιπόν;

Να σας πω. Θέλει να φινλανδοποιηθούμε! Δεν το γράφω εγώ. Το γράφει ο ίδιος στην Καθημερινή ξεδιάντροπα : «Θα φινλανδοποιηθούμε λοιπόν; Μάλιστα! Ε και;» Για όποιον δεν γνωρίζει τον όρο η «φινλανδοποίηση» είναι ένα καθεστώς μειωμένης κυριαρχίας εξωτερικής αλλά κατά συνέπεια και εσωτερικής που υιοθέτησε η Φινλανδία ούτως ώστε να μην την καταλάβει η ΕΣΣΔ και την μετατρέψει σε Σοβιετικό κρατίδιο. Το τίμημα που πλήρωσε όμως ήταν ιδιαιτέρως βαρύ και επαχθές.

Παρέμεινε ουδέτερη στην εξωτερική της πολιτική αλλά και της απαγορευόταν στο εσωτερικό να ασκεί κριτική στην ΕΣΣΔ. Το Μαραντζίδειο σόφισμα βασίζεται στην λογική ότι η Τουρκία είναι υπερδύναμη και ότι η Ελλάδα δεν έχει άλλη εναλλακτική από το να ακολουθήσει το υπόδειγμα της Φινλανδίας. Στην συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ ΕΣΣΔ και Φινλανδίας η τελευταία ήταν υποχρεωμένη να συνδράμει την πρώτη στρατιωτικά σε περίπτωση που η επίθεση διαιωνιζόταν μέσω Φινλανδίας. Θέλει ο κ. Καθηγητής να συνδράμουμε και εμείς στρατιωτικά την Τουρκία;

Ο εμπνευστής της φινλανδοποίησης και πρόεδρος της Φινλανδίας Juho Kusti Paasikivi είχε δηλώσει : «Η εξωτερική μας πολιτική τούδε και στο εξής δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ΕΣΣΔ και οι εξ ανατολών γείτονές μας πρέπει να πειστούν για την αποφασιστικότητά μας να το αποδείξουμε». Τώρα αντικαταστήστε το «ΕΣΣΔ» με το «Τουρκία» και προσπαθήστε να καταλάβετε το τί προτείνει ο εν λόγω κύριος.

Για να παραφράσω λίγο τα λόγια του Piere Hasner η δήθεν «έξυπνη» μορφή φινλανδοποίησης που προτείνει ο κ. Μαραντζίδης είναι απλά μία πιο ήπια μορφή τουρκοποίησης. Και ερωτώ: Γιατί ο κ. Καθηγητής αντί να αναφέρει την Φινλανδία δεν αναφέρει το Ισραήλ ένα κράτος λίγων εκατομμυρίων κατοίκων που η «υπερδύναμη» Τουρκία ούτε που διανοείται να του αποσπάσει όχι βραχονησίδα αλλά ούτε χαλίκι; Αλλά να ρωτήσω και κάτι άλλο ακόμα πιο σημαντικό: Γιατί η πλειονότητα των καθηγητών στα πανεπιστήμια έχουν αν όχι τις ίδιες αλλά παρόμοιες απόψεις με τον κ. Μαραντζίδη;

The post «Θα φινλανδοποιηθούμε λοιπόν; Μάλιστα! Ε και;» appeared first on Conserva.

Όταν πρωτοβγήκε στις οθόνες η σειρά ταινιών Star Trek αυτό που επιδιώχθηκε ήταν να λύσει ζητήματα άλυτα για την τότε εποχή μεταθέτοντάς τα στο μέλλον. Το ιστορικό φιλί του λευκού καπετάνιου Κερκ με την έγχρωμη Ουχούρα συνετέλεσε ώστε να αμβλυνθούν οι φυλετικές ανισότητες αλλάζοντας της καθεστηκυία νοοτροπία της εποχής.

Εκείνο που άφησε αναπάντητο όμως είναι το πώς μία διαγαλακτική ομοσπονδία διαφορετικών εθνοτήτων μπορούσε να συμβιώσει εν γένει ειρηνικά. Αυτό το πρόβλημα ανέδειξε μέσα από τις δικές του ταινίες επιστημονικής φαντασίας Star Wars ο George Lucas. Εξαιτίας της απληστίας μίας πολυεθνοτικής εταιρείας βρήκε την ευκαιρία ο Πάλπατιν να εκμεταλλευτεί την ασυνεννοησία των διαφορετικών εθνοτήτων στον γαλαξία ώστε να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις στα χέρια του και να μετατρέψει την συνομοσπονδία σε αυτοκρατορία.

Σε γενικές γραμμές διανύουμε καιρούς όπου κάποιες ελίτ για τους δικούς τους λόγους επιδιώκουν τα έθνη – κράτη να χάσουν εξουσίες ώστε να μετατεθούν αυτές οι αρμοδιότητές τους σε υπερεθνικά σχήματα. Ένας τέτοιος υπερεθνικός οργανισμός είναι και ο ΟΗΕ. Προσφέρει κονδύλια σε λαθρομετανάστες για να στεγάζονται στην Ευρώπη όπως το πρόγραμμα ΕΣΤΙΑ ΙΙ. Στην περίπτωση της Ελλάδας η Πλατεία Βικτωρίας είναι ενδεικτική.

Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι ο ΟΗΕ δεν γνωρίζει πως οι λαθρομετανάστες αυτοί δεν θα ενσωματωθούν στις Δυτικές κοινωνίες. Το Μπατακλάν διέλυσε αυτές τις ψευδαισθήσεις. Γιατί επομένως επιμένει ένας τέτοιος υπερεθνικός οργανισμός να εργάζεται προς εκπλήρωση αυτού του στόχου; Στην ιστοσελίδα του αν δεν κάνω λάθος αναγράφει ότι διά αυτού του τρόπου θα λυθεί το δημογραφικό πρόβλημα της Ευρώπης. Ούτε αυτό είναι αλήθεια κατά την εκτίμησή μου. Η αλήθεια είναι ότι οι πληθυσμοί αυτοί μεταφέρονται με στόχο την ισοπέδωση των «κατεστημένων» αντιλήψεων των γηγενών, των ανθρώπων του «κάπου». Για να επιτευχθεί αυτό όμως χρειάζεται συνεργασία με την γηγενή μερίδα του πληθυσμού του «οπουδήποτε».

Αυτήν την ιδιοφυή διαιρετική τομή των ανθρώπων του «κάπου» και του «οπουδήποτε» μας την προσέφερε ο πολιτικός επιστήμων David Goodhart. Σε γενικές γραμμές οι άνθρωποι του «οπουδήποτε» κυριαρχούν στην κουλτούρα μας. Είναι άνθρωποι που περνάνε μέσα από το εκπαιδευτικό μας σύστημα και αισθάνονται άνετα να μετακομίσουν σε μία άλλη χώρα για να εργαστούν, όπως κάποιος εργαζόμενος σε μία πολυεθνική εταιρεία. Η ταυτότητά τους δεν είναι τοπική, δεν είναι εθνική, είναι η ταυτότητα του πολίτη του κόσμου.

Οι άνθρωποι του «κάπου» έχουν ρίζες, όπως ένας αγρότης ή ένας τοπικός επιχειρηματίας, και ζουν σε συγκεκριμένα μέρη με συγκεκριμένες παραδόσεις και νοοτροπία. Είναι πατριώτες και αισθάνονται να απειλούνται από την μαζική λαθρομετανάστευση. Τους τελευταίους τα συστημικά ΜΜΕ με περίσσεια αλαζονεία και συγκαταβατικότητα τους χαρακτήρισαν ως τους «ξεχασμένους της παγκοσμιοποίησης» (“left behind”).

Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι τα ΜΜΕ, οι διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ κλπ στελεχώνονται κατά βάση από τους ανθρώπους του «οπουδήποτε» και, εφόσον οι τελευταίοι διαθέτουν μία ρευστή εσωτερική ταυτότητα θεωρούν την παγκοσμιοποίηση ως κάτι το φυσικό και όποιος ανθίσταται αυτής της προοπτικής είναι «ρατσιστής», «ξενοφοβικός» κοκ. Το πρόβλημα είναι ότι αρκετοί από τους ανθρώπους του «οπουδήποτε» στελεχώνουν κατά κόρον τα Σοσιαλιστικά κόμματα της Δύσης. Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι είχαν φτάσει να είναι η πλειοψηφία των Συντηρητικών κομμάτων μετατοπίζοντας παντελώς την ιδεολογία τους και μετατρέποντάς τα σε φιλε–left. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν είχαν και κανένα πρόβλημα να δεχτούν την μαζική λαθρομετανάστευση, το εισβολικό σχέδιο. Μόνον όταν αντέδρασαν εντόνως οι γηγενείς κάπως μαζεύτηκαν ενώ όταν δημιουργήθηκαν τα κόμματα ταυτότητας άρχιζαν να φοβούνται.

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της διαδικασίας είναι να ενυπάρχουν στην Δύση δύο διαφορετικές ιδεολογικές ομάδες πληθυσμού που βλέπουν εντελώς διαφορετικά την ίδια πραγματικότητα. Εκεί που οι άνθρωποι του «κάπου» βλέπουν εισβολή οι του «οπουδήποτε» βλέπουν ανθρωπισμό και ανοικτότητα, εκεί που οι πρώτοι βλέπουν εθνική κοινωνία οι δεύτεροι βλέπουν παγκόσμια κοινότητα, εκεί που οι μεν βλέπουν διάλυση της έννοιας της οικογένειας οι δε βλέπουν την ευδαιμονία της ατομικής ζωής.

Η εσωτερική διαίρεση μέσα στους κόλπους της Δύσεως μοιάζει ένας άλυτος γρίφος. Διότι οι άνθρωποι του «κάπου» δεν είναι ρατσιστές για να μπορέσει να επιλυθεί το ζήτημα στο μέλλον μέσω ενός διαφυλετικού φιλιού σε μία ταινία επιστημονικής φαντασίας. Αντίθετα. Έχουν ρίζες, γειτονιά και βιώματα απαιτώντας το δικαίωμά τους στην διαφορετικότητα που προσπαθούν κάποιοι να τους στερήσουν.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Αυτή την φορά τα θύματα δεν είναι οι μαύροι. Αυτή την φορά τα θύματα είναι εκείνοι που κοιμήθηκαν στην χώρα τους και κινδυνεύουν να ξυπνήσουν σε μία άλλη.

The post Οι Άνθρωποι του «κάπου» εναντίον των ανθρώπων του «οπουδήποτε» appeared first on Conserva.

Αυτή η πτώση ήταν εντυπωσιακή αλλά και σκληρή. Ο επαναπροσδιορισμός του ρόλου του μέσου αρσενικού είναι εξαιρετικά δύσκολος. Δεν είναι όλοι οι άνδρες προικισμένοι με τις απαραίτητες χάντρες και τα καθρεφτάκια που γυαλίζουν στον σύγχρονο κόσμο για να γίνουν ποθητοί. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τις περισσότερες φορές είναι η γυναίκα εκείνη που επιλέγει τον άνδρα και όχι το ανάστροφο.

Σε πολλούς νεαρούς άνδρες (όπως και σε γυναίκες) η αύξηση των διαζυγίων αλλά και η απεχθής κουλτούρα που αναπτύχθηκε στους baby boomers πατεράδες που αρνούνταν να αναλάβουν την ευθύνη των παιδιών τους πολλές φορές μη αναγνωρίζοντάς τα καν, έλειψε το απαραίτητο εκείνο ανδρικό πρότυπο. Το στιβαρό, το σοβαρό και κάποιες φορές αυταρχικό.

Έτσι, ενώ περιβάλλονταν από το τρυφερό γυναικείο πρότυπο που τους παρουσίαζε πώς είναι το ιδανικό, απουσίαζε η προσγείωση και η ένταξη στην σκληρότητα του εξωτερικού κόσμου που προσφέρει το ανδρικό πρότυπο.

Αυτή η προσγείωση βοηθά τον άνδρα να κοινωνικοποιηθεί, να σκληραγωγηθεί και κυρίως να αντιληφθεί ότι απαιτείται από εκείνον να αναλάβει πρωτίστως ευθύνες πρώτα απέναντι στον εαυτό του, έπειτα απέναντι στην οικογένειά του και τέλος απέναντι στο κοινωνικό σύνολο.

Η πρωτόγνωρη αυτή για την κοινωνία “ανωμαλία” οδήγησε πολλούς άνδρες στο σύνδρομο του “πητερπανισμού”. Να αρνούνται δηλαδή να μεγαλώσουν, αναβάλλοντας ουσιαστικά συνεχώς την ανάληψη ευθυνών. Διότι για έναν μέσο άνδρα ποτέ δεν θα είναι αρκετά τα χρήματα που “απαιτούνται” για να θεμελιώσουν μία οικογένεια με παιδιά. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές γυναίκες – και με δική τους ευθύνη – έχουν πέσει θύματα ενός άνδρα που τις τραβάει μαζί του για πολλά χρόνια και στο τέλος δεν αναλαμβάνει την ευθύνη του επόμενου βήματος αφού δεν είναι έτοιμος να θυσιάσει αυτά που απαιτούνται για να οικοδομήσει μία οικογένεια.

Και εδώ βρίσκεται το κλειδί του επαναπροσδιορισμού του σύγχρονου άνδρα. Η αποζήτηση της ανάληψης ευθύνης που θα βαραίνει τους ώμους του. Η ζωή είναι σκληρή και μόνο μέσω της αντιμετώπισης αυτών των δυσκολιών ωριμάζει ένας άνδρας ανακαλύπτοντας το νόημά της. Υπάρχουν και άλλοι άνδρες οι οποίοι βέβαια τρέμουν την απόρριψη από μία γυναίκα. Σε έναν βαθμό είναι λογικό αφού όταν μία γυναίκα σε απορρίπτει αυτό υποσυνείδητα αποκωδικοποιείται ως μία απόρριψη της δυνητικής διαιώνισης των γονιδίων σου. Από την άλλη όμως υπάρχουν τόσες γυναίκες εκεί έξω και μόνο μέσω της απόρριψης σκληραγωγείται ο άνδρας για να φτάσει στην αγκαλιά της κατάλληλης.

• 
  Μια γενιά που χάνεται
• 
  “Ο Μακάριος ενέκρινε την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο όταν βρέθηκε στην Αγγλία, 17/7/1974”
• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία

Η περιπέτεια της αναζήτησης έχει ευτυχή κατάληξη μόνον μέσω της απόρριψης. Σε κάθε περίπτωση πάντως ο μοναδικός τρόπος ωρίμανσης ενός άνδρα είναι δια μέσω της επιδίωξης ανάληψης ευθυνών. Αυτός είναι και ο συμβολισμός στον μύθο του Ηρακλή όταν είχε να επιλέξει μεταξύ της δύσκολου δρόμου της αρετής και του εύκολου δρόμου που του προσέφερε η κακία. Αρετή είναι η ευθύνη.

The post Η Ευθύνη είναι αρετή appeared first on Conserva.

Παραταύτα η αλήθεια είναι ότι κανένας εχέφρων άνθρωπος δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής από τις διπλωματικές κορώνες των Ευρωπαίων αξιωματούχων. Αναρωτιέμαι πολλές φορές για ποιον λόγο η Ελλάδα έχει παραμείνει συγκεντρωμένη στο παρωχημένο δόγμα εξωτερικής πολιτικής του Ελσίνκι.

Μετά όμως διάβασα τις δηλώσεις Βέμπερ στις οποίες σημείωνε ότι «είναι ώρα για νέο κεφάλαιο στις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας. Πρέπει να σταματήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις και να βρούμε άλλο τρόπο συνεργασίας όταν η Αγκυρα θα είναι προετοιμασμένη». Δεν λέω. Είναι υποστηρικτικές οι δηλώσεις του. Αλλά τέτοιες κοινοτοπίες δύσκολα τις ακούς ακόμα και σε πρωινές κουτσομπολίστικες εκπομπές.

Η Ελλάδα, ένα φύσει μεταπρατικό κράτος από την γέννησή της έως σήμερα δεν θα αλλάξει το δόγμα της έτσι απλά αν δεν υπάρξει πρώτα αλλαγή στην ΕΕ. Στην σωστή κατεύθυνση οι κινήσεις Δένδια αλλά της τελευταίας στιγμής. Δεν είναι σοβαρά αυτά τα πράγματα για μία χώρα που γείτονάς της δεν είναι το Λουξεμβούργο, αλλά η Τουρκία.

Ο Ιούλιος Καίσαρας έλεγε «φύσει γαρ άνθρωπος, ό βούλεται, τούτο και οίεται» το οποίο αποδίδεται στα νέα Ελληνικά ως «εκ της φύσεώς του ο άνθρωπος πιστεύει αυτό που λαχταρά». Ο Ερντογάν λοιπόν, αρέσει δεν αρέσει, είναι ένας ηγέτης για την πατρίδα του. Και το νεοθωμανικό δόγμα που εγκαινίασε με τον Νταβούτογλου είναι ένα μανιφέστο στο οποίο περιγράφεται εν είδει αφηγήματος η λαχτάρα της ψυχής του που δεν είναι άλλη από την επανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Διότι μπορεί να αναρωτιέται στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ ο Παύλος Τσίμας ‘γιατί ακόμα πιστεύουν σε «μύθους» όπως το Κρυφό Σχολειό οι Έλληνες’ αλλά ο Ερντογάν δεν αποδομεί τους τουρκικούς καταστατικούς μύθους. Και να φανταστείτε ότι το Κρυφό Σχολειό δεν είναι καν μύθος για όποιον γνωρίζει τις πρωτότυπες πηγές και όχι τις δευτερογενείς μαρξιστικές «πηγές». Όταν λοιπόν η λαχτάρα των δικών μας διανοουμένων είναι η εθνοαποδόμηση, η λαχτάρα των Τούρκων είναι η επανασύσταση. Αντιλαμβάνεστε ότι μεταξύ αυτών των δύο βουλήσεων υπάρχει μία ποιοτική διαφορά.

Ο Ερντογάν θέλει να μετατρέψει την Αγιά Σοφιά σε τζαμί όχι επειδή η Κωνσταντινούπολη παρουσιάζει έλλειψη από τέτοια. Αλλά διότι μία τέτοια συμβολική κίνηση στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μήνυμα ότι οι Τούρκοι είναι υπερήφανοι για το γεγονός ότι είναι Μουσουλμάνοι και για τις ιμπεριαλιστικές τους κατακτήσεις. Εμείς, από την άλλη, είμαστε μία κοινωνία που δεν μπορούμε ούτε καν να διαφυλάξουμε την παρακαταθήκη του μεγίστου των Ελλήνων, του Αλεξάνδρου.

Φτύσαμε το παρελθόν μας στα μούτρα παραδίδοντας την ονομασία Μακεδονία σε ένα αδύναμο κρατίδιο σαν τα Σκόπια στέλνοντας ευθέως στην γείτονα μήνυμα αδυναμίας και παρακμής ενός πολιτισμού που δεν διαθέτει δυνάμεις να υπερασπιστεί την κληρονομιά του.

• 
  Μια γενιά που χάνεται
• 
  “Ο Μακάριος ενέκρινε την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο όταν βρέθηκε στην Αγγλία, 17/7/1974”
• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία

Ακούω την ρητορική κυβερνώντων και μη όπου για την Αγιά Σοφιά επικαλούνται ότι είναι μνημείο της Ουνέσκου. Για την επιθετικότητα της Τουρκίας επικαλούνται ότι τα Ελληνικά σύνορα είναι “και Ευρωπαϊκά”. Όσον αφορά το ζήτημα της Λιβύης περιμένουμε να σώσουν την παρτίδα οι Αιγύπτιοι και οι Γάλλοι. Μα είμαστε ένα σοβαρό έθνος τελοσπάντων; Η απάντηση είναι όχι. Διότι όταν ακούμε μυστήριους διανοουμένους που περιέργως ανεξαρτήτως κυβερνήσεων επιπλέουν στον αφρό να ομιλούν περί εντίμου συμβιβασμού τους απευθύνουμε τον λόγο. Κάτι σαν το ΚΚΕ ένα πράγμα. Τους απευθύνουμε τον λόγο με σεβασμό ενώ η ιδεολογία τους είναι υπεύθυνη για την σφαγή καμίας εκατοστής εκατομμυρίων ανθρώπων.

Είναι να τρελαίνεται κανείς και να αναρωτιέται αν πρέπει να πάει για ψυχοθεραπεία ή όχι. Εάν δεν υπήρχε το διαδίκτυο που σιγά σιγά αντικαθιστά ευτυχώς την τηλεόραση όλοι εμείς που εμφορούμαστε πατριωτικών συναισθημάτων θα αρχίζαμε να πιστεύουμε ότι μάλλον υποφέρουμε από κάποια ψυχιατρική πάθηση. Διότι 30 χρόνια πλύσης εγκεφάλου περί «ελληνοτουρκικής φιλίας» δεν είναι και λίγα. Την απάντηση την έδωσαν στο φιλελεφτ ΚΕΦΙΜ οι Έλληνες που συμμετείχαν στην δημοσκόπηση για την Ελληνική Επανάσταση. Πάνω από 90% θεωρεί την Επανάσταση Εθνική και ταυτίζεται με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.

Όπως έλεγε και ο Ελύτης «Μιλῶ γιὰ μιὰ ἀριστοκρατικὴ ἀντίληψη, ποὺ συμβαίνει νὰ μὴν τὴν ἔχουν διόλου οἱ ἀριστοκράτες καὶ νὰ τὴν ἔχουν μὲ τὸ παραπάνω οἱ μικροὶ πληθυσμοὶ τοῦ Ἀρχιπελάγους· οἱ κυρ-Γιάννηδες κι οἱ κυρα-Μαρίες…».

The post «Φύσει γαρ άνθρωπος, ό βούλεται, τούτο και οίεται» appeared first on Conserva.

Σαν σήμερα θυμάμαι με απόλυτη διαύγεια δημοσιογράφους που από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες προσπαθούσαν με ύφος στιβαρό και δήθεν σοβαρό να πείσουν την κοινή γνώμη ότι το Σχέδιο Ανάν ήταν μία ρεαλιστική πρόταση για την οριστική επίλυση του Κυπριακού.

Ο τέως Πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, με έναν επιδέξιο χειρισμό άφησε την μπάλα στο τερέν των Ελληνοκυπρίων και ο Τάσσος Παπαδόπουλος με το περίφημο διάγγελμά του έβαλε γκολ. Διά αυτού του τρόπου ο Ελληνισμός κατάφερε να αποφύγει ένα σχέδιο που είχε ως στόχο την συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων το οποίο θα ευνοούσε φυσικά την Τουρκία.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι από την περίοδο του «εκσυγχρονισμού» και επέκεινα συνέβησαν μία σειρά από γεγονότα που όποιος εξετάζει την ιστορία μακροσκοπικά αντιλαμβάνεται ότι δένουν σε ένα ενιαίο υπόδειγμα.

Αναθεωρητές καθηγητές που δίδασκαν ιστορία, πολιτικές επιστήμες, κοινωνιολογία, συνταγματικό δίκαιο και γενικότερα οτιδήποτε συνδέεται με την πολιτική σκέψη ανελίχθηκαν ενώ οι απόψεις τους ακούγονταν κατά κόρον στην τηλεόραση, διαβάζονταν συνεχώς από τις «σοβαρές» εφημερίδες και προβάλλονταν εκτενώς σε υψηλού μπάτζετ ντοκιμαντέρ που διάβαζαν από «άλλη σκοπιά» την ιστορία μας.

Αυτοί οι δημοσιογράφοι και αυτοί οι ακαδημαϊκοί χρησιμοποιήθηκαν ως «χρυσές εφεδρείες» κατά την διάρκεια των μνημονίων ως οι σοβαρότεροι μεταξύ των Ελλήνων λέγοντάς μας περίπου πως για όλα τα δεινά που μας βρήκαν η λύση βρίσκεται στην αγκαλιά της Γερμανίας.

Το γεγονός δε ότι από τις αντίπαλες μερίδες, μόνον εκείνες οι ακραίες και ασυνάρτητες φωνές που είχαν εξωπραγματικές αξιώσεις προβάλλονταν, έδινε επιπλέον κύρους στους πρώτους, τους «σοβαρούς» και «αντιλαϊκιστές». Έτσι, ήταν οι ακραίοι εκείνοι που εκτέλεσαν με απόλυτο επιτυχία το σχέδιο των «ρεαλιστών», το ξεπούλημα του ονόματος της Μακεδονίας.

Βλέπουμε σήμερα τα αποτελέσματα αυτής της «ρεαλιστικής» πολιτικής τι καρπούς απέφεραν. Μάλιστα θυμάμαι κάποιον σπουδαίο αναλυτή να λέει ότι φοβάται πως αν δεν έρθουμε σε συμβιβασμό με τα Σκόπια τότε δεν θα διαθέτουμε το διπλωματικό εκείνο κεφάλαιο ούτως ώστε να σταθούν δίπλα μας οι μεγάλες δυνάμεις στο σημαντικότερο πρόβλημά μας που δεν είναι άλλο από αυτό με την Τουρκία.

Τελικά αυτό που πετύχαμε με αυτήν την «ρεαλιστική» προσέγγιση ήταν οι Σκοπιανοί να θέλουν ακόμα πιο επίμονα να ονομάζονται σκέτα «Μακεδόνες», η Τουρκία να μην μας σέβεται σε κανένα επίπεδο αφού δεν μπορέσαμε να επιβάλλουμε την βούλησή μας ούτε καν σε ένα κρατίδιο σαν τα Σκόπια και οι μεγάλες δυνάμεις να μα θεωρούν δεδομένους και λίγο ως πολύ του κλώτσου και του μπάτσου όπως πολύ εύστοχα το λέει ο θυμόσοφος λαός μας.

Αυτές οι σπουδαίες προσωπικότητες που αναθεωρούν την ελληνική ιστορία προς όφελος των Τούρκων ξαναβγαίνουν στο προσκήνιο με περίσσιο θράσος λέγοντάς μας λίγο ως πολύ ότι δεν πρέπει να έχουμε μαξιμαλιστικές απαιτήσεις και άρα να μην ζητάμε το Καστελόριζο που «κείται μακράν» από την Ρόδο να έχει το ίδιο καθεστώς με αυτό της Ρόδου.

Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι πατριώτες και πραγματικά σοβαροί δημοσιογράφοι σαν τον Γιώργο Σαχίνη που τους τοποθετούν στην θέση τους σε σημείο να μην μπορούν να βάλουν σε τάξη τα σαρδάμ τους. Δεν είναι δε καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο εν λόγω δημοσιογράφος δεν βρίσκεται στα συστημικά κανάλια του αθηναϊκού κατεστημένου, αλλά αναδείχθηκε από ένα επαρχιακό και μέσω του διαδικτύου.

Οι δηλώσεις που έκανε ο κ. Αναστασιάδης την προηγούμενη εβδομάδα ήταν σοκαριστικές. Αποδεικνύουν αυτό που υποπτευόμασταν από καιρό: η Ελλάδα συνάπτει συμφωνίες για ΑΟΖ μόνο με κράτη που είναι ισχυρότερα από αυτήν. Δεν συνάπτει ΑΟΖ με την Κύπρο διότι σε αυτήν την συμφωνία το ισχυρότερο κράτος θα είναι η Ελλάδα και η Ελλάδα φοβάται ότι αυτό θα οδηγήσει σε πολεμική σύρραξη με την Τουρκία.

Την ώρα που ο Νίκος Δένδιας τρέχει και δεν φτάνει για να κλείσει συμφωνίες με γειτονικές χώρες πληθαίνουν οι φωνές οι «σοβαρές» που είτε υποδαυλίζουν την προσπάθεια αυτή είτε μας προετοιμάζουν για αυτό που έρχεται, για τον «έντιμο συμβιβασμό».

Η δε Γερμανία είναι σαφές ότι οικονομικά, διπλωματικά αλλά και λόγω οικονομικών συμφερόντων θέλει να διατηρήσει την Τουρκία σε στρατηγικό συνομιλητή και σύμμαχο. Οι κύριοι σύμμαχοι της Ελλάδος, προς το παρόν, το Ισραήλ και η Γαλλία, αν δεν δουν την χώρα μας να αναβαθμίζεται τάχιστα στρατιωτικά δεν θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να την εγκαταλείψουν διότι αν είναι κάτι που μας έχει διδάξει καλά η ιστορία είναι ότι το δίκαιο το κρατά ο ισχυρός. Η Ελλάδα οφείλει άμεσα να ανταλλάξει στρατιωτική τεχνολογία και τεχνογνωσία με το Ισραήλ, να ανασυστήσει «χθες» την αμυντική της βιομηχανία με άμεση συμμετοχή ιδιωτών, να αναπτύξει πολεμικά προγράμματα στα οποία τα μυαλά αυτού του τόπου να καταθέτουν τα ταλέντα τους και όχι να προσφέρουν την προστιθέμενη αξία τους στην Ολλανδιά, το ΗΒ και την Γαλλία.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Δεν υπάρχει πλέον χρόνος. Τα δε χρήματα είναι καλύτερα να δαπανώνται προς αυτούς τους σκοπούς και όχι στα συστημικά κανάλια διότι αν συμβεί το απευκταίο, κανένα κανάλι δεν θα σώσει τους υπευθύνους από την μήνη ενός περήφανου λαού.

The post Ο «Έντιμος Συμβιβασμός» appeared first on Conserva.