Στη ζωή μας υπάρχουν συγκεκριμένα σκηνικά, εικόνες, καταστάσεις, που για κάποιο λόγο μας κάνουν τόσο μεγάλη εντύπωση, που χαράσσονται στο μυαλό μας με ανεξίτηλη γραφή και μας εισάγουν σε μονοπάτια άβατα, αφήνοντας μας παρατηρητές ενός αγνώστου κομματιού του εαυτού μας.

Όσο  προχωράμε, ανακαλύπτουμε και όσο ανακαλύπτουμε, εξελισσόμαστε. Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι και ένα κεντρικό θέμα στο έργο του Αλμπέρ Ντύρερ, : ‘’Ο Ιππότης, ο Θάνατος και ο Διάβολος’’.

Ο Ιππότης, ο Θάνατος και ο Διάβολος του Ντύρερ είναι ένα από τα τρία μεγάλα έργα του κατά την περίοδο 1513–14 που είναι γνωστά ως Meisterstiche . Τα άλλα δύο είναι “Η Μελαγχολία Ι” και “Ο Άγιος Ιερώνυμος στη μελέτη του”. Αν και δεν είναι μια τριλογία με την αυστηρή έννοια, τα έργα είναι στενά αλληλένδετα και συμπληρωματικά, που αντιστοιχούν στα τρία είδη αρετής στον μεσαιωνικό σχολαστικισμό – την θεολογική, την πνευματική και την ηθική. Το έργο ο Ιππότης, ο Θάνατος και ο διάβολος ενσαρκώνει την κατάσταση της ηθικής αρετής.

Κεντρική μορφή στο τοπίο είναι ένας ιππότης με πλήρη πανοπλία καβάλα σε άλογο.  Τα χαρακτηριστικά του αλόγου είναι εξαιρετικά τονισμένα και το πρόσωπο του ιππότη είναι αγέρωχο, ανέκφραστο σχεδόν, ενώ ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι στη σκηνή ο ήρωας κοιτάζει μόνο μπροστά, χωρίς να επηρεάζεται από το χάος του τοπίου. Επιπλέον, η πανοπλία του ιππότη, είναι παράλληλα και η αστραφτερή πανοπλία της Χριστιανικής πίστης του . Φαίνεται ότι ο Ντύρερ επηρεάστηκε από τον θεολόγο  Έρασμο, αλλά και τον ψαλμό 23:4 της Παλαιάς Διαθήκης, για να δημιουργήσει αυτό το λαμπρό έργο. Παρακάτω τα δύο αποσπάσματα.

‘’Μην απομακρυνθείς από το μονοπάτι της αρετής επειδή φαίνεται τραχύ και θλιβερό… ούτε επειδή πρέπει να πολεμάς συνεχώς άνισες μάχες με τρεις εχθρούς – τη σάρκα, τον διάβολο και τον κόσμο-  αυτός ο τρίτος κανόνας προτείνεται για εσένα: όλα αυτά τα τελώνια και τα φαντάσματα που έρχονται κατά πάνω σου σαν να ήσουν στο φαράγγι του Άδη, πρέπει να αγνοηθούν ως αδιάφορα, όπως ακριβώς έκανε ο Αινείας του Βιργιλίου… Μην κοιτάξεις πίσω σου.’’

Enchiridion militis Christiani (Εγχειρίδιο χριστιανού στρατιώτη)

Και εν κοιλάδι σκιάς θανάτου εάν περιπατήσω, δεν θέλω φοβηθή κακόν· διότι συ είσαι μετ’ εμού· η ράβδος σου και η βακτηρία σου, αυταί με παρηγορούσιν.

Ψαλμοί 23:4

Ακόλουθος του γενναίου ιππότη είναι ένας σκύλος, ενώ παρατηρούμε και μια σαύρα να τρέπεται σε φυγή. Ο Θάνατος εικονίζεται γενειοφόρος, λιπόσαρκος αναβάτης ενός γέρικου αλόγου και κρατάει στο χέρι μια κλεψύδρα. Η κλεψύδρα προφανώς έχει να κάνει με την ιδέα του memento mori, δηλαδή την ενθύμηση ότι είμαστε θνητοί, και ότι και να κάνουμε δεν μπορούμε να το αναστρέψουμε αυτό. Η ιδέα αυτή, υπάρχει πολύ έντονα στη φιλοσοφία του Στωικισμού, και ιδιαίτερα στον Επίκτητο, όταν αυτός στο Εγχειρίδιον αναφέρει:

‘’Όλα όσα σου φαίνονται φοβερά, όπως ο θάνατος και η εξορία, να τα έχεις πάντα στη σκέψη σου, και κυρίως τον θάνατο· έτσι δεν θα επιθυμήσεις υπερβολικά κανένα πράγμα ταπεινό ή ανάξιό σου’’

Ο τερατόμορφος Διάβολος έχει χαρακτηριστικά γνωρίσματα διαφόρων ζώων. Η εικόνα φέρει μια ταμπέλα με το μονόγραμμα του καλλιτέχνη και το έτος κατασκευής. Η ταμπέλα είναι τοποθετημένη στις ρίζες ενός κομμένου δέντρου, με μια νεκροκεφαλή επάνω της, η οποία εκτός από το να τονίζει πάλι το memento mori, δείχνει κατά τη γνώμη μου δύο επιπλέον πράγματα: 1^ον ότι και ο δημιουργός του έργου θα έχει την ίδια μοίρα και 2^ον , ότι όσοι στο παρελθόν διαβήκαν το μονοπάτι του ιππότη, είχαν επίσης την ίδια μοίρα.

  Το άλογο του ιππότη φαίνεται ότι βαδίζει σε ένα δρομάκι μέσα σε ξέφωτο, ενώ στο βάθος διακρίνουμε μια πόλη στην κορυφή ενός λόφου. Η ευρεία αντίληψη για το έργο, είναι ότι θέλει να τονίσει την αρετή και την ανδρεία του Ιππότη, μοτίβο αρκετά γνώριμο στη μεσαιωνική σκέψη και τέχνη. Μένει προσηλωμένος στην αποστολή του, αποφασισμένος να συνεχίσει τον δρόμο του, παρόλα τα εμπόδια που τον ακολουθούν και του μάχονται. Ο Ντύρερ, μέσω αυτού του έργου, υπερτονίζει το πρότυπο της vita ativa, της ενεργού ζωής δηλαδή, με τον πρωταγωνιστή να μη δειλιάζει ποτέ.

Επιρροή

Το έργο είχε τεράστια επιρροή στους στοχαστές του μέλλοντος. Μερικοί εξ αυτών ήταν ο Φρειδερίκος Νίτσε, Ο Τόμας Μαν, ο Ερνστ Μπέρτραμ, ενώ σύμφωνα με τον καθηγητή φιλοσοφίας Γκάρι Σαπίρο, οι παραπάνω στοχαστές πίστευαν ότι το παραπάνω έργο συμβολίζει ‘’την δύναμη της απόλυτης αποφασιστικότητας, όταν κάθε ελπίδα έχει εκλείψει’’.

Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες έχει γράψει δύο ποιήματα για το έργο αυτό, στο πρώτο επαινεί το κουράγιο του ιππότη γράφοντας:

‘’Το έργο που σου ανατέθηκε είναι δύσκολο, αλλά είσαι γενναίος και σίγουρα δεν θα αποδειχθείς ανάξιος, του διαβόλου και του θανάτου.’’

Ενώ στο δεύτερο, συγκρίνει τον εαυτό του με τον Ιππότη γράφοντας:

‘’Θα γίνω τέφρα και θα χαθώ στο σκότος

Εγώ, που ξεκίνησα μετά από σένα, πρώτος θα δω το τέλος μου

Κι όμως εσύ, που δεν έχεις ζωή, ιππότη με το στομωμένο σπαθί

Που περιπλανιέσαι μεσ’ το άκαμπτο δάσος

Θα συνεχίσεις το μονοπάτι σου, όσο αντέχουν οι δυνάμεις σου.

Ακλόνητος, ιδεατός, αιώνιος. ‘’

Ο Αργεντίνος συγγραφέας Μάρκο Ντενέβι, στην δική του ιστορία σχετικά με το έργο, κάνει ιδιαίτερη μνεία στον σκύλο , και συγκεκριμένα αναφέρει:

‘’…ο σκύλος έχει μυρίσει στην πανοπλία του ιππότη τη μυρωδιά του Θανάτου και της Κόλασης, επειδή ο σκύλος ξέρει ήδη αυτό που δεν ξέρει ο ιππότης, ξέρει ότι στη βουβωνική χώρα του ιππότη ένα εξάνθημα άρχισε να αποστάζει τους χυμούς της πανούκλας, και ότι ο Θάνατος και ο διάβολος περιμένουν τον ιππότη στους πρόποδες του λόφου για να τον πάρουν μαζί τους.’’

Αυτό το έργο, δεν θα μπορούσε να μην είχε επηρεάσει και Έλληνες στοχαστές και συγγραφείς. Συγκεκριμένα, ο Νίκος Γκάτσος έγραψε το ποίημα του, Ο Ιππότης και ο Θάνατος, το 1941. Στο ποίημα ο Γκάτσος κάνει μεταξύ άλλων αναφορές στη ναζιστική Γερμανία και στις φρικαλεότητες του πολέμου, ενώ ελληνοποιεί κατά κάποιον τρόπο τον Ιππότη, κάνοντας αναφορές στον Ακρίτα και τον Άγιο Γεώργιο:

Με του Ακρίτα τ᾿ άλογο και το κοντάρι του Άη-Γιωργιού να ταξιδεύεις στα χρόνια
Μπορώ να βάλω κοντά σου
Σ᾿ αυτές τις σκοτεινές μορφές που θα σε παραστέκουν αιώνια
Ὥσπου μιά μέρα να σβηστείς κι εσύ παντοτινά μαζί τους
Ὥσπου να γίνεις πάλι μιά φωτιά μες στη μεγάλη Τύχη που σε γέννησε

Το ποίημα, όντας υπερρεαλιστικό, σηκώνει πολλές εκδοχές, αλλά το τέλος του είναι αν μη τι άλλο μαγικό, και μας δίνει μια άλλη οπτική για το τι μέλλει γενέσθαι σε τούτο τον σκοτεινό τόπο και πως τα σπαθιά μπορούν να δώσουν την θέση τους σε κλαδευτήρια και αλέτρια, σύμβολα της καλλιέργειας και επομένως και της δημιουργίας.

Αὐτὸς ὁ μαῦρος τόπος

Θὰ πρασινίσει κάποτε.

Τὸ σιδερένιο χέρι τοῦ Γκὲτς θ᾿ ἀναποδογυρίσει τ᾿ ἁμάξια

Θὰ τὰ φορτώσει θημωνιὲς ἀπὸ κριθάρι καὶ σίκαλη

Καὶ μὲς στοὺς σκοτεινοὺς δρυμοὺς μὲ τὶς νεκρὲς ἀγάπες

Ἐκεῖ ποὺ πέτρωσε ὁ καιρὸς ἕνα παρθένο φύλλο

Στὰ στήθια ποὺ σιγότρεμε μιά δακρυσμένη τριανταφυλλιὰ

Θὰ λάμπει ἕνα ἄστρο σιωπηλὸ σὰν ἀνοιξιάτικη μαργαρίτα.

Μὰ σὺ θὰ μένεις ἀκίνητος

Μὲ τοῦ Ἀκρίτα τ᾿ ἄλογο καὶ τὸ κοντάρι τ᾿ Ἅη-Γιωργιοῦ θὰ ταξιδεύεις στὰ χρόνια

Ἕνας ἀνήσυχος κυνηγὸς ἀπ᾿ τὴ γενιὰ τῶν ἡρῴων

Μ᾿ αὐτὲς τὶς σκοτεινὲς μορφὲς ποὺ θὰ σὲ παραστέκουν αἰώνια

Ὥσπου μιὰ μέρα νὰ σβηστεῖς καὶ σὺ παντοτεινὰ μαζί τους

Ὥσπου νὰ γίνεις πάλι μιὰ φωτιὰ μὲς στὴ μεγάλη Τύχη ποὺ σὲ γέννησε

Ὥσπου καὶ πάλι στὶς σπηλιὲς τῶν ποταμιῶν ν᾿ ἀντηχήσουν

Βαριὰ σφυριὰ τῆς ὑπομονῆς

Ὄχι γιὰ δαχτυλίδια καὶ σπαθιὰ

Ἀλλὰ γιὰ κλαδευτήρια κι ἀλέτρια.

• 
  Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών
• 
  Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά
• 
  Χαλαρώστε

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναρωτηθούμε όλοι μας τον ρόλο του Ιππότη, σε αντιδιαστολή με τις αρετές που θεωρούμε εμείς ως ηρωικές σήμερα. Ζώντας σε μια εποχή όπου οι άθλοι έχουν απαγορευτεί, η δειλία, το μίσος και η αποφυγή οποιασδήποτε πράξης που στοχεύει στην αρετή και σε έναν ανώτερο σκοπό, μοιάζουν να είναι θέματα που απασχολούν τους τρελούς, τους αργόσχολους ή τους λεγόμενους ονειρευτές μιας εποχής που έχει απέλθει ανεπιστρεπτί. Η μαγεία αυτού του έργου όμως, είναι ότι μας θυμίζει, ότι η ανύψωση του εαυτού μας, είναι ταυτόσημη με την ιδέα του σκοπού, κι ο σκοπός, φανερώνεται πάντα σε αυτούς που κοιτάνε στα μάτια το μέλλον, προχωράνε στο μονοπάτι, και ατενίζουν το βασίλειο.

Δείτε την παρουσίαση:

The post Ο Ιππότης, ο Διάβολος και ο Θάνατος appeared first on Conserva.

Είμαι μεγάλος οπαδός της λογικής. Προσπαθώ να δω τα πράγματα όπως είναι, σκεπτόμενος λογικά, χρησιμοποιώντας δηλαδή τον (συλ) λογισμό μου και παρατηρώντας τα φαινόμενα έτσι ώστε να προκύπτω σε συμπεράσματα τα οποία θα μου δίνουν απαντήσεις και θα με καθοδηγούν στη ζωή.

Δεν θέλω να αναλύσω εδώ τα είδη των συλλογισμών ή την λογική σύμφωνα με συγκεκριμένους στοχαστές του παρελθόντος, καθώς δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Όπως είχα γράψει και στο βιβλίο μου, Περί Ζωής, οι αποφάσεις μας πέρα της λογικής, πρέπει να βασίζονται στο συναίσθημα μας και να συνυπολογίζουν το ένστικτο μας. Όταν εκλείπει ένα από τα τρία σε υπερθετικό βαθμό, η ζωή μας δεν είναι ισορροπημένη.

Το ένστικτο, όπως το βλέπω εγώ, είναι η πρώτη μας αντίδραση. Η ‘’ενστικτώδης’’ αντίδραση, δηλαδή αυτή που προηγείται του συναισθήματος ή του λογικού. Αν πετάει ένα κουνούπι πάνω από το αυτί μας το βράδυ, το ένστικτο μας θα μας ξυπνήσει και θα προσπαθήσουμε να το πιάσουμε στον αέρα. Αν μας τσιμπήσει, το συναίσθημα μας θα μας κάνει να νευριάσουμε το πιθανότερο, καθώς δεν θέλαμε να βγάλουμε εξάνθημα ούτε να διαταραχθεί ο ύπνος μας από ένα κουνούπι. Στη συνέχεια, με τη χρήση του ορθού λόγου που διαθέτουμε, θα ανοίξουμε το φως και θα προσπαθήσουμε να το εντοπίσουμε και να το σκοτώσουμε.

Αυτός είναι ο κύκλος των αντιδράσεων μας. Μπορούμε να εφαρμόσουμε την ίδια σκέψη για να διαμορφώσουμε εντυπώσεις για πολλά διαφορετικά πράγματα στη ζωή μας. Όταν νιώθουμε ότι αρέσουμε σε μια κοπέλα, το ένστικτο μας πιάνει συγκεκριμένα σημάδια που πολλές φορές δεν γίνονται αντιληπτά άμεσα. Το συναίσθημα μας, μας προστάζει για το αν μας αρέσει η συγκεκριμένη κοπέλα ή όχι, και η λογική μας, φιλτράρει το ένστικτο και το συναίσθημα, για να πάρουμε μια απόφαση σχετικά με τον τρόπο και αν θα μιλήσουμε στη συγκεκριμένη κοπέλα ή όχι. Δεν μπορεί η λογική να μας υποδείξει αν θα μας αρέσει κάποιος ή όχι, είναι απλά εκεί για να φιλτράρει και να αξιολογήσει ήδη υπάρχουσες εντυπώσεις.

Ας πάρουμε τώρα το παράδειγμα της ταινίας Αλφαβίλ, του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, πλάνα της οποίας βλέπετε και στο παρακάτω βίντεο. Η κοινωνία του Αλφαβίλ, παρουσιάζεται ως μια κοινωνία η οποία συνυπάρχει με την κοινωνία που όλοι φανταζόμαστε ότι υπήρχε το 1965, αλλά υπάρχει μια πολύ σημαντική διαφορά.

Ολόκληρο το Αλφαβίλ, έχει σχεδιαστεί από έναν καθηγητή, ο οποίος με τη σειρά του δημιούργησε το Α-60, έναν υπολογιστή σε στυλ Μάτριξ, όπου εποπτεύει και ρυθμίζει τη ζωή ολόκληρης της πόλης. Ανακρίνει πιθανούς υπόπτους, κι αν τους κρίνει ένοχους, τους εκτελεί σε κοινή θέα, για παραδειγματισμό. Επίσης, και καθώς θεωρείται η απόλυτη αυθεντία, απαγορεύει συνεχώς τη χρήση λέξεων που σήμαιναν πράγματα, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να μην μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματα που είχαν με λέξεις, δεν μπορούσαν δηλαδή να εκφράσουν το λόγο τους.

Θα αναρωτιέστε γιατί εκτελούσαν τον κόσμο. Ο κόσμος εκτελούνταν ως αντιρρησίας συνείδησης, είχε το θράσος να πει την άποψη του, να εκφράσει συναισθήματα πέραν του επιτρεπτού, να πει τις απαγορευμένες λέξεις και να δείξει στους επίδοξους θεούς ότι η θνητότητά τους θα τους πρόφτανε μια μέρα, στο ατέρμονο κυνήγι της δόξας. Όπως ήδη έχω αφήσει να εννοηθεί, το Α-60 έπαιρνε αποφάσεις καθαρά βάσει λογικής και αλγορίθμων, δεν λάμβανε υπόψη ούτε την ανθρώπινη ζωή, ούτε ήξερε το ρητό ‘’ο πρώτος αναμάρτητος τον λίθο βαλέτω’’. Όλα αυτά τα βλέπουμε μέσα από τα μάτια ενός ντετέκτιβ, του Λεμύ Κοσιόν, ο οποίος αναλαμβάνει να εξουδετερώσει τον καθηγητή εμπνευστή αυτής της δυστοπίας της λογικής και να ρίξει συθέμελα και όλο αυτό το σαθρό οικοδόμημα μαζί με τον Α-60, παίρνοντας μαζί του και την αγαπημένη του, η οποία στο τέλος του ξεστομίζει τη λέξη, σ ’αγαπώ.

Θα αναρωτιέστε ίσως, που κολλάνε όλα αυτά με το θέμα της λογικής του συναισθήματος και του ενστίκτου. Η απάντηση κρύβεται στην καθημερινότητα μας. Το παράδοξο της σημερινής κοινωνίας, είναι ότι κινείται βάση λογικής σε τομείς όπως της επιστήμης και της τεχνολογίας, αλλά αρκείται αποκλειστικά στο συναίσθημα και στο πρωταρχικό ένστικτο για να παίρνει αποφάσεις καίριας σημασίας και  να βγάζει καθοριστικά πορίσματα για το μέλλον της. Αυτό είναι ελλιπές και στις δύο περιπτώσεις. Η επιστήμη, ακόμα και για τους άθεους, άπιστους ή αγνωστικιστές, χρειάζεται από τους επιστήμονές της, την ιδέα της πίστης σε κάτι ανώτερο, έτσι ώστε να διατηρήσουν την απαραίτητη ταπεινότητα ή αυτογνωσία αν προτιμάτε, για να μπορέσουν να συνεχίσουν το εξελικτικό τους έργο χωρίς να διαπράττουν ύβρι προς το ίδιο τους το πνεύμα, και να ξεφεύγουν από το εν οίδα ότι ουδέν οίδα του πάνσοφου Σωκράτη, ο οποίος ήταν μάλλον ο πιο θεοσεβούμενος από τους συγχρόνους του. Επίσης, χρειάζεται η λογική στο συναίσθημα και το ένστικτο, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μην λειτουργούν βάσει παρόρμησης και να αφήνουν να συναισθήματά τους να τους κάνουν υποχείρια επιτήδειων. Το συναίσθημα τις περισσότερες φορές είναι παροδικό, ειδικά αν είναι της ενστικτώδους φάρας. Όπως και να έχει, όλα τα παραπάνω, ελπίζω να σας προβλημάτισαν όσο κι εμένα. Έγραψα και ένα ποίημα, με σκοπό να τα ξεκαθαρίσω, αλλά ίσως σας μπερδέψω περισσότερο.

• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν
• 
  Ηθική χωρίς Θεό

Όταν ξυπνήσεις μέσα στο σκοτάδι

Όταν ξυπνήσεις μέσα στο σκοτάδι, φρόντισε μην ανοίξεις το φως, μπορεί να μην είσαι έτοιμος για όλα αυτά που αντικρύσεις.  Κράτα τον φακό σου χαμηλά, τα μάτια σου ανοιχτά, αλλά πρόσεχε(!),το σκοτάδι εύκολα συνηθίζεται και η συνήθεια ξεπερνάει τη φύση που μας δόθηκε από τον δημιουργό μας.

Σημαντικό επίσης είναι, οι πιστοί σου σύντροφοι στην πορεία που θα διαλέξεις. Θα θελήσουν να πορευτούν στην άβυσσο του σκότους με τον φακό τους, ή θα συνεχίσουν μαζί σου μυστικά να ακροβατούν στις γκρίζες χαραμάδες;

Πολλές φορές, σύντροφοι χάνονται, από πολλαπλές αιτίες. Διάολε, οι ίδιοι οι ταξιδευτές χάνονται και πολλές φορές αργούν να το καταλάβουν. Σαν μυστικοί πράκτορες που πήγαν να ερευνήσουν τόπους μακρινούς και επικίνδυνους, αλλά ο κίνδυνος ήταν τόσο μεγάλος που από τη μιζέρια της αποτυχίας τους να αποτύχουν, τους γλύτωσε λίγο αλκοόλ και η συντροφιά μια πόρνης το βράδυ.

Πέρα αυτών όμως, νεαρέ υπνοβάτη, φρόντισε να μάθεις ότι οι λέξεις απαγορεύονται. Το σκοτάδι μισεί τις λέξεις, πόσο μάλλον αυτές που λέγονται λίγο πριν ξημερώσει, όταν ο ήλιος κρατάει το σπαθί του πάνω στο άρμα του και φοβερίζει κάθε τελώνιο. Οι λέξεις αυτές, έχουν δύναμη, γιατί με τις λέξεις ο άνθρωπος μπορεί να αποκτήσει νυχτερινή όραση, ή αλλιώς, την όραση που είχε μέσα του, αλλά δεν είχε ποτέ ανακαλύψει.

Μια αλληγορία η ζωή, το κακό όμως είναι ότι δεν θα σου το πει ποτέ από μόνη της.

The post Η Δυστοπία της Λογικής appeared first on Conserva.

Θα ήθελα να ξεκινήσω αυτό το άρθρο με μια σειρά ερωτήσεων που καλό θα είναι να κάνει ο καθένας από εμάς στον εαυτό του. Αυτές οι ερωτήσεις έχουν εύκολη απάντηση, και δύσκολη απάντηση. Ξεκινώντας, κι ενώ ζούμε σε ένα κόσμο που αναδημιουργείται και αναπροσαρμόζεται, πρέπει να απαντήσουμε στους εαυτούς μας πάνω από όλα, αν οτιδήποτε σε αυτό τον κόσμο είναι σχετικό και αν πρέπει να σταματήσουμε την αναζήτηση για την λεγόμενη “αντικειμενική αλήθεια’’. Αφού δεν μπορεί κανείς να έχει δίκιο, δεν μπορεί και κανείς να γνωρίζει το αληθές.

Το παράδοξο με αυτή την υπόθεση, είναι ότι όταν το αληθές έρχεται στη σφαίρα του υποκειμενικού, κατευθείαν υποκειμενική γίνεται η ηθική, η θρησκεία, η επιλογή συντρόφων και κάθε φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης χάνει την κοινή συνισταμένη του. Αυτό στο σημερινό κόσμο, έχει βαρύτατα επακόλουθα. Γνωρίζουμε ότι για να υπάρξουν κοινωνίες, οι άνθρωποι πρέπει να κοινωνούν μεταξύ τους, συμμετέχοντας σε κοινές διαδικασίες οι οποίες διαμορφώνουν ένα σύνολο, όπου για τον ένα ή άλλο λόγο θα έχει κάποια κοινά συμφέροντα, τα οποία δεν υπάγονται αναγκαστικά στη σφαίρα του οικονομικού. Αυτά τα συμφέροντα μπορούν να είναι ακόμα και η παρέα του ενός προς τον άλλο, η μεταξύ τους αλληλεγγύη σε ώρες ανάγκης κ.ο.κ.

Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν κοινά στοιχεία ή κοινούς στόχους για να πορευτούν, έστω και σε ένα επιφανειακό βαθμό, τότε αυτομάτως η λειτουργία της κοινωνίας δεν μπορεί να τελεσθεί. Η σχετικότητα της υποκειμενικότητας, η οποία έχει γίνει η μόνη αλήθεια, βάλλεται του ίδιου του κοινωνείν και ακόμα και η αναζήτηση μιας κοινής συνισταμένης γίνεται τόσο απερίγραπτα απίθανη, έτσι ώστε ο ένας άνθρωπος μπορεί να μιλάει με έναν άλλο και να λέει Α, με τον άλλο για το ίδιο ακριβώς θέμα να λέει Ω. Προκειμένου να συναντηθούν και να κοινωνήσουν, πρέπει να βρίσκονται τουλάχιστον κοντά σε ένα Ι.

Άλλο ένα παράδοξο, είναι η ίδια η σχετικότητα της υποκειμενικότητας. Για να οριστεί το υποκείμενο, πρέπει να ορίσει τον εαυτό του, έπειτα να αποφασίσει και να χρησιμοποιήσει την ελευθερία βούλησης που το ίδιο θα έχει αξιώσει τον εαυτό του να αναγνωρίσει. Όταν δεν έχει γίνει αυτή η επίπονη διαδικασία της ύπαρξης, το ίδιο το άτομο, εκφέροντας την ίδια ακριβώς σχετική άποψη σχετικά με τα ζητήματα του κόσμου, θέτει τον εαυτό του σε αδιέξοδο, καθώς είναι καταδικασμένο σε απελπισία και αναπόφευκτη χειραγώγηση από οποιονδήποτε προσπαθήσει να οικειοποιηθεί την απόλυτη αλήθεια μια παροδικής, εποχικής, σχετικότητας. Επομένως, η ίδια η σχετικότητα δεν είναι πια σχετική, αλλά ορίζεται από έναν primus inter pares, ο οποίος την αναγάγει στο απόλυτο.

Ο Θεός δεν θέλει να ξετελεύει τα πάντα, για να μη μας αφαιρέσει την ελεύθερη βούληση και το μερίδιο της δόξας που μας ανήκει.

Νικολό Μακιαβέλι

Η εύλογη υπόθεση που αμέσως γεννάται, είναι ποιος μπορεί να ορίσει τις σχετικότητες του κόσμου αυτού. Ο πιο έξυπνος, ο πιο σοφός, ο πιο τυχερός, ποιος; Ο πιο έξυπνος, μπορεί να ξεγελαστεί, ο πιο σοφός το πιθανότερο να επιλέξει να μην ασχοληθεί με την παραπάνω διαδικασία και ο πιο τυχερός το πιθανότερο είναι, λόγω της τύχης του, να καρπωθεί τα ίδια της τα φρούτα και να χαθεί σε δραστηριότητες του χθες. Ο αγωγός της σχετικότητας, θα είναι αυτός που θα έχει τη βούληση να αποκτήσει τη δύναμη και να ορίσει με αυτήν ακριβώς τη δύναμη τις σχετικότητες του κόσμου. Θα επιβάλει δηλαδή, το υποκείμενο του, σε πιο αδύναμα υποκείμενα, ή σε υποκείμενα που δεν ενδιαφέρονται για την επιβολή της δύναμης.

Στην ουσία, το ερώτημα της αλήθειας, δεν τίθεται καν στον υλικό κόσμο. Αντίθετα η αλήθεια φοράει τον μανδύα της δύναμης σε ένα τεράστιο σκάκι που συνεχώς αλλάζει παίκτες. Κανείς στην ουσία δεν την αναζητά, γιατί κανείς στην ουσία δεν νοιάζεται. Ο αγωγός της σχετικότητας, προκειμένου να συνεχίσει να άγεται αυτής, θα πρέπει να διατηρήσει την ευημερία στον λαό όπου θα βρίσκεται, έτσι ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να πράττει το έργο του και να μην αντικατασταθεί από άλλους επίδοξους αγωγούς, που επιδιώκουν να κάνει ότι κι αυτός. Αυτή η αντικατάσταση είναι όμως αναπόφευκτη, καθώς κανείς βασιλιάς δεν βασίλευσε για πάντα. Ο Νίτσε είχε πει ότι : ‘’Όσο πιο αφηρημένη είναι η αλήθεια που θέλεις να διδάξεις, τόσο περισσότερο πρέπει να γοητέψεις τις αισθήσεις μ’ αυτήν’’, και σήμερα βλέπουμε το ρητό αυτό να εφαρμόζεται σε πλήρη ισχύ.

• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν
• 
  Ηθική χωρίς Θεό

Ζούμε στην εποχή της συναισθησιακής διέγερσης, αναζητώντας τις εξάψεις συνεχώς, και αυτό γίνεται πλέον μέσω του κινητού μας τηλεφώνου και στο μέλλον μέσω της τεχνητής νοημοσύνης. Ίσως, προλάβουμε να δούμε την εποχή, όπου η αλήθεια, ο Λόγος αν θέλετε, θα έχει απαξιωθεί τόσο, και δυστυχώς, θα έχει αντικατασταθεί με αντικειμενικούς ανθρώπους, οι οποίοι θα έχουν απαρνηθεί την υποκειμενικότητα τους, την αναζήτηση της αλήθειας τους, την ιδέα του Κοινού σκοπού, για μια επιφανειακή αίσθηση που θα διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα.

The post Όταν η αλήθεια δεν θα μας ενδιαφέρει πια appeared first on Conserva.