Η Εκκλησία δεν νομοθετεί, όταν όμως μέλη της Εκκλησίας νομοθετούν νόμους αντίθετους προς την Ευαγγελική διδασκαλία και την Ιερά Παράδοση οφείλει να επιβάλλει τους κανόνες της όπως προβλέπεται.

Θα πρέπει δηλαδή να επιβληθεί η ποινή του αφορισμού, η παντελής αποκοπή του αμετανόητου από την εκκλησιαστική κοινωνία και η άχρι καιρού απώλεια της ιδιότητας του Ορθόδοξου Χριστιανού έως να μετανοήσει.

Με πιο απλά λόγια ο μεγάλος αφορισμός ή ανάθεμα λογίζεται ως “η επισφράγιση της εκούσιας εξόδου ενός μέλους από τη στρατευόμενη Εκκλησία και ισούται με πνευματικό θάνατο, διότι αυτός που εξέρχεται από την Εκ­κλησία δεν συμμετέχει στην αγιάζουσα θεία χάρη και νεκρώνεται πνευματικώς”, όπως ορθότατα σημειώνει ο άξιος ιερέας π. Γεννάδιος Μανώλης .Τουτέστιν να μην περνούν την πόρτα της Εκκλησίας μήτε για κερί και κυρίως για μάζεμα ψήφων.

• 
  Ανάθεμα
• 
  Η εξομολόγηση του λήσταρχου Νταβέλη
• 
  Εγώ, ο πριν πολέμιος

Επιπλέον η οποία επιδοματική πολιτική υπέρ της οικογενείας είναι προπέτασμα καπνού και προεκλογική τρίπλα εν όψει ευρωεκλογών και δεν είναι ικανή να ισοφαρίσει την νομιμοποίηση της ανομίας στην συνείδηση του λαού μας, πολύ περισσότερο να την εξαγοράσει, μιας και η οποία στήριξη στην ελληνική οικογένεια θα έπρεπε να ‘χει λάβει χώρα δεκαετίες τώρα με στρατηγικό σχέδιο και βάθος χρόνου κι όχι με φιλοδωρήματα και χαρτζιλίκια.

“Μακάριος ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καὶ ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καὶ ἐπὶ καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν.”
Ψαλμ.1,1

The post Ανάθεμα appeared first on Conserva.

Ο παπα-Νικόλας Πλανάς στην εποχή του λειτουργούσε σε δυο-τρία εκκλησάκια. Ο προφήτης Ελισσαίος στην πλαγιά του Λυκαβηττού, του ήταν πολύ αγαπητό. Φαίνεται πως η τελευταία εκκλησία που έκλεινε την πόρτα, για να μείνουν μόνοι οι Άγιοι στα εικονοστάσιά τους, ήταν του προφήτη Ελισσαίου.

Ο παπα- Νικόλας συντρόφευε τους Αγίους με τις προσευχές του, μέχρι να πέσει η βαθειά νύχτα. Έτσι, ένα απόβραδο, αφού άναψε την κανδήλα της παρακαταθήκης κι ενώ ακόμη δεν είχε δρασκελίσει την βορεινή πόρτα του ιερού βήματος, βλέπει να ανοίγη η μικρή πόρτα της εκκλησιάς, να κλείνη βεβιασμένα και ο αρχιληστής Νταβέλης, αρματωμένος σαν αστακούδι, να αμπαρώνη την πόρτα με σύρτες και με μάνταλα.

Ο παπάς μαρμάρωσε. Κοντανάσαινε. Και ο νους του ήρθε σε μεγάλη αμηχανία. Οι λογισμοί του είπαν: «Θα νομίζη ο καημένος πως οι άνθρωποι που με πλησιάζουν, μου αφήνουν χρήματα και ήρθε να με ληστέψη». «Κύριε, το τέλος μου εγγίζει: μη επιτρέψης να θορυβηθή η ψυχή μου».

Ο ληστής ξαρματώθηκε. Άφησε την πανοπλία του στα στασίδια και με βαριά βήματα προχώρησε στον ξαφνιασμένο παπά.

– Παπά- Νικόλα, ήρθα να εξομολογηθώ, να ξεκριματιστώ. Φόρεσε το πετραχήλι.

Γονάτισε στο πετραχήλι ο κατάδικος και είπε κάθε αναισχυντία της νύχτας και της μέρας: τους θανάτους, τις ληστείες και τις βιαιότητες. Ο Όσιος άκουγε τον ληστή, χωρίς να αποδοκιμάζη την πώρωση της ψυχής του. Μόνον του είπε:

– Όλα αυτά θα σου τα συγχωρέση ο Θεός. Αν όμως η πολιτεία σε συλλάβη, με τους δικούς της νόμους δεν ξεύρω τι θα κάνη. Και του διάβασε συγχωρητική ευχή.

Ο ληστής ασπάστηκε το πετραχήλι και την δεξιά του, τις άγιες εικόνες, φόρεσε τα άρματά του κι έφυγε μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Ο Όσιος ξημέρωσε στην εικόνα του Χριστού, ζητώντας την άφεση και την συγχώρηση του ληστού Νταβέλη.

Από το βιβλίο:
«Μορφές που γνώρισα να ασκούνται
στο σκάμμα της Εκκλησίας».
Α’ έκδοση Σεπτέμβριος 2010
Ιερά Μονή Δοχειαρίου, Άγιον Όρος

Από τον εκλεκτό αδελφό: Κωνσταντίνο Σύμπουρα

The post Η εξομολόγηση του λήσταρχου Νταβέλη appeared first on Conserva.

Όταν στις 26 Ιουλίου 1867 ο έκπτωτος βασιλιάς Όθων πέθαινε στην Βαμβέργη, ο ποιητής Αχιλλέας Παράσχος, μαχητής του αντιμοναρχικού κινήματος, έγραψε το περίφημο «Ελεγείον εις τον πρώην βασιλέα της Ελλάδος Όθωνα Α’», ως τιμητικό αποχαιρετισμό σε έναν άνθρωπο που, με όλα του τα σφάλματα και ελαττώματα, αγάπησε την Ελλάδα.

Ένα ελεγείο-προμήνυμα και για την επόμενη δυναστεία αλλά και ανατομία εκείνων των πολιτικών που στην νεότερη Ελλάδα οχυρώνονταν πίσω από την αίγλη ενός συμβόλου για να ανέλθουν στην εξουσία ή να στερεώσουν τα προνόμια μιας ολιγαρχίας όταν αυτά κινδύνευαν και που όταν δεν θα τον χρειάζονταν πλέον, θα του… έδειχναν την πόρτα της εξόδου: το 1974, όταν οι ολέθριοι σύμβουλοι του 1915 και του 1965 (σύμβουλοι δύο Κωνσταντίνων που πέθαναν την ίδια μέρα με εκατό χρόνια διαφορά) δεν είχαν ανάγκη μύθων πια…

Ιδού όμως το ποίημα του Παράσχου:

«Αν πάντες εσιώπησαν οι άνανδροί σου φίλοι,
Ους από σκότος έφερες βαθύ εις την ημέραν·
Εαν δέν ήνοιξε κανείς και διά σε τα χείλη,
Κ’ εις λήθην σ’ εγκατέλειψαν θανάτου βαρυτέραν,
Εγώ, ο πριν πολέμιος, εν δάκρυον θα χύσω.
Δεν λησμονώ, καθώς αυτοί, πως βασιλεύς μου ήσο!

Οι δυστυχείς!… Εξέπνευσεν ο άλλοτε θεός των,
Ο βασιλεύς, ο φίλος των, εξόριστος και μόνος,
Και δεν υγράνθη -Ύψιστε Θεέ!- ο οφθαλμός των,
Κ’ εις δεν ηκούσθη δι’ αυτόν ευγνωμοσύνης στόνος!
“Ο βασιλεύς απέθανεν, ο βασιλεύς πλην ζήτω!”
Ιδού ο επιτάφιος των φίλων του τίς ήτο…

Συγγνώμην, φίλοι μου νεκροί της Κύθνου, της Ναυπλίας,
Εάν εγώ υπέρ αυτού πικράν ωδήν τονίσω·
Ηξεύρω ποίας είχατε αγγελικάς καρδίας…
Σεις, άκλαυστον δεν θέλετε τον Όθωνα ν’ αφήσω!
Α, όχι, όχι· δι’ αυτόν τας χείρας σας κινείτε,
Και τας πληγάς σας κρύπτοντες, να ψάλω με καλείτε…

Ω, ναι· μακράν από εμέ η έχθρα και τα μίση·
Τον τάφον δεν υπερπηδά παθών γηίνων κύμα.
Ο ψάλτης θρόνους δύναται Καισάρων να κτυπήση
Πλην ευλαβείται τους νεκρούς, πλην συμπονεί το μνήμα.
Φευ, είναι τόσον ιερόν το άφωνον μνημείον,
Και έτι ιερώτερον το πίπτον μεγαλείον!

Α όχι· δεν παλινωδώ, είμ’ άνθρωπος και κλαίω!
Όλους τους κλαίω, και αυτούς τους βασιλείς ακόμα…
Με παν ό,τι υπέφερε την μοίραν μου συνδέω,
Και είναι όμμα προσφιλές το δακρυσμένον όμμα!
Μισώ, μισώ τα στέμματα τα γαύρως υψωμένα,
Αλλ’ αγαπώ πλειότερον πολύ τα συντετριμμένα…

Αν κατ’ Εκείνου άλλοτε παράφορος αφέθην, Φερόμενος υπό πνοήν ορμητικών λαιλάπων·
Αν τον ετόξευσα κ’ εγώ εις των παθών την μέθην,
Τον ηγεμόνα πολεμών, τον Όθωνα ηγάπων!
Και όταν, όταν έδωκε της ειμαρμένης δίκην,
Εστέφθην με κυπάρισσον ευθύς μετά την νίκην.

Ο ατυχής!… Κακός αυτός ποτέ, ποτέ δεν ήτο·
Ήτο παράδοξος ψυχή, αλλ’ εκλεκτή καρδία.
Επλάσθη διά το καλόν κ’ εις άλλα εκινείτο·
Τον έρριψεν η πεισμονή, αλλ’ όχ’ η δυστροπία.
Δεν μας εμίσει, και την γην του ύψους του επόνει.
Κατηραμέν’ οι φίλοι του κ’ η πεισμονή του μόνη!

Ημείς δεν τον ερρίψαμεν του θρόνου του εκείνον·
Τον έρριψε των φίλων του το ψεύδος κ’ ή κακία.
Εκείνα εφαρμάκωσαν το πριν ευώδες κρίνον,
Και μαραμένον, λαίλαπος το έσυρε μανία…
Η μνήμη επονείδιστος των φίλων του να μείνη !
Δέν τον ερρίψαμεν ημείς, τον έρριψαν εκείνοι.

Ημείς τον ηγαπήσαμεν, τον είχομεν κυκλώσει
Ως τέκνα του, ως εθνικής υπάρξεως αστέρα!
Φευ! εις τους όφεις διατί ακρόασιν να δώση;
Δεν ήθελε να τον καλούν οι Έλληνες πατέρα;
Ω, πώς μας παρεγνώρισεν· ω, πόσον μετεβλήθη!
Και όμως έφερε πατρός καρδίαν εις τα στήθη.

Πολλάκις, ο απόμαχος λιμώττων του αγώνος,
Επέτα εις τ’ ανάκτορα, τους υπουργούς αφίνων,
Κ’ εκ του καλού ημείβετο εκείνου Ηγεμόνος.
Εις την αυλήν του έβλεπες τους πρώτους των Ελλήνων,
Τον Γρίβαν και τον Νοταράν, Μιαούλην και Γενναίον,
Καί όχι, όχι συρφετόν αγνώριστον, τυχαίον!

Εκείνος την Ελλάδα μας επρόφθασεν ωραίαν
Μόλις εξήλθε του λαμπρού επταετούς αγώνος·
Φορούσαν των Θερμοπυλών την περικεφαλαίαν,
Και λόγχην εις τας χείρας της κρατούσαν Αμαζόνος!
Την είδεν όλην λάμπουσαν και χειροκροτουμένην,
Και με αγκάλην εις αυτήν ερρίφθη ανοιγμένην…

Ω Χρόνε, μοχθηρέ θεέ! το παν μεταμορφώνεις·
Ουδέν λυπείσαι, και ουδέν σε είπε ποτέ “στάσου!”
Βαίνεις, και όλα γίνονται προ των ποδών σου κόνις.
Ποτέ δεν εφοβήθην τι παρά το βάδισμά σου !
Εμπρός, αείποτε εμπρός· αμείλικτος κινείσαι,
Και προχωρείς… Ώ, βάδιζε κ’ επάρατος να ήσαι!

Ειπέ, ειπέ τί έγεινε, τί έγεινεν, ώ γέρον,
Εκείνος, ον μας έφερες ωραίον νεανίαν,
Αγνόν και αναμάρτητον, και ον ησπάσθη χαίρον
Το Έθνος; … Φευ, τον έπεμψες μακράν εις εξορίαν,
Αμαρτωλόν, μεσήλικα, με δάκρυ μετανοίας,
Εκπνέοντα πάσαν στιγμήν υπό της νοσταλγίας!

Τί άρα, τί εσκέπτετο εξόριστος; Οποίας
Κολάσεις θα υπέφερε σιγών;… Θα ενθυμείτο
Την ώραν, καθ’ ην έφηβος ίππευε προ της Ναυπλίας
Από εν έθνος ευγενές θερμώς επευφημείτο·
Την τότε μέθην, τας λαμπράς ελπίδας, και ακόμα
Πώς επανείδεν ύστερον το πάτριόν του δώμα!…

— Ευλογημένη η μνήμη σου, αμέριμνος κοιμήσου !
Σε αμνηστεύει, ω νεκρέ, το έθνος των Ελλήνων.
Δεν έπταισ’ η καρδία σου, αν έσφαλ’ η ζωή σου·
Υπήρξες μόνον ατυχής κ’ εις εποχάς κινδύνων.
Ειρήν’ εις του μνημείου σου, Μονάρχα, την σκοτίαν
Καρδίαν είχες Έλληνος, αν όχι και πορείαν…

Ναι, ήτον Έλλην βασιλεύς κ’ ιππότου είχεν αίμα.
Τον ενθυμείσθε, Έλληνες, τον ενθυμείσθε έτι,
Με του αγώνος την στολήν και με το σώφρον βλέμμα;
Οίμοι· τί κάμνουν οι καιροί, τί φέρουσι τα έτη!
Τον ενθυμείσθε με λευκήν χωρούντα φουστανέλλαν
Ομού με τον Νικηταράν, ομού με τον Τζαβέλλαν;

Με είπον ότι με αυτήν ετέθ’ υπό το μνήμα·
Την ήθελε και σάβανον την παλαιάν του φίλην…
Ότι υπήρξεν η Ε λ λ ά ς το ύστατόν του ρήμα,
Και ότ’ υψώθ’ εις τ’ ουρανού την χρυσωμένην πύλην
Το όνομά της ευλογών και στρέφων προς εκείνην
Με θολωμένον οφθαλμόν, μ’ ανέκφραστον οδύνην!

Κοιμού, ψυχή περίλυπος! Κ’ εις το ψυχρόν σου δώμα
Συγχώρει, ως σε συγχωρεί, το έθνος των Ελλήνων.
Ω, είναι πλέον ελαφρόν του στέμματος, το χώμα,
Και υπ’ αυτό την κεφαλήν την κουρασμένην κλίνον…
Κοιμού, Μονάρχα δυστυχή· Μονάρχα μου, κοιμήσου·
Είχε καιρόν να κοιμηθή η άγρυπνος ψυχή σου!

Ω! άνθη, άνθη εύοσμα του Υμηττού του δότε,
Του όρους του τού προσφιλούς, την μνήμην του να κάνω’
Ολίγον χώμα δότε με της γης μας, πατριώται,
Να ρίψω εις το σκυθρωπόν μνημείον του επάνω!
Το χώμα της πατρίδος του ως ξένον τον βαρύνει,
Και χώμα θέλει αττικόν η ζοφερά του κλίνη.—

Ναι! φέρετε το λείψανον το παραπονεμένον
Εις την ωραίαν Αττικήν, δι’ ην επόνει τόσον·
Μνημείον σκάψετ’ ευσεβές εις χώρον ανθισμένον,
Του κυανού μας ουρανού να δέχεται την δρόσον!
Τρεις πήχεις δότε κ’ εις αυτόν εις τα βασίλειά του,
Να μη πλανάτ’ εξόριστος ακόμη κ’ η σκιά του…

Υψώσατέ τον εκ λευκού μαρμάρου μαυσωλείον,
Εν μέσω του Νικηταρά, του Γρίβα, του Γκρηζιώτη·
Πλησίον του Πετρόμπεη, του Βότσαρη πλησίον,
Ο βασιλεύς με τον νεκρόν στρατόν του να υπνώττη.
Και θέσατέ τον μεταξύ των πρώτων του αγώνος·
Αυτός ας μη του αρπαγή τουλάχιστον ο θρόνος!»

-Του φίλου Κωνσταντίνου Χατζηαντωνίου

The post Εγώ, ο πριν πολέμιος appeared first on Conserva.

Τελικά στον Άρη Σερβετάλη χρωστάμε πολλά περισσότερα απ’ ότι φανταζόμασταν στο πεδίο του πολιτισμού και της τέχνης. Αυτή είναι η πρώτη μου γεύση και η συνειρμική μου σκέψη για το αρχικό επεισόδιο της καθ’ όλα συγκλονιστικής σειράς με θέμα τον Άγιο Παΐσιο.

Κι ας ξεκινήσουμε απ’ τα βασικά τεχνικά στοιχεία. Εξαιρετική εικόνα και φωτισμός μοναδικός που σε υποβάλει, πλάνα που δημιουργούν την αίσθηση του όντως μεταφυσικού τοπίου της Καππαδοκίας. Καταπληκτική σκηνοθετική ματιά σε επίπεδα κινηματογραφικά με άριστη ενδυματολογική φροντίδα εκ μέρους της παραγωγής.

Σε όλη την διάρκεια της σειράς έχει κανείς την γλυκόπικρη γεύση που αισθάνθηκε βλέποντας την πολίτικη κουζίνα και σ αυτό αναμφισβήτητα συνέβαλλε και η εκπληκτική και άκρως διακριτική μουσική επένδυση.

Σπουδαίο ως στιγμής κάστινγκ ηθοποιών με κεντρική μορφή που αγγίζει βιβλικά όρια χωρίς να γίνεται γραφική η μορφή του Αγ.Αρσενίου απ’ τον εμβληματικό Νικήτα Τσακίρογλου που μας είχε εντυπωσιάσει με την στιβαρή ερμηνεία του στον Άνθρωπο του Θεού ως Πατριάρχης Αλεξανδρείας.

Οι διάλογοι αποπνέουν μια θεατρική παιδεία και υπογραμμίζουν έναν Ελληνισμό που συνειδητά ζει κι αναπνέει μέσα στο φώς της Ορθόδοξης Παράδοσης ακλόνητα. Μιάς άλλης Ελλάδας σαν κι αυτή που ζει κανείς διαβάζοντας Φώτη Κόντογλου και αναπνέοντας Παπαδιαμάντη και Μωραϊτίδη, χωρίς ευτυχώς να πέφτει στο αμάρτημα του διδακτισμού.

Ο καθ’ όλα συμπαθής Δημήτρης Ήμελλος διανθίζει το κάστινγκ με την ελληνοπρεπή παρουσία του και με την σπουδαία θεατρική του ερμηνεία. Ο Στάνκογλου συγκλονίζει με την ερμηνεία του και η σκηνή με τα πρόβατα δεν μπορεί να αφήσει καμιά καρδιά ασυγκίνητη και τα μάτια στεγνά.

Η εικόνα τέλος του ξεριζωμού ενός λαού με τις Ιερές Εικόνες του ανά χείρας που κάνει την ηρωική έξοδο έχοντας ως Μωυσή του τον Άγιο του σε ταράζει και σου δημιουργεί ανάμεικτα συναισθήματα.

• 
  Ανάθεμα
• 
  Η εξομολόγηση του λήσταρχου Νταβέλη
• 
  Εγώ, ο πριν πολέμιος

Για μένα αδέλφια μετά το σοκ της χριστιανικής μου ψυχής ακολούθησε σύντομα μια σκέψη όχι και τόσο χριστιανική: πως τα πουλάκια που περιέγραφε στο παραμύθι η γιαγιά θα ξαναγυρίσουν με ερπύστριες κι η γη θα τρέμει.

Συγχωρέστε με.

~Σας ασπάζομαι Φαίδων~

The post Πόσα σου χρωστάμε, Άρη Σερβετάλη; appeared first on Conserva.

Ο μόνος εθνικιστής Πρόεδρος της Μεταπολίτευσης έφυγε για την Άνω Ελλάδα.

“Καί ἐστερεώθη ἡ ἀρχή τῶν ἐθνικοτήτων ἐπί ἀκλονήτου, διότι πρόκειται περί φυσικοῦ, ἐκ τῆς φύσεως δεδομένου, κρηπιδώματος. Ἡ ἔννοια τοῦ ἔθνους συλλαμβάνει ἁπτήν πραγματικότητα, τήν φυσικήν πραγματικότητα τῆς κοινῆς καταγωγῆς.”

Χρήστος Σαρτζετάκης.

~Αιωνία η μνήμη~

The post Ο Χρήστος Σαρτζετάκης έφυγε για την Άνω Ελλάδα appeared first on Conserva.

Μελαγχολική η Πρωτοχρονιά γεμάτη συχνά απολογισμούς που δεν μπορεί κανείς να αποφύγει όσο κι αν το παλεύει. Φαντάσματα άλλων καιρών ξυπνούν τέτοιες ώρες και μας κοιτάζουν κατάματα. Εμνήσθην ημερών αρχαίων…

Φέτος όμως προτείνω να μην αναλωθούμε σε άκαρπες ενδοσκοπήσεις και αυτοεγκλωβισμούς στο χθές.
Ας αποκτήσουμε “εσχατολογικό κριτήριο”. Αυτό σημαίνει να δούμε το χρόνο ως ΕΥΚΑΙΡΙΑ σωτηρίας. Και τώρα και πάντα.

Της προσωπικής μας σωτηρίας δηλαδή της ακεραιότητας μας ως πρόσωπα, της απαρχής της δικής μας προσφοράς σε μίαν εποχή όπου χέρια και ψυχές απλώνονται γύρω μας ικετευτικά και κάποτε σιωπηρά και μια ολόκληρη πατρίδα ψάχνει τα γνήσια τέκνα της. Τελικά της συλλογικής μας λύτρωσης που είναι συνάμα και το ανεξίτηλο ίχνος που θα αφήσουμε στην ιστορία.

Είναι ώρα για αγώνα, για μάχη όχι για μελαγχολίες. Ώρα και δόσιμο και προσφορά λόγω κι έργω, όχι για αμπελοφιλοσοφίες κυνικές κι αποδόσεις ευθυνών. Ώρα για συνέπεια λόγων και βίου.

Όσο ακόμη υπάρχει καιρός.

Ας είναι για μας παράδειγμα φωτεινό ζωής και πράξης, το κατεξοχήν πρόσωπο της προσφοράς, ο Άγιος Βασίλειος των παιδικών μας χρόνων. Όχι ο εύσωμος Σάντα Κλάους των βιτρινών, αλλά ο ασκητικός και κοινωνικός εργάτης-Επίσκοπος, ο Μέγας Διδάσκαλος της Εκκλησίας, ο σκαπανέας των ελληνικών θησαυρών του λόγου, ο άνθρωπος του Θεού. Αυτός που “υπάρχει” και πρεσβεύει υπέρ των αγωνιζόμενων Χριστιανών.

Τα δώρα του η αγάπη του Χριστού, η αλήθεια του Ευαγγελίου, η δικαιοσύνη των Αγίων, η ελπίδα μιας αληθινής ζωής πέρα από τη φθορά και το θάνατο, η ζωντανή παιδεία του δικού μας Ελληνορθόδοξου τρόπου.

Άλλη μία χρονιά ήρθε κι ας σκεφτούμε πως ο χρόνος δεν είναι φυλακή ψυχών και σωμάτων, αλλά δώρο, ίσως το πολυτιμότερο όλων.

“Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος….”

Καλή χρονιά ψυχάρες μου.

~Σας ασπάζομαι Φαίδων~

The post Καλή χρονιά ψυχάρες μου appeared first on Conserva.

Κι ας αρχίσουμε απ’ τα βασικά που είναι και τα θεμελιώδη για μια ταινία που φιλοδοξεί να είναι όχι απλά ένας κινηματογραφικός βίος Αγίου ή ένα συναξάρι αλλά μια μαρτυρία Ορθό-δοξης βιωτής κάτι που το πετυχαίνει πλήρως αναμφισβήτητα.

Σενάριο δεμένο χωρίς να “κάνει κοιλιά”και να προκαλεί την κλασική αμηχανία στους θεατές σχετικά γρήγορο αλλά όχι ξεπέτα δίνει τον βίο του Αγίου χωρίς φλυαρίες και διδακτισμούς χωρίς κενά και χάσματα μάλλον με έναν ρεαλισμό που καθηλώνει.

Πέτυχε απόλυτα τον σκοπό της η σκηνοθέτις Πόποβιτς και δημιούργησε μία υπέροχη ταινία και όχι ντοκιμαντέρ (ένα λάθος που μπορεί εύκολα να γίνει) και σε αυτό είναι ξεκάθαρο ότι βοήθησαν εκτός από το ταλέντο της και όλοι οι συντελεστές της ταινίας.

Είναι λογικό ότι από την στιγμή που η ταινία αφορά τον βίο ενός Αγίου το κυρίαρχο στοιχείο να είναι η Εκκλησία, οι ιερείς και αρχιερείς, το μαύρο ράσο γενικά κυριαρχεί και δίνει ένα μυστηριακό ύφος που σε καθηλώνει, σε ηρεμεί, δεν φοβάται η Πόποβιτς τις σύγχρονες αντιλήψεις που κυριαρχούν και παρουσιάζει χωρίς φιοριτούρες ή ψευτοευσεβισμό έναν ορθόδοξο ιερομόναχο πατέρα να προσεύχεται, να κάνει κομποσχοίνι, να κάνει εδαφιαίες μετάνοιες, να λέει την ευχή, να θυμιατίζει, να τελεί την Θεία Λειτουργία, έναν χριστιανό δηλαδή ο οποίος αγωνίζεται εν Χριστώ να καθαρίσει την ψυχή του από τα πάθη του παρ’ όλες τις δύσκολες καταστάσεις που βιώνει. Πετυχαίνει δηλαδή η Πόποβιτς με μοναδικό τρόπο όχι μόνο να μας παρουσιάσει μία ωραία ταινία αλλά και να μας διδάξει πως πρέπει να ζούμε, πως θα γίνουμε άγιοι. Παρουσιάζει επίσης την διαχρονική σύγκρουση ορθολογιστών και Εκκλησίας, Δύσης και Ανατολής όπως και την διαφθορά και τα πάθη που υπάρχουν μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας από ιερείς και αρχιερείς. Η ταινία έχει ωραία ροή καθ’ όλη την διάρκεια και δεν σε κουράζει σε κανένα σημείο.

Η μουσική είναι μοναδική από τον ταλαντούχο και καταξιωμένο Πράισνερ που μας έχει χαρίσει αντίστοιχες συγκινήσεις σε ταινίες σταθμούς. Οι ενδυμασίες και τα σκηνικά ιστορικά ακριβή σε μεταφέρουν στην εποχή του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα.

Η φωτογραφία και τα χρώματα αγγίζουν το τέλειο και αποδίδουν στο μέγιστο την ομορφιά της ελληνικής υπαίθρου, ο ήλιος, η θάλασσα, τα βουνά, τα στάχυα, το χώμα, τα λουλούδια, τα κτίρια, οι ναοί, όλη αυτή η ομορφιά σε ταξιδεύει και σου φέρνει στην μνήμη τις παιδικές εικόνες από την ζωή στο χωριό.

Το καστ των ηθοποιών, Καραμπέτη, Λούλης, Στάνκογλου, Τσακίρογλου, Σκιαδαρέσης, Πετρώφ, Ρουρκ κλπ. προσεκτικά επιλεγμένο αποδίδει στα μέγιστα τους ρόλους με υπέροχες ερμηνείες. Εάν η ταινία ήταν στα ελληνικά θα ήταν ακόμη περισσότερο μέσα στο πνεύμα της εποχής και πιο δραματική.

• 
  Ανάθεμα
• 
  Η εξομολόγηση του λήσταρχου Νταβέλη
• 
  Εγώ, ο πριν πολέμιος

Άφησα για το τέλος την συγκλονιστική ερμηνεία του Άρη Σερβετάλη, είναι καθηλωτικός, συγκλονιστικός, μοναδικός, ώριμος, μυστηριακός, συγκινητικός, δραματικός και δείχνει όχι απλά να ερμηνεύει έναν ρόλο που έχει διαβάσει και μελετήσει αλλά ότι έχει ίδια γνώση του Ορθόδοξου τρόπου ζωής. Εάν γνωρίζεις τον βίο του Αγίου Νεκταρίου είναι πραγματικά σα να βλέπεις τον ίδιο τον Άγιο όπως ακριβώς τον έχεις φανταστεί μέσα από τα συναξάρια, εάν δεν γνωρίζεις τον βίο του τότε αυτή η ερμηνεία θα σε ωθήσει να θες να μάθεις περισσότερα γι’ αυτόν τον άνθρωπο του Θεού.

The post Μία κριτική για τον Άνθρωπο του Θεού appeared first on Conserva.

Άνοιγε λοιπόν ένα μαύρο πορτοφολάκι, τσερπένι το λέγε, αυτό που ‘χουν ακόμη οι γιαγιάδες, το κλασικό το μαύρο με τα δύο μεταλλικά κουμπώματα που ανοίγει και κλείνει και μου δίνε πότε ένα εικοσάρικο και πότε ένα πενηντάρικο χάρτινο.

Εμένα μου ‘χε καρφωθεί στο μυαλό πως όλες οι γιαγιάδες έχουν κρυμμένες λίρες σε κιούπια και σεντούκια και της έλεγα με επιμονή: «Γιαγιά δώσ’ μου μια λίρα χρυσή! Εγώ ξέρω πως οι γιαγιάδες έχουν λίρες!»

Η καημένη κάθε φορά μου λέγε και μου ξανάλεγε με παράπονο: «Αχ παιδάκι μου εγώ δεν έχω λίρες είμαι φτωχούλα…» Και πάλι εγώ εκεί να επιμένω και να την ζαλίζω…

• 
  Ανάθεμα
• 
  Η εξομολόγηση του λήσταρχου Νταβέλη
• 
  Εγώ, ο πριν πολέμιος

Κάποια φορά για να με πείσει όταν πια δεν έπαιρνα από λόγια, μου είπε με ένα βλέμμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ, ένα βλέμμα που λες και ήταν βγαλμένο μέσα από εμπειρία αιώνων: «Παναγιωτάκη’μ όσες λίρες έχω, ΤΟΣΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΝΑ ΜΕΊΝΟΥΝ…»

~Καλημέρεc των Τριών Ιεραρχών με ευχέc κι ευλογίεc~

The post To τσερπένι appeared first on Conserva.

Μελαγχολική η Πρωτοχρονιά γεμάτη απολογισμούς που δεν μπορεί κανείς να αποφύγει όσο κι αν το παλεύει. Φέτος όμως προτείνω να μην αναλωθούμε σε άκαρπες ενδοσκοπήσεις κι αυτοεγκλωβισμούς στο χθές.

Ας αποκτήσουμε “εσχατολογικό κριτήριο”. Αυτό σημαίνει να δούμε το χρόνο ως ΕΥΚΑΙΡΙΑ σωτηρίας. Της προσωπικής μας σωτηρίας δηλαδή της ακεραιότητας μας ως πρόσωπα, της απαρχής της δικής μας προσφοράς σε μιαν εποχή όπου χέρια και ψυχές απλώνονται γύρω μας ικετευτικά και κάποτε σιωπηρά και μια ολόκληρη πατρίδα ψάχνει τα γνήσια τέκνα της.
Τελικά της συλλογικής μας λύτρωσης που είναι συνάμα και το ανεξίτηλο ίχνος που θα αφήσουμε στην ιστορία. Είναι ώρα για αγώνα, για μάχη όχι για μελαγχολίες.

Ώρα και δόσιμο και προσφορά λόγω κι έργω, όχι για αμπελοφιλοσοφίες κυνικές κι αποδόσεις ευθυνών. Ώρα για συνέπεια λόγων και βίου.

Ας είναι για μας παράδειγμα φωτεινό ζωής και πράξης, το κατεξοχήν πρόσωπο της προσφοράς, ο Άγιος Βασίλειος των παιδικών μας χρόνων. Όχι ο εύσωμος Σάντα Κλάους των βιτρινών, αλλά ο ασκητικός και κοινωνικός εργάτης-Επίσκοπος ,ο Μέγας Διδάσκαλος της Εκκλησίας, ο σκαπανέας των ελληνικών θησαυρών του λόγου, ο άνθρωπος του Θεού. Αυτός που “υπάρχει” και πρεσβεύει υπέρ των αγωνιζόμενων Χριστιανών.

Τα δώρα του η αγάπη του Χριστού, η αλήθεια του Ευαγγελίου, η δικαιοσύνη των Αγίων, η ελπίδα μιας αληθινής ζωής πέρα από τη φθορά και το θάνατο, η ζωντανή παιδεία του δικού μας Ελληνορθόδοξου τρόπου.

Άλλη μία χρονιά έρχεται κι ας σκεφτούμε πως ο χρόνος δεν είναι φυλακή ψυχών και σωμάτων, αλλά δώρο, ίσως το πολυτιμότερο όλων.

“Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος…”

Καλή χρονιά ψυχάρες μου

~Σας ασπάζομαι
Φαίδων~

The post Έγραφον και δεν αλλάζω ούτε λέξη… appeared first on Conserva.

Ιδού τα ολέθρια αποτελέσματα του κουταλακισμού, έσχατο παρακλάδι της αγαπολογίας και των λοιπών αιρέσεων ων ουκ έστι αριθμός.

Κόπτεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα ο κατά τα άλλα συμπαθής (το λέω ενσυνείδητα) Αρχιεπίσκοπος Αμερικής και για τις δημοκρατικές ευαισθησίες.

Σε μια χώρα διχασμένη παίρνει ξεκάθαρη θέση υπέρ του χάους. Ο Μακαριώτατος (Σεβασμιώτατος αλλά τον αναβαθμίζουμε επίτηδες) που έδινε ως ορισμό του αιρετικού τον καβγατζή που κάνει φασαρία…

Βέβαια όταν τίθεται θέμα “συνοδικότητος”, του αρχαίου δηλαδή πολιτεύματος της Αγίας ημών Εκκλησίας τότε υπερασπίζεται με χέρι υγρό το primus ante paris (πρώτος άνευ ίσων πιο ορθά sine paribus) κι άλλα παπογενή τερατουργήματα για να τεκμηριώσει ένα ανατολικό αλάθητο της κακιάς ώρας αγκαζέ με κάτι κολαούζους λιβανιστές σε πανεπιστήμια της Εσπερίας που τους γνωρίζουμε καλά εμείς οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ.

~Εις τα καθ’ ημάς η δημοκρατικότητα πάει περίπατο.

#Ουαι_ημιν

#Ιακωβος_απ_τα_Λιντλ

The post Τα ολέθρια αποτελέσματα του κουταλακισμού appeared first on Conserva.