…αλλά η woke «πρόοδος», ο υπόκοσμος, και η πολιτική ορθότητα.

Όπως σε κάθε αποτρόπαιο έγκλημα, έτσι και σε αυτό, είμαστε στην αρχή ακόμη. Κι έχουμε να δούμε πάρα πολλά. Και να αναθεωρήσουμε ακόμη περισσότερα.

Η γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς [την ξεχωρίζουμε από την επίσης γλυκιά Μυρτώ της Πάρου λόγω ονόματος] παρασύρθηκε.

Από τη στιγμή που ακούσαμε ότι πλησίαζε τα 19 της χρόνια, αλλά είχε τη χαρά και τον ενθουσιασμό μιας 15χρονης κοπελλίτσας, δεν μπορούμε να της ρίξουμε την ευθύνη για ό,τι τραγικό της συνέβη.

Τα 15χρονα παιδιά (πόσο μάλλον αν είναι και παραχαϊδεμένα από το οικογενειακό περιβάλλον) σκέφτονται λιγότερο με τη λογική και περισσότερο με τις στιγμιαίες ανάγκες τους.

Ναι, είμαστε οι ίδιοι που πιστεύουμε ακράδαντα ότι ένας ενήλικος άνθρωπος πρέπει να έχει κριτική σκέψη και πρέπει να ξέρει ότι κάθε (συνειδητή τουλάχιστον) πράξη έχει και συνέπειες.

Όμως δεν μπορούμε να απαιτήσουμε τέτοια ευθύνη σε τέτοια συνθήκη.

Η γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς φάνηκε πως ήταν ευκολόπιστη. Ζητούσε την αποδοχή του ηλικιωμένου μπαμπά της πριν βγει από το σπίτι. Για τα ρούχα της, για το μακιγιάζ της. Κι εκείνος τη θαύμαζε. Της έλεγε ότι είναι θεά. Και πώς να μην της το λέει, άλλωστε, αφού για τους περισσότερους μπαμπάδες οι κόρες τους είναι θεές…!

Ζητούσε τη γνώμη της μαμάς της για τους φίλους που γνώριζε. Κι όταν η μαμά εξέφραζε τον φόβο, τον σκεπτικισμό και τις αντιρρήσεις της για κάποιον, της έλεγε: “Αμάν, ρε μαμά, κανένας δε σου κάνει!”

Θα έβγαινε, λοιπόν, η γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς με το αγόρι της. Έτσι τουλάχιστον είπε στον πατέρα και τη μητέρα της. Αυτό μαρτυρούν οι τελευταίοι διάλογοι και τα τελευταία μηνύματα μαζί τους.

Αλλά…

Στο δρόμο, είπε στο αγόρι της ότι θα συναντούσε κάποιους άλλους. Όμως, του είπε να έρθει μαζί της. Κι εκείνος, έχοντας στην κοπέλλα του αγάπη και εμπιστοσύνη, δε θέλησε να τη συνοδεύσει αφού ήθελε να πάει για ύπνο, και την άφησε μόνη.

Η γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς, με τη χαρά και τον ενθουσιασμό μιας 15χρονης κοπελλίτσας, προχώρησε ανυποψίαστη προς τον θάνατό της, ενώ φήμες λένε ότι ήθελε να νιώσει κάτι έντονο. Κάτι που αν το μάθαιναν οι γονείς της, θα την μάλωναν άσχημα.

Σ’ αυτό το έντονο που [εν μέσω ενός οργίου φημών] ήθελε να νιώσει, είχε μαζί της άτομα του υποκόσμου. Άτομα που σίγουρα η μαμά της δε θα ήθελε να έχει κοντά της.

Πατριαρχικά άτομα από την Αλβανία [συμπατριώτες της από τη μεριά της μαμάς της], που όμως δεν την είχαν σε καμία υπόληψη επειδή ήταν κορίτσι που ήθελε να γίνει γυναίκα και να ωριμάσει απότομα…

…και trans άτομα που τη ζήλευαν επειδή όσο και να βάφονταν, όσες τρέσσες και να έβαζαν στο κεφάλι τους, δεν θα έφταναν ποτέ την κοριτσίστικη φρεσκάδα της…

Με την 23χρονη trans (διεμφυλική) «σεξεργάτρια» Ολίβια [a.k.a Οδυσσέας Σταθάτος], η γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς είχε γνωριστεί μόλις πριν από ένα μήνα, διαδικτυακά. Όπως γίνονται όλες οι γνωριμίες σε αυτό το μισό του αιώνα.

Άτομο που δεν είχε την αποδοχή του οικογενειακού περιβάλλοντος του, ακριβώς επειδή διάλεγε να εκφραστεί κατά έναν τρόπο που είναι αταίριαστος για τον πιο πολύ κόσμο.

Με την επίκληση στο συναίσθημα, έγινε γρήγορα φίλη με τη γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς. Και ακόμη πιο γρήγορα, η «Ολίβια» βρέθηκε στην Κεφαλλονιά, έχοντας τη συντροφιά και την αποδοχή της. Επειδή η 19χρονη κοπελλίτσα έβλεπε μόνο το καλό στους ανθρώπους. Και είχε ενσυναίσθηση.

Μια λεπτομέρεια: Το άτομο αυτό, η διεμφυλική Ολίβια, είχε πλησιάσει τη γλυκιά κοπέλλα με κάποιο από τα ψεύτικα προφίλ του στις διάφορες πλατφόρμες (αφού προφανώς όποτε ήθελε γινόταν άντρας και όποτε πάλι ήθελε γινόταν γυναίκα) και είχε εκτοξεύσει απειλές για τη ζωή της.

Ο πρώην αρσιβαρίστας από την Αλβανία (που δεν έχει και σε πολύ μεγάλη υπόληψη τις γυναίκες) φουλ πατριαρχικός, προμήθευσε τις γραμμές κοκαΐνης.

Ένας 66χρονος (που μιλούσε στη γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς μέχρι αργά μέσω εφαρμογής) τις πλήρωσε μέσω IRIS. Αφού βέβαια άκουσε μια ιστορία εγκατάλειψης και “ύπνου στα παγκάκια” λόγω τσακωμού με τους γονείς (που στην πραγματικότητα την περίμεναν υπομονετικά να γυρίσει)…

Κι αφού το γλυκό κορίτσι είχε επάνω του μόνο μόλις 8,5 ευρώ.

Της προσέφερε ακόμη και το σπίτι του στην Αθήνα, όσο εκείνος θα βρισκόταν στην Πρέβεζα.

[Τόσο πατριαρχικός ο Έλληνας…!]

– Πώς προκύπτει ότι το γλυκό κορίτσι θα κοιμόταν στα παγκάκια, αφού οι γονείς της την περίμεναν στο σπίτι;

Λίγο αργότερα, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τη γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς, αφού αισθάνθηκε έντονη αδιαθεσία και χρειάστηκε να την κουβαλήσουν μέχρι το πεζοδρόμιο και να την αφήσουν εκεί.

Σα σακί με πατάτες, κουρελιάζοντάς την.

Τις επόμενες μέρες, προς χάριν, βεβαίως, των “προοδευτικών”, οι Αλβανοί θα ελληνοποιηθούν, και οι διεμφυλικές σεξεργάτριες θα γίνουν άντρες.

[Πάντα “πατριαρχικοί Έλληνες”…]

• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style
• 
  Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά

Καλό κατευόδιο στο γλυκό κορίτσι της Κεφαλλονιάς…

Θα λέγαμε-φυσικά- προσοχή στα παιδιά σας, αλλά μάλλον δεν εισακουγόμαστε.

Το έγκλημα πάντα θα υπάρχει, γιατί κάποιοι δεν είναι σε θέση να το πατάξουν. Αφήνουν ελεύθερους τους εγκληματίες να αλωνίζουν.

The post Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία… appeared first on Conserva.

Βρε, καλώς το λαγουδάκι τον Ακύλλα!

Δε σε περιμέναμε!

Από πού μας ξεφύτρωσες;

Κάτι μας λέει πως ξέρουμε τί καπνό φουμάρει το παιδί αυτό.

Είναι από κείνα τα παιδιά της ελληνικής επαρχίας του Βορρά.

Από εκείνα, που οι μητέρες τους ήρθαν στην Ελλάδα με τα άλλα τους (μικρά) παιδιά στην αγκαλιά.

Εκείνα που γεννήθηκαν λίγο πριν το millenium.

Τα μη – προνομιούχα. Εκείνα, που ο πατέρας τους δεν ασχολήθηκε ποτέ μαζί τους ουσιαστικά, γιατί ο ίδιος έπρεπε να φροντίσει την προσωπική του υγεία. [Αυτό, βέβαια, τώρα που το σκεφτόμαστε – εκ των υστέρων- είναι και πολύ καλό. Γιατί κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει έναν τέτοιο πατέρα ότι επέδειξε σκληρή Πατριαρχία στο παιδί του.].

Και επειδή τα παιδιά αυτά υπήρξαν μη- προνομιούχα, είπαν να βάλουν μπροστά τα υπαρξιακά τους. «Ποιός είμαι;», «Πού πάω;», «Μήπως τελικά δε μου ταιριάζει όλο αυτό που βλέπω στον καθρέφτη μου;», «Μήπως πρέπει να αλλάξω για να ξεχωρίσω, να τραβήξω την προσοχή και να μην είμαι ένα με την μάζα;», «Μήπως πρέπει να πείσω τον κόσμο γύρω μου ότι η γη γυρίζει μόνο γύρω από εμένα και τα προβλήματά μου;», και άλλα πολλά.

Ένα τέτοιο παιδί λοιπόν, θα μας εκπροσωπήσει – ως 27χρονος ενήλικος πλέον τον Μάιο στον 70ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, στη Βιέννη της Αυστρίας.

Δε θα ασχολούμασταν ούτε με το διαγωνισμό, ούτε με τον Ακύλλα. Άλλωστε, ξέρουμε ότι ο διαγωνισμός αυτός από διαγωνισμός τραγουδιού που ήταν κάποτε (όταν τον παρακολουθούσαμε φανατικά), έχει εξελιχθεί σε αμιγές, τύπου «Cirque Du Soleil» show. Στο οποίο show δεν έχει πλέον θέση ούτε το τραγούδι, ούτε η μουσική, ούτε η παράδοση κάθε χώρας.

Αν μας ρωτήσετε τί έχει θέση σε αυτόν τον διαγωνισμό έτσι όπως διαμορφώθηκε μέσα στις δεκαετίες, θα σας πούμε ότι εκτός από την πολιτική σκακιέρα που πλέον διώχνει πιόνια κατά το δοκούν αναιρώντας τον μουσικό χαρακτήρα του διαγωνισμού, έχει θέση και το «μη κανονικό». Το παράξενο, το ασύλληπτο από τον κοινό νου. Και πολλές φορές, το απαγορευμένο. Αυτό που προκαλεί τα κρυμμένα πάθη. Τα κοινώς λεγόμενα «βίτσια» δηλαδή.

Αυτό όμως που μας τσίγκλισε και τελικά ασχολούμαστε, είναι ο ίδιος ο Ακύλλας και οι στίχοι στο τραγούδι που διάλεξε για να εκπροσωπήσει μια χώρα.

Δε θα πούμε «τη χώρα που τον γέννησε και τον ανέθρεψε» γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που νιώθουν ότι γεννήθηκαν και ανατράφηκαν τυχαία εδώ, και κάνουν ό,τι μπορούν για να το ξεχάσουν, ή να βλάψουν αυτόν εδώ τον τόπο. Τη χώρα στην οποία βρήκε τα εφόδια να κάνει πραγματικότητα όλα του τα όνειρα. Και τα επαγγελματικά, αλλά και τα πιο προσωπικά. Ή ακόμα και τα πιο… ανομολόγητα. Ίσως και αυτά που η γλυκιά του μανούλα (την οποία αναφέρει και στο τραγούδι, για ευνόητους -και συναισθηματικούς- λόγους) ούτε ξέρει, αλλά ούτε και μπορεί να φανταστεί.

Ο Ακύλλας λοιπόν, παρουσίασε το «Fer’To». Ένα τραγούδι που προφανώς είναι βγαλμένο από τα προσωπικά του βιώματα, αφού ο ίδιος έσπευσε να κάνει γνωστή την «Οδύσσειά» του, και τις πολλές και κοπιαστικές δουλειές που άλλαξε για να φτάσει μέχρι τη σκηνή του Wiener Stadhalle της Βιέννης.

Μέσα από τους στίχους του τραγουδιού, είναι έκδηλη η αγάπη προς τον υλισμό. Αλλά όχι για κοινά πράγματα, που ξέρουν όλοι. Μα για πράγματα που μόνο όσοι αρκούνται στα μεγάλα ή αμύθητα πλούτη επιθυμούν να αποκτήσουν.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η αναφορά σε αυτά που θέλει να του φέρουν. Ανάμεσα σε άλλα, «diamond rings», «χρυσά ρολόγια», «leather παλτό», «γη κι ουρανό», «τον κόσμο όλο» και λοιπά.

Πρέπει όμως να χειροκροτήσουμε το πώς απέφυγε έντεχνα τον χαρακτηρισμό «μοναχοφάης», καθώς αποτύπωσε μια επιθυμία να γράψει «checks σε όλους» ή να καλύψει τις υλικές ανάγκες της αγαπημένης του μαμάς.

Όμως, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε:

Τί στ’ αλήθεια θα πει «Fer’To»; Πόσοι είναι αυτοί που κέρδισαν κάτι χωρίς μόχθο και χωρίς κούραση;

Πόσοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι ο κόσμος τους ανήκει χωρίς να προσπαθήσουν; Οι περισσότεροι δεν είναι αυτοί που πάλεψαν απίστευτα πολύ για να πετύχουν; Κι αν πέτυχαν πολύ ή λίγο, κάτι μικρό ή κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. Είναι ο Ακύλλας ο μοναδικός που πάλεψε και που πρέπει να του αναγνωριστεί;

Επίσης, είναι ο μόνος που μεγάλωσε με άρρωστο πατέρα; Γιατί αυτή η mega επίκληση στο συναίσθημα;

Υπάρχει κάποιος που έζησε και ζει μια βελούδινη ζωή; Όλοι δεν έχουμε κάποιούς δαίμονες να παλέψουμε;

Όλοι οι συνειδητοποιημένοι γονείς δεν παλεύουν για να προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους, έτσι ώστε να τα δουν ευτυχισμένα; [Υπάρχουν βέβαια και γονείς που τα παιδιά τους τα θεωρούν προέκταση του εαυτού τους, και που αν παρεκκλίνουν έστω και λίγο από το περιχαρακωμένο πλαίσιο που οι ίδιοι έχουν σχεδιάσει γι’ αυτά, θυμώνουν πολύ, αλλά αυτοί είναι μειοψηφία και δεν είναι επί του θέματος.].

Στη ζωή, τα ακριβά πράγματα μπορεί να σου χαλάσουν. Ή να τα χάσεις. Αυτά όμως που έχουν πραγματική σημασία, δεν έχουν τιμή. Είναι δωρεάν.

Είναι η αγάπη στο συνάνθρωπο που σε σήκωσε όταν έπεσες, το ήθος, η φιλία, η αφοσίωση, η εντιμότητα.

Και -για τους δυνατούς- δεν υπάρχει «Fer’Το.».

Υπάρχει «έρχομαι να το πάρω». Να παλέψω γι’ αυτό γιατί είμαι δυνατός, κι αν μου αξίζει, να το πάρω.

Εν κατακλείδι, ο Ακύλλας αντιπροσωπεύει αυτό που είναι η Eurovision στις μέρες μας. Το τραγούδι που έγραψε μαζί με τους συνεργάτες του, θα ενθουσιάσει περισσότερο από όλους την αρένα.

• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style
• 
  Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά

Αν πάρει την πρώτη θέση, θα είναι δικό του επίτευγμα και δικαιούται να το χαρεί. Η Μαρίνα Σάττι του άνοιξε το δρόμο.

Η Κλαυδία, πέρυσι, ήταν μια ευχάριστη παρένθεση για εμάς. Τους παλιούς.

Άιντε, βρε λαγουδάκι, «Fer’To» να σε χαρούν…

Και πάρ’το .

Για τον κόπο που έκανες.

The post Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style appeared first on Conserva.

Έμμα.

Όχι «η Έμμα». Απλώς Έμμα, σαν να τη ξέρουμε χρόνια.

Ήταν το κορίτσι που όταν γελούσε, έγερνε λίγο το κεφάλι αριστερά και έβγαζε έναν μικρό ήχο σαν γατάκι.

Η μάνα της το έλεγε: «Το γέλιο σου. Είναι η καλύτερή μου «καλημέρα».»

Είχε ακόμα το παιδικό της παράπονο όταν κάτι δεν της άρεσε: «Μα γιατίιι;». Με τα φωνήεντα να τραβάνε σαν τσιχλόφουσκα.

Της άρεσε να βάζει στα μαλλιά της εκείνο το κλάμερ με τη μικρή πεταλούδα που είχε αγοράσει στα 15 της στα Χανιά και δεν το αποχωριζόταν ποτέ.

Την έβλεπες να έρχεται από μακριά και καταλάβαινες: «Ήρθε η Έμμα μας».

Στη Θεσσαλονίκη νοίκιαζε ένα μικρό δωμάτιο κοντά στη Ροτόντα.

Είχε γεμίσει το παράθυρο γλαστράκια με δυόσμο και βασιλικό.

«Για να μυρίζει Κρήτη», έλεγε.

Κάθε Κυριακή μιλούσε με τη γιαγιά στο τηλέφωνο και της έλεγε τα ίδια:

«Γιαγιά, σου κρατάω τον καλύτερο μπακαλιάρο για όταν κατέβω».

Η γιαγιά ακόμα τον περιμένει.

Την τελευταία φορά που μίλησε με τη μάνα της ήταν Τετάρτη βράδυ.

«Μαμά, βαριέμαι τις εξετάσεις, αλλά μετά θα ’ρθω να φάμε πατάτες στο λιμάνι, εντάξει; Μόνο εσύ κι εγώ».

Η μάνα γέλασε. «Εντάξει, μωρό μου».

Την Παρασκευή το βράδυ, η Έμμα περπατούσε χαρούμενη γιατί είχε πάρει καλό βαθμό σε ένα δύσκολο μάθημα.

Στεκόταν στη διάβαση, περίμενε το πράσινο φανάρι.

Το αυτοκίνητο δεν περίμενε τίποτα.

Όταν η μάνα της έμαθε τι έγινε, το μόνο που μπόρεσε να πει ήταν:

«Μα… είπαμε πατάτες στο λιμάνι…»

Στο νοσοκομείο, την ώρα που οι γιατροί τους εξηγούσαν ότι δεν υπάρχει ελπίδα, ο πατέρας της κρατούσε το χέρι της Έμμας.

Ήταν ακόμα ζεστό.

«Κρυώνει, βάλτε της μια κουβερτούλα», είπε.

Κανείς δεν του απάντησε.

Κι όμως, μέσα σε εκείνη τη νύχτα που ο κόσμος τους γκρεμίστηκε, η μάνα της σήκωσε το κεφάλι και είπε:

«Αφήστε τα όργανά της να ζήσουν. Δεν θέλω κανένα παιδί να φύγει όπως το δικό μου».

Έτσι η Έμμα «έφυγε», αλλά δεν έφυγε.

Κάποιο παιδάκι σήμερα τρέχει στην παιδική χαρά και δεν ξέρει ότι τα πόδια του τρέχουν με τη δύναμη της Έμμας.

Κάποια μάνα κλαίει από χαρά γιατί ο γιος της είδε επιτέλους το πρόσωπό της. Με τα μάτια της Έμμας.

Στο σπίτι στα Χανιά, ο μπαμπάς της ακόμα βάζει δύο πιάτα στο τραπέζι μερικές φορές.

Και μετά θυμάται και τα μαζεύει σιωπηλά.

Η μαμά της κρατάει το κλάμερ με την πεταλούδα στο κομοδίνο.

Κάθε βράδυ το φιλάει και λέει: «Καληνύχτα, πεταλουδίτσα μου».

Τρία χρόνια.

Χίλιες εκατό μέρες που η Έμμα δεν γύρισε σπίτι.

Κι εκείνοι που της το στέρησαν αυτό το δικαίωμα, ακόμα περπατάνε ελεύθεροι.

Αν την πετύχεις ποτέ σε όνειρο, πες της ότι η μάνα της ακόμα ζεσταίνει πατάτες μερικά βράδια.

Και περιμένει.

Πάντα περιμένει.

Έμμα.

• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style
• 
  Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά

Το κορίτσι με την πεταλούδα στα μαλλιά.

Το «σ’ αγαπώ» που δεν πρόλαβε να πει για τελευταία φορά.

Ας μην την ξεχάσουμε.

Ποτέ.

The post Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά appeared first on Conserva.

Στα βάθη της άγονης γης, ψιθυρίζεται ένα «τετέλεσται».

Χθες βράδυ, με τον ουρανό να πέφτει βαριά πάνω μας σαν μολύβι, έφαγα σκουλήκια. Ναι, αυτά τα μικρά έρποντα ζωϋφιάκια που σκαλίζουν τη γη. Λένε πώς αν τα ψήσεις καλά, δεν είναι και τόσο άσχημα. Είναι απλώς άγευστα.

Μα αυτό το κενό που μένει μετά στο στόμα, αυτό το βαρύ και άδειο τίποτα, είναι χειρότερο και από την πείνα που σου σφίγγει τα σωθικά.

Θυμάμαι ότι παλιά, δεν μπορούσα να μη γελάσω όταν άκουγα τη φράση «βρώσιμα έντομα». Την αντιμετώπιζα σαν να ‘ταν επιστημονική φαντασία από βιβλία που διάβαζα κρυφά.

Θυμάμαι ότι παλιά, δεν μπορούσα να μη γελάσω όταν άκουγα τη φράση «βρώσιμα έντομα». Την αντιμετώπιζα σαν να ‘ταν επιστημονική φαντασία από βιβλία που διάβαζα κρυφά.

Τώρα…

Τα ψάχνω στη μαύρη αγορά, στα σκοτάδια, με τα λιγοστά ηλεκτρο -κρυπτονομίσματα που μας πέταξε η Νέα Δικτατορία σαν ψίχουλα, λέγοντας «για την τροφή του λαού».

Μας έδωσε τροφή, σωστά. Όχι όμως ζωή. Μας πήρε τη φωνή μας. Έκανε νόμο τη σιωπή μας.

Το κρέας δεν υπάρχει πλέον. Έγινε ανάμνηση, σαν όνειρο που ξεθωριάζει. Πριν πέντε χρόνια, τα τελευταία πρόβατα, τα κοπάδια μας, χάθηκαν όλα. Η ευλογιά ήρθε σαν φωτιά, κατάπιε τα πάντα σε μια νύχτα. Το 2025, οι επίσημες ανακοινώσεις μιλούσαν για «λίγα κρούσματα», ενώ στα χωριά μας, φορτηγά μάζευαν νεκρά ζώα σωρηδόν. Και η μυρωδιά του καμμένου μαλλιού έμενε στον αέρα μέρες ολόκληρες, πνιγηρή, σαν να έκλαιγε η γη τα παιδιά της. Υποσχέσεις για αποζημιώσεις; Ποτέ δεν ήρθαν, ποτέ δεν κρατήθηκαν, ποτέ δεν υλοποιήθηκαν. Μείνανε μόνο οι σιωπές μας.

Έτσι τελείωσε η κτηνοτροφία εδώ, η δουλειά των οικογενειών μας, και ξεκίνησε ο πραγματικός πόλεμος. Ο πόλεμος με την πείνα, που δεν βλέπεις, αλλά σε τρώει ζωντανό.

Στα αστικά κέντρα, οι άλλοι νόμιζαν πως δεν τους αφορά. Έτρωγαν τα εισαγόμενα, μέχρι που η Ευρωπαϊκή Ένωση γκρεμίστηκε κάτω από χρέη και φαντάσματα παλιά, σαν χαρτί που καίγεται. Τότε κατάλαβαν. Ράφια άδεια, κουπόνια για φαΐ, παιδιά να κλαίνε για ψωμί. Η Δικτατορία έφταιγε για τον πόλεμο, για το κλίμα, για τους εχθρούς.

Εμείς όμως, ξέραμε. Φταίνε αυτοί που για χρόνια μας έκαναν εξαρτημένους. Αυτοί που πούλησαν τη γη για ψήφους και δάνεια. Αυτοί που σκότωσαν την αυτάρκεια μας.

Θυμάμαι ακόμα το κρέας. Όχι τη γεύση του, αλλά τη στιγμή που το είχαμε πάνω στο τραπέζι για να το φάμε, μαγειρεμένο με στοργή και αγάπη από τη γιαγιά και τη μάνα μας. Μαζί με ψωμί ζεστό, τυρί από τα χέρια του πατέρα και κρασί που κοκκίνιζε στον ήλιο. Γέλια, μυρωδιές, ζωή.

Σήμερα, ένα κομμάτι από μυρμήγκια, ψητό σε παλιά μπαταρία. Κάποιοι βάζουν μπαχαρικά να θυμηθούν παλιές γεύσεις, μα το στομάχι ξέρει. Αυτή η πίκρα είναι η απώλεια, που μένει μέσα σου σαν μαχαιριά.

Νύχτες με αέρα δυνατό, ακούω βελάσματα από τους παλιούς στάβλους.

Ίσως με περιπαίζει ο άνεμος που φυσά από τα σπασμένα τζάμια. Ίσως οι ψυχές τους που δεν ησύχασαν.

Παλιά τα λέγαμε «ζώα αγροτικά». Τώρα, θύματα. Και εμείς φταίμε. Φταίμε που δεν τα σώσαμε, που μείναμε σιωπηλοί. Η ενοχή βαραίνει σαν αλυσίδα.

Η γη ξεράθηκε. Φωτιές το ’30 και το ’33 έκαναν την Ελλάδα έρημο, ποτάμια γίναν δηλητήρια από παλιές φάρμες. Καλοκαίρια με 50 βαθμούς, ο ήλιος καίει σαν να τιμωρεί, και βγαίνουμε μόνο νύχτα, σαν φαντάσματα.

Δρόμοι άδειοι, σπίτια ερειπωμένα. Τα παιδιά δεν ξέρουν τί σημαίνει «σπόρος» και «σπορά». Νομίζουν το φαγητό βγαίνει από κρατικά εργαστήρια, «κέντρα αναδόμησης». Μα είναι εργοστάσια ψυχρά, χωρίς ψυχή.

• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style
• 
  Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά

Πώς φτάσαμε εδώ;

Απεργίες για 13ωρα, διαδηλώσεις που έσβησαν, drones να πιάνουν κόσμο για «τάξη». Ειδήσεις που πίσω από τις λέξεις μας φώναζαν να «προσαρμοστούμε» στο άκουσμα του κάθε θανάτου.

Εμείς, καταπνίξαμε το συναίσθημά μας μέσα στο φόβο και τη συνήθεια. Τώρα πληρώνουμε με πείνα και δάκρυα.

Αν γυρνούσα στο 2025, θα φώναζα δυνατά. Όχι για μένα, αλλά για τα παιδιά με μάσκες και αποστειρωμένο νερό. Για να θυμηθούν ψωμί αληθινό, γάλα από κοπάδι, βροχή στη γη. Να πουν ότι ζουν. Μα κανείς δε γυρνάει πίσω. Ο χρόνος δεν συγχωρεί.

Αν αυτό είναι η ζωή τώρα, η Δικτατορία κέρδισε. Κόσμο χωρίς όρεξη, που τρώει χωρίς να νιώθει, που ζει χωρίς μνήμη.

Κοιμάται όρθιος, και παίρνει αυτό που του ‘ρθε.

Μα εγώ, θυμάμαι ακόμα.

The post Κατέφυγα στην εντομοφαγία για λόγους επιβίωσης appeared first on Conserva.

Τα περιστατικά δεν είναι ούτε τυχαία. Και δυστυχώς, πληθαίνουν. Πρόσφατο θύμα, ο συντηρητικός ακτιβιστής, σύζυγος και πατέρας δύο παιδιών και σύμμαχος του προέδρου Τραμπ, Τσάρλι Κερκ. Δολοφονήθηκε με ακρίβεια από σφαίρα στο λαιμό που του προκάλεσε ακατάσχετη αιμορραγία.

Δράστης ο νεαρός φοιτητής του Πανεπιστημίου της Γιούτα, Τάιλερ Ρόμπινσον, την ώρα που ο Κερκ μιλούσε στο ακροατήριο που είχε μαζευτεί για να τον ακούσει.

Δυστυχώς, ο Κερκ άφησε πίσω του μια πολύ δεμένη, αγαπημένη και χριστιανική οικογένεια. Με δύο μωρά παιδιά. Που καταδικάστηκαν να μεγαλώσουν χωρίς την προστασία του πατέρα.

Μια οικογένεια που μοιάζει πολύ με την ιδανική οικογένεια που εμείς ονειρευόμαστε, και αυτοί που βρίσκονται απέναντί μας απεχθάνονται.

Για την οικογένεια του δράστη αλλά και τον ίδιο το δράστη, οι πληροφορίες είναι αντικρουόμενες: Η οικογένεια, τυπική Ρεπουμπλικάνικη. Νομοταγής. Φήμες λένε ότι ο πατέρας παρέδωσε τον δολοφόνο στην Αστυνομία, αφού μίλησε με τον πνευματικό του. Θρυλείται ότι η μάνα τον είχε μυήσει από μικρό στα όπλα, πράγμα που δεν υιοθετούμε.

Ο δράστης; «Καλό παιδί», που τίποτα δεν προμήνυε τα προηγούμενα χρόνια ότι θα μπορούσε να κάνει ένα τόσο αποτρόπαιο έγκλημα. Με ιδιαίτερα σεξουαλικά γούστα και με σύντροφο transexual. Αγόρι που ονειρευόταν να γίνει κορίτσι. Αγορίτσι, δηλαδή. Γούστα από εκείνα που εμείς δεν κρίνουμε εφόσον δεν μας αγγίζουν. Δεδομένου τούτου, πολύ επηρεασμένο από το Δημοκρατικό περιβάλλον του Πανεπιστημίου, αφού και πάλι θρυλείται ότι πριν την είσοδό του εκεί, ήταν ένας κανονικός και συνεσταλμένος νεαρός . Με λίγα λόγια, η επιτομή του πανηλίθιου που καταπιέζεται από το σύστημα και γίνεται antifa.

Μπορούμε λοιπόν πολύ εύκολα να υποθέσουμε γιατί ο δολοφόνος μισούσε τόσο πολύ τον Τσάρλι Κερκ. Γιατί ο Κερκ προσωποποιούσε ό,τι ο Τάιλερ απεχθανόταν. Το διάλογο. Την οικογένεια. Την κανονικότητα. Τα straight και ντρέτα άτομα. Το σεβασμό στην αντίθετη άποψη, ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε με αυτήν. Και αυτή η απέχθεια δεν κρυβόταν. Εξού και πάνω στους κάλυκες, μεταξύ άλλων υπήρχε και η φράση: «Ε, φασίστα, πιάσε!»

[Ναι, τί να σας πούμε… Είναι πολύ σύνηθες οι ακροδεξιοί να αποκαλούν ο ένας τον άλλον «φασίστα». Απορούμε δηλαδή ποιό λαμπρό μυαλό σκέφτηκε να πει αυτήν την εξυπνάδα, μόνο και μόνο για να δείξει ότι ο δολοφόνος είχε / έχει δεξιές ρίζες…

Όπως επίσης είναι πολύ συνηθισμένο οι straight ακροδεξιοί να έχουν ερωτικές ή σεξουαλικές σχέσεις με άντρες που έχουν αποφασίσει να αλλάξουν φύλο…]

Προφανώς , οι «προοδευτικούληδες» νομίζουν ότι όλοι έχουν τις δικές τους συνήθειες. Και κυρίως, οι συντηρητικοί άνθρωποι. Γι’ αυτό, μέσα από άρθρα τους σε φυλλάδες που τους φιλοξενούν ή που διευθύνουν, γράφουν λίβελλους για το πώς η δεξιά πολιτικοποιεί τη δολοφονία του Κερκ, κατηγορώντας τη ΛΟΑΤΚΙ + κοινότητα. Ή φτιάχνουν με PhotoShop και ΑΙ τον δράστη να φοράει μπλούζα/καπέλο Τραμπ.

Βέβαια, το αληθές κίνητρο του απεχθούς εγκλήματος δεν έχει αποσαφηνιστεί ακόμη. Και όσο περνάνε οι μέρες, κάτι μας λέει ότι αν ποτέ υπάρξει απολογία, θα είναι τύπου: «Με νίκησε στο «Far Cry 6», κύριε Πρόεδρε. Και το «Bella Ciao» ήταν ό,τι πιο γλυκό και εμψυχωτικό έχω ακούσει ποτέ μου. Ε, και ριζοσπαστικοποιήθηκα. Δεν μπορούσα να κάνω πίσω, δεν υπήρχε άλλος δρόμος».

Πάντως, αν κάποιος μας ρωτήσει, είμαστε της γνώμης ότι όπως ο δολοφόνος εκτέλεσε, έτσι πρέπει και να εκτελεστεί. Και σε live μετάδοση. Μπροστά στα μάτια ολόκληρης της υφηλίου. Όπως αναγκαστήκαμε κι εμείς να δούμε το αποκρουστικό (μια ήπια λέξη) βίντεο της εκτέλεσης του Κερκ.

Τα μεμονωμένα περιστατικά λοιπόν όλο και πληθαίνουν. Και δεν ξέρουμε από πού να πιάσουμε το νήμα.

Από το μακελειό στο Καθολικό Σχολείο στη Μινεσότα όπου ένας transgender τρελλοκοτσιδάς στέρησε τη ζωή από καθηγητές που δίδασκαν, και αθώα παιδάκια που απλώς παρακολουθούσαν τα μαθήματά τους;

Όμως, ουδέν κακό αμιγές καλού. Ο transgender τρελλοκοτσιδάς Ρον Γουέστμαν (που στο παρελθόν είχε παρακολουθήσει τάξεις στο σχολείο αυτό), πριν προβεί σε αυτό το διάβημα και πριν χάσει τη ζωή του, είχε προλάβει να εξομολογηθεί σε κάποιο βίντεο ότι ήταν τόσο «μυαλοπλυμένος» ώστε να θέλει να γίνει γυναίκα και ότι είχε κουραστεί από αυτό.

Όσο για το οπλοστάσιό του; Κι αυτό ουρανιοτοξί. Με κάλυκες με συνθήματα . Παρόμοιο με του Τάιλερ Ρόμπινσον αλλά με προτιμητέο θύμα τον Πρόεδρο Τράμπ.

Να αναφερθούμε στην άτυχη Ιρίνα Ζαρούτσκα που -ενώ γυρνούσε στο σπίτι της μετά από μια κουραστική βάρδια στην πιτσαρία που δούλευε και κοιτώντας αμέριμνη το κινητό της- έπεσε εντελώς αναίτια θύμα του μαχαιριού ενός σοκολατένιου παραβατικού «ευπαθούς» μέσα σε Μ.Μ.Μ στο Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας;

Ο -14 φορές- παραβατικός «ευπαθής» ΝτεΚάρλος Μπράουν (και από εγκληματική οικογένεια, αφού πατέρας και αδερφός έχουν κι αυτοί λερωμένο ποινικό μητρώο) έσκισε το λαιμό της Ζαρούτσκα με άγρια χαρά, αφήνοντάς την να πεθάνει και αυτή από ακατάσχετη αιμορραγία, μια και κανείς από τους συνεπιβάτες δεν έκανε το παραμικρό για να τη βοηθήσει πριν ξεψυχήσει, παρά μόνο κάποιοι κατόπιν «εορτής». To (επίσης

αποκρουστικό) βίντεο από τις κάμερες της αμαξοστοιχίας, τον έδειχνε να λέει: «I got that white girl».

Εν τω μεταξύ, οι υποστηρικτές του Μπράουν κάνουν έρανο για τα δικαστικά του έξοδα. Πιστεύουν τον αδερφό τους, προφανώς. Είναι από αυτούς που ο Ευαγγελάτος λέει ότι μπορούν να σωφρονιστούν αν κάνουν λίγα χρόνια φυλακή [να γελάσουμε τώρα ή να κρατηθούμε για άλλη μέρα;].

Το “I got that white girl” που είπε έστω και μέσα από τα δόντια του ο Μπράουν, δείχνει ό,τι ξέρουν όλοι οι νουνεχείς άνθρωποι: ότι οι λευκοί στοχοποιούνται και σιγά -σιγά εξουδετερώνονται από τους κατατρεγμένους αυτής της γης και τους υποστηρικτές τους. Λες και φταίει η λευκή φυλή για όλα τα δεινά που υπέφερε το παγκόσμιο από καταβολής του.

Ποιός μας λέει ότι ο Μπράουν θα σωφρονιστεί αν μείνει στη φυλακή ή σε κάποιο ίδρυμα;

Η παραδειγματική τιμωρία γι’ αυτού του είδους τα εγκλήματα είναι η εκτέλεση, την οποία αναφέραμε και πιο πάνω.

Υπάνθρωποι και εγκληματικά στοιχεία δεν χρειάζονται δεύτερες ευκαιρίες για να επαναλάβουν τα πεπραγμένα τους.

Κι ενώ οι νουνεχείς άνθρωποι ανησυχούν για την ζωή τους και τη σωματική τους ακεραιότητα, έχουμε τους «προοδευτικούς δικαιωματιστούληδες» να λένε ότι είμαστε ρατσιστές. Και ότι άνθρωποι με δουλειά και σπίτι δεν έχουν λόγο να πειράξουν κανέναν. Γι’ αυτό, η θανατική ποινή δε θα έπρεπε να περνά από το μυαλό κανενός μας. Μόνο ότι οι εύθραυστοι φιλοξενούμενοί μας υποφέρουν από ψυχολογικά προβλήματα.

[Αν ξεκινήσουμε να απαριθμούμε εγκληματίες που έχουν και δουλειά και σπίτι, και απλά εγκληματούν λόγω… κουλτούρας, θα τελειώσουμε σε καμιά… δεκαετία!]

• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style
• 
  Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά

Για το κλείσιμο αυτού του στενόχωρου άρθρου, δηλώνουμε ότι αν ακούσουμε για άλλη μια φορά ότι καλά κάνουν και δολοφονούν αυτούς που διασπείρουν «ρητορική μίσους» ή το αφήγημα της «οπλοκατοχής», θα απαντήσουμε απαριθμώντας τα «καλά» της λαθρομετανάστευσης και πόσο «καλά» περνάνε αυτές και αυτοί που τα δέχονται. Θα δώσουμε με λίγα λόγια επιχειρήματα υπέρ της οπλοκατοχής από κυρ-Παντελήδες.

Οι καλοί λογαριασμοί πάντα κάνουν τους ξεκάθαρους φίλους…

The post Η άκρα-αριστερά θέλει τον κυρ Παντελή νεκρό appeared first on Conserva.

Για μήνες, η Ειρήνη Μουρτζούκου βρισκόταν παντού. Σε κάθε τηλεοπτικό πάνελ, σε κάθε δελτίο ειδήσεων, σε κάθε χρονολόγιο. Ένα αγγελικό πρόσωπο, μια φωνή που έτρεμε από συγκίνηση, μια μητέρα που φαινόταν να κουβαλά έναν σταυρό βαρύ και αβάσταχτο. Μιλούσε για τον πόνο, για την πίστη της στον Θεό, για τις αδικίες της μοίρας. Και ο κόσμος την πίστευε. Την αγκάλιαζε. Την έκανε σύμβολο.

Η εικόνα της είχε κάτι σχεδόν υποβλητικό. Ένα μείγμα παιδικότητας και τραγωδίας. Ήταν πάντα πρόθυμη να μιλήσει, να κλάψει on camera, να αναζητήσει “δικαίωση” μπροστά στο φακό. Τα media την αποθέωναν. Ήταν καλεσμένη πιο συχνά κι από τους ίδιους τους δημοσιογράφους. Μια πρωταγωνίστρια σε ριάλιτι που υποδυόταν τη ζωή.

Και κάπου εκεί ξεχάσαμε να ρωτήσουμε. Να αμφισβητήσουμε. Να παρατηρήσουμε.

Γιατί πίσω από τη δραματική αφήγηση, παιδιά πέθαιναν. Τέσσερα μωρά. Θάνατοι που περνούσαν σχεδόν απαρατήρητοι, λες και ήταν “κάτι που συμβαίνει”. Όποιος τολμούσε να θέσει ερωτήματα, κατηγορούνταν για αναλγησία. Όποιος ένιωθε μια αμηχανία απέναντι στο «δράμα», στιγματιζόταν ως άκαρδος. Έτσι, το αφήγημα συνέχιζε, ασταμάτητο, χωρίς αντίλογο. Μέχρι που έσκασε η αλήθεια.

Σήμερα, η Μουρτζούκου κατηγορείται (και ομολόγησε!) για τη δολοφονία τεσσάρων βρεφών και για απόπειρα ανθρωποκτονίας μιας γυναίκας. Όχι από φήμες. Όχι από κουτσομπολιά. Από ιατροδικαστικά πορίσματα. Από μαρτυρίες. Από αστυνομικές έρευνες. Ογδόντα καταθέσεις. Ψυχολόγοι, εγκληματολόγοι, παιδίατροι. Όλοι καταρρίπτουν ό,τι με τόσο κόπο χτίστηκε στις οθόνες μας.

Και τώρα, η γυναίκα που μιλούσε για αξίες και ηθική, απολογείται — όχι στο κοινό της, αλλά στη Δικαιοσύνη. Εκεί όπου δεν υπάρχει μοντάζ, δεν υπάρχουν ευνοϊκά πλάνα. Εκεί όπου η αλήθεια δεν χαρίζεται.

Αυτό που εξοργίζει περισσότερο δεν είναι μόνο οι πράξεις που της αποδίδονται. Είναι το πώς τις κάλυψαν. Το πώς συμμετείχαν όλοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Τα μέσα δεν την απλώς την πρόβαλαν — την ανέδειξαν. Της έδωσαν λόγο, χώρο και εξουσία. Την προστάτεψαν από την κριτική. Της επέτρεψαν να μετατρέψει τον πόνο (τον υποτιθέμενο πόνο) σε αφήγημα. Σε προϊόν.

Το κοινό, καθισμένο στις οθόνες του, την παρακολουθούσε. Έκλαιγε μαζί της. Τη συμπονούσε. Δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή τα ίδια τα παιδιά. Δεν στάθηκε δίπλα στις οικογένειες που μπορεί να έβλεπαν την ίδια στιγμή τα πρόσωπα των νεκρών παιδιών τους να σβήνονται πίσω από το τηλεοπτικό “σόου”.

Δε μιλάμε απλώς για μια «ακραία περίπτωση». Μιλάμε για ένα συλλογικό λάθος. Για μια κοινωνία που έχασε το μέτρο. Που μπέρδεψε τη συγκίνηση με την αλήθεια. Που θεοποίησε έναν άνθρωπο μόνο και μόνο επειδή ήξερε να χειρίζεται την κάμερα.

Το κακό δεν φορά πάντα κουκούλα. Δεν φωνάζει, δεν βρίζει. Μπορεί να μιλά ήρεμα. Να σταυροκοπιέται. Να φαίνεται ευσεβές. Αλλά η πράξη είναι που μετρά. Κι εκεί πρέπει να στραφεί η προσοχή μας.

Φτάνει πια με τις ψευδο-αναλύσεις περί «τραυματικής παιδικής ηλικίας» ή «ευάλωτης ψυχολογίας». Πολλοί άνθρωποι έχουν υποφέρει στη ζωή τους. Κι έγιναν καλύτεροι, όχι φονιάδες. Η δυστυχία δεν είναι άλλοθι.

Αν η Μουρτζούκου είναι ένοχη, δεν της χρωστάμε κατανόηση. Της χρωστάμε δικαιοσύνη. Για για τα παιδιά που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ. Για την εμπιστοσύνη που χάθηκε. Για τις φωνές που δεν ακούστηκαν.

Και κάτι ακόμα: Ας σταματήσουμε να βαφτίζουμε την χειραγώγηση ως αυθεντικότητα. Ας μάθουμε να ξεχωρίζουμε το δάκρυ από την αλήθεια. Η τηλεόραση δεν είναι δικαστήριο. Η κοινωνία δεν πρέπει να είναι “κοινό”.

• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style
• 
  Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά

Η Δικαιοσύνη έχει τώρα μια αποστολή: να αποδείξει ότι δεν κοιμάται. Ότι προστατεύει. Ότι βλέπει πίσω από τα προσωπεία. Η απόφαση που θα έρθει δεν είναι απλώς το τέλος μιας ιστορίας. Είναι μια αρχή. Γιατί αν θέλουμε ξανά να πιστέψουμε σε κάτι αληθινό, πρέπει πρώτα να σταματήσουμε να πιστεύουμε σε ωραία ψέματα.

The post Ειρήνη Μουρτζούκου: Η Πτώση appeared first on Conserva.

Στην Ελλάδα του 2025, η καθημερινότητα του πολίτη μοιάζει συχνά με έναν αγώνα δρόμου μέσα σε έναν λαβύρινθο γραφειοκρατίας. Από την ανάγκη για δεκάδες έγγραφα—πιστοποιητικά, ταυτότητες, ΑΜΚΑ, ΑΦΜ, υπεύθυνες δηλώσεις—μέχρι τις ατελείωτες σφραγίδες, η ταυτοποίηση παραμένει μια χρονοβόρα και απογοητευτική διαδικασία.  

Ο Προσωπικός Αριθμός, που τέθηκε σε εφαρμογή στις 3 Ιουνίου μέσω της πλατφόρμας myinfo.gov.gr, φιλοδοξεί να αλλάξει αυτό το τοπίο, ενοποιώντας όλους τους κρατικούς κωδικούς (ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης κ.λπ.) σε έναν μοναδικό κωδικό με τρία επιπλέον ψηφία και δυνατότητες όπως QR code και βιομετρικά δεδομένα. Υπόσχεται να μειώσει τη γραφειοκρατία, να εξαλείψει τα λάθη στα μητρώα και να φέρει την Ελλάδα πιο κοντά σε ένα σύγχρονο, ψηφιακό κράτος.  

Ωστόσο, η εισαγωγή του έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις: Είναι ο Προσωπικός Αριθμός η λύση στην ταλαιπωρία μας ή ένα βήμα προς την επιτήρηση και τον απόλυτο έλεγχο;  

Η λογική του Προσωπικού Αριθμού βασίζεται στην έννοια του Federated Identity, όπου ένας κεντρικός κωδικός λειτουργεί ως «πιστοποιητής» ταυτότητας για όλες τις υπηρεσίες, όπως ο λογαριασμός Gmail που χρησιμοποιούμε για σύνδεση σε διαδικτυακές πλατφόρμες.  

Στην Ελλάδα, ο Προσωπικός Αριθμός θα αντικαταστήσει την ανάγκη για πολλαπλούς αριθμούς και έγγραφα, διευκολύνοντας διαδικασίες όπως η υποβολή φορολογικών δηλώσεων, η πρόσβαση σε ιατρικές υπηρεσίες ή οι συναλλαγές μέσω του Gov.gr Wallet.  

Η ανταπόκριση είναι εντυπωσιακή—21.000 Προσωπικοί Αριθμοί εκδόθηκαν την πρώτη ώρα λειτουργίας—ενώ η ενσωμάτωσή του σε νέες ταυτότητες και η δυνατότητα προσωποποίησης με δύο ψηφία προσθέτουν μια σύγχρονη πινελιά.  

Από τις 5 Σεπτεμβρίου, ο Προσωπικός Αριθμός θα αποδίδεται αυτόματα σε όσους δεν τον έχουν εκδώσει, με στόχο την καθολική εφαρμογή έως τον Αύγουστο του 2026, όταν οι παλιές ταυτότητες θα καταργηθούν. Διεθνή παραδείγματα, όπως η Σουηδία, δείχνουν ότι τέτοια συστήματα ενισχύουν τη διαφάνεια, μειώνουν τη φοροδιαφυγή και διευκολύνουν τη διαχείριση κοινωνικών παροχών, ενώ η επέκταση του Προσωπικού Αριθμού στον ιδιωτικό τομέα (τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες) υπόσχεται ακόμα μεγαλύτερη ευκολία.  

Παρά τα οφέλη, ο Προσωπικός Αριθμός εγείρει σοβαρές ανησυχίες. Η συγκέντρωση όλων των προσωπικών δεδομένων υπό έναν μοναδικό κωδικό αυξάνει τον κίνδυνο κυβερνοεπιθέσεων. Αναφορές για κενά ασφαλείας στην πλατφόρμα myinfo.gov.gr, που φέρεται να βασίζεται σε ξεπερασμένη τεχνολογία, εντείνουν τις αμφιβολίες για την προστασία ευαίσθητων πληροφοριών, όπως ιατρικά ή οικονομικά στοιχεία.  

Η υποχρεωτική φύση του Προσωπικού Αριθμού, με την αυτόματη απόδοση και την κατάργηση των παλαιών ταυτοτήτων, προκαλεί αντιδράσεις για την ελευθερία επιλογής.  

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Προσωπικός Αριθμός χαρακτηρίζεται από «εργαλείο φακελώματος» μέχρι σύμβολο μιας «ψηφιακής δυστοπίας», με φόβους για μαζική επιτήρηση ή κατάχρηση εξουσίας, ιδιαίτερα σε χώρες με αδύναμους δημοκρατικούς θεσμούς. Η ιστορία της Ελλάδας, με αντιδράσεις σε παρόμοια μέτρα όπως οι ταυτότητες με barcode, δείχνει ότι η αποδοχή του δεν θα είναι εύκολη.  

Οι επικριτές του Προσωπικού Αριθμού υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για απλή διευκόλυνση, αλλά για έναν μηχανισμό κεντρικού ελέγχου. Με τον Προσωπικό Αριθμό να λειτουργεί ως «ομπρέλα» όλων των κρατικών κωδικών, το κράτος θα μπορεί να «κλειδώνει» την πρόσβαση σε υπηρεσίες για όσους έχουν οφειλές (π.χ. κλήσεις, τέλη κυκλοφορίας) ή δεν συμμορφώνονται με κρατικές απαιτήσεις (π.χ. υγειονομικά μέτρα). Ένα τέτοιο «κλείδωμα» θα μπορούσε να αποκλείσει πολίτες από βασικές υπηρεσίες, όπως νοσοκομεία ή το κτηματολόγιο, δημιουργώντας ένα σύστημα πίεσης για συμμόρφωση.  

Η σύνδεση του Προσωπικού Αριθμού με ψηφιακές κάρτες και την προοπτική ψηφιακού νομίσματος (CBDC) ενισχύει τους φόβους για κατάργηση των μετρητών και επιβολή περιορισμών, όπως απαγόρευση συναλλαγών πέρα από συγκεκριμένες ζώνες (π.χ. «πόλεις των 15 λεπτών»). Τέτοια σενάρια, αν και φαίνονται ακραία, δεν είναι εντελώς αβάσιμα, αν αναλογιστεί κανείς μέτρα όπως τα SMS για μετακινήσεις κατά την πανδημία.  

Το ψηφιακό χάσμα αποτελεί ακόμα μία πρόκληση. Η ψηφιοποίηση κινδυνεύει να αποκλείσει ευάλωτες ομάδες, όπως ηλικιωμένους ή κατοίκους αγροτικών περιοχών με περιορισμένη πρόσβαση σε τεχνολογία.  

Η δυνατότητα έκδοσης Προσωπικού Αριθμού μέσω ΚΕΠ από τις 23 Ιουνίου βοηθά, αλλά δεν αρκεί χωρίς επαρκή ενημέρωση και υποστήριξη. Η επιτυχία του Προσωπικού Αριθμού εξαρτάται από ισχυρή ψηφιακή ασφάλεια, διαφάνεια στη διαχείριση δεδομένων και ουσιαστική στήριξη των πολιτών.  

Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι η Αρχή Προστασίας Δεδομένων εγγυάται την ασφάλεια, αλλά η εμπιστοσύνη κλονίζεται από την ιστορική δυσπιστία του ελληνικού κράτους προς τους πολίτες και την απουσία διαλόγου για τις ανησυχίες.  

Ο Προσωπικός Αριθμός δεν είναι ούτε η λύση όλων των προβλημάτων. Θέλουμε όμως να πιστεύουμε ότι δεν είναι ούτε η δυστοπία που περιγράφουν οι πιο ένθερμοι επικριτές του. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι ένα φιλόδοξο εργαλείο που, αν υλοποιηθεί με διαφάνεια και υπευθυνότητα, μπορεί να απαλλάξει τους πολίτες από την ταλαιπωρία της γραφειοκρατίας. Ωστόσο, η συγκέντρωση δεδομένων, η υποχρεωτικότητα και η πιθανότητα κατάχρησης δημιουργούν εύλογες ανησυχίες.  

• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style
• 
  Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά

Η ευθύνη πέφτει στην κυβέρνηση να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών με πράξεις, όχι μόνο με υποσχέσεις, και στους πολίτες να παραμείνουν σε εγρήγορση.  

Καθώς ο Προσωπικός Αριθμός γίνεται μέρος της ζωής μας, το ερώτημα παραμένει: Θα είναι ο σύμμαχός μας κατά της γραφειοκρατίας ή ένα εργαλείο που θα μας υπενθυμίζει τους κινδύνους της ψηφιακής εποχής;  

Μόνο ο χρόνος θα δείξει. 

The post Προσωπικός Αριθμός: Εργαλείο Απλοποίησης ή Μηχανισμός Ελέγχου; appeared first on Conserva.

Το ψυχογράφημα του «Έλληνα» που υποστηρίζει τις χρόνιες θηριωδίες της Παλαιστίνης και αποστρέφεται το αμυνόμενο Ισραήλ.

Όταν ο άνθρωπος αδυνατεί να ερμηνεύσει την πολυπλοκότητα του κόσμου, συχνά καταφεύγει στη δημιουργία συμβόλων, μύθων και αφηγημάτων. Αυτά τα κατασκευάσματα γεμίζουν το κενό της κατανόησης, προσφέροντας μια απλουστευμένη εκδοχή της πραγματικότητας που είναι πιο εύκολο να αποδεχτεί.

Στην ελληνική συνείδηση, ο Παλαιστίνιος δεν αντιμετωπίζεται ως ένας άνθρωπος με ιστορικό βάθος, εσωτερικές αντιφάσεις ή καθημερινές αγωνίες. Αντιθέτως, μεταμορφώνεται σε αρχετυπική φιγούρα: ο αντάρτης της αντίστασης, ο καταπιεσμένος ήρωας που μάχεται ενάντια σε υπέρτερες δυνάμεις. Είναι ο αγωνιστής της Επανάστασης του ’21 με καφίγια, ο φτωχός που επιβιώνει παρά τις αντιξοότητες, ο αιώνιος «αδικημένος». Αυτή η εικόνα του απονέμει μια σχεδόν μεταφυσική αθωότητα: ό,τι κι αν πράξει –από την αντίσταση μέχρι την ακραία βία– παραμένει στο ελληνικό φαντασιακό ο «καλός» της ιστορίας. Ακόμη κι όταν οι πράξεις του εγείρουν ηθικά ερωτήματα, η ταυτότητά του ως «θύματος» τον εξαγνίζει.

Αντίθετα, ο Ισραηλινός εμφανίζεται στο ελληνικό αφήγημα ως ο απόλυτος «άλλος». Είναι ο ψυχρός καταπιεστής, ο στρατιωτικός δυνάστης, ο αδίστακτος κυρίαρχος που υποστηρίζεται από παγκόσμιες υπερδυνάμεις. Στην ελληνική φαντασία, δεν έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά: δεν είναι πατέρας, καλλιτέχνης, δάσκαλος ή εργάτης. Δεν βιώνει φόβο, δεν φέρει το τραύμα της ιστορικής του μνήμης, δεν αγωνιά για το μέλλον. Και βεβαίως, για κάποιο λόγο που αδυνατούμε να κατανοήσουμε, δεν έχει δικαίωμα να αμυνθεί όταν δέχεται επίθεση από εχθρούς, όταν χάνει εδάφη ή συνανθρώπους του, οικογένειες με μικρά ή μεγάλα παιδιά. Είναι μια καρικατούρα που συνδυάζει στοιχεία του αποικιοκράτη, του ιμπεριαλιστή και του «ξένου». Και, φυσικά, είναι Εβραίος – ένα στοιχείο που συχνά φορτίζει την αντίληψη με ιστορικές προκαταλήψεις, συνειδητές ή ασυνείδητες.

Η ελληνική προσέγγιση στο Παλαιστινιακό δεν στηρίζεται σε βαθιά ανάλυση ή γνώση των γεωπολιτικών και ιστορικών δεδομένων. Αντιθέτως, αντανακλά μια βαθιά ριζωμένη ανάγκη να κατηγοριοποιούμε τον κόσμο σε «καλούς» και «κακούς», σε ήρωες και δαίμονες. Το Παλαιστινιακό γίνεται έτσι ένας καμβάς πάνω στον οποίο προβάλλουμε τις δικές μας αξίες, τις ενοχές μας και την επιθυμία μας να ταυτιστούμε με το «δίκαιο». Ο Παλαιστίνιος γίνεται ο καθρέφτης της δικής μας ανάγκης για ηθική υπεροχή, ενώ ο Ισραηλινός ο αποδιοπομπαίος τράγος.

Αυτή η απλουστευτική αντίληψη δεν αφήνει χώρο για αποχρώσεις. Όποιος τολμήσει να αμφισβητήσει το κυρίαρχο αφήγημα κινδυνεύει να στιγματιστεί: κατηγορείται ως «υποστηρικτής της καταπίεσης», αποκαλείται «σιωνιστής» ή αντιμετωπίζει προσωπικές επιθέσεις. Η συζήτηση δεν είναι διάλογος, αλλά τελετουργία πίστης.

Η ελληνική ματιά παραβλέπει μια κρίσιμη πραγματικότητα: ότι η σύγκρουση στην περιοχή δεν είναι απλώς μια μάχη ανάμεσα σε έναν αδύναμο και έναν ισχυρό. Αγνοεί το γεγονός ότι εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σε γειτονικές χώρες αρνούνται το δικαίωμα ύπαρξης ενός μικρού κράτους με πληθυσμό μόλις 10 εκατομμυρίων, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2025. Πάνω κάτω, όσο και εμείς στην Ελλάδα.

Αυτή η άρνηση δεν φαίνεται να μας προβληματίζει. Ίσως γιατί, κατά βάθος, δεν μας ενοχλεί η βία καθαυτή, αλλά το ποιος την ασκεί.

Μήπως η ενόχλησή μας πηγάζει από κάτι βαθύτερο; Μήπως η ιδέα ενός Εβραϊκού κράτους με δύναμη και αυτονομία μας ξεβολεύει; Μήπως, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, αναπαράγουμε στερεότυπα που έχουν τις ρίζες τους σε αιώνες προκαταλήψεων;

• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style
• 
  Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά

Δεν μιλάμε εδώ για τον «αντισιωνισμό» ως πολιτική θέση, αλλά για κάτι πιο αρχαίο και πιο σκοτεινό – μια κληρονομιά που ίσως μας ακολουθεί ασυνείδητα.

Όλοι μας έχουμε διαμορφωθεί από το ίδιο πολιτισμικό περιβάλλον. Όλοι κουβαλάμε τις ίδιες παραδόσεις.

Μάλλον ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε πέρα από τα σύμβολα και να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα με μεγαλύτερη ειλικρίνεια.

The post Ψυχογράφημα appeared first on Conserva.

Και ξημέρωσε στην Ελλάδα μια ακόμη αποφράδα μέρα.

Μια από τις μέρες που όλοι απευχόμαστε, και που οι περισσότεροι από εμάς θέλουν να αποφύγουν, παίρνοντας τις βαλίτσες τους και φεύγοντας μόνιμα για το εξωτερικό.

Γιατί στη χώρα, δε νιώθουν ασφάλεια.

Ένας υποψήφιος διδάκτορας έδωσε (και ακόμα δίνει) μάχη με το θάνατο μετά από ένα βίαιο χτύπημα από πυροσβεστήρα στο κεφάλι, που δέχτηκε κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στη Νομική Σχολή. Έναν χώρο, που υπό κανονικές συνθήκες – και σε ένα ευνομούμενο κράτος- θα έπρεπε να είναι άβατο στους μη έχοντας αντικείμενο εργασίας εκεί.

Μεταξύ των προσκεκλημένων στην εκδήλωση, ήταν και οι γεωπολιτικοί αναλυτές κ.κ. Κ.Γρίβας, Ι.Μάζης και Γ. Φίλης.

[Σ.Σ: Ευχές για ταχεία ανάρρωση και υγεία στους πληγέντες].

Οι δράστες (και αυτής) της επίθεσης ανήκουν σε ομάδες που εδώ και δεκαετίες φέρονται σαν να κατέχουν τα πανεπιστήμια, λεηλατώντας τα.

Λίγες μέρες πριν, νέες ταραχές ξέσπασαν στο ΑΠΘ όταν οι ίδιες ομάδες κατέλαβαν εκ νέου με αυθαίρετο τρόπο το «στέκι του Φυσικού», μετά την εκκένωσή του.

Η συγκεκριμένη είδηση παρουσιάστηκε στον τηλεοπτικό σταθμό Mega με τον παραπλανητικό τίτλο: «Eισβολή των ΜΑΤ στο ΑΠΘ». Το ρεπορτάζ του σταθμού διαστρεβλώθηκε έτσι ώστε να φαίνεται ότι τα ΜΑΤ προκάλεσαν την ένταση, σαν να έπρεπε να παραμένουν αδρανείς απέναντι στις επιθέσεις.

Τις τελευταίες δεκαετίες, η κατάσταση ασυδοσίας στα ελληνικά Δημόσια Πανεπιστήμια δεν είναι τυχαία. Υπάρχει, επειδή γίνεται ανεκτή και επιτρεπτή από την κοινωνία , ενώ υποστηρίζεται από ορισμένες πολιτικές δυνάμεις αυτού του τόπου. Για να μιλήσουμε ξεκάθαρα, αυτοί είναι οι ηθικοί αυτουργοί για αυτές τις ανεκδιήγητες καταστάσεις, που είναι πρωτοφανείς και δίνουν αρνητική χροιά σε μια ευρωπαϊκή χώρα με πολιτιστική κληρονομιά.

Δυστυχώς, δεν ηττηθήκαμε -ιδεολογικά κυρίως- προσφάτως. Αλλά πριν από δεκαετίες, με την πλήρη επικράτηση της Αριστεράς σε όλα τα επίπεδα, που έφτασε στο σημείο να ενοχοποιεί την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, διαστρεβλώνοντας την έννοια λέξεων, αξιών και γεγονότων.

Η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική (ανεπτυγμένη; ) χώρα όπου οι λέξεις «νόμος» και «τάξη» έχουν ύποπτη χροιά, που φλερτάρει με το αρνητικό . Οι καταλήψεις σε τυχαίους χώρους και οι καταστροφές σε ξένες περιουσίες ονομάζονται «ακτιβισμός», η παράβαση των νόμων βαφτίζεται «αντίσταση» και κάτι σαν ανδραγάθημα, κι εν τω μεταξύ τρομοκράτες και παραβατικοί χαρακτηρίζονται «διωκόμενοι», «αγωνιστές», ή ακόμα και «πολιτικοί κρατούμενοι».

Η εφαρμογή του νόμου παρουσιάζεται ως «καταστολή» και «Χούντα», τα μέτρα κατά της τρομοκρατίας στιγματίζονται ως «υπερβολή» ή «ανέφικτα», και κάθε έννοια οργανωμένης πολιτείας απορρίπτεται ως «αυταρχισμός».

Η καχυποψία απέναντι στο Αστυνομικό Σώμα θεωρείται σχεδόν δεδομένη για μεγάλο μέρος του πληθυσμού, ενώ συνθήματα όπως «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» ακούγονται χωρίς ντροπή, ακόμα και από πολιτικούς. Για να είναι αρεστοί στο «αντιστασιακό πόπολο».

Σε όλο αυτό το ανθυγιεινό κλίμα, ο στόχος που σχεδόν επιτεύχθηκε ήταν να μετατραπούν οι αρχές επιβολής του νόμου σε αδιάφορες, αδύναμες και φοβισμένες. Τόσο πολύ, που με την παραμικρή κατηγορία για υπέρβαση καθήκοντος βρίσκονται στη θέση του κατηγορούμενου, κατηγορούμενες για υποτιθέμενες παραβιάσεις δικαιωμάτων, την υπεράσπιση των οποίων έχει καπηλευτεί, όπως ισχυρίζεται, η Αριστερά.

Μεγάλες ευθύνες φέρουν και όλες οι κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης, που αντιμετώπισαν το ζήτημα με δειλία, αφήνοντάς το να διογκωθεί ανεξέλεγκτα. Κι αν το φίδι δεν το πατήσεις από μικρό στο κεφάλι, βιώνεις στα σίγουρα τις συνέπειες ενός (ακόμη και θανάσιμου) δαγκώματος.

Τί γίνεται με τον πυρήνα αυτής της βίας, όμως; Πολλές φορές αρχίζει στα σπίτια και τις οικογένειες, και καλλιεργείται στα σχολεία. Και εκεί, η βία αρχίζει και κλιμακώνεται. Εδώ και χρόνια. Κι έχει επισημανθεί πολλές φορές. Η πρώτη φορά που άρχισε να επισημαίνεται, ήταν πριν από 5 ή 6 χρόνια περίπου.

Παρ’ όλα αυτά, διάφοροι κοινωνιολόγοι συνεχίζουν να αναρωτιούνται για τις αιτίες, αποδίδοντας την ευθύνη στην «κακή» κοινωνία, στον Καπιταλισμό ή σε ό,τι άλλο βολικό.

Η απάντηση, με λίγα λόγια, είναι ξεκάθαρη: Έχουμε μία εξιδανίκευση, μία αποθέωση και μία άτυπη νομιμοποίηση της βίας. Έχουμε μετατρέψει τη βία σε πρότυπο. Αυτό το φαινόμενο προωθήθηκε από την Αριστερά και ομάδες αναρχικών τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, ξεκινώντας από το σύνθημα «βία στη βία της εξουσίας» και καταλήγοντας σε νοοτροπίες όπως «ας χτυπήσουμε κάποιον για να περάσει η ώρα».

Αν κοιτάξουμε τις παθογένειες της χώρας, η χρήση του Αστυνομικού Σώματος για πολιτικούς σκοπούς, ήταν συχνή. Όλες οι πολιτικές πλευρές, όταν ήταν στην εξουσία, την έλεγχαν. Μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο (1945 – 1949), η κατάσταση χειροτέρεψε: οι αστυνομικοί θεωρούνταν διεφθαρμένοι, και η συνεργασία μαζί τους στιγματιζόταν ως προδοσία.

Εκείνη την εποχή, ο Μάνος Χατζιδάκις έφερε στο προσκήνιο τον μουσικό πλούτο του περιθωρίου, τα ρεμπέτικα, χωρίς όμως την πρόθεση να προβάλλει το περιθώριο των χασικλήδων και των μαχαιροφόρων ως πρότυπο. Ωστόσο, η ελληνική κοινωνία, που δεν εμπιστευόταν τις Αρχές, αγκάλιασε αυτό το περιθώριο ως φολκλορικό στοιχείο, επειδή ενοχλούσε την εξουσία, και υιοθέτησε τις συμπεριφορές του.

Στη συνέχεια, κατά τη Χούντα, οι μικροαστοί εξιδανίκευσαν τον ληστή «με τις γλαδιόλες» Βερνάρδο. Στη Μεταπολίτευση, ήρωες έγιναν οι (μικρο)παραβάτες, οι ληστές και οι τοξικομανείς. Ακόμα και τα αδέρφια Παλαιοκώστα, επειδή έδιναν στον ταλαίπωρο Λαό να «γλείψει» κάποιο κοκκαλάκι από τα κλεψιμαίικα. Το ότι όποιος τα έπαιρνε γινόταν κλεπταποδόχος και άρα συνεργός στην κλοπή, ούτε που πέρασε ποτέ από το μυαλό κανενός.

Μέχρι που φτάσαμε στο σήμερα, όπου ολόκληροι πολιτικοί χώροι λειτουργούν σαν οργανωμένες ομάδες τραμπουκισμού. Αυτή η νοοτροπία πέρασε ακόμα και στα παιδιά ως δικαίωμα ή υποχρέωση. Επιπλέον, επειδή στην Ελλάδα είμαστε κάπως επιφανειακοί, υιοθετήσαμε και ξένα πρότυπα, όπως εγκληματίες (t)rappers.

• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style
• 
  Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά

Το φαινόμενο κλιμακώνεται, καθώς η κοινωνία όχι μόνο δεν αντιδρά, αλλά σιωπηρά το επικροτεί, λέγοντας «μπράβο, μάγκες». Μέχρι, φυσικά, οι «μάγκες» να την πλήξουν ή να την τραυματίσουν, όπως πολύ πρόσφατα το έκανε ένα από τα αγαπημένα παιδιά της trap, ο Light. Τότε, ξαφνικά, φωνάζει «πού είναι το κράτος;».

Όπως στρώσαμε, έτσι θα κοιμηθούμε.

The post Αίμα στην νομική appeared first on Conserva.

Διαβάζουμε κάτι παράξενα πράγματα τελευταία – ότι άντρες της ΣΜΥΝ είναι κλεισμένοι μέσα μέχρι να «καρφώσουν» ποιος το σκέφτηκε και το οργάνωσε, ότι υπάρχει κουβέντα για αποτάξεις δύο σπουδαστών, ότι ξεκίνησε ΕΔΕ και τα σχετικά. Με λίγα λόγια, δεν φαίνεται να θέλουν απλώς να τους τιμωρήσουν, αλλά να τους «ξεμπερδέψουν» κανονικά.

Λένε ότι ζητείται παραδειγματική τιμωρία. Παραδειγματική, λέει! Απόταξη με το στίγμα της αναξιότητας, για να μην τολμήσει κανείς ξανά να σκεφτεί κάτι παρόμοιο στο μέλλον.

Δυο μέτρα και δυο σταθμά. Παραδειγματική τιμωρία, τη στιγμή που έχουμε χίλια δυο άλλα κρίματα σε εθνικό επίπεδο, και ούτε ένας δε σκέφτηκε να εφαρμόσει παραδειγματική τιμωρία γι’ αυτά.

Και γιατί όλο αυτό; Για να κατευνάσουμε τον σουλτάνο, λένε. Για να του δείξουμε το «καλό μας πρόσωπο», ενώ αυτός θα συνεχίζει να μας απειλεί με πολύ χειρότερα λόγια. Μακάρι να μην ισχύει τίποτα απ’ αυτά, πραγματικά το ευχόμαστε. Αν όμως γίνει κάτι τέτοιο, η όποια τιμωρία θα χτυπήσει όχι μόνο το στράτευμα, αλλά και την ελληνική κοινωνία ολόκληρη. Θα φέρει διχόνοια, γκρίνιες, απογοήτευση, θα ρίξει το ηθικό και θα διαλύσει την ενότητα και των δύο.

Και τότε θα επιβεβαιωθεί αυτό που φοβόμαστε: ότι η Τουρκία έχει βάλει το χεράκι της παντού – στα ΜΜΕ, στους πολιτικούς, ακόμα και στο στράτευμα. Και στο τέλος, το κακό που θα προκληθεί θα είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που υποτίθεται ότι έγινε με το σύνθημα. Έχουν ήδη τσακίσει την ελληνική κοινωνία, και τώρα πάνε να κάνουν το ίδιο και στον στρατό.

Οκ, ναι, ήταν πειθαρχικό παράπτωμα, το δεχόμαστε. Έστω για χάρη της κουβέντας και του κειμένου που γράφουμε. Ναι, ας πέσει μια τυπική ποινή. Μια μέρα κράτηση με αναστολή και τελειώνει η ιστορία – ούτε ΕΔΕ, ούτε δράματα.

Αλλά ακόμα κι αν τους τιμωρήσουν ελαφρά, όλη αυτή η φασαρία και η κουβέντα για τιμωρίες θα βάλει φρένο στο μέλλον ακόμα και στα πιο αθώα συνθήματα. Θα σπείρουν τον φόβο και τη λογοκρισία, κραδαίνοντας αυτό το περιστατικό σαν παράδειγμα.

Σεβόμαστε όποιον μας λέει με καθαρό σκεπτικό ότι δεν του άρεσε το σύνθημα. Δεν κρίνουμε κανέναν, αρκεί η άποψή του να είναι ειλικρινής και όχι γεμάτη ιδεοληψίες ή πονηριά. Καταλαβαίνουμε αν κάποιος δεν γουστάρει να ακούει «χοντρά» λόγια – είναι θέμα αισθητικής, και είναι απόλυτα σεβαστό. Αλλά ας συμφωνήσουμε όλοι ότι η τιμωρία είναι άλλο πράγμα και ότι κάτι τέτοιο θα πλήξει την Ελλάδα γερά.

Οι άντρες της ΣΜΥΝ, είτε μας αρέσει είτε όχι – και για εμάς ήταν άψογοι – έδειξαν ότι το στράτευμα έχει ακόμα φρόνημα. Με σωστό ή λάθος τρόπο, για εμάς σωστό, έδειξαν ότι μέσα σ’ όλη αυτή τη μιζέρια υπάρχουν ακόμα άνθρωποι ελεύθεροι που αντιδρούν. Και σ’ αυτό δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς.

Διαβάσαμε επίσης ότι το σύνθημα ήταν πρόβλημα γιατί αναστάτωσε τα ανήλικα παιδιά που το άκουσαν. Για τα ανήλικα παιδιά. Μάλιστα. Τα ανήλικα παιδιά που οι χαρούμενοι και ξέγνοιαστοι γονείς τους τα αφήνουν να ακούν trap με τις ώρες χωρίς δεύτερη σκέψη. Τα ανήλικα παιδιά που αν δεν υπήρχαν αυτοί οι μάχιμοι, θα ήταν σίγουρα υποταγμένα στον διαταραγμένο σουλτάνο που έχουμε από δίπλα.

Και το πιο τρελλό της υπόθεσης; Αυτοί που «σοκαρίστηκαν» από το σύνθημα αυτό είναι οι ίδιοι που δημιούργησαν, έψαλλαν και βάσισαν την προεκλογική τους καμπάνια σε άλλο γνωστό σύνθημα κατά του Πρωθυπουργού. Το θυμάστε, να μην το επαναλάβουμε.

Εκείνο, δεν είχαν πρόβλημα να το ακούσουν τα ανήλικα παιδιά και να αναστατωθούν.

Για να μη μιλήσουμε για την αγριότητα και το μίσος που βγάζουν τα στρατιωτικά συνθήματα και εμβατήρια του Τούρκικου στρατού για εμάς, και που για αυτά, περί άλλων τυρβάζουν.

Επίσης, είναι οι ίδιοι που βαφτίζουν τη βλασφημία της Εθνικής Πινακοθήκης «τέχνη που δεν έχει όρια / ελευθερία έκφρασης», και οι ίδιοι που κωφεύουν όταν δεχόμαστε τις γνωστές απειλές εξ’ Ανατολών.

ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΜΠΗΣΟΥΝ. Για εμάς, είναι θέμα ζωτικής σημασίας. Θα γίνει χαμός, θα ξεσηκωθούν όλοι.

• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style
• 
  Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά

Αφήστε τα παιδιά που παλεύουν για την ασφάλειά μας ήσυχα, ανίκανοι!

Σας λέει τίποτα ένα μέρος που το λένε Κύπρο; Ξέρετε τί έγινε εκεί και πώς είναι μέχρι και σήμερα; Ή έχετε απορροφηθεί από την ανταλλαγή βαθμών στην Eurovision και όλα μέλι – γάλα; Όχι, τίποτα. Όλα είναι μια χαρά. Όλα βγάζουν απόλυτο νόημα. Στηρίξτε την ελπίδα σας στον Ποσειδώνα που έφυγε από τις Κουτσομούρες και μπήκε στον Κριό.

The post Απίστευτο κι ‘όμως… Ελληνικό appeared first on Conserva.