Η συγκεκριμένη απόφαση ελήφθη καθώς όλα τα διαθέσιμα στοιχεία έδειχναν ότι ο τότε 17χρονος Kyle, βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Οποιοσδήποτε παρακολούθησε έστω και για λίγο τη συγκεκριμένη υπόθεση και είχε διαβάσει αναλύσεις από ειδικούς πάνω στο θέμα δεν έπεσε από τα σύννεφα με το πώς κατέληξε αυτή η ιστορία, καθώς το οπτικοακουστικό υλικό που είχαμε στη διάθεση μας από την πρώτη κιόλας στιγμή δεν άφηνε πολλά περιθώρια αμφισβήτησης. Από την άλλη, έχουμε το Oneman και το Νίκο Σταματίνη να αναπαράγουν θεωρίες συνωμοσίας για την περίπτωση του Kyle που θα ζήλευε μέχρι και ο Λιακόπουλος.

Ο εν λόγω κύριος μας είναι γνωστός από τη δολοφονία χαρακτήρα του Mikeius πριν ενάμιση χρόνο και φημίζεται  για τα hit pieces του και για τις αστήρικτες κατηγορίες του. Αυτή τη φορά, όμως, λόγω του γεγονότος ότι το πιτσιρίκι βρίσκεται στο Wisconsin (ή στο Illinois;) και όχι στην Αθήνα και δεν υπάρχει πιθανότητα να απαντήσει, ξεδίπλωσε όλο του το ταλέντο.

Το άρθρο ξεκινάει υποστηρίζοντας ότι η Αμερική έχει ακόμη πολύ δρόμο για να υπερβεί μία άλλη θεωρία συνωμοσίας, το λεγόμενο “συστημικό ρατσισμό”, τις διακρίσεις, δηλαδή, ηθελημένες και μη, από το σύστημα σε βάρος των μαύρων πολιτών. Ακόμη, όμως, κι αν ο συστημικός ρατσισμός δεν ήταν ένα talking point της ψεκασμένης αριστεράς και όντως υπήρχαν τέτοιου είδους ζητήματα, η περίπτωση του Kyle Rittenhouse δεν εμπεριέχει το στοιχείο της φυλής ούτε στο ελάχιστο.

Και, έστω ότι ο Kyle ήταν όντως ένοχος, θα μιλούσαμε για το φόνο τριών λευκών από έναν έφηβο που σε ορισμένα κρατικά έγγραφα αναγράφεται ως λατινοαμερικάνος, κατά τη διάρκεια “ειρηνικών” επεισοδίων που κατέληξαν σε ζημίες που υπολογίζεται ότι αγγίζουν τα 50 εκατομμύρια δολάρια.

Εν μέρει, βέβαια, δεν τον αδικώ. Η παραπληροφόρηση πάνω στο θέμα από τα συστημικά μέσα των ΗΠΑ είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που μέσα από χώρες όπως η Βραζιλία και η Αγγλία (αλλά και το Πρώτο Θέμα) έπαιρναν πίσω μαζικά τα άρθρα που έλεγαν ότι ο Kyle σκότωσε μαύρους!

Στην αρχή του άρθρου ενημερωνόμαστε για τα κοινωνικά φρονήματα του 17χρονου:

“Ο Rittenhouse, που ήταν φανατικός οπαδός του Trump και του Blue Lives Matter, είχε έντονη παρουσία στα social media, ενώ τόνιζε αργότερα ότι «απλά έκανε τη δουλειά του»“

Και εδώ η μηχανή παίρνει μπρος:

“Ποια ήταν αυτή; Όταν ξέσπασαν επεισόδια, εκείνος πήρε το όπλο του και πυροβόλησε προς μία ομάδα ανθρώπων που, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν έτοιμη να τον κυνηγήσει. Σκότωσε τον Joseph Rosenbaum (πυροβολώντας τον 4 φορές) και λίγο αργότερα τον Anthony Huber (μία φορά), ενώ τραυμάτισε και έναν τρίτο διαδηλωτή.“

Δεν είναι “σύμφωνα με τον ίδιο”, αλλά σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου, η οποία πάρθηκε εξετάζοντας μαρτυρίες και οπτικοακουστικό υλικό από εκείνο το βράδυ. Και δεν ήταν “έτοιμη” να τον κυνηγήσει, το έκανε ήδη.

Αν τα κοινωνικά δίκτυα δεν είχαν απαγορεύσει το υλικό θετικό προς εκείνον, θα βλέπαμε ότι ο Kyle βρισκόταν εκεί για να σβήσει φωτιές και να σώσει περιουσίες και ζωές (ήθελε να γίνει νοσοκόμος και πλέον αυτό είναι το αντικείμενο σπουδών του), κάτι που φαινόταν στο βίντεο που, δυστυχώς, δεν υπάρχει πια, καθώς τα social media έβγαλαν απόφαση ενοχής πριν το δικαστήριο.

Αυτή ήταν η “δουλειά του” εκείνο το βράδυ και την έφερε εις πέρας με επιτυχία, μέχρις ότου ο πρώτος νεκρός, ο καταδικασμένος κατ’ εξακολούθηση παιδεραστής Rosenbaum όρμησε προκειμένου να του πάρει το όπλο. Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι ο Rosenbaum καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας απειλούσε τα άτομα που είχαν φτάσει για βοήθεια ότι αν έπιανε κάποιον από αυτούς μόνο του θα τον σκότωνε, καθώς και ότι ο Kyle τον είχε προειδοποιήσει.

Μέχρι και την τελευταία στιγμή, όταν τελικά πήγε να τον πιάσει, ο Kyle φώναζε “Friendly!” επανειλημμένα, προκειμένου να ξεφύγει και να αποφευχθούν τα χειρότερα. Όλα αυτά ενώ ένας άλλος “ειρηνικός διαδηλωτής” είχε πυροβολήσει πίσω του προειδοποιητικά.

Αφότου σκότωσε τον Rosenbaum, άρχισε να τρέχει μέχρι που έπεσε. Τότε ήταν που ο Huber, κι αυτός με  πλούσιο ιστορικό ενδοοικογενειακής βίας και όχι μόνο, τον χτύπησε με μία σανίδα του skate και πήρε να του πάρει το όπλο, μην αφήνοντας του άλλη επιλογή από το να τραβήξει τη σκανδάλη. Ο τρίτος που δέχθηκε πυρά, αυτή τη φορά όχι θανάσιμα ήταν ο Grosskreutz, ο οποίος παραδέχθηκε ότι σημάδευε τον Kyle με το δικό του όπλο.

Και η παράνοια συνεχίζεται:

“Η εκδοχή της αυτοάμυνας ήταν η βασική υπερασπιστική γραμμή, παρότι συχνά-πυκνά ο κατηγορούμενος είχε αποδειχθεί ότι υποστήριζε ακροδεξιές και ρατσιστικές ιδέες“

Πότε αποδείχθηκε; Πού; Από ποιόν; Εκτός αν εννοεί τη φωτογραφία με το “ok” sign που ξεκινήσαμε μερικά χρόνια πριν από το 4chan για να δούμε πόσο πιο χαμηλά μπορεί να πέσει η δημοσιογραφία στο δυτικό κόσμο. Τόσο χαμηλά. Οι αποδείξεις που έχουμε για το αν ο Kyle Rittenhouse είναι ρατσιστής είναι οι ίδιες με αυτές που έχουμε για το αν ο συντάκτης του εν λόγω άρθρου είναι ρατσιστής.

Είναι κάτι το οποίο δεν έχει γίνει αντιληπτό στον προοδευτικό χώρο και πρέπει να αποσαφηνισθεί: Δεν είναι δουλειά μου να σου αποδείξω ότι δεν είμαι ρατσιστής. Το βάρος της απόδειξης πέφτει στον ισχυριζόμενο και μια χειρονομία που χρησιμοποιείται ως τρολλιά προς το συνάφι του συντάκτη δεν αποτελεί τεκμήριο για το οτιδήποτε, πόσο μάλλον όταν ο Kyle έχει δηλώσει ανοιχτά ότι υποστηρίζει τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών.

“Σύμφωνα, λοιπόν, με τη δική του εκδοχή, ο Rittenhouse πήγε στην Κενόσα για να παρέχει ιατρική βοήθεια και να βοηθήσει στο σβήσιμο της φωτιάς που έβαζαν οι διαδηλωτές. Όπως τονίζει ο ίδιος βρέθηκε σε μία ομάδα «αγανακτισμένων πολιτών» βλέποντας έναν ντόπιο έμπορο αυτοκινήτων ο οποίος ζητούσε βοήθεια. «Το όπλο το πήρα για τη δική μου προστασία», τόνισε στην πολύ λογική ερώτηση του τι έκανε σε μία άλλη πόλη με ένα όπλο στα χέρια «δεν το σκέφτηκα ότι θα χρειαζόταν να το χρησιμοποιήσω για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και τη ζωή μου».

Στη συνέχεια, τόνισε ότι δέχτηκε απειλές από τα θύματα και ότι φοβήθηκε για τη ζωή του, παρότι κανείς από τους τρεις ανθρώπους που πυροβόλησε δεν ήταν οπλισμένος.“

Περάσαμε από τις αβάσιμες υποθέσεις στα fake news, αφού ο τρίτος όχι απλά ήταν οπλισμένος, αλλά τον σημάδευε κιόλας και οι άλλοι δύο πήγαν να του πάρουν το όπλο).

«Αν είχα επιτρέψει στον κύριο Rosenbaum να πάρει το όπλο από τα χέρια μου, θα το είχε χρησιμοποιήσει και θα με είχε σκοτώσει με αυτό. Εμένα και πολύ περισσότερους ανθρώπους».

Λογικό, αν αναλογιστούμε τις απειλές που είχε πραγματοποιήσει. Το αγαπημένο μου, βέβαια, είναι το επόμενο.

“Ως προς τον Huber, τόνισε ότι εκείνος προσπάθησε να το πάρει το όπλο και τον χτύπησε στον λαιμό με ένα skateboard. Πυροβόλησε μία φορά για προστασία του εαυτού του. Τα footage από βίντεο για εκείνη τη μέρα βέβαια δείχνουν άλλα.“

Ο Νίκος Σταματίνης, λοιπόν, θέλει να μας πει ότι το δικαστήριο και κυριολεκτικά όλα τα media που κάλυψαν την υπόθεση (και ήταν προκατειλημμένοι αρνητικά προς τον Rittenhouse) έκαναν λάθος όταν έλεγαν ότι ο “διαδηλωτής” με το skateboard τον χτύπησε και πήγε να του πάρει το όπλο. Τον προκαλώ, λοιπόν, να μας δείξει τι “λένε τα footage”. Για του λόγου το αληθές, το τι συνέβη μπορείτε να το δείτε ξεκάθαρα στο 0:13 έως 0:20 αυτού του βίντεο .

“Με κάποιον τρόπο, ο Rittehnouse που για ένα μέρος της Αμερικής (μεταξύ των οποίων και τον Trump) έχει ηρωοποιηθεί κινδύνευε να καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη. Κατάφερε να πείσει περί της αθωότητάς του το σώμα των ενόρκων. Ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας της αυτοάμυνας θα είναι μόνο ένα από τα προβλήματα που γεννάει αυτή η απόφαση. Ένας άνθρωπος που ήρθε από άλλη πόλη κρατώντας παράνομα ένα όπλο στα χέρια και σκοτώνοντας δύο άοπλους, αθωώθηκε λόγω δήθεν αυτοάμυνας. O ίδιος ακούγοντας την απόφαση ξέσπασε και πάλι σε λυγμούς αυτή τη φορά συγκινημένος που κατάφερε κάτι που ομολογουμένως στην αρχή της δίκης φαινόταν αδιανόητο.“

Για το συντάκτη, μπορεί αδιανόητο. Για τη νομική κοινότητα, αυτονόητο. Και φτάνει πλέον η καραμέλα με το παράνομο όπλο, έχει καταρριφθεί εδώ και αρκετές μέρες. Όχι πως αν ήταν παράνομο θα δικαιολογούσε την επίθεση που δέχθηκε σε μια πολιτεία που το open carry είναι συνηθισμένο.

“Ο Joe Biden που είχε προηγουμένως δηλώσει ότι πρόκειται για ακραίο ρατσιστή δήλωσε ότι σέβεται την απόφαση και απέφυγε να απαντήσει για την προηγούμενη δήλωσή του.“

Ελπίζω να απαντήσει εκεί που πρέπει. Αν, ως δημοκρατικός άνθρωπος, δεν νιώθεις ανατριχίλα όταν ο εκλεγμένος πρόεδρος της χώρας σου δηλώνει “νευριασμένος” με μια δικαστική απόφαση, θα πρέπει να αρχίσεις να ανησυχείς.

“Ο ίδιος ο Rittenhouse τόνισε ότι «δεν είναι ρατσιστής» και ότι στηρίζει το κίνημα για τα δικαιώματα των Αφροαμερικανών χρησιμοποιώντας τον γνωστό διπλό λόγο των υποστηρικτών της λευκής υπεροχής.“

Κλασική στάση ανθρώπου που το αφήγημα του αποτελεί θρησκεία:

-Οι επιστήμονες βάζετε τσιπάκια στα εμβόλια.

-Μα, κύριε μου, δεν βάζουμε τσιπάκια στα εμβόλια.

-Σιγά μην το παραδεχόσουν, τσιράκι των Εβραιομασόνων!

via GIPHY

Έτσι και με τον Kyle. Σύμφωνα με τον συντάκτη του άρθρου, ο Kyle δεν είναι απλά ρατσιστής, είναι ψεύτης ρατσιστής που λέει ότι υποστηρίζει τα δικαιώματα των μαύρων. Τυπικό σκεπτικό, όπου το άτομο έχει διαμορφώσει ήδη άποψη και οποιοδήποτε νέο δεδομένο υπάρχει μόνο για να τη στηρίξει και όχι για να τον κάνει να αναθεωρήσει. Το άρθρο τελειώνει ως εξής:

“Ο Rittenhouse είναι ένα τέρας που γέννησε η Αμερική. Τα πάντα στον τρόπο που κινήθηκε από τον πανεύκολο τρόπο με τον οποίο ένας 17χρονος μπόρεσε να βρει όπλο, στην αυτοδικία και φυσικά τη ρατσιστική βία και το θεσμικό της ξέπλυμα.“

Δεν ξέρω πού βλέπει τη ρατσιστική βία, πάντως, δεν προκύπτει από πουθενά ότι ο Kyle είχε κάτι εναντίον των λευκών.

Όσον αφορά το “τέρας” που τον αποκαλεί, ακόμη κι αν για εμένα αποτελεί πρότυπο γενναιότητας, ικανότητας και ψυχραιμίας, αντιλαμβάνομαι ότι ο χαρακτηρισμός “τέρας” είναι υποκειμενική άποψη και έχει κάθε δικαίωμα να την εκφράσει.

Αυτό, όμως, που δεν αποτελεί υποκειμενική άποψη είναι ότι ο Kyle πυροβόλησε μόνον εκείνους που έθεσαν τη σωματική του ακεραιότητα σε κίνδυνο. Όλα τα παραπάνω στοιχεία που παρέθεσα επιβεβαιώθηκαν στο δικαστήριο, είναι γνωστά σε όσους παρακολούθησαν τη δίκη και δεν αποτελούν συνάρτηση του αν αυτός που σχολιάζει την απόφαση είναι δεξιός ή αριστερός.

• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν
• 
  Ηθική χωρίς Θεό

Έχοντας, λοιπόν, πει αυτά, θα κάνω κάτι που ο συντάκτης δεν έχει κάνει ποτέ σε όσα άρθρα του είχα την τύχη να διαβάσω και θα του δώσω το benefit of the doubt. Η παραπληροφόρηση και οι αβάσιμες θεωρίες από τα αμερικανικά μέσα ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, κάτι που μπορεί να τον οδήγησε στο λάθος συμπέρασμα, τόσο για τα facts όσο και για τα κίνητρα του 18χρονου. Από εκεί και μετά, και σε περίπτωση που όλο αυτό δεν έγινε ηθελημένα, έχει όλο το χρόνο μπροστά του να αναθεωρήσει  και να προβεί σε διορθώσεις στο άρθρο του. Και δεν είναι ο μοναδικός που πρέπει να το κάνει, ούτε καν από τον όμιλο στον οποίο εργάζεται.

The post Kyle Rittenhouse: Είναι όντως ένα ρατσιστικό “τέρας”; appeared first on Conserva.

Για όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις στο Αμερικανικό μέτωπο, η Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2021 θα είναι μια σημαντική και πρωτόγνωρη μέρα. Αυτό γιατί νικητής των εκλογών της Βιρτζίνια αναδείχθηκε ο Ρεπουμπλικάνος Glenn Youngkin, ο οποίος αναμετρήθηκε με τον Δημοκρατικό Terry Mcauliffe.

Εύλογη ερώτηση το γιατί κάτι τέτοιο είναι τόσο σημαντικό και γιατί να ενδιαφέρει εμάς: Ο εν λόγω κύριος κατάφερε να ανατρέψει ένα διψήφιο προβάδισμα του αντιπάλου του, σε μια πολιτεία όπου οι Δημοκρατικοί κέρδισαν τον Τραμπ με διαφορά 10 ποσοστιαίων μονάδων. Το κυριότερο, βέβαια, δεν είναι αυτό. Το κυριότερο είναι ο τρόπος που έφτασε τελικά να κερδίζει τις εκλογές. Spoiler alert: Ούτε ο ίδιος, ούτε οι πολιτικές που πρότεινε έπαιξαν σημαντικό ρόλο.

“Ο ισχυρότερος σχολικός φορέας των ΗΠΑ επιστράτευσε το FBI ώστε να καταστείλει τους ανυποψίαστους και έντρομους γονείς και μαθητές”

Το clown world που έχει καταλήξει να είναι η κάποτε υπερδύναμη μαμά του καπιταλισμού επί διακυβέρνησης Biden είναι κάτι ευρέως αποδεκτό στον οποιονδήποτε παρακολουθεί τις εξελίξεις, αλλά η πολιτεία της Βιρτζίνια κατάφερε να ξεπεράσει κάθε προσδοκία, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό. Στις αρχές του καλοκαιριού που μας πέρασε, ένα 15χρονο κορίτσι δέχθηκε σεξουαλική κακοποίηση από ένα αγόρι που φορούσε φούστα στις γυναικείες τουαλέτες του σχολείου του. Το περιστατικό αυτό συνέπεσε με τη διάθεση του συμβουλίου του εν λόγω σχολείου να δημιουργήσει ένα περιβάλλον πιο φιλικό προς τα τρανς άτομα (και εφιαλτικό για τους υπόλοιπους) και να τους επιτρέπει να πηγαίνουν στις τουαλέτες όχι με βάση το βιολογικό τους φύλο, αλλά με βάση το φύλο που αισθάνονται, κάτι που τελικά κατάφερε να περάσει και επίσημα. Όταν ο πατέρας της 15χρονης πήγε στη συνάντηση του συμβουλίου μαζί με άλλους γονείς προκειμένου να διαμαρτυρηθεί, η απάντηση που έλαβε από τον ανώτερο του συμβουλίου ήταν ότι κανενός είδους κακοποίηση δεν είχε συμβεί στις τουαλέτες. Το ένα έφερε το άλλο και ο άνθρωπος βρέθηκε σε μια λογομαχία με μια γυναίκα που ισχυρίστηκε ότι η κακοποίηση δεν συνέβη ποτέ, κάτι που οδήγησε στη βίαιη σύλληψη του. Όλο αυτό, ενώ ο ανώτερος συνέχισε να υποστηρίζει ότι όσοι αντιτίθενται στους νέους κανόνες για τις τουαλέτες απλά κυνηγούν φαντάσματα και δεν υπάρχει τίποτα που να χρίζει διερεύνησης.

Ο όχλος του Twitter κλασσικά τον ξέσκισε όταν το θέμα πήρε διαστάσεις, ενώ διάφοροι ακτιβιστές προσπάθησαν να τον κλείσουν στη φυλακή. Τρεις μήνες αργότερα και μετά από διάφορες διεργασίες με αξιωματούχους της κυβέρνησης, η Εθνική Ένωση Σχολικών Συμβουλίων της Αμερικής συνέταξε ένα γράμμα στον πρόεδρο, στο οποίο τον καλούσε να αναλάβει δράση σε βάρος των γονέων που διαμαρτύρονται για την κατάσταση στα σχολεία, παρομοιάζοντας τους με τρομοκράτες και ζητώντας να διερευνηθούν και να τιμωρηθούν ως τέτοιοι. Όλα αυτά βασισμένα σε “απειλές” που δέχονται τα συμβούλια, κάτι για το οποίο δεν υπήρξε καμία απολύτως απόδειξη. Η έλλειψη των αποδείξεων, φυσικά, δεν εμπόδισε τον γενικό εισαγγελέα να ζητήσει από το FBI (!!!) να διερευνήσει την κατάσταση. Πάμε μία πάλι: Ο ισχυρότερος σχολικός φορέας των ΗΠΑ επιστράτευσε το FBI ώστε να καταστείλει τους ανυποψίαστους και έντρομους γονείς και μαθητές, με μοναδική χειροπιαστή απόδειξη τη λογομαχία του πατέρα μιας κακοποιημένης 15χρονης με μια άλλη γυναίκα!

Ήταν θέμα χρόνου να αποδειχθεί πως το περιστατικό κακοποίησης όντως συνέβη και ο έφηβος καταδικάστηκε. Το κερασάκι στην τούρτα (ή και ολόκληρη η τούρτα, όπως το πάρει κανείς) είναι ότι ο ανώτερος που διαβεβαίωνε τον πατέρα της 15χρονης ότι τίποτα δεν είχε συμβεί, γνώριζε σχετικά με το περιστατικό και είχε ενημερώσει το συμβούλιο για τη διερεύνηση του από την πρώτη κιόλας ημέρα. Και μπορεί η 15χρονη τελικά να είχε επαφές με το αγόρι που την κακοποίησε και η πράξη να συνέβη πριν ο κανόνας τεθεί επίσημα σε εφαρμογή, αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι κάτι τέτοιο λάμβανε χώρα ανεπίσημα έτσι κι αλλιώς και ότι το ίδιο άτομο είχε τιμωρηθεί με αλλαγή σχολείου, όπου φαίνεται ότι κακοποίησε άλλο ένα κορίτσι! Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν σε σειρά αντιδράσεων από μαθητές και γονείς στην πολιτεία της Βιρτζίνια που άρχισαν να ψυλλιάζονται, καλύτερα αργά παρά ποτέ, ότι κάτι δεν πάει καλά.

Όλα αυτά συνέβαιναν παράλληλα με μια άλλη σειρά αποκαλύψεων που έχουν να κάνουν με τη ρατσιστική κατήχηση που δέχονται οι μαθητές σε όλα τα σχολεία της Αμερικής, αλλά ιδιαίτερα σε πολιτείες όπως η Βιρτζίνια. Αρκετοί από εσάς θα έχετε ακούσει τον όρο Critical Race Theory. Ο εν λόγω όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει την άποψη που εκφράζεται από διάφορους ακαδημαϊκούς και ακτιβιστές του αριστερού χώρου ότι το Αμερικανικό σύστημα είναι δομημένο έτσι ώστε να ευνοεί τους λευκούς σε βάρος των φυλετικών μειονοτήτων.

Στην πράξη, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από μια αβάσιμη θεωρία συνωμοσίας σε βάρος των Αμερικανών λευκών, καθώς οι κύριες υποθέσεις που λαμβάνει ως δεδομένα είναι εμπειρικά λάθος. Μετά το θάνατο του George Floyd και την επικράτηση του Joe Biden, η προσπάθεια ευαισθητοποίησης σε τέτοια ζητήματα στο σχολικό περιβάλλον έχει ενταθεί ακόμη περισσότερο και ήταν αναμενόμενο κάποια στιγμή οι γονείς να αντιδράσουν στη στοχοποίηση των ανήλικων παιδιών τους. Η γραμμή άμυνας των καθηγητών-ακτιβιστών-συμβουλίων ήταν να αρνηθούν την ύπαρξη τέτοιου είδους προγραμμάτων στα σχολεία, κάτι το οποίο εν μέρει ισχύει, καθώς δεν μιλάμε για διδαχή της θεωρίας αυτής καθ’αυτής στα 8χρονα, αλλά για εφαρμογή, ακριβώς όπως στα Μοντεσοριανά νηπιαγωγεία ακολουθούνται οι σχετικές μέθοδοι, χωρίς τα παιδιά να γνωρίζουν απαραίτητα ποια ήταν η Μοντεσόρι και τι πρέσβευε.

“Όταν οι μαμάδες των προαστίων που μέχρι τότε σνόμπαραν τα επιχειρήματα των συντηρητικών αντελήφθησαν ότι το πρόβλημα έφτασε στη δική τους αυλή, αμέσως έκαναν 180 μοίρες στροφή”

Όταν η πρώτη γραμμή άμυνας έπεσε, η δεύτερη ήταν “ΟΚ, όντως διδάσκεται, αλλά τα παιδιά πρέπει να μάθουν την ιστορία της χώρας τους.” Μόνο που δεν τέθηκε ιστορικό ζήτημα, καθώς οι μαθητές ήδη μάθαιναν για τη σκλαβιά των μαύρων στα πλαίσια της ιστορίας, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που εμείς μαθαίναμε για τους σκλάβους στην Αρχαία Ελλάδα.

Όταν έγινε αντιληπτό ότι οι γονείς και οι υποστηρικτές τους γνώριζαν ακριβώς για τι πράγμα μιλάνε, πέρασαν στην αντεπίθεση, προσπαθώντας να περάσουν ότι οι γονείς είναι επικίνδυνοι ρατσιστές. Και εκεί ήταν που ο Youngkin κέρδισε -ουσιαστικά- τις εκλογές. Ο αντίπαλος του θεώρησε ευφυέστατο το να εξισώσει την αντιρατσιστική κατήχηση στο σχολείο με μαθήματα όπως τα Μαθηματικά σε θέμα χρησιμότητας και να ζητήσει να γίνουν ακόμη περισσότερα προς αυτή την κατεύθυνση. Εξέφρασε, επίσης, τη δυσαρέσκεια του για το γεγονός ότι η πολιτεία στην οποία προσδοκούσε να εκλεγεί είχε πάρα πολλούς λευκούς εκπαιδευτικούς, ενώ διαβεβαίωνε τους γονείς για την άψογη δουλειά που γίνεται στα δημόσια σχολεία της πολιτείας, την ίδια στιγμή που τα παιδιά του είχαν λάβει ιδιωτική εκπαίδευση (ένα σύννεφο να πέσω, μάγκες).

Το αποκορύφωμα ήρθε όταν δήλωσε ότι οι γονείς δεν θα έχουν κανένα λόγο στο τι θα διδάσκονται οι μαθητές, λέγοντας τους, ουσιαστικά ότι τα παιδιά τους αποτελούν περιουσιακό στοιχείο του κράτους. Όλα αυτά σε ένα κοινό ευκατάστατο, μορφωμένο και παραδοσιακά υπέρ των Δημοκρατικών, που όμως πλέον γνώριζε τι συνέβαινε μέσα στα σχολεία, από τις αίθουσες μέχρι τις τουαλέτες και αναζητούσε λύση στο πρόβλημα. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος δεν χρειάστηκε να κάνει και πάρα πολλά. Διαβεβαίωσε τους γονείς ότι τα αιτήματα τους θα ληφθούν υπ’όψιν και αυτή του η πράξη ήταν που του εξασφάλισε το νικηφόρο αποτέλεσμα.

Ο Youngkin σαν φυσιογνωμία και πολιτικός δεν φαίνεται να έχει κανένα κοινό με τον Τραμπ, αν μη τι άλλο φαίνεται να είναι το ακριβώς αντίθετο, κάτι που θεωρήθηκε μειονέκτημα όσο βρισκόταν πίσω στις δημοσκοπήσεις. Όμως, γνωρίζοντας με τι είχε να κάνει, εκ των υστέρων μπορούμε να πούμε πως η γραμμή πλεύσης του είχε 100% επιτυχία.

Πέρα από το να προσπαθήσει να αποτυπωθεί στο κοινό του ως επιτυχημένος πλην λαϊκός μπαμπάς και καθημερινός άνθρωπος, πραγματικά δεν έκανε τίποτα άλλο. Το πλάνο του ήταν “μείνε στην άκρη, ακολούθησε τα facts και άφησε τους να εκτεθούν”. Και δούλεψε. Όταν οι μαμάδες των προαστίων που μέχρι τότε σνόμπαραν τα επιχειρήματα των συντηρητικών αντελήφθησαν ότι το πρόβλημα έφτασε στη δική τους αυλή, αμέσως έκαναν 180 μοίρες στροφή.

Και εδώ είναι που όλα συνδέονται με το ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Αν βάλουμε στην άκρη τα ρουσφέτια και τις διευκολύνσεις, ένας ηγέτης δεξιών (ή και αληθινά κεντρώων) πεποιθήσεων δεν χρειάζεται να έχει τη χαρισματικότητα του Τραμπ προκειμένου να κερδίσει τον ελληνικό λαό και να εκμηδενίσει την αριστερά. Τουλάχιστον όχι όσο η εναλλακτική περιλαμβάνει ανθρώπους που υπερασπίζονται τον Κουφοντίνα και θεωρεί δολοφόνους τους αστυνομικούς που υπερασπίστηκαν τη ζωή τους, κόντρα σε κάθε δεδομένο που έχει προκύψει έκτοτε.

Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, μετά τη νίκη στη Βιρτζίνια, θεώρησε ότι ο λαός της πολιτείας είπε ένα ηχηρό όχι στον σοσιαλισμό. Τα οικονομικά ζητήματα, όμως, δεν έπαιξαν κανένα ρόλο στην έκβαση των εκλογών και, το λέω αυτό ως οικονομολόγος που αντιλαμβάνεται πόσο σημαντικοί είναι οι οικονομικοί δείκτες, δεν πρέπει να είναι η προτεραιότητα μας όσον αφορά το επικοινωνιακό στοιχείο.

Σαφέστατα χρειάζεται να έχεις έξυπνους ανθρώπους με γνώσεις πάνω στα οικονομικά, τη στατιστική και τη λογιστική να δουλεύουν πίσω από κλειστές πόρτες, όμως ο μέσος πολίτης δεν ασχολείται με ομόλογα και δημοσιονομικές πολιτικές. Μια γενική εικόνα είναι αρκετή και η υπόλοιπη προσπάθεια θα πιάσει περισσότερο τόπο στα θέματα του culture war και στη διασφάλιση ότι ο κόσμος είναι 100% πληροφορημένος για το τι συμβαίνει με κοινωνικά ζητήματα που αφ’ενός τον ενδιαφέρουν περισσότερο και αφ’ετέρου μπορεί να κατανοήσει πολύ πιο βαθιά.  Και όλα αυτά, αφήνοντας χώρο στον αντίπαλο να εκτεθεί και λέγοντας τα πράγματα ακριβώς όπως είναι ψύχραιμα, συγκεκριμένα και χωρίς τους αριστερούς συναισθηματισμούς και λασπολογίες.

• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν
• 
  Ηθική χωρίς Θεό

Θα κάνω εγώ την αρχή: Γνωρίζατε ότι, ενώ οι Ρομά αποτελούν περίπου το 2 με 3 % του πληθυσμού της Αθήνας και είχαν οικονομικές ενισχύσεις που οι μπαλαμοί δεν είχαν ποτέ, ευθύνονται για το 50% των εγκλημάτων στην πρωτεύουσα;

The post Βιρτζίνια: Oh Lord, make my enemies ridiculous! appeared first on Conserva.

Όσοι δεν ζείτε κάτω από κάποια πέτρα τις τελευταίες ημέρες, σίγουρα θα έχετε ακούσει για το περιστατικό όπου οι αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ πυροβόλησαν και σκότωσαν έναν οπαδό της Ρόμα, όταν το αυτοκίνητο που επέβαινε εμβόλισε τις μηχανές τους και πήγε να τους πατήσει. Όλο αυτό, κατόπιν καταδίωξης που κράτησε τουλάχιστον ένα τέταρτο, μια καταδίωξη, μάλιστα, που, σύμφωνα με τα όσα έχουν βγει στην επιφάνεια μέχρι στιγμής, η ΔΙΑΣ είχε την οδηγία να διακόψει.

Από τα πρώτα λεπτά της γυφτοκτονίας, όπως και με κάθε παρόμοιο περιστατικό, έγινε προσπάθεια θόλωσης της κατάστασης, χρησιμοποιώντας τα γνωστά μέσα. Αυτά που είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε με βεβαιότητα ήταν ότι το αυτοκίνητο ήταν φρεσκοκλεμμένο και ότι τα πυρά ήρθαν ως απάντηση στον εμβολισμό των μηχανών.

Με αυτά τα δεδομένα, θα περίμενε κάποιος πως θα υπήρχε ένα consensus της εγχώριας ελίτ και του γενικού πληθυσμού για το αν μιλάμε για ένα περιστατικό αστυνομικής βίας ή απλά για ανθρώπους που τράβηξαν τη σκανδάλη για να σωθούν ζωές.

Κι όμως!

Από την ημέρα του περιστατικού, έχει ξεκινήσει από άτομα του γνωστού χώρου αλλά και των δημοσιογράφων των mainstream media η συστηματική λασπολογία, με τα μαργαριτάρια να δίνουν και να παίρνουν, ενώ οι αστυνομικοί κατηγορούνται για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο! “Τον σκότωσαν επειδή ήταν τσιγγάνος”, “Τον σκότωσαν επειδή έκλεψε το αυτοκίνητο”, “Τον σκότωσαν επειδή δεν σταμάτησε”, “Τον σκότωσαν επειδή πέρασε με κόκκινο”, τίποτα από αυτά δεν ισχύει.

Οι αστυνομικοί της ΔΙΑΣ έκαναν ό,τι έκαναν λόγω του ότι βρισκόταν σε κίνδυνο οι ζωές των ίδιων και των συναδέλφων τους, κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται από όλες τις μαρτυρίες των ανθρώπων που βρισκόταν στο σημείο. Μάλιστα, ό,τι έγινε, έγινε μετά από επανειλημμένες προειδοποιήσεις, ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες.

Όλα αυτά δεν αποτελούν υποκειμενική άποψη. Προσωπικές απόψεις καλά κάνουν και υπάρχουν, αλλά η πραγματικότητα είναι αυτό που συνεχίζει να είναι εκεί, ανεξάρτητα αν την πιστεύεις. Δεν έχει κανένα νόημα μια συζήτηση για το αν έκαναν ή όχι “καλά” που πυροβόλησαν, καθώς εκεί εισάγεται το υποκειμενικό στοιχείο του τι θεωρεί ο καθένας αρκετό ως αφορμή για να τραβήξει τη σκανδάλη ένας αστυνομικός. Αυτό που έχει σημασία είναι να γνωρίζουμε όλοι, πέραν πάσης αμφιβολίας και διαφωνίας, το τι συνέβη. Και κάτι που επιβεβαιώνεται από όλους όσους ήταν εκεί είναι πως ο οδηγός εμβόλισε τις μηχανές των αστυνομικών, ενώ του είχαν πει να σταματήσει.

Ο μέσος Έλληνας (και όχι μόνο) “νοικοκυραίος” πρέπει να αντιληφθεί το συντομότερο ότι η αστική ελίτ δεν είναι φίλοι του

Στη δεινότερη θέση αυτή τη στιγμή, βέβαια, βρίσκονται οι αστυνομικοί. Το δίλημμα με το οποίο βρέθηκαν αντιμέτωποι εκείνο το βράδυ ήταν ξεκάθαρο: είτε θα πατούσαν τη σκανδάλη, είτε το αυτοκίνητο θα πατούσε τους ίδιους, οι προθέσεις ήταν ξεκάθαρες. Άλλα περιθώρια δεν υπήρχαν. Και τώρα, αφού επέλεξαν να ρισκάρουν τα πάντα προκειμένου να σώσουν τη ζωή των συναδέλφων τους, τίποτα δεν εξασφαλίζει τη δική τους σωματική ακεραιότητα, καθώς ήδη άτομα από τις κοινότητες των Ρομά κάνουν επεισόδια και απειλούν με αντίποινα σε περίπτωση που αθωωθούν.

Αυτό δεν αφορά μόνο τις ομάδες που βρέθηκαν στην οδό Ελπίδος. Αφορά όλους τους αστυνομικούς ανά την Ελλάδα. Το να είσαι αστυνομικός και να γνωρίζεις ότι από τη στιγμή που θα δεις ένα αυτοκίνητο να έρχεται κατά πάνω σου, είτε θα καταλήξεις να προσέχεις τον Παντέλο, είτε θα πας φυλακή, αποθαρρύνει τους πάντες από το να κάνουν σωστά τη δουλειά τους! Γιατί να το περάσεις όλο αυτό; Πέρα από τον απλό κόσμο που δεν μπορεί να κάνει τίποτα, θα βρεις τους πάντες απέναντι- δεν πειράζει, λοιπόν, για το κλεμμένο αυτοκίνητο, ας μην βρεθεί ποτέ-.

Το γεγονός δε, ότι υπήρξε εντολή να αφήσουν τα “παιδιά” να ξεφύγουν κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δυσοίωνα, ειδικά όταν μαθαίνουμε το λόγο που η καταδίωξη έπρεπε να σταματήσει: Πριν λίγο καιρό, σε ένα αντίστοιχο περιστατικό καταδίωξης, ο δράστης έχασε τον έλεγχο του οχήματος του και πέθανε! Η φάση πλέον είναι “Δεν πειράζει για την περιουσία του κόσμου, γιατί μπορεί να τρακάρει ο κλέφτης”!

via GIPHY

Η εγχώρια ελίτ ξεπέρασε γι ακόμη μια φορά τον εαυτό της. Και δεν εννοώ την επίσκεψη των ζαιων στην οικογένεια του νεκρού. Έτσι κι αλλιώς οι ψήφοι των Ρομά είναι, κατά κύριο λόγο, προϊόν αγοραπωλησίας. Εννοώ την πλήρη άγνοια και τεμπελιά ατόμων του “καλλιτεχνικού” χώρου και των δημοσιογράφων.

Ο Ευαγγελάτος έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει τους αστυνομικούς γιατί δεν πήδηξαν πάνω στο αυτοκίνητο για να πυροβολήσουν τη μηχανή και να το ακινητοποιήσουν, όπως είχε κάνει ένας συνάδελφος τους πριν λίγο καιρό! Λες και αν έχεις κάποιον τέτοιο στο σώμα, θα κάνεις τέτοια σπατάλη ανθρώπινων πόρων και θα τον βάζεις να κυνηγάει γύφτους!

Κάτι τέτοια μικρά περιστατικά, πέρα από το ότι καταδεικνύουν την πλήρη ανικανότητα των δημοσιογράφων στο να καλύψουν τέτοια ζητήματα, δείχνουν και το πώς μας αντιμετωπίζει η ελίτ της χώρας μας. Ο μέσος Έλληνας (και όχι μόνο) “νοικοκυραίος” πρέπει να αντιληφθεί το συντομότερο ότι η αστική ελίτ δεν είναι φίλοι του, για την ακρίβεια θα πάρουν το μέρος του οποιουδήποτε άλλου πριν μπουν στη θέση του για ένα δευτερόλεπτο.

Αν κάτι αποκομίζουμε από το πώς φέρονται σε ανθρώπους που για 800 ευρώ ρισκάρουν κυριολεκτικά τη ζωή τους για να ζούμε ασφαλείς, είναι όχι απλά ότι μας έχουν χεσμένους, αλλά ότι μας σιχαίνονται με όλο τους το είναι. Και δεν εννοώ μίσος από αυτό που κοιτάς τον άλλο στα μάτια, εννοώ κυριολεκτικά σιχαμάρα.

Εμείς, παρ’όλα αυτά θα είμαστε αυτοί που θα επωμισθούμε τις συνέπειες μιας ακόμη πιο παθητικής αστυνόμευσης

Από τη μία, το καταλαβαίνω. Η αστυνομία υπάρχει για να προστατεύει τους φτωχούς (for the record, o ιδιοκτήτης του κλεμμένου αυτοκινήτου είναι ένας Αιγύπτιος τζαμάς με 3 παιδιά) και όταν είσαι έξω από το χορό με την προσωπική σου φρουρά, είναι αναμενόμενο το να μην αντιλαμβάνεσαι τη σημασία της. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, όμως, είναι η πλήρης άρνηση της πραγματικότητας, τόσο σε τεχνικά ζητήματα όσο και σε κοινωνικά. “Πρέπει να κάνουμε περισσότερα για την ένταξη των Ρομά”, πόσα ακόμα μέχρι να καταλάβουμε ότι απλά δε μας γουστάρουν;

Οι κοινότητες αυτές έχουν λάβει περισσότερη ειδική στήριξη από την πολιτεία σε σχέση με την οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα και όλες οι προσπάθειες έχουν πάει στράφι!  Θα ήταν χρήσιμο να παραθέσω ορισμένα στοιχεία σε σχέση με την εγκληματικότητα των Ρομά, αλλά δυστυχώς το ελληνικό κράτος τους συμπεριλαμβάνει στην κατηγορία των ημεδαπών.

Στην Αγγλία και την Ουαλία, πάντως, όπου έχουν γίνει ακόμη πιο εκτενείς προσπάθειες ένταξης, παρά το γεγονός ότι οι Ρομά αποτελούν μόλις το 0,1% του συνολικού πληθυσμού, είναι το 5% των φυλακισμένων, τουλάχιστον κατά το 2012-13. Και αυτές είναι μόνο οι γνωστές περιπτώσεις, στους καταυλισμούς γίνονται τέρατα που δεν μαθαίνονται ποτέ.

• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν
• 
  Ηθική χωρίς Θεό

Το σίγουρο είναι ότι γι’ αυτή την κατάσταση δεν φταίμε εμείς. Εμείς, παρ’όλα αυτά θα είμαστε αυτοί που θα επωμισθούμε τις συνέπειες μιας ακόμη πιο παθητικής αστυνόμευσης. Από τα αριστερά θα ακούσεις ότι η ελίτ σε μισεί επειδή δεν είσαι πλούσιος. Από τα δεξιά θα ακούσεις ότι η ελίτ σε μισεί επειδή είσαι Έλληνας. Τελικά, μάλλον ισχύουν και τα δύο.

The post Πέραμα: Πολίτες Β’ Διαλογής appeared first on Conserva.

Την περασμένη εβδομάδα συνέβη κάτι το οποίο πολύ πιθανόν θα το θυμόμαστε μετά από πολλά χρόνια ως την αρχή της επιστροφής στην κανονικότητα, τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με την ποπ κουλτούρα. Ο Dave Chappelle, Αμερικανός κωμικός, έδωσε την τελευταία του special παράσταση για το Netflix, κάνοντας αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: Ανελέητο ξέσκισμα μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας πάνω στη σκηνή.

Αν δει κανείς την πορεία της καριέρας του, θα αντιληφθεί ότι μπορεί και τα μισά αστεία που έχει κάνει ανά τα χρόνια αφορούν τη συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα. Μια πληθυσμιακή ομάδα, τα μέλη της οποίας συχνά στοχοποιούνται από τα ΜΜΕ και βιώνουν διακρίσεις στην αγορά εργασίας, αλλά και στους εκπαιδευτικούς οργανισμούς των ΗΠΑ, λόγω ενός χαρακτηριστικού που οι ίδιοι δεν επέλεξαν. Ντροπή, λοιπόν, στον Dave Chappelle που έχτισε την καριέρα του πάνω σε αστεία κατά των λευκών! Α, ναι στις τελευταίες του παραστάσεις έπιασε λίγο και το θέμα των τρανς.

Aν η παράσταση τελικά κατέβαινε, η ζημιά που θα είχε το Netflix από τη μερίδα του κοινού που ήδη βρίσκεται με το ένα πόδι εκτός της πλατφόρμας, θα ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτό που θα κέρδιζε.

Όπως αντιλαμβάνεστε, η παράσταση ξεσήκωσε αντιδράσεις, φυσικά όχι από ακτιβιστές που υπερασπίζονται το “δικαίωμα” των λευκών στο να μην προσβάλλονται. Οι γνωστ@ μας μπάτσοι της πολιτικής ορθότητας με τα μωβ μαλλιά ήταν αυτοί που προέβησαν σε έναν e-λιθοβολισμό του κωμικού στα κοινωνικά δίκτυα, με κατηγορίες που κυμαίνονταν από την “αδιαφορία” και την “άγνοια” του σχετικά με το θέμα, μέχρι και “ρητορική μίσους” που μπορεί αύριο να οδηγήσει στο φόνο μιας τρανς γυναίκας. Τρανς εργαζόμενοι και “σύμμαχοι” του Netflix οργανώθηκαν και αποφάσισαν να απέχουν από την εργασία τους ως διαμαρτυρία στις 20 Οκτωβρίου, με ένα διοργανωτή (άνδρα που είναι έγκυος) να απολύεται τελικά, επειδή δημοσιοποίησε απόρρητα δεδομένα της εταιρείας. Το Netflix, όμως, δεν υπέκυψε στην πίεση και άφησε την παράσταση στην πλατφόρμα.

Ήταν η πρώτη φορά που μετά από πάρα πολύ καιρό επικράτησε η ψυχραιμία και η κοινή λογική. Θεωρώ, επίσης, πως αν η παράσταση τελικά κατέβαινε, η ζημιά που θα είχε το Netflix από τη μερίδα του κοινού που ήδη βρίσκεται με το ένα πόδι εκτός της πλατφόρμας, θα ήταν πολύ μεγαλύτερη από αυτό που θα κέρδιζε. Με το κοινό να το σκέφτεται πριν ανανεώσει τη συνδρομή του λόγω οικονομικών προβλημάτων, τους εμβολιασμούς να έχουν φτάσει σε ικανοποιητικό επίπεδο σε πολλές χώρες και με τους περιορισμούς σιγά-σιγά να υποχωρούν, η πλατφόρμα θα χάσει ένα ποσοστό από το κοινό της και το τελευταίο που θέλει αυτή τη στιγμή είναι το ποσοστό αυτό να γίνει ακόμη μεγαλύτερο. Και ναι, μια τέτοια απόφαση θα μας έδειχνε ότι το Netflix έχει χεσμένη την πλειοψηφία του κοινού, από την οποία εξασφαλίζει τα περισσότερα χρήματα.

Εξίσου ηλίθια, φυσικά, θα ήταν η απαίτηση να κατέβει η οποιαδήποτε παράσταση λόγω αστείων κατά των λευκών. Όσοι έχετε παρακολουθήσει τον Dave Chappelle ανά τα χρόνια, θα δείτε ότι, ενώ δεν είναι πολιτικά ορθός, ασχολείται συχνά με τους λευκούς και τους εβραίους, ενώ μπορεί να χρησιμοποιήσει ψεκασμένες θεωρίες περί συστημικού ρατσισμού, στα πλαίσια κάποιου αστείου. Είδατε κάποιον λευκό να παρεξηγεί; Και δεν εννοώ μόνο για το “ρατσιστικό” του πράγματος (έλεος), εννοώ και για το ότι πολλά πράγματα που έχει πει στη σκηνή δεν βγάζουν νόημα από στατιστικής άποψης. Πόσο μαλάκας θα ήμουν αν καθόμουν να κάνω fact check σε μια παράσταση;

Ο Dave Chappelle δεν είναι ούτε καθηγητής από τον οποίο περιμένεις να σε πάει ένα βήμα παραπέρα ακαδημαϊκά, ούτε δημοσιογράφος από τον οποίο περιμένεις να ενημερωθείς. Είναι ένας κωμικός από τον οποίο περιμένεις να πει και να κάνει πράγματα που θα σε κάνουν να γελάσεις, κάτι στο οποίο είναι 100% επιτυχής, χρησιμοποιώντας στερεότυπα και παραβαίνοντας τις προσδοκίες του κοινού για το θέμα και το χώρο που βρίσκεται. Αυτή είναι η συνταγή για το καλό χιούμορ. (δεν είναι όλα ξαφνικά πολύ πιο αστεία όταν ξέρεις ότι δεν πρέπει να γελάσεις;). Και αυτός είναι και ο λόγος που τα αστεία που θίγουν κοινωνικές ομάδες βγάζουν τόσο γέλιο. Συγγνώμη, λοιπόν, χειραφετημένη και ανεξάρτητη γυναίκα κωμικέ, αλλά βρισκόμαστε στο 2021 και τόσο η ερωτική σου ζωή, όσο και τα απόκρυφα μέρη του σώματος σου δεν αποτελούν πλέον ταμπού που πρέπει να σπάσεις για να μας κάνεις να γελάσουμε.

Φυσικά, η παράσταση δεν πέρασε ασχολίαστη ούτε από το ελληνικό παράρτημα της πολιτικά ορθής στρατιάς. Γράφτηκαν πολλά, αλλά τη χαριστική βολή στο τέρας της πατριαρχίας και της τρανσφοβίας έδωσε το Popaganda, φιλοξενώντας τις κωμικούς Χριστίνα Βούλγαρη (ποια είναι αυτή;) και την πλέον αμερόληπτη Χρύσα Κατσαρίνη.

Λέει η Χριστίνα: «Τα κακοποιητικά αστεία είναι ένας πανεύκολος τρόπος να νιώσουμε ανώτεροι, χωρίς να κουνήσουμε ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι. Τα αστεία του Chappelle είναι κακοποιητικά.Το γεγονός ότι αυτά τα αστεία προέρχονται από ένα καλλιτέχνη της μαύρης κοινότητας το κάνει ακόμα χειρότερο. Το 2020 μόνο στις ΗΠΑ δολοφονήθηκαν 44 τρανς άτομα, κυρίως μέλη της μαύρης κοινότητας. Δεν μιλάμε απλά για μια “ευαίσθητη κοινωνική ομάδα”. Μιλάμε για μια κοινωνική ομάδα που δολοφονείται συστημικά και συστηματικά.»

Με ποια κριτήρια κατηγοριοποιούμε ολόκληρες ομάδες ανθρώπων σε προστατευόμενες και μη ομάδες;

Βέβαια, αν ήταν να απαγορεύονται τα αστεία για το οποιοδήποτε δημογραφικό που κάποια μέλη του δολοφονούνται κάθε χρόνο, δε θα κάναμε αστεία με κανένα δημογραφικό. Τώρα, το 2020, όντως δολοφονήθηκαν 45 τρανς άτομα στην Αμερική. Ωστόσο, ο συνολικός αριθμός δολοφονιών στις ΗΠΑ ήταν 21.570. Με δεδομένο, λοιπόν, ότι τα τρανς άτομα αποτελούν περίπου το 0.4% του πληθυσμού των ΗΠΑ (ίσως και παραπάνω), προκύπτει ότι οι τρανς όχι απλά δεν υπερεκπροσωπούνται στις δολοφονίες, αλλά υποεκπροσωπούνται σημαντικά!

Βέβαια, είπα πριν για τον Dave Chappelle ότι είναι κωμικός και δεν είναι ανάγκη να σκαμπάζει από στατιστική. Το ίδιο ισχύει και με το Χριστινάκι. Όχι επειδή είναι κωμικός, αλλά επειδή είναι γυναίκα (kek). Παρ’ όλα αυτά, όπως έχω ξαναπεί, όταν πας να μιλήσεις για ένα κοινωνικό πρόβλημα, το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να κάνεις είναι να βεβαιωθείς ότι υπάρχει. Και συνεχίζει:

«Το χιούμορ δεν έχει όρια, αλλά η ηθική έχει. Ένας από τους βασικότερους κανόνες της κωμωδίας είναι το Punch Up, δηλαδή το αστείο σου να έχει καθαρό στόχο την “εξουσία”, τον “ισχυρό” ή την “κυρίαρχη ιδέα”. Όταν επιλέγεις να κάνεις Punch Down αστεία, θεωρώ ότι δεν κάνεις κωμωδία. Απλά κοροϊδεύεις τους άλλους. Και η επιλογή της λέξης “κοροϊδία” είναι πολύ συνειδητή»

Ποιος, όμως, έθεσε αυτόν τον κανόνα; Ο Χαρδαλιάς; Και ποιος ορίζει τι είναι Punching Up και Punching Down; Με ποια κριτήρια κατηγοριοποιούμε ολόκληρες ομάδες ανθρώπων σε προστατευόμενες και μη ομάδες; Αν ακολουθήσουμε αυτό το σκεπτικό με κριτήριο τις δολοφονίες που έλεγε πριν, τότε δεν υπάρχει κανένα θέμα στα αστεία με τα τρανς άτομα, αλλά θα κάναμε Punching Down αν αστειευόμασταν με τους στρέιτ άνδρες!

Ένα πολύ δυνατό κομμάτι της παράστασης (και ένας από τους λόγους που έτσουξε τόσο) ήταν αυτό που ο Chappelle μίλησε για την τρανς φίλη του, επίσης κωμικό, που τον υπερασπίστηκε όταν του την έπεσε για τον ίδιο λόγο ο όχλος το 2019. Όταν η “κοπέλα” μπήκε στη μέση για να πει ότι για να κάνεις “Punch Down” πρέπει να θεωρείς τον άλλο κατώτερο, την πήραν οι σφαίρες. Ο Chappelle αναρωτιέται στην παράσταση του αν αυτό το περιστατικό συνδέεται με την αυτοκτονία της, 3 μήνες αργότερα.

Η Κατσαρίνη επέλεξε την πιο διπλωματική (και λίγο passive-aggressive) οδό:

«Το ιδανικό θα ήταν το cancel να γίνει μέσα από το κοινό. Και έτσι φέρνεις το κοινό προ των ευθυνών του. Γιατί ο κόσμος θα σου δείξει, αν αυτό που κάνεις τελικά, είναι κάτι αποδεκτό από την κοινωνία ή όχι, αλλά δεν θα πρέπει να έχει την δύναμη το κοινό να απαγορεύσει στον κωμικό να πει οτιδήποτε. Το να μην πήγαινε ο κόσμος να δει τον Chapelle μετά από αυτό, θα αποτελούσε την καλύτερη απάντηση. Αν δεν μπορείς να κάνεις τον κόσμο να γελάσει, χωρίς να πληγώσεις μειονότητες, μάλλον δεν είσαι τόσο καλός κωμικός.»

Όπως δεν είναι καλός κωμικός ούτε ο Σεφερλής, να φανταστώ.

To άρθρο κλείνει με την εξής πρόταση: «Τα τρανς άτομα αποκτούν ορατότητα -ακόμα κι αν συναντούν δεκάδες εμπόδια- και απαιτούν πια να αντιμετωπίζονται ως ισότιμα, όπως άλλωστε πρέπει.»

Απαιτούν να αντιμετωπίζονται ως ισότιμα, απαιτώντας να αντιμετωπίζονται διαφορετικά. Μάθαμε τι σημαίνει ισότητα στη γλώσσα τους, τουλάχιστον.

The post Dave Chappelle: Κι όμως, δεν τους πέρασε! appeared first on Conserva.

Κι όμως, συνέβη. Μετά το περιοδικό Nature, μια από τις σημαντικότερες πηγές γνώσης όσον αφορά την Ιατρική, το περιοδικό Lancet υπέκυψε στην παράνοια των καιρών:

Τι πιο φεμινιστικό από το να αποκαλείς τις γυναίκες “σώματα με κόλπους”, για να μη διαπράξεις τρανσφοβικό έγκλημα σκέψης! (Και ναι, μια τέτοια δήλωση δε γίνεται για να καλύψουμε το σύνδρομο Swyer. Αν ήταν έτσι, θα έπρεπε να χρησιμοποιείται αυτή η ορολογία εδώ και 70 χρόνια.)

Δεν είναι ότι δεν έχουμε δει πολύ χειρότερα, αλλά αυτή εδώ είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια φεμινιστική οργάνωση ή με κάποια φοιτήτρια με daddy issues, ούτε καν με κάποιο “επιστημονικό” περιοδικό κοινωνιολογικού ενδιαφέροντος με άρθρα που ανταλλάσσουν οι αριστεροί μεταξύ τους παίζοντας ο ένας το πουλί του άλλου. Εδώ έχουμε να κάνουμε με το γαμημένο Lancet, ένα περιοδικό με αναγνώστες legit επιστήμονες ανά τον κόσμο, που περιέχει απαραίτητες πληροφορίες για το επάγγελμα τους, τώρα περισσότερο από ποτέ! Κι όμως, ακόμα και η “σκληρή” επιστήμη της ιατρικής, ή τουλάχιστον, το επικοινωνιακό της κομμάτι, δεν είναι άτρωτο στην παπάτζα.

Το παράδοξο είναι πως, ενώ αποτελούμε την συντριπτική πλειοψηφία και βλέπουμε θετικά την σύγχρονη ελεύθερη αγορά, η δύναμη και η επιρροή που έχουμε πάνω σε αυτή μειώνεται κάθε λεπτό που περνάει.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που οι γιατροί δεν έβαψαν τα μαλλιά τους μπλε και η επιστήμη της Βιολογίας δεν επιβεβαιώνει ότι οι άνδρες μπορούν κι αυτοί να έχουν κόλπο, κάτι άλλο συμβαίνει. Αυτό, λοιπόν, που συνέβη στο Lancet είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που έχει συμβεί σε όλους τους οργανισμούς που κάποτε έχριζαν εκτίμησης (ή τουλάχιστον αποδοχής) από το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας: Υπέκυψαν στον όχλο.

Ο όχλος, η πολιτική ορθότητα και το cancel culture σε διάφορες μορφές παρατηρούνται εδώ και αιώνες, σε όλο τον κόσμο και έχουν χρησιμοποιηθεί ως όπλα στα χέρια πολλών ανθρώπων, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους απόψεις. Αυτό που πλέον είναι διαφορετικό είναι αφ’ ενός τα κοινωνικά δίκτυα και αφ’ ετέρου η πλήρης ηθική κατάπτωση των μέσων ενημέρωσης, που επιθυμούν να γαργαλήσουν τα συναισθήματα των καταναλωτών με κάθε τρόπο.

Παράδειγμα: Έστω ότι ο Keanu Reeves δηλώνει δημόσια ότι ο “συστημικός ρατσισμός” δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια λευκοφοβική θεωρία συνωμοσίας. Αυτό που θα συμβεί είναι ότι ένας, μικρός σε γενικό πλαίσιο, αλλά οργανωμένος, δυσανάλογα ψυχικά ασθενής και καλά δικτυωμένος όχλος στα κοινωνικά δίκτυα θα τον περάσει από λαϊκό δικαστήριο.  Τη σκυτάλη θα πάρουν οι δημοσιογράφοι, συχνά μέλη του προαναφερθέντα σοσιαλμιντιακού δικαστηρίου, στα λεγόμενα του οποίου θα βασιστούν για να ξεσκίσουν τον κατηγορούμενο, ενώ θα τον ξετινάξουν για να βρουν την οποιαδήποτε μη-πολιτικά ορθή φράση έχει ξεστομίσει από τότε που γεννήθηκε.

via GIPHY

Άπαξ και βρουν το οτιδήποτε, ανεξαρτήτως από το πλαίσιο που ειπώθηκε, ο αγαπημένος ηθοποιός θα μείνει άνεργος για πάρα πολλά χρόνια. Και, φυσικά, τρίτοι και αγαπημένοι μου στο συνεργείο της ανθρωποφαγίας θα έρθουν οι “ειδικοί” για να σφραγίσουν το φέρετρο, όχι παρουσιάζοντας κάποιο αντεπιχείρημα, αλλά επικαλούμενοι τη θέση αυθεντίας που το σύγχρονο clown world τους έχει παραχωρήσει. Και κάπως έτσι, ένας πολυάσχολος άνθρωπος που ενημερώνεται μόνο από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης θα μείνει με την εντύπωση ότι ο Keanu Reeves είναι ένα βήμα πριν βάλει την άσπρη κουκούλα. Και δε θα το ψάξει παραπάνω. Αν το πρόβλημα, βέβαια, ξεκινούσε και τελείωνε σε διάσημους καλλιτέχνες που δεν πρόκειται να πεινάσουν, θα ήταν καλά.

Πριν μερικούς μήνες, ο Simple Man αφιέρωσε ένα video στην περίπτωση μιας κοπέλας που στοχοποιήθηκε από την LGBT κοινότητα και έφτασαν σε σημείο να τηλεφωνήσουν στον εργοδότη που φαινόταν στο λογαριασμό της, ώστε να της στερήσουν το εισόδημα της! Και το έγκλημα αυτής: Να ποστάρει την τσιλικαφενειακή λέξη “στόγερος” στα σχόλια ενός άρθρου της Lifo για ένα γκέι παππού!

Ως οικονομικά φιλελεύθερος, κάτι που με είχε εκνευρίσει όταν το πρωτοάκουσα, αλλά όσο το σκέφτομαι βγάζει περισσότερο νόημα σχετικά με αυτή την τακτική ανθρωποφαγίας, έχει να κάνει με μια συζήτηση που είχα τις προάλλες με άτομο του αριστερού χώρου: “Έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός και σας κερδίζουμε με τους κανόνες που εσείς οι ίδιοι θέσατε” συνοδευόμενο από το “αν θέλετε, κάντε μας και εσείς το ίδιο.”. Ξέρω, όμως, ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Τόσο γιατί δεν μπορούμε, όσο και γιατί δεν θέλουμε.

Σε όλο το Δυτικό κόσμο, ο πολιτικά ενεργός διάλογος πλέον διαμορφώνεται ως αριστεροί εναντίον μη-αριστερών. Στη μια πλευρά έχεις τον αριστερό χώρο, που αποκόβεται κάθε μέρα και περισσότερο από τα ζητήματα της εργατικής τάξης και εκμεταλλεύεται την εξουσία για να κερδίσει έδαφος και στην άλλη πλευρά έχεις μια ανομοιογενή μάζα πολιτών μεσαίας και εργατικής τάξης που διατηρούν απόψεις που κυμαίνονται από τον κεντροαριστερό χώρο μέχρι και την άκρα δεξιά. Το παράδοξο είναι πως, ενώ οι δεύτεροι αποτελούμε την συντριπτική πλειοψηφία και βλέπουμε θετικά την σύγχρονη ελεύθερη αγορά, η δύναμη και η επιρροή που έχουμε πάνω σε αυτή μειώνεται κάθε λεπτό που περνάει. Οι λόγοι που αυτό συμβαίνει είναι τρεις: εξουσία, διάθεση, ηθικοί φραγμοί.

Οι αριστεροί είναι οι απόψεις τους. Ολόκληρη η ταυτότητα τους είναι βασισμένη πάνω στα πιστεύω τους και το να αφαιρέσουμε το οποιοδήποτε τουβλάκι από το ετοιμόρροπο ιδεολογικό Jenga που έχουν χτίσει είναι πολύ πιθανόν να ακυρώσει την ταυτότητα τους ως άνθρωποι.

Εξουσία

Σε μια εκτενή έρευνα για τις πολιτικές απόψεις στην Αμερική (HiddenTribes), βρέθηκε ότι, παρά το γεγονός ότι οι “προοδευτικοί ακτιβιστές” είναι μόλις το 8% του πληθυσμού, είναι η κοινωνική ομάδα με τη μεγαλύτερη οικονομική άνεση.

Αυτό, όμως, είναι το λιγότερο. Η αριστερά, αυτή τη στιγμή ελέγχει σχεδόν εξ’ ολοκλήρου το σύνολο των μεγάλων εταιρειών και ιδρυμάτων, τουλάχιστον όσον αφορά την ενεργή συμμετοχή και την οικονομική υποστήριξη. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να βρω στοιχεία για την Ελλάδα, αλλά από τα όσα βλέπουμε κατά καιρούς από επιχειρήσεις όπως τα Jumbo αλλά και ιδρύματα πλούσιων Ελλήνων που δεν βρίσκονται πια στη ζωή, τα πράγματα δεν διαφέρουν ιδιαίτερα. Η κατάσταση στα ΜΜΕ και στην ακαδημαϊκή κοινότητα φαίνεται να είναι ακόμη χειρότερη:

Διάθεση

Ένας από τους λόγους που δεν γίνεται πράξεις όπως τα συλλαλητήρια για την ελληνικότητα της Μακεδονίας να έχουν “δεξιό” χαρακτήρα, πέρα από το γεγονός ότι δε θα βρεις τόσους δεξιούς στην Ελλάδα, είναι το ότι ακόμη και να υπήρχαν, αποκλείεται να σηκώθηκαν όλοι μαζί από τον καναπέ τους για το οτιδήποτε. Και, όντως, οι αριστεροί έχουν πολύ περισσότερη όρεξη να ασχοληθούν (More than twice as likely to list politics as hobby – 73% v. 35%) και πολύ μεγαλύτερη διάθεση να κάνουν και να θυσιάσουν πράγματα προκειμένου να επεκτείνουν τις βλέψεις τους στον έλεγχο της κοινωνίας.

“Εκτός από τα χρήματα, ένας άλλος τρόπος μέτρησης της βασικής χρησιμότητας είναι η εξέταση των διαμαρτυριών. Τείνω να μην εμπιστεύομαι τα ακριβή νούμερα των μέσων ενημέρωσης ή των ακαδημαϊκών εκτιμήσεων, καθώς αυτά τα πράγματα είναι δύσκολο να μετρηθούν και οι πολιτικές τους προκαταλήψεις σημαίνουν ότι μπορεί να υπερβάλλουν τον αριθμό των διαδηλωτών που συμμετέχουν σε συγκεντρώσεις για φιλελεύθερους σκοπούς και το αντίθετο για τους συντηρητικούς. Παρ ‘όλα αυτά, ακόμη και έχοντας αυτό κατά νου, δεν νομίζω ότι κανείς θα αμφισβητήσει ότι η πορεία των γυναικών, των BLM και η κατάληψη της Wall Street έχουν συγκεντρώσει πολύ περισσότερους ανθρώπους σε σχέσεις με τις συγκεντρώσεις για το Tea Party και τον Trump.”

Richard Hanania, πρόεδρος του CSPI

Ένα σταθερό εύρημα όλων των ερευνητών που έχουν ασχοληθεί με το ζήτημα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, είναι η σημαντικά υψηλότερη πιθανότητα των αριστερών ατόμων να σταματήσουν να αγοράζουν προϊόντα μιας εταιρείας με την οποία διαφωνούν πολιτικά (boycott), αλλά και να αγοράζουν προϊόντα εταιρειών με τις οποίες συμφωνούν (buycott). Προφανώς, οι εταιρείες, ακόμη κι αν δεν έχουν γνήσιο ενδιαφέρον για τις πολιτικοκοινωνικές ανησυχίες των καταναλωτών, το γνωρίζουν αυτό και προσαρμόζουν τη στρατηγική τους ανάλογα. Ο συντηρητικός θα αγοράσει το προϊόν που θα μεγιστοποιήσει τη χρησιμότητα του. Ο αριστερός θα αγοράσει το προϊόν της εταιρείας που θεωρεί ότι βρίσκεται στη “σωστή πλευρά”. ‘Θέλω να αγοράσω ένα μικρό αυτοκίνητο για να βρίσκω να παρκάρω κάθε πρωί, το Yaris είναι η ιδανική επιλογή. Η Toyota, όμως, δεν ανέβασε σημαία του Pride στα κοινωνικά δίκτυα, σε αντίθεση με τη Ford, οπότε θα πάρω το Fiesta και ας μην είναι η καλύτερη επιλογή για το σκοπό που το θέλω.’

Ηθικοί φραγμοί

Όπως μπορεί να αντιληφθεί κανείς από τα παραπάνω, όσο πηγαίνουμε προς τα αριστερά του πολιτικού φάσματος, βλέπουμε ανθρώπους να παίρνουν την πολιτική ολοένα και πιο σοβαρά, σχεδόν ορίζονται ως άνθρωποι από αυτήν. Οι περισσότεροι από εμάς, ανεξάρτητα αν ανήκουμε στο συντηρητικό χώρο ή στο χώρο του κέντρου, έχουμε κάποιες απόψεις. Οι αριστεροί είναι οι απόψεις τους. Ολόκληρη η ταυτότητα τους είναι βασισμένη πάνω στα πιστεύω τους και το να αφαιρέσουμε το οποιοδήποτε τουβλάκι από το ετοιμόρροπο ιδεολογικό Jenga που έχουν χτίσει είναι πολύ πιθανόν να ακυρώσει την ταυτότητα τους ως άνθρωποι. Γι’ αυτό και βλέπουμε ότι στην πλειοψηφία τους δεν έχουν καμία αναστολή στο να διακόψουν επαφές με άτομα με διαφορετικές απόψεις:

Φυσικά, η κατάσταση είναι χειρότερη από αυτό που φαίνεται στα διαγράμματα, όσο πηγαίνουμε προς τα άκρα, τόσο πιο συχνά θα συναντήσουμε τέτοιου είδους συμπεριφορές και σε καμία περίπτωση η Κλίντον δεν θεωρείται “far left”.

Η πιο τοξική έκφραση αυτής της αδυναμίας διαχείρισης άλλων απόψεων, βέβαια, δεν είναι η διακοπή επαφών με τα άτομα που τις εκφράζουν. Πολλές φορές, δεν είναι αρκετό και θα πρέπει το άτομο που εξέφρασε ένα αστείο ή μια πρόταση με την οποία δεν συμφωνούν να έχει συνέπειες, από σωματικές μέχρι επαγγελματικές και σταδιοδρομικές.

Βλέπουμε ότι οι αριστεροί φοιτητές, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, υποστηρίζουν πως σου αξίζει να βγεις στον τάκο αν πεις το οτιδήποτε που θα θεωρήσουν προσβλητικό, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Και, πλέον, δεν έχουν κανένα λόγο να αναθεωρήσουν γι’ αυτές τις πρακτικές, καθώς οι ελίτ είναι με το μέρος τους.

Υπάρχει ολόκληρη λίστα με άτομα που έχασαν τη δουλειά τους λόγω εγκλημάτων σκέψης. Κι αυτές είναι μόνο οι γνωστές περιπτώσεις, ο πραγματικός αριθμός τέτοιων περιστατικών είναι πολλαπλάσιος και είναι δύσκολο να υπολογιστεί. Θα μπορούσαμε, φυσικά, να κάνουμε το ίδιο, αλλά αφ’ ενός δεν μας το επιτρέπει η συνείδηση μας και αφ’ ετέρου η εκάστοτε δουλειά ή οργανισμός δεν έχει κανένα κίνητρο ή φόβητρο για να μας προστατέψει, σε αντίθεση με τους αριστερούς.

• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν
• 
  Ηθική χωρίς Θεό

Το συμπέρασμα που βγαίνει αν αναλογιστούμε την εξουσία που έχουν, τη διάθεση και τη μη-ύπαρξη ηθικών αναστολών στο να βάλουν την κουκούλα και να ρουφιανέψουν το διπλανό τους είναι τρομακτικό, είμαι σίγουρος ότι δεν το θεωρούν καν ρουφιανιά. Και είναι ο συνδυασμός αυτών των τριών παραγόντων που ευθύνεται για τη σήψη των περισσότερων οργανισμών απαραίτητων για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Το μόνο ελπιδοφόρο στην όλη υπόθεση είναι ότι είμαστε περισσότεροι.

The post Cancel Culture: Γιατί φτάσαμε εδώ appeared first on Conserva.

Πριν μπω στο ψητό, θέλω να σημειώσω ότι δεν έχω το παραμικρό αρνητικό συναίσθημα για το γυναικείο φύλο, το κίνημα των MGTOW δεν με βρίσκει σύμφωνο σε πολλά επίπεδα και, σε καμία περίπτωση, δε θα με ακούσετε να λέω “όλες έτσι είναι”. Αντιθέτως, το γεγονός ότι διατηρώ μια σχέση 9 χρόνων που πληροί όλα τα χαρακτηριστικά για να γυριστεί σε αμερικάνικη ρομαντική κωμωδία, έχει ως αποτέλεσμα τη μέγιστη συναισθηματική αποστασιοποίηση μου από το ζήτημα και την ικανότητα μου να διαμορφώσω πεποιθήσεις αφού ακολουθήσω τα δεδομένα και όχι το αντίθετο.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Όσοι μισείτε τον εαυτό σας αρκετά ώστε να ασχολείστε με τέτοια ζητήματα, σίγουρα θα έχετε δει ότι οι νέοι του σήμερα έχουν, κατά μέσο όρο, αρκετά λιγότερες ερωτικές επαφές σε σχέση με το παρελθόν. Κάτι το οποίο, όμως, ίσως δεν γνωρίζατε είναι πως αυτή η απόκλιση στις συχνότητες οφείλεται εξ ’ολοκλήρου στους νέους άνδρες. Οι γυναίκες έχουν πάνω-κάτω τις ίδιες επαφές εδώ και αρκετές δεκαετίες. Το φαινόμενο που παρατηρούμε είναι ότι ένα τεράστιο ποσοστό των γυναικών επιλέγει ένα μικρό ποσοστό των ανδρών και οι υπόλοιποι μένουν στην απ’ έξω.

Καθοριστικό ρόλο σε αυτό το φαινόμενο έχουν παίξει τα dating apps, που έκαναν τις γυναίκες (όσες δεν το γνώριζαν ήδη τέλος πάντων) να συνειδητοποιήσουν πόσο μεγάλη ζήτηση έχουν σε σχέση με τους άνδρες. Στις αγορές, όταν η ζήτηση είναι μεγαλύτερη της προσφοράς, είναι αναμενόμενο να ανέβουν οι τιμές. Και αυτό ακριβώς έγινε. Σε μια μελέτη που έγινε στην εφαρμογή OkCupid, οι συμμετέχοντες βαθμολόγησαν την εμφάνιση ατόμων του αντίθετου φύλου σε κλίμακα 1-7. Και ιδού το αποτέλεσμα:

Ενώ οι βαθμολογίες των ανδρών κατανέμονται, όπως θα περίμενε κάποιος, κανονικά, οι γυναίκες βαθμολόγησαν το 80% των ανδρών ως “κάτω του μετρίου”. Στην περίπτωση μας, οι “τιμές” είναι η προσπάθεια που πρέπει να καταβάλουν οι άνδρες  προκειμένου να διεκδικήσουν μια ευκαιρία στον κόσμο των ερωτικών σχέσεων. Και η εξωτερική εμφάνιση είναι μόλις ένα μέρος της εξίσωσης. Όπως καταλαβαίνουμε, οι γυναίκες, λόγω του ότι πάντα υπάρχει κάποιος καλύτερος εκεί έξω, αυξάνουν τα standards τους στο Θεό και οι άνδρες τα μειώνουν στα τάρταρα.

Αν η γυναίκα που θες να παντρευτείς δεν ήταν παρθένα πριν σε γνωρίσει, οι πιθανότητες χωρισμού πολλαπλασιάζονται.

Αυτό, λοιπόν, οδηγεί σε μια κατάσταση όπου η πλειοψηφία των γυναικών ξοδεύουν την πιο γόνιμη και νεανική φάση τους κυνηγώντας μια μικρή μειοψηφία ανδρών, για ένα κομμάτι προσοχής και μια μικρή πιθανότητα δέσμευσης. Αυτό, μέχρι να φτάσουν σε μια ηλικία που αποφασίζουν να σοβαρευτούν ή, όπως το θέτει πολύ σωστά ο φίλος Sharsrain, αποφασίζουν να αλλάξουν το “Θέλω να παντρευτώ ΑΥΤΟΝ” σε “Θέλω να παντρευτώ” σκέτο. Τότε και μόνο τότε αρχίζουν να στρέφουν το βλέμμα τους σε άνδρες που πριν μερικά χρόνια δε θα πρόσεχαν καν (alpha fucks, beta bux, που λένε και στο χωρίο μου).

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι η σεξουαλική απελευθέρωση των τελευταίων δεκαετιών, σε συνδυασμό με την εξάπλωση του διαδικτύου, έχουν κάνει τους άνδρες πιο ψυλλιασμένους από ποτέ. Ο σύγχρονος 30άρης, αντιμέτωπος με την ερώτηση του αν θέλει να το πάει σοβαρά με μια γυναίκα που στο peak της ομορφιάς και γονιμότητας της επέλεξε να κάνει one night stands, εύλογα θα αναρωτηθεί: “Εγώ τι έχω να κερδίσω από όλο αυτό;Αφού πήρα αυτό που ήθελα, γιατί να μην τη βάλω στο friendzone;”. Στις σχέσεις υπάρχει ένα κόστος ευκαιρίας. Γιατί να αφιερώσω σε μια κοπέλα το χρήμα και το χρόνο που θα μπορούσα να αξιοποιήσω για μόρφωση, γυμναστική, διασκέδαση ή εξεύρεση άλλων θηλυκών, ενώ ο Chad δε χρειάστηκε να κάνει το ίδιο;  Ο βασικότερος λόγος, όμως, δεν είναι αυτός. Όταν αποφασίσεις να περάσεις το δαχτυλίδι, αναλαμβάνεις ένα ρίσκο, ότι αν όλα πάνε στραβά, συνήθως  η γυναίκα είναι αυτή που θα πάρει την επιμέλεια των παιδιών και θα λάβει αφ’ενός διατροφή και αφ’ετέρου μερίδιο της περιουσίας του ζευγαριού. Εδώ είναι που το πράγμα γίνεται αρκετά περίπλοκο. Γνωρίζουμε ότι οι γυναίκες αιτούνται το 70% των διαζυγίων, ένα ποσοστό που ανεβαίνει στο 90% για τις γυναίκες που έχουν λάβει τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μια  μεταβλητή που συσχετίζεται με την πιθανότητα διαζυγίου, όμως, είναι ο αριθμός των ερωτικών συντρόφων πριν από τον σύζυγο.

Όπως βλέπουμε στο γράφημα, οι πιθανότητες διαζυγίου στα πρώτα 5 χρόνια είναι χαμηλότερες για 0 ή 1 σύντροφο πριν από το σύζυγο. Για κάποιο περίεργο λόγο, οι πιθανότητες αυξάνονται στο 30% για 2 συντρόφους και μειώνονται μέχρι τους 6-9 συντρόφους, για να αρχίσουν να αυξάνονται ξανά και να καταλήγουν σε μια πιθανότητα 35% για 10+ συντρόφους.

Προφανώς, δεν ξέρουμε αν υπάρχει αιτιώδης σχέση, αλλά δεν έχει καμιά σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι από το ερωτικό παρελθόν μιας γυναίκας, μπορούμε να προβλέψουμε τις πιθανότητες να χωρίσει στα επόμενα 5 χρόνια αφότου παντρευτεί.  Τι σημαίνει, τώρα, αυτό και τι δεν σημαίνει: Σε καμία περίπτωση δεν είναι κατακριτέο η κάθε κορασίδα να κάνει ό,τι θέλει με το σώμα της. Αν η γυναίκα που θες να παντρευτείς δεν ήταν παρθένα πριν σε γνωρίσει, οι πιθανότητες χωρισμού πολλαπλασιάζονται και κορυφώνονται αν είχε πολύ έντονο παρελθόν πριν από εσένα.

Πιθανόν να μην υπάρχει αιτιώδης σχέση ανάμεσα σε αυτά τα δύο και να οφείλονται αμφότερα σε κάποιο τρίτο παράγοντα, όπως οι ανασφάλειες ή/και τα γονίδια. Ακόμη, όμως, κι αν τελικά επιλέξεις να προχωρήσεις με μια τέτοια γυναίκα, οι πιθανότητες να πάνε όλα καλά παραμένουν περισσότερες από το να πάνε όλα στραβά. Απλώς παίρνεις μεγαλύτερο ρίσκο.

Το πρόβλημα είναι πως αν ένας άνδρας δηλώσει ότι δεν επιθυμεί να πάρει αυτό το ρίσκο, θα χαρακτηριστεί από το φεμινιστικό οχετό ως σεξιστής, χωρίς να έχει απαραίτητα κάποια αρνητική άποψη για το γυναικείο φύλο, αλλά ούτε και για τις γυναίκες που ακολουθούν αυτόν τον τρόπο ζωής, που μπορεί απλά να μην του ταιριάζει. Αν, δε, έχει δημόσιο λόγο, θα δει το όνομα του να διασύρεται στα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα, οι ημιπιτσιρικάδες του “χώρου” θα τον περάσουν γενεές δεκατέσσερις, η Ακρίτα θα τον λασπολογεί για μέρες ολόκληρες, θα κατηγορηθεί ότι είναι υπεύθυνος για τον επόμενο “γυναικοκτόνο” και την “κουλτούρα του βιασμού” και οι ζαιοι θα φωνάζουν πού είναι η κυβέρνηση να τον μαζέψει.

Και όλο αυτό, επειδή τόλμησε να έχει τα δικά του standards και να μην το διακινδυνεύσει. Συχνά ακούμε τις φεμινίστριες να λένε, πολύ σωστά, πως δε χρωστάνε ερωτικές σχέσεις στον οποιοδήποτε τους συμπεριφέρεται καλά. Τη στιγμή, όμως,  που ένας άνδρας θα πει το ίδιο για κάποιο λόγο που δε βολεύει το αφήγημα, ξαφνικά μεταμορφώνεται σε Elliott Rodger, ανεξαρτήτως απόψεων.

• 
  Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών
• 
  Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά
• 
  Χαλαρώστε

Όπου αν το σκεφτεί κανείς, ολόκληρo το αφήγημα του φεμινισμού είναι ακριβώς αυτό: όχι τόσο απελευθέρωση από τα πατριαρχικά δεσμά που απαγόρευαν στις γυναίκες να κάνουν ό,τι θέλουν στη ζωή τους, όσο η αστυνόμευση του λόγου, της σκέψης και των επιλογών των υπολοίπων, όταν μια εξέλιξη δεν είναι 100% προς το συμφέρον τους. Ας μην αφήσουμε, λοιπόν, κανέναν να μας δημιουργήσει ενοχές για το πού επιλέγουμε να επενδύσουμε το συναίσθημα, το χρόνο, το χρήμα και το σπιτικό μας. Ό,τι κι αν τελικά επιλέξουμε, σίγουρα ξέρουμε καλύτερα.

The post Απαγορεύεται να έχεις προτιμήσεις appeared first on Conserva.

  Το εν λόγω συμβάν, θα περίμενε κάποιος σε μια κανονική κοινωνία και όχι στο clown world που ζούμε, να θέσει στο επίκεντρο της προσοχής των media και των οργανώσεων το πόσο σημαντική είναι η απομάκρυνση τέτοιων ατόμων από το κοινωνικό σύνολο, στα πλαίσια πρόληψης, σωφρονισμού και θεραπείας, όπου είναι δυνατό.

Με αφορμή αυτό το περιστατικό, θα μπορούσε να γίνει μια συζήτηση έξω από τα δόντια, ώστε να μην ξαναδούμε κάτι αντίστοιχο, κάτι που, όμως, θα προϋπέθετε μια ρητορική μακριά από αυτή του δικαιωματισμού. Έγινε κάτι τέτοιο; Φυσικά και όχι!

Au contraire, το σύνολο των Ελλήνων ανδρών και της ελληνικής κοινωνίας βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο για έναν άνθρωπο που, αν ήταν στο χέρι μας και γνωρίζαμε το παρελθόν του, θα βρισκόταν είτε στο τρελάδικο είτε στη φυλακή. Ατελείωτα δακρύβρεχτα κείμενα, τσιτάτα και αναλύσεις για το πώς η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια είναι άμεσα υπεύθυνη για τον επόμενο “γυναικοκτόνο”, με το συνδετικό κρίκο να είναι το “όποιος πάει με πολλές είναι μάγκας και όποια πάει με πολλούς είναι πουτάνα”. (Αν κάποιος από εσάς έχει σπουδάσει εγκληματολογία, ρίξτε μια ματιά στο πτυχίο σας. Ίσως έχει πάθει αυτανάφλεξη.)

Μέσα από το κύμα πληροφορίας που ήρθε για ακόμη μια φορά καταπάνω μας, ξεχωρίζει ένα συγκεκριμένο μήνυμα: Πρέπει, ως κοινωνία, να κάνουμε περισσότερα για την πρόληψη τέτοιων φαινομένων. Φυσικά, η πρόληψη δεν περιλαμβάνει π.χ τη φυλάκιση ενός ανθρώπου που απήγαγε υπό την απειλή όπλου τη γυναίκα του, δεν περιλαμβάνει καν τον ίδιο το “γυναικοκτόνο”, αλλά όλους εμάς. Εμείς, γι ακόμη μια φορά, είμαστε αυτοί που πρέπει να αλλάξουμε τη γλώσσα και τη σκέψη μας, γιατί διαφορετικά, κατά το φεμινιστικό οχετό και τους αυλικούς που τον περιβάλλουν, είμαστε συνένοχοι. Θα πρέπει να νιώθουμε ενοχές για κάθε τι που κάνουμε και λέμε, για το πώς ζούμε, για το πώς μιλάμε, για τα dynamics των σχέσεων μας, γιατί σε διαφορετική περίπτωση, οπλίζουμε το χέρι που θα σκοτώσει την επόμενη γυναίκα. Και, φυσικά, αφού όλοι φταίμε, το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να εντάξουμε στο λεξιλόγιο και το νομικό μας σύστημα τη λέξη γυναικοκτονία.

Το εν λόγω φρούτο πρωτοεμφανίστηκε το 1970 και δεν είναι απαραίτητα κακός όρος, ενώ η συστηματική καταγραφή των δολοφονιών από συντρόφους ή μέλη της οικογένειας είναι κάτι το επιθυμητό, αρκεί να μη συγχέουμε το ένα με το άλλο. Η γυναικοκτονία, σύμφωνα με τη Wikipedia, είναι ένα έγκλημα μίσους, που περιλαμβάνει το φόνο μιας γυναίκας ή ενός κοριτσιού, λόγω του φύλου τους.

Χαρακτηριστική περίπτωση τέτοιου εγκλήματος είναι η περίπτωση του Elliot Rodger. Όμως, εκεί, το κίνητρο ήταν ξεκάθαρο: Ο δράστης πραγματοποίησε την επίθεση στοχευμένα λόγω του φύλου των θυμάτων. Δεν υπήρξε καμία συνδιαλλαγή με τα θύματα πριν την επίθεση. Στα περιστατικά που έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό, όμως, κανένα δεν παραπέμπει σε έγκλημα μίσους λόγω του φύλου του θύματος.

Στην περίπτωση της Ρόδου είχε προηγηθεί σχέση και χωρισμός, στη Φολέγανδρο προηγήθηκε καβγάς και στα Γλυκά Νερά, η Καρολάιν μάλλον ανακάλυψε κάτι που δεν έπρεπε και ήθελε να φύγει. Στη μελέτη μιας εγκληματικής ενέργειας, σημαντικό ρόλο παίζει το κίνητρο του δράστη και από πουθενά δεν προκύπτει ότι οι δολοφονίες αυτές είχαν ως κίνητρο το μίσος προς το γυναικείο φύλο γενικότερα. Η ζήλεια, η μη-διαχείριση της απόρριψης και ο φόβος συνεπειών για κάτι που θα σε κάψει αν μαθευτεί, αποτελούν συναισθήματα στα οποία το ανδρικό φύλο δεν έχει την αποκλειστικότητα.

Όταν η Ελληνίδα φεμινίστρια ερωτηθεί για το τι μπορεί να όπλισε το χέρι του οποιουδήποτε δράστη, θα πάρεις μια γενική απάντηση που θα περιλαμβάνει από τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε, μέχρι το στοργικό ρόλο της Ελληνίδας μάνας, το wage gap και τις χριστιανικές παραδόσεις.

Οι λόγοι, τώρα, που οι άνδρες υπερεκπροσωπούνται σε εγκλήματα βάσει αυτών των συναισθημάτων, είναι οι ίδιοι για τους οποίους υπερεκπροσωπούνται στα βίαια εγκλήματα, σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης και σε όλες τις χρονικές περιόδους. Σαφέστατα, πάντως, οι άνδρες δεν έχουν το μονοπώλιο στην έμφυλη βία. Όταν μιλάμε για βία ανάμεσα στο ζευγάρι, τη χωρίζουμε σε δύο κατηγορίες: Ανταποδοτική, όπου τόσο ο άνδρας όσο και η γυναίκα χρησιμοποιούν βία έναντι του συντρόφου τους και μη ανταποδοτική. Στα περιστατικά μη-ανταποδοτικής βίας (περίπου οι μισές περιπτώσεις), το 70% είχε ως θύτη τη γυναίκα. Apparently, the pantofla effect is real. Αν υπάρχει ένας που όταν ακούει την πρόταση ‘έμφυλη βία’, του έρχεται στο μυαλό ένας κακοποιημένος άνδρας αντί μια κακοποιημένη γυναίκα, τώρα ήρθε η ώρα να σηκώσει το χέρι του.  Αυτό που όντως φαίνεται να ισχύει είναι το ότι οι άνδρες τείνουν να ευθύνονται για τα πιο σοβαρά περιστατικά βίας, που μπορεί να αποβούν θανατηφόρα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι γυναίκες δεν σκοτώνουν, ενδεικτικά:

Περιπτώσεις “ανδροκτονιών” μέσα στο 2019:

• 64χρονος βρίσκεται σε προχωρημένη σήψη τυλιγμένος σε σεντόνια τα οποία ήταν δεμένα με ιμάντες και κολλητική ταινία, στο διαμέρισμα του στο Χαλάνδρι, δολοφονημένος από τηv σύντροφο του με την οποία έμεναν μαζί και που ακόμα αγνοούνταν. Συνελήφθη μετά από πολλούς μήνες. Οι δικαστές της αναγνωρίζουν το ελαφρυντικό “της καλής συμπεριφοράς” μετά την πράξη της δολοφονίας με αποτέλεσμα να σπάσουν τα ισόβια. Χαλάνδρι, Αθήνα, Ιανουάριος 2019.

(αν ήταν ανάποδα τα φύλα, θα σάπιζε για πάντα μέσα ο δράστης)

• 46χρονη καταδικάζεται σε 10 χρόνια φυλακή επειδή μαχαiρωσε και δολοφόvησε τον άντρα της. Στο δικαστήριο υποστήριξε πως ο άντρας της τους τελευταίους μήνες ασκούσε βiα επάνω της, πράγμα το οποίο δεν μπορούσε φυσικά να αποδείξει και 2 από τους 7 δικαστές πρότειναν την αθώωση της. Ιανουάριος 2019.

• Κατακρεουργημέvος βρέθηκε από μαχαιpιές στο διαμέρισμα του 79χρονος από 50χρονη γυvαίκα που φιλοξεvούσε. Υποστήριξε πως ήταν σε αυτοάμυvα. Πειραιάς, Φεβρουάριος 2019.

• 56χρονος δολοφοvείται από την σύντροφο του σε ξενοδοχείο με πολλαπλά χτυπήματα με ψαλiδι. Αρχικά η γυvαίκα υποστήριξε πως αυτός αυτοκτόvησε. Ηράκλειο Κρήτης Ιούλιος 2019.

• 73χρονος δολοφοvείται από την γυναίκα του με απανωτά χτυπήματα πλάστη και με καυτό νερό στο πρόσωπο μετά από διαπληκτισμό. Σκάλα Μεσσηνίας, Οκτώβρης 2019.

• 59χρονος άντρας δολoφοvείται σε πεζοδρόμιο στην Κρήτη με απαvωτές μαχαιριές από την πρώηv σύζυγο του. Ηράκλειο Κρήτης Οκτώβρης 2019.

• 35χροvος μαχαιρώvεται στον λαιμό από την 37χρονη πρώην σύvτροφο του στην μέση του δρόμου επειδή δεν επιθυμούσε να τα ξαναβρούν. Άρτα, Δεκέμβρης 2019.

Περιπτώσεις “ανδροκτονιών” μέσα στο 2020:

• Μητέρα αποπειράται να δολοφοvήσει την 17χροvη κόρη της και τον σύζυγο της με μαχαιpιές στην κοιλιά. Την ώρα που ανακρίνεται από την αστυνομία κάνει ξανά επiθεση στον άvτρα της προσπαθώντας να τον μαxαιρώσει στο στήθος. Κόρινθος, Ιανουάριος 2020.

• Άντρας δολοφοvείται με μαχαιριές από την 42χρονη σύντροφο του. Αθήνα, Μάιος 2020.

• Στον ύπνο του δολοφοvούν μητέρα και κόρη 49χρονο. Σκηνοθετούν την δολοφοviα του ως αποτέλεσμα ληστείας. Θεσσαλονίκη, Ιούνιος 2020.

• 54χρονη δολοφοvεί με τηγάνι τον 89χρονο πρώην πεθερό της. Σκηνοθετεί την δολοφοviα του ως ατύχημα. Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 2020.

• 74χρονη δολοφοvεί τον σύζυγο της. Σκηνοθετεί την δολοφοviα του ώστε να φανεί ως ανακοπή καρδιάς. Συνελήφθη μετά από μήνες. Παγκράτι, Ιούλιος 2021.

(Credits: Δημήτρης Πετράκης)

Σαφώς λιγότερες από άποψη συχνότητας, αλλά αν το θέμα είναι αυτό, τότε γιατί να μην επεκτείνουμε τους ορισμούς ώστε να περιγράφουν και τη φυλή του θύματος;

Ας μη μελετήσουμε καμία περίπτωση και υποθέσουμε ότι το κίνητρο ήταν φυλετικό μίσος κατά των λευκών!

Τέτοιου είδους μίσανδρες, καταστροφικές για την κοινωνία μας και, κατά βάση, χαζές διεκδικήσεις είναι ένδειξη ενός φεμινιστικού κινήματος που στην Ευρώπη έχει χάσει το λόγο ύπαρξης του και, ενώ σε συστημικό επίπεδο έχει τεράστια ισχύ, σε κοινωνικό επίπεδο πνέει τα λοίσθια.

Όταν η Ελληνίδα φεμινίστρια ερωτηθεί για το τι μπορεί να όπλισε το χέρι του οποιουδήποτε δράστη, θα πάρεις μια γενική απάντηση που θα περιλαμβάνει από τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε, μέχρι το στοργικό ρόλο της Ελληνίδας μάνας, το wage gap και τις χριστιανικές παραδόσεις.

Είναι, όμως, έτσι;

Ένα σημαντικό βήμα προκειμένου να λύσεις ένα πρόβλημα που θεωρείς σημαντικό, είναι να εντοπίσεις εάν και κατά πόσο το πρόβλημα αυτό υπάρχει. Και, σύμφωνα με τα στοιχεία από το 2018, η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες, αν όχι στην τελευταία θέση στις “γυναικοκτονίες” στην Ευρώπη, τόσο σε απόλυτους αριθμούς, όσο και κάνοντας αναγωγή στον πληθυσμό.

Δεν είμαι σε θέση να ξέρω αν ευθύνονται οι παραδοσιακές αξίες που πήραμε οι περισσότεροι από τα σπίτια μας, οι στενοί οικογενειακοί δεσμοί ή η μη εξάπλωση της θρησκείας της ειρήνης στη χώρα μας, πάντως, ακόμη κι αν βάζαμε τις 11 φετινές “γυναικοκτονίες” στο συγκεκριμένο πίνακα, πάλι θα πέφταμε κατηγορία. Στις πρώτες, μάλιστα, θέσεις, βλέπουμε χώρες που έχουν εξαντλήσει κάθε δυνατή  κοινωνική παρέμβαση προκειμένου να αμβλύνουν τις έμφυλες ανισότητες.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, πως ακόμη κι αν ο παραπάνω πίνακας φτάσει μια μέρα να απεικονίζει μια σειρά από μηδενικά, ο φεμινισμός δε θα έχει δικαίωμα στο τραπέζι των νικητών. Το να θέλεις να μειωθούν όσο το δυνατόν περισσότερο τέτοια φαινόμενα, είναι κάτι αδιαμφισβήτητα σωστό. Το να ασκείς, όμως, κοινωνικό έλεγχο στο συμπατριώτη σου και να του προκαλείς ενοχές, πόσο μάλλον χωρίς να έχεις την παραμικρή ένδειξη ότι αυτό θα βοηθήσει την κατάσταση, αποτελεί textbook παράδειγμα τυμβωρυχίας για να δοθεί στον ιδεολογικό σου χώρο ακόμη περισσότερη εξουσία.

• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν
• 
  Ηθική χωρίς Θεό

Αν υποθέσουμε, λοιπόν, ότι η ελληνική κοινωνία φταίει για κάτι (μια υπόθεση που δεν με πείθει ιδιαίτερα), τότε μπορούμε να καταλήξουμε στο ότι φταίει για το ότι μπορεί να προστατεύει τις γυναίκες της αποτελεσματικότερα από τις υπόλοιπες χώρες παγκοσμίως. Και μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως το φεμινιστικό κίνημα δεν έπαιξε κανένα ρόλο σ’αυτό.

The post Πάλι εμείς φταίμε appeared first on Conserva.

Ο νέος κορωνοϊός έχει στοιχίσει τη ζωή σε χιλιάδες πολίτες ανά τον κόσμο (κυρίως ηλικιωμένους και με σοβαρά υποκείμενα νοσήματα) και μας έχει κλείσει σπίτια μας, κάτι που θα έχει ολέθριες συνέπειες για την οικονομία της κάθε χώρας ξεχωριστά. Αυτό βέβαια, δεν φαίνεται να απασχολεί τόσο τα woke media, όσο το γεγονός ότι ο Τραμπ τόλμησε να αποκαλέσει τον ιό ΚΙΝΕΖΙΚΟ. Μερικοί μάλιστα, μεταξύ των οποίων και μεγάλα ονόματα από την αντιπολίτευση (αντίστοιχοι ζαίοι), έσπευσαν να πουν πως το να λες πως ο ιός είναι κινέζικος είναι επικίνδυνο και hate speech. Πάμε να τεκμηριώσουμε, λοιπόν, το αυτονόητο:

Ο ιός ξεκίνησε από την Κίνα

Η επικρατέστερη εκδοχή μέχρι τώρα είναι πως προέρχεται από κάποια wet market της Wuhan.( Wet markets είναι αγορές όπου πωλούνται, μεταξύ άλλων, άγρια ζώα προς κατανάλωση, ζωντανά και νεκρά μαζί, τι θα μπορούσε να πάει στραβά)

Από τη στιγμή που ο κορωνοϊός έκανε την εμφάνιση του, οι Κινέζοι είχαν χρόνο να λάβουν μέτρα για τον περιορισμό του. Παρ’ όλα αυτά, δεν το έκαναν. Όταν στις 30 Δεκεμβρίου 2019, μάλιστα, ο οφθαλμίατρος Dr. Li Wenliang αποπειράθηκε να προειδοποιήσει τον κόσμο για το νέο ιό, η αστυνομία τον εντόπισε μία μέρα μετά, μαζί με άλλα 7 άτομα και τον έβαλαν να δηλώσει ότι αυτά που είχε πει δεν ίσχυαν και πως είχε διαταράξει την κοινωνική συνοχή με τα λεγόμενα του. Ο οφθαλμίατρος δεν βρίσκεται πια στη ζωή.

Εάν οι Κινέζοι είχαν λάβει μέτρα νωρίτερα, ο περιορισμός του ιού θα ήταν ευκολότερος και τα θύματα λιγότερα. Σύμφωνα με μελέτη από το πανεπιστήμιο του Southampton (δεν έχει περάσει ακόμα peer review, keep that in mind), εάν η Κίνα είχε λάβει μέτρα μια εβδομάδα νωρίτερα, ο αριθμός των κρουσμάτων θα περιοριζόταν κατά 66%, ενώ αν αντιδρούσε 3 εβδομάδες νωρίτερα(δεν ξέρω κατά πόσο κάτι τέτοιο είναι ρεαλιστικό, βέβαια), ο αριθμός των κρουσμάτων θα ήταν μειωμένος κατά 95%.

Τόσο ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας όσο και το CDC ήθελαν να βοηθήσουν την Κίνα, όμως δεν είχαν ποτέ το πράσινο φως, κατά πάσα πιθανότητα για να μη φανεί πως οι Κινέζοι χρειάζονται εξωτερική βοήθεια ή για να μην διαρρεύσουν πτυχές της πανδημίας που δεν συμφέρουν το κινεζικό κράτος (και το κόμμα).

Από αυτά, λοιπόν, συμπεραίνουμε πως ο ιός είναι 100% κινέζικος.

Όχι απλά ξεκίνησε από την Κίνα και φαίνεται να συνδέεται άμεσα με τις διατροφικές συνήθειες μερίδας του πληθυσμού της, αλλά έγιναν και εγκληματικά λάθη ως προς το χειρισμό της κατάστασης. Αναμενόμενο και καθόλου σοκαριστικό για ένα τέτοιο καθεστώς, πραγματικό όμως.

Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που τεκμηριώνει το μίσος και τις εγκληματικές ενέργειες σε βάρος Ασιατών και ακόμη και να υπήρχε: 1) Θα ήταν ηλίθιο να το αποδίδαμε στις δηλώσεις του Τραμπ και στην καζούρα που κάνουμε στα social media και 2) Αυτή τη στιγμή ο υποτιθέμενος ρατσισμός είναι το τελευταίο που μας ενδιαφέρει. Όχι σαν Έλληνες, αλλά σαν ανθρωπότητα.

Δεν είμαι αρμόδιος για να εκφράσω άποψη σχετικά με το αν και κατά πόσο η Κίνα θα πρέπει να αποζημιώσει ολόκληρη την υφήλιο μετά απ’ αυτό, πάντως η συμπεριφορά τους, τόσο στο κομμάτι των κανόνων υγιεινής όσο και στο πώς η κυβέρνηση διαχειρίστηκε την κατάσταση, είναι τουλάχιστον προβληματική.

Και κάτι τελευταίο. Ο συγκεκριμένος ιός δεν μπορεί να είναι προϊόν βιολογικού πολέμου. Αν θες να κάνεις κακό σε έναν υποτιθέμενο εχθρό, δεν του μειώνεις μακροπρόθεσμα τις κρατικές δαπάνες για το ασφαλιστικό.

ΠΗΓΕΣ:

Research finds huge impact of interventions on spread of Covid-19

China may have prevented 95% of virus cases if it enacted measures after silenced whistleblower’s warning.

C.D.C. and W.H.O. Offers to Help China Have Been Ignored for Weeks

The post Γιατί ο κορωνοϊός είναι κινεζικός appeared first on Conserva.