Ο Καραγκιόζης επλήγη. Οι διαφορετικοί και προοδευτικοί «φίλοι» μας το τόλμησαν κι αυτό! Τόλμησαν να εργαλειοποιήσουν ακόμα και τον εθνικό μας ήρωα, τον Καραγκιόζη, προκειμένου να περάσουν την άθλια προπαγάνδα τους, αλλάζοντάς του φύλο!

Ο καλλιτέχνης -μάλλον κακοτέχνης- Rory Midhani σε συνεργασία με την μαχήτρια της αληθείας και της προόδου, Βασιλείας Κάγκα, παρουσιάζουν, τάχα, στο πλαίσιο των Αποκριών το αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσής μας, το ελληνικό Θέατρο Σκιών, με νέους χαρακτήρες, «μέσα από την οπτική των κουήρ και τρανς βιωμάτων»…

Δηλαδή τι σημαίνει αυτό; Θα δούμε στο εμετικό αυτό θέαμα τον Καραγκιόζη ζευγάρι με τον Χαζτηαβάτη και τον Βεληγκέκα να σφιχταγκαλιάζεται με τον Μπαρμπαγιώργο που θα έχει γίνει Μπαρμπαγιώργαινα; Ή μήπως η Αγλαΐα θα δέρνει τον πασά και εν συνεχεία θα επιδίδεται σε ερωτικές περιπτύξεις με την Βεζυροπούλα;

Και αφού ο σκοπός τους είναι να κάνουν μία εκδήλωση με βάση το θέατρο σκιών και με αποκριάτικη διάθεση, γιατί δεν χρησιμοποιούν ένα από τα ήδη υπάρχοντα αποκριάτικα έργα του Καραγκιόζη; Για του λόγου το αληθές, ιδού και η είδηση. Θαυμάστε δημιουργικούς καλλιτέχνες που εξελίσσουν και εμπλουτίζουν την λαϊκή μας τέχνη και παράδοση! Τρέμουν τα κόκκαλα του Σπαθάρη και του Σπυρόπουλου! Χωρίς κανένα ίχνος ντροπής, τα καλικαντζαράκια τολμούν να διαπράττουν μία τόσο βαριά ύβρη, όπως ο πλήρης εξευτελισμός του εθνικού μας συμβόλου!

Η ύβρις αυτή δεν διαφέρει καθόλου από τον συχνότατο βανδαλισμό αγαλμάτων αγωνιστών της Επανάστασης! Η εκπούστευση, όπως θα έλεγε ο σπουδαίος καθηγητής Σαράντος Καργάκος, του Καραγκιόζη είναι βαρύτατη προσβολή προς κάθε Έλληνα και Ελληνίδα, προς την ίδια την Ελλάδα!

Της ύβρεως αυτής προηγούνται κι άλλες λοιπές αηδίες, του ίδιου βεληνεκούς. Αυτοί ακυρώνουν συγκεντρώσεις για την Μακεδονία, την οικογένεια και τα Ίμια με περισσή ευκολία. Μπορούμε κι εμείς να τους πληρώσουμε με το ίδιο νόμισμα. Όμως, θεωρώ πως είναι προτιμότερο να τους αφήσουμε να κάνουν τα αίσχη τους και να ξεφτιλιστούν από μόνοι τους.

• 
  Κουηρ-γκιόζης και Λοιπές Αηδίες
• 
  19 Μαΐου 1919: Η πλέον παραμελημένη ημέρα μνήμης
• 
  Το Θεατράκι

Σε άλλες -πολύ πρόσφατες- εποχές, ούτε σαν ιδέα δεν θα τους περνούσε από το μυαλό. Ακόμα υπάρχει η φλόγα αυτών των εποχών. Ως εκ τούτου, είμαι βέβαιος πως θα επαναληφθεί η οικτρή αποτυχία της εκδήλωσης διαβάσματος παραμυθιών από drag queen σε παιδάκια στην Θεσσαλονίκη τα Χριστούγεννα του 2023. Σας καλώ να μοιραστείτε την είδηση με τους οικείους σας και να αποτρέψετε τους πάντες να παρευρεθούν στο εν λόγω θέαμα. Η προσβολή του έθνους μας σταματάει εδώ!

Υ.Γ.1: Ως ένδειξη της τραγικότητας της κατάστασης, το Πρώτο Θέμα ήταν το μοναδικό μεγάλο μέσο το οποίο κάλυψε το θέμα, το σχετικό άρθρο του οποίου παρατίθεται ως πηγή για το εν λόγω συμβάν.

Υ.Γ.2: Ως αντίδοτο της καταστροφής των οφθαλμών στην οποία σας υπέβαλα με τις φωτογραφίες των δημιουργικών καλλιτεχνών, ορίστε μία φωτογραφία ενός πραγματικού και εξαίρετου καραγκιοζοπαίκτη, καλλιτέχνη και Έλληνα, του Θανάση Σπυρόπουλου:

The post Κουηρ-γκιόζης και Λοιπές Αηδίες appeared first on Conserva.

Το ημερολόγιο δείχνει 19 Μαΐου 1919. Ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στην Σαμψούντα (Αμισό) του Πόντου και αναλαμβάνει προσωπικά την γενοκτονία των Ποντίων. 105 χρόνια αργότερα και η αποφράς αυτή ημέρα ξημερώνει για ακόμη μία φορά… 105 ολόκληρα χρόνια από εκείνη την τρισκαταράτη και φριχτή ημέρα, μία ημέρα που σηματοδοτεί την αρχή της σκληρότερης και τελευταίας φάσης της φρικαλέας και απανθρώπου εξοντώσεως των Ποντίων, κι η κατάσταση όχι μόνον δεν έχει βελτιωθεί, αλλά τολμώ να πω πως έχει χειροτερέψει.

Η 19η Μαΐου αυτή καθ’ αυτή για τους περισσότερους, κυβερνώντες και μη, είναι μια ακόμη ημέρα, όπως όλες τις άλλες. Ειδικά φέτος, είναι απλά μία ευχάριστη Κυριακή, ένα διάλειμμα από την καθημερινότητα. Ελάχιστοι είναι αυτοί που σκέφτονται την ημέρα αυτή και δακρύζουν. Είναι μία ημέρα μνήμης την οποίαν… έχουμε ξεχάσει!

353.000 εντελώς αθώοι Πόντιοι εσφάγησαν, βιάσθησαν, πέθαναν από την δίψα, την ασιτία και την εξάντληση στις πορείες θανάτου και δούλεψαν κυριολεκτικά μέχρι θανάτου στα Τάγματα Εργασίας, εκδιώχθησαν από την πατρίδα τους με τον χειρότερο τρόπο, έχασαν ό,τι είχαν και δεν είχαν, αντιμετώπισαν τρομερές δυσκολίες και ταπείνωση ακόμα και ως πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την χώρα, αποκαλούμενοι, άκρως εσφαλμένα, από τους υπόλοιπους Έλληνες «τουρκόσποροι», για να έρθουμε εμείς σήμερα και να αντιμετωπίσουμε την τόσο σημαντική αυτή ημέρα την οποία μνημονεύουμε όλα τα δεινά που τράβηξαν αυτοί οι άνθρωποι ως μία ερώτηση πολλαπλής επιλογής σε σχολικό διαγώνισμα…

Ειλικρινά, δεν νομίζω πως μπορούμε να αντιληφθούμε πλήρως το μέγεθος των παθών των Ποντίων προγόνων μας. Έζησαν την αγριότητα και την αρρώστια των γειτόνων μας στον μέγιστο βαθμό, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα πάτρια εδάφη τους και να εγκατασταθούν σε χαμόσπιτα στην κυρίως Ελλάδα, όπου δαιμονοποιήθηκαν στο έπακρον και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έζησαν και τον όλεθρο της τριπλής Κατοχής της Ελλάδος και του φρικαλέου εμφυλίου που την ακολούθησε! Με την τρέχουσα στάση μας, κυβερνώντες και μη, δείχνουμε πλήρη ασέβεια στους νεκρούς και χιλιοβασανισμένους προγόνους μας. Νομίζω πως το λιγότερο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να θυμόμαστε την ημέρα αφιερωμένη σε αυτούς με σεβασμό και να ανάβουμε ένα κερί στην μνήμη τους.

 Δυστυχώς, όμως, η προσβολή στην μνήμη των γενοκτονηθέντων Ποντίων δεν σταματάει στην λησμονιά, αφού ο μέγας σφαγέας των Χριστιανών, ο Μουσταφά Κεμάλ, μνημονεύεται και ο ίδιος με τρόπον ο οποίος δεν ανταποκρίνεται ούτε κατ’ ελάχιστον στην ιστορική πραγματικότητα. Αφ’ ενός, η υπουργός Πολιτισμού της Ελλάδος  φωτογραφίζεται με τουρκικές σημαίες και το πορτρέτο του Κεμάλ, λες και πρόκειται για κάποιον εθνικό μας ευεργέτη! Παλαιότερα, υπουργός Παιδείας της κυβερνήσεως ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει αναφερθεί δημοσίως στην Γενοκτονία των Ποντίων ως «απλή εθνοκάθαρση»! Η εθνοκάθαρση έχει ελαφρότερες νομικές συνέπειες από την γενοκτονία, κάτι που προφανώς ο κύριος υπουργός γνώριζε!

Προφανώς η φωτογραφία αυτή υποδηλώνει την αντιμετώπιση που έχει η κυβέρνηση της Ελλάδος για το εν λόγω θέμα εν συνόλω. Ως γνωστόν, μία εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις. Αφ’ ετέρου, ανάμεσά μας ζουν άνθρωποι οι οποίοι, με διάφορους τρόπους, μειώνουν την βαρύτητα των εγκλημάτων του Κεμάλ Ατατούρκ εις βάρος του ελληνισμού. Κάποιοι χρησιμοποιούν το επιχείρημα πως μπορεί να έκανε ό,τι έκανε, αλλά εκσυγχρόνισε / εκδυτικοποίησε την Τουρκία, άρα οι αρρωστημένες σφαγές του δεν έχουν καμμία σημασία. Μπορεί, δηλαδή, ο Κεμάλ να γενοκτόνησε τους προπαππούδες και τις προγιαγιάδες μας δίχως έλεος, αλλά χάρη σε αυτόν οι Τούρκοι φοράνε καπέλα αντί για φέσια, οπότε όλα βαίνουν καλώς! Μπορεί οι άντρες του να βίασαν χιλιάδες νεαρές Ποντίες, αλλά έδωσε δικαιώματα στις Τουρκάλες, οπότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα!

Ακόμα κι ένα νήπιο μπορεί να αντιληφθεί την αστάθεια αυτών των επιχειρημάτων. Άλλοι τολμούν να συγκρίνουν τον Κεμάλ με τον Μέγα Αλέξανδρο! Διότι προφανώς κάποιος που κατέστρεψε τα πάντα στο πέρασμά του είναι το ίδιο με κάποιον που σεβάστηκε τα έθνη που κατέκτησε, σε τέτοιο βαθμό ώστε να έρθει σε ρήξη με τους ίδιους του τους στρατηγούς! Προφανώς πρόκειται για ένα ακόμα τελείως ανυπόστατο επιχείρημα.

Ύστερα, έχουμε όλους αυτούς που νομίζουν πως μπορούν να χρησιμοποιούν τον Κεμάλ για να κάνουν «πλάκα», όπως ο παρουσιαστής Γιάννης Κορδώνης, ο οποίος σε περσυνή εκπομπή θεώρησε τρομερά αστεία την κίνηση να φορέσει μπλούζα που απεικόνιζε τον Μουσταφά Κεμάλ, ειδικά τις ημέρες της 19ης Μαΐου και ειδικά ως συνεργάτης της Ναταλίας Γερμανού, ο πατέρας της οποίας σε εκπομπή του είχε αναδείξει τον φρικαλέο χαρακτήρα του Κεμάλ, φέρνοντας ξανά σε επαφή δύο στρατιώτες του Μικρασιατικού μετώπου πενήντα-πέντε χρόνια μετά την Μικρασιατική εκστρατεία! Άρα όταν αστειευόμαστε με την παχυσαρκία είμαστε χονδροφοβικοί, όταν λέμε ένα ανέκδοτο με ξανθιές είμαστε μισογύνηδες κι όταν κάνουμε αστεία για μαύρους με τις παρέες μας είμαστε ρατσιστές, αλλά όταν αυτοί κάνουν «πλάκα» με τον αδίστακτο σφαγέα των Ελλήνων, των Αρμενίων και τον Ασσυρίων, όλα είναι μέλι γάλα! Ζητάνε μία συγγνώμη, όπως έπραξε ο συγκεκριμένος, και ξαφνικά τα ξεχνάμε όλα!

Τέλος, κάποιοι άλλοι συγκρίνουν τους πρόσφυγες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, που χτυπημένοι από τον εχθρό και προδομένοι από τον σύμμαχο αλλά και από το ίδιο το κράτος της Ελλάδος, ήρθαν εδώ μόνο με μία εικόνα της Παναγίας και τα απολύτως απαραίτητα, με όλους τους λαθρομετανάστες που πληρώνουν αδρά λαθροδιακινητές για να περάσουν στην χώρα με όλα τους τα υπάρχοντα, κάποιοι εκ των οποίων πράγματι προκαλούν ζημιά στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τους Ποντίους και τους Μικρασιάτες, οι οποίοι απλά αναζήτησαν ένα καλλίτερο μέλλον στην χώρα τους, συνεισφέροντας, μάλιστα, και στην ελληνική κοινωνία!

 Αυτές οι χυδαιότητες συμβαίνουν στην Ελλάδα. Οι αιτίες γνωστές, με πρώτη πρώτη την κάκιστη κατάσταση των σχολείων της χώρας και ειδικά όσον αφορά την διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας. Εννοείται πως η 19η Μαΐου 1919 υπάρχει στα βιβλία, στην καλλίτερη περίπτωση, ως μία απλή αναφορά! Δόξα τω Θεώ, πλέον οι πηγές υπάρχουν και είναι και εύκολα προσβάσιμες. Βιβλία, σειρές, τραγούδια, συνεντεύξεις, εκπομπές όπως η προαναφερθείσα. Ας μάθουμε μόνοι μας για αυτήν την τόσο σημαντική ημέρα, χωρίς να περιμένουμε το διεφθαρμένο σχολείο να μας την διδάξει.

• 
  Κουηρ-γκιόζης και Λοιπές Αηδίες
• 
  19 Μαΐου 1919: Η πλέον παραμελημένη ημέρα μνήμης
• 
  Το Θεατράκι

Το 1994 έγινε ένα βήμα προς τα εμπρός, όταν η 19η Μαΐου καθιερώθηκε ως η επίσημη ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Να μην αφήσουμε αυτό το βήμα να πάει χαμένο. Να το πάρουμε και να το εξελίξουμε. Ειδάλλως μας βλέπω σε καμιά δεκαριά χρόνια να πηγαίνουμε όλοι μαζί βολτούλα από την Αθήνα μέχρι το Κάρς. Μόνο που θα είμαστε πεζοί, αλυσοδεμένοι ο ένας με τον άλλον, χωρίς νερό και τροφή και με ένα μάτσο αγριεμένους Τουρκαλάδες από πάνω μας.

Ο ΠΟΝΤΟΣ ΖΕΙ!

The post 19 Μαΐου 1919: Η πλέον παραμελημένη ημέρα μνήμης appeared first on Conserva.

«ΓΕΛΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΓΕΛΙΑ ΑΚΡΑΤΗΤΑ! Ο ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 17:30!». Αυτά τα λόγια διάβαζε κανείς, αν κατευθυνόταν προς το θεατράκι του Σπυρόπουλου στο Γαλάτσι. Ένα πανέμορφο θεατράκι, που κάθε Κυριακή γέμιζε από παππούδες με τα εγγονάκια τους κι από γονείς με τα παιδάκια τους. Γελαστά και χαρούμενα παιδάκια, που περίμεναν πως και πως να ξεκινήσει η παράσταση. Ένα από αυτά τα παιδάκια ήμουν κι εγώ.

Εκεί πρωτοείδα Καραγκιόζη από τον μεγάλο Καραγκιοζοπαίχτη Θανάση Σπυρόπουλο. Εκεί αγάπησα αυτήν την τέχνη και εκεί πέρασα αμέτρητες Κυριακές μέχρι και τον Μάρτιο του 2020, όταν επεβλήθη η πρώτη καραντίνα…

Το πρώτο κουδουνάκι ηχεί. Το τραγούδι «Είμαι Εγώ Ο Καραγκιόζης» παίζει κατ’επανάληψιν και κρατά συντροφιά στους παρευρισκόμενους, υπενθυμίζοντάς τους ποιός είναι «ο μυταράς γελωτοποιός». Το συνονθύλευμα φωνών που ακούγεται στην αίθουσα του θεάτρου μετατρέπεται σε… συνονθύλευμα ψιθύρων. Το δεύτερο κουδουνάκι ηχεί. Όλοι πια κάθονται στις θέσεις τους και σιγά-σιγά σωπαίνουν. Με το τρίτο κουδουνάκι τα καλαμπούρια και τα γέλια μεταξύ των θεατών και το τρέξιμο των βοηθών του Καραγκιοζοπαίχτη, που κάνουν τις τελευταίες ετοιμασίες για την έναρξη της παράστασης, παύουν. Πέντε και μισή η ώρα. «Αρχίζει! Αρχίζει!». Οι πρώτες νότες από το «Μινόρε του Τσιμπίδη» ηχούν και όλοι, μικροί μεγάλοι, απολαμβάνουν το καταπληκτικό κομμάτι, περιμένοντας την είσοδο του Καραγκιόζη. Ξάφνου, ο ρυθμός αλλάζει. «ΕΕΕΕ ΩΠΑΑΑΑ!». Το «ξυπόλητο τάγμα» έχει κάνει την εμφάνισή του και στα πρόσωπα όλων των παιδιών ζωγραφίζεται ένα αθώο και αυθόρμητο χαμόγελο…

Μα τώρα πια τα χρόνια περάσαν και έχουν αλλάξει… Τον περασμένο Ιούνιο ο κυρ – Θανάσης μας αποχαιρέτησε για το αιώνιο ταξίδι… Έχοντας και αυτήν την πληροφορία στο μυαλό, σκέφτηκα χθες να περάσω από το θεατράκι, μετά από τρία χρόνια απουσίας. Καθώς πλησιάζω, επιταχύνω το βήμα μου και χαμογελάω σαν μικρό παιδί. Όμορφες εικόνες ξυπνούν. Φτάνω στο σημείο του θεάτρου και ένας κεραυνός με διαπερνάει σύγκορμο.

«Δεν είναι δυνατόν…» ψελλίζω στον εαυτό μου. Με γρήγορο βήμα και βαριά αναπνοή βαδίζω πανικόβλητος ανηφορικά την οδό Έρσης. Πιστεύω και ελπίζω πως έχω κάνει λάθος. Φτάνω στο τέρμα του στενού δρόμου. Όλα τα κτήρια στέκουν ακλόνητα στην θέση τους. Εκτός από ένα… Δυστυχώς ούτε λάθος έχω κάνει, ούτε ονειρεύομαι. Αυτό που ζω είναι πέρα για πέρα αληθινό. Την θέση του θεάτρου έχει καταλάβει με θράσος ένα απαίσιο κενό… Ο κυρ – Θανάσης, φαίνεται, το αγαπούσε πολύ το θεατράκι του και θέλησε να το πάρει μαζί του…

Στέκω ολομόναχος στο σκοτεινό και στενό δρομάκι, προσπαθώντας να κατανοήσω τι αντικρίζω. Μία-μία έρχονται οι εικόνες στο μυαλό μου. Όμορφες και άσχημες. Τα τραγούδια, τα κουδουνάκια, οι ψίθυροι, τα γέλια, τα χαμόγελα των παιδιών. Τίποτα δεν υπάρχει πια. Όλα έχουν γίνει… αστρόσκονη. Παραμένω όρθιος, ακίνητος και αμίλητος για κάνα μισάωρο, σαν θλιμμένος εύζωνας. Δεν βλέπω τις μορφές του Καραγκιόζη, της   Αγλαΐας με την σκούπα της, τον Μπαρμπαγιώργο, τον Μορφωνιό, τον Χατζηαβάτη, τον Εβραίο, τον Σταύρακα και τα Κολλητήρια, που κοσμούσαν την πόρτα και την πρόσοψη του θεάτρου, αλλά αυτό το απαίσιο και κακάσχημο τσιμεντένιο κενό… Την σιωπή μου διακόπτει κάποιος περαστικός.

-Συγγνώμη, κύριε, εδώ δεν ήταν το θεατράκι του Σπυρόπουλου; τον ρωτάω θέλοντας να επιβεβαιωθώ πως αυτό που βλέπω είναι αληθινό. Η ελπίδα, λένε, πεθαίνει τελευταία…

-Ναι. μου αποκρίνεται, σκοτώνοντας την δύσμοιρη την ελπίδα… «Εδώ ήταν…» συνεχίζει.

-Πόσον καιρό έχει που το κατεδάφισαν;

-Πριν κάνα μήνα το γκρέμισαν, με πληροφορεί με μια ελαφρά λύπη. «Αλλά, τι να κάνεις; Η ζωή προχωράει… Τα παιδιά πλέον…».

Χωρίς να τελειώσει την φράση του, μπαίνει στο αυτοκίνητό του, που είναι παρκαρισμένο λίγο πιο πέρα, και φεύγει. Και, δυστυχώς, έχει δίκιο. Γιατί να πας να δεις Καραγκιόζη, όταν μπορείς να παίξεις το καινούργιο woke βιντεοπαιχνίδι ή να δεις την καινούργια woke ταινία της Disney; Και πώς να χαμογελάσουν τα παιδιά, όταν η αθωότητά τους δολοφονείται αργά και βασανιστικά κάθε μέρα, με τον πιο βάναυσο τρόπο; Προτρέπω όλους τους γονείς που διαβάζουν αυτό το άρθρο να μάθουν τον Καραγκιόζη στα παιδιά τους. Να τους δείξουν το μεγαλείο και την μαγεία αυτής της τέχνης. Να τους μάθουν, μέσα από αυτήν, την Ελλάδα μας, ώστε να μην γκρεμιστούν κι άλλα θεατράκια…

• 
  Κουηρ-γκιόζης και Λοιπές Αηδίες
• 
  19 Μαΐου 1919: Η πλέον παραμελημένη ημέρα μνήμης
• 
  Το Θεατράκι

Δυστυχώς αυτές οι γραμμές δεν αποτελούν προϊόν της φαντασίας μου. Ανταποκρίνονται απολύτως στην πραγματικότητα. Η μουσική σταμάτησε, τα χαμόγελα έσβησαν. Κυρίες και κύριοι, το θεατράκι του Σπυρόπουλου δεν υπάρχει πια…

The post Το Θεατράκι appeared first on Conserva.

Συχνά ακούμε το όνομα του Καραγκιόζη να χρησιμοποιείται σαν ύβρις. «Μην τον ακούς αυτόν, είναι μεγάλος Καραγκιόζης…». Δεν κατανοούμε πως όταν λέμε παρόμοιες φράσεις υβρίζουμε ολόκληρο τον ελληνισμό, καθώς ο Καραγκιόζης ΕΙΝΑΙ η Ελλάδα. «Μην τον ακούς αυτόν, είναι μεγάλος Έλληνας…». Η ίδια φράση πλέον ακούγεται τουλάχιστον γελοία, ενώ η σημασία της έχει παραμείνει αμετάβλητη.

Διότι ο Καραγκιόζης, τόσο ως χαρακτήρας όσο και ως θέαμα, εκφράζει στο ακέραιο τον ελληνισμό. Ο ίδιος ο Καραγκιόζης ήσαν υπαρκτό πρόσωπο, Θρακιώτης μετανάστης στην Προύσα, άρα Έλλην. Τα δε χαρακτηριστικά του αποτυπώνουν στο έπακρο την ιδιοσυγκρασία του Έλληνος: Φτωχός και ξυπόλητος, μα πάντα καταφερτζής. Πολυτεχνίτης και βιοπαλαιστής. Άνθρωπος τολμηρός, που δεν φοβάται να τα βάλει με τις Οθωμανικές κατοχικές αρχές. Ερωτικός και ρομαντικός με τις γυναίκες, πειραχτήρι και χωρατατζής με τους φίλους. Αυστηρός πατέρας που μαθαίνει διαπαιδαγωγεί τους γιούς του με στρατιωτική πειθαρχία, χωρίς να γίνεται πιεστικός και φορτικός και έχοντάς τους ως συμμάχους στα δύσκολα. Στα ηρωικά έργα, αν και δειλός στην αρχή, στο τέλος πάντα στέκεται στο πλευρό των αγωνιστών του ‘21 και αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με θάρρος και χιούμορ. Είναι, δηλαδή, μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα, πανταχού παρούσα.

Η δε θεματολογία των παραστάσεων του ελληνικού θεάτρου σκιών είναι τεράστια. Κωμωδίες, Δράματα, Κοινωνικοπολιτικά έργα, Ηρωικά έργα, Μυθολογικά έργα, Ιστορικά έργα… Καλύπτεται το σύνολο του ελληνικού πολιτισμού, της ελληνικής ψυχής και της ελληνικής Ιστορίας και Παράδοσης. Σε δύσκολες στιγμές ψυχαγώγησε και εμψύχωσε τον ελληνισμό. Για παράδειγμα, μετά την ήττα της Ελλάδος στον πόλεμο του 1897, δημιουργήθηκε ο θείος του Καραγκιόζη, ο Μπαρμπαγιώργος, το αντίπαλο δέος του Τουρκαλβανού Βεληγκέκα, ο οποίος, υπό τις εντολές του Πασά, ταλαιπωρεί τον Καραγκιόζη. Η εικόνα του ξυλοδαρμού του Βεληγκέκα από τον ρουμελιώτη φουστανελοφόρο συγγενή του Καραγκιόζη προκαλούσε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές από τους θεατές, αναπτερώνοντας το ηθικό τους.

Συν τοις άλλοις, οι διάφοροι χαρακτήρες που εμφανίζονται αντιπροσωπεύουν και από μία περιοχή της Ελλάδος και διάφορους τύπους Ελλήνων της εποχής τους. Ο Σιορ-Διονύσιος, ξεπεσμένος αριστοκράτης από την Ζάκυνθο, αντιπροσωπεύει τα Επτάνησα. Ο Σταύρακας, τυπικό κουτσαβάκι του μεσοπολέμου, κλασσικό παράδειγμα Πειραιώτη της εποχής. Ο θαρραλέος Μπαρμπαγιώργος, βουκολικός άνθρωπος, βοσκός από την Ρούμελη. Ο Μορφωνιός «Μπέμπης» με τον ναρκισσισμό, την λιποψυχία του σατιρίζει τους νεόπλουτους μαμάκηδες Αθηναίους του μεσοπολέμου. Ο Εβραίος, άνθρωπος τσιγκούνης και ύπουλος, καυτηριάζει τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, που με το γνωστό του «σπάσιμο» διακωμωδεί τον τρόπο προσευχής των Εβραίων. Ο Μανούσος, ένα δυνατό παλληκάρι από την Κρήτη. Τέλος, ο Χατζηαβάτης, επιστήθιος φίλος του Καραγκιόζη, είναι ο συνηθισμένος τύπος ανθρώπου που κοιτάζει να τα έχει καλά με όλους. Ουσιαστικά χρησιμοποιεί την εκάστοτε Οθωμανική Αρχή για ίδιον όφελος, χωρίς, όμως, να ξεχνά τον αδερφικό του φίλο, τον Καραγκιόζη. Η τέλεια απεικόνιση της ελληνικής κοινωνίας, με τρόπο απλό και ευθύ.

Ο Καραγκιόζης ΕΙΝΑΙ ο Έλληνας και το Θέατρο Σκιών ΕΙΝΑΙ η Ελλάς. Ο Καραγκιόζης έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές Ελλήνων. Από την πρώτη παράσταση του Δημήτριου Σαρδούνη στην Πάτρα μέχρι και τις εκπομπές του Θανάση Σπυρόπουλου, του Μάνθου Αθηναίου και του Ευγένιου Σπαθάρη, ασχέτως αν η ΕΡΤ επέλεξε να διαγράψει το πλουσιότατο υλικό της από τις άνωθεν εκπομπές για να γράψει στις κασέτες αγώνες ποδοσφαίρου… Χωρίς τον Καραγκιόζη δεν υφίσταται ελληνισμός, ασχέτως αν η ελληνόφωνη Κυβέρνηση απεφάσισε να χαρίσει τον Καραγκιόζη στην Τουρκία το 2010… Ο Καραγκιόζης μπορεί να είναι στα χαρτιά Τούρκος, αλλά η ψυχή του και το ήθος του είναι γαλανόλευκα. Στο κάτω – κάτω της γραφής, τόσες και τόσες ύβρεις έχει η ελληνική γλώσσα, πρέπει να χρησιμοποιηθεί συγκεκριμένα το όνομα του απόλυτου Έλληνα σαν προσβολή;

The post Καραγκιόζης, ο Έλληνας appeared first on Conserva.

Χαζεύοντας στο YouTube έπεσα πάνω στο ακόλουθο βίντεο του γνωστού δημιουργού περιεχομένου Καθημερινή Φυσική. Τον συγκεκριμένο τον παρακολουθώ εδώ και έξι χρόνια. Ως εκ τούτου και διαβάζοντας τα σχόλια του βίντεο περίμενα προφανώς πως η άποψη του Καθημερινή Φυσική (του οποίου το πραγματικό όνομα δεν αναφέρω για ευνόητους λόγους) δεν θα ταυτιζόταν με την δική μου, αλλά πως θα άκουγα άρτια επιχειρηματολογία με σοβαρό και πραγματικά πολιτισμένο ύφος. Δυστυχώς η πραγματικότητα δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου.

Ορίστε το επίμαχο βίντεο

Όντας ο Ανδρούτσος από τα Lidl, δεν μπόρεσα να το αφήσω αναπάντητο.

ΠΑΜΕ!

1) Η σωστή λέξη είναι «ομοφυλόφιλος», όχι «ομόφυλος». Ένα ζευγάρι Ελλήνων, Κινέζων, Σέρβων κ.τ.λ. είναι ομόφυλο. Ένα ζευγάρι ανδρών ή γυναικών είναι ομοφυλόφιλο.

2) Δεν φοβόμαστε τους ομοφυλόφιλους. Απλά δεν δεχόμαστε την επιβολή της ομοφυλοφιλίας. Με γεια σου με χαρά σου, φίλε ομοφυλόφιλε ή φίλη ομοφυλόφιλη, αλλά κράτα την ερωτική σου ζωή για τον εαυτό σου. Φυσικά αυτό πάει και στους ετεροφυλόφιλους. Η ερωτική ζωή του κάθε ανθρώπου είναι ιδιωτική του υπόθεση. Το θέμα υπάρχει όταν γίνεται δημόσια και απαιτείς και την αποδοχή της επιβολής από τους άλλους.

3) Σεβόμαστε όποιον μας σέβεται. Δεν έχουμε κανένα απολύτως θέμα να συζητήσουμε με τον οποιονδήποτε, αρκεί να είναι πολιτισμένος, να μένει στο θέμα και να ξέρει τι λέει. Ακόμα κι αν δεν ξέρει τι λέει, αν έχει όρεξη για διάλογο και μάθηση, καλοδεχούμενος.

Αυτά για όσους νομίζουν πως οι συντηρητικοί είμαστε σαδιστικά τέρατα που έχουμε φυλακισμένο όποιον διαφωνεί με εμάς στο υπόγειό μας και τον βασανίζουμε βάναυσα μέχρι να μπει στην αίρεσή μας. Σίγουρα υπάρχουν κι αυτοί, αλλά είναι η συντριπτική μειοψηφία. Και τώρα πάμε στο βίντεο αυτό καθ’ αυτό.

Καθημερινή Φυσική, μπράβο που βγήκες και είπες επωνύμως αυτά που πιστεύεις. Άλλα, καταρχάς αν υπήρχε πατριαρχία θα ζούσαμε όπως το 1200 π.Χ. που οι γυναίκες έμεναν κλειδωμένες στον γυναικωνίτη. Πλέον άνδρες και γυναίκες είμαστε ισότιμοι, όχι μόνο στον εργασιακό τομέα, αλλά παντού, ως επί το πλείστον. Δεύτερον, μην στέκεσαι σε ένα σημείο του επιχειρήματος του συνομιλητή σου, χωρίς να δίνεις σημασία στο υπόλοιπο επιχείρημα, δεν κάνεις διάλογο έτσι. Επίσης, μην παίρνεις τοις μετρητοίς ό,τι λέει ο άλλος. Υπάρχει ένα σχήμα λόγου στην ελληνική γλώσσα που λέγεται μεταφορά. Επίσης, παίρνεις στο τέλος την μειοψηφία των συντηρητικών και την παρουσιάζεις σαν τον κανόνα. Όπως είπα και πριν, υπάρχουν κι αυτοί αλλά είναι η μειοψηφία.

Με την λέξη «οικογένεια» εννοούμε την πυρηνική οικογένεια. Και ναι, φίλε Καθημερινή Φυσική, ΟΛΕΣ οι μορφές οικογένειας που ανέφερες, πλην της πυρηνικής οικογένειας, είναι λύσεις σε καταστάσεις ανάγκης.  Καλά τα δικαιώματα και η ελευθερία, αλλά η ελευθερία πρέπει να έχει ένα όριο, αλλιώς μετατρέπεται σε ασυδοσία. Η ελευθερία των ομοφυλόφιλων να υιοθετήσουν παιδί εμποδίζει την ελευθερία και το δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώσει στο φυσιολογικό περιβάλλον της πυρηνικής οικογένειας. Και όχι, οι γονείς δεν μαθαίνουν αυτά τα πράγματα στα παιδιά που λες ότι τους μαθαίνουν. Αν κάποιοι μείνανε για πάντα 15 χρονών ή αν οι δικοί τους γονείς συγκεκριμένα ήταν κακοί γονείς, αυτό δεν σημαίνει πως είναι όλοι οι γονείς έτσι. Ο πατέρας μαθαίνει στο παιδί να είναι μπεσαλής και δίκαιος και να είναι δυνατός, τόσο ψυχικά όσο και σωματικά. Η μητέρα αναπτύσσει τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού και την δημιουργικότητά του. Και οι δύο γονείς δείχνουν στο παιδί έναν σωστό δρόμο, το βοηθάνε στα δύσκολα και αναπτύσσουν, καθείς από την μεριά του, την κριτική σκέψη του παιδιού. Αν όλα αυτά μπορούσε να τα δώσει και ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι, θα ήταν ήδη έτσι.

Θεωρώ την επίκληση σε μελέτες για ένα τέτοιο θέμα άτοπο, καθώς είναι ένα θέμα για το οποίο ακόμα δεν έχουμε καταλήξει 100% σε ένα συμπέρασμα. Κι εγώ μπορώ να σου βάλω εδώ μελέτες που αποδεικνύουν ότι τα παιδιά ομοφυλόφιλων ζευγαριών έχουν παραπάνω πιθανότητες να πάθουν κατάθλιψη ή να έχουν ανεπτυγμένα σε υπερβολικό βαθμό συγκεκριμένα χαρακτηριστικά σε σχέση με τα υπόλοιπα παιδιά, αλλά δεν έχει νόημα. Ούτως ή άλλως για αυτή την δουλειά υπάρχει ο Andrewssj4 The Athenian.

Τέλος, προφανώς έχουμε θέμα με την μειοψηφία των ομοφυλόφιλων που εκμεταλλεύονται την ιδιότητά τους αυτή για να επιβληθούν και τα μεγάλα κεφάλια που εκμεταλλεύονται τους ομοφυλόφιλους για να πραγματοποιήσουν τους δικούς τους σκοπούς. Απλά δείτε τι γίνεται στην Αμερική και στην δυτική Ευρώπη. Σιγά σιγά αυτά έρχονται κι εδώ. Πολύ εύκολα, λοιπόν, μπορούν να γίνουν πράξη τέτοιες εγκληματικές ακρότητες, αν ξεκινήσουμε από τα «απλά» όπως η τεκνοθεσία. Και όχι, οι νταντάδες και οι ινφλουένσερς δεν είναι κατάλληλοι για να μεγαλώσουν ένα παιδί που δεν είναι δικό τους. Το ότι συμβαίνει κάτι δεν σημαίνει πως πρέπει να συμβαίνει κι όλας.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Κι ένα τελευταίο, επειδή έθιξες και τον γάμο στο τέλος. Το σύμφωνο συμβίωσης έχει νομική υπόσταση. Μόνο. Ο γάμος έχει πρωτίστως πνευματική/θρησκευτική σημασία και δευτερευόντως νομική. Προφανώς και υπάρχουν μια χαρά Χριστιανοί ομοφυλόφιλοι. Άλλα εφόσον η Εκκλησία δεν τους δέχεται, δεν μπορούν να παντρευτούν. Και πάλι, στους ανθρώπους που απλά θέλουν να είναι μαζί ΚΑΙ ΜΟΝΟ δεν είναι κακό να επιτρέπεται. Δικιά τους υπόθεση είναι. Άλλο αυτό, όμως, κι άλλο η τεκνοθεσία, που μπλέκει κι ένα παιδί στην εξίσωση.

Υ.Γ.: Η ειρωνεία δεν χρειάζεται. Εφόσον λες πως θέλεις να κάνεις ήρεμο διάλογο, δεν υπάρχει χώρος για ειρωνείες.

Κρίμα, ρε Καθημερινή Φυσική…

The post Για Τα Ομοφυλόφιλα (και όχι ομόφυλα) Ζευγάρια appeared first on Conserva.

Γράφει ο “Οδυσσέας Ανδρούτσος”

«Ζήτω ο λαός της Παλαιστίνης!». «Ζήτω το Ισραήλ!». Φράσεις που, δυστυχώς, ακούγονται πολύ συχνά στην χώρα μας, μετά την επίθεση της τρομοκρατικής οργάνωσης «Χαμάς» στο Ισραήλ. Οι Έλληνες παρακολουθούν και πάλι το… ντέρμπι με μεγάλο ενδιαφέρον και με ανεξέλεγκτη μανία να καταστρέψουν τον διπλανό τους…

Από την μία πλευρά «μαχητές των λαών», που στέκονται με το πλευρό «του καταπιεσμένου λαού της Παλαιστίνης». Άνθρωποι οι οποίοι αγνοούν την ρίζα της διαμάχης Παλαιστίνης και Ισραήλ, η οποία είναι ο βίαιος διωγμός των Ισραηλινών από την γη τους και η εγκατάσταση Αράβων σε αυτά τα εδάφη. Το θέμα είναι πολύ σύνθετο για να εξηγηθεί με υπεραπλουστεύσεις, όπως αυτή του «ιμπεριαλιστικού Ισραήλ». Αυτό που αφορά τους Έλληνες, όμως, είναι πως η Χαμάς φαίνεται πως στηρίζεται από την Τουρκία, τον προαιώνιο εχθρό του έθνους μας. Οι υποστηρικτές της Χαμάς υποστηρίζουν βαρβάρους, οι φρικαλεότητες των οποίων θυμίζουν τις βαρβαρότητες των Βουλγάρων κατακτητών της Βορείου Ελλάδος κατά την Κατοχή. Οι υποστηρικτές της Χαμάς ουσιαστικά υποστηρίζουν την Τουρκία.

Στην άλλη όχθη βρίσκονται οι «πατριώτες», οι οποίοι θεοποιούν το «μαχητικό Ισραήλ», παραβλέποντας τις εβραϊκές βαρβαρότητες και το γεγονός πως το συγκεκριμένο κράτος και το Ισραηλινό έθνος εν γένει είναι ουδέτερα προς την Ελλάδα, καθιστώντας την προαναφερθείσα θεοποίηση αδικαιολόγητη.

Εβραίοι ίδρυσαν το ΣΕΚΕ (το σημερινό ΚΚΕ), το οποίο ευθύνεται για μερικές από τις πιο μελανές σελίδες της ελληνικής Ιστορίας. Όμως, Εβραίοι (με ελληνική εθνική συνείδηση, βέβαια) έτρεξαν και να πολεμήσουν στο μέτωπο το 1940, με πιο γνωστό πρόσωπο της συγκεκριμένης κατηγορίας τον αντισυνταγματάρχη Μαρδοχαίο Φριζή, τον πρώτο πεσόντα Έλληνα αξιωματικό του Ελληνοϊταλικού πολέμου, ο οποίος, μάλιστα, έπεσε με πολύ ηρωικό τρόπο. Κοντολογίς, οι Εβραίοι έχουν κάνει τόσο καλό όσο και κακό στην Ελλάδα. Επιπροσθέτως, το Ισραήλ, δρώντας στρατηγικά, αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες των Αρμενίων και του Ελληνισμού του Πόντου και της Μικράς Ασίας, θέλοντας να κατοχυρώσει το «μονοπώλιο» των γενοκτονηθέντων έθνων.

Βλέπουμε για ακόμη μία φορά ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας να αντιμετωπίζει ακόμα έναν πόλεμο σαν αγώνα Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού, ακριβώς όπως γινόταν μέχρι πρότινος με τον Ρωσοουκρανικό πόλεμο. Ίσως έχει έρθει η ώρα να σοβαρευτούμε επιτέλους; Απαιτούμε -ορθώς- από την ηγεσία της Ελλάδος να αντιμετωπίζει πάσα τα προβλήματα της χώρας με σοβαρότητα. Έχουμε, όμως, αυτό το δικαίωμα, όταν εμείς οι ίδιοι πέφτουμε θύματα της πλεκτάνης των κυβερνώντων και πράττουμε όσα καταδικάζουμε∙ όσα απαιτούμε από αυτούς να μην πράττουν; Ίσως πρέπει επιτέλους να ξυπνήσουμε από τον εμφυλιοπολεμικό λήθαργο στον οποίον βρισκόμαστε εδώ και χιλιετίες; Όταν ήμασταν διχασμένοι, χάσαμε την Πόλη. Όταν ήμασταν ενωμένοι, κοντέψαμε να πετάξουμε τον -υπερσύγχρονο, για τα δεδομένα της εποχής- ιταλικό στρατό στην θάλασσα.

Ως Έλληνες και ως άνθρωποι που πραγματικά αγαπούν το Έθνος και την Πατρίδα τους, είμαστε μόνο με την Ελλάδα και, κατ’ επέκταση, με όποιο κράτος εξυπηρετεί τα συμφέροντά της. Άλλωστε, το συμφέρον της πατρίδος είναι και το δικό μας συμφέρον.

The post Με την Ελλάδα είναι κανείς; appeared first on Conserva.

Είναι, πλέον, προφανέστατη η παρακμή της ελληνικής κοινωνίας εν γένει. Ένας από τους πληγέντες της παρακμής αυτής είναι και οι άνδρες, οι οποίοι αποδυναμώνονται διαρκώς. Προφανώς, καθοριστικότατο ρόλο στην εξέλιξη των ανδρών από ισχυρούς Λεωνίδες σε αδύναμους Εφιάλτες έχει παίξει και η ευρεία -και άνευ προηγουμένου- διάδοση της πορνογραφίας. 

Αδιαμφισβήτητα, η πρόσβαση σε πορνογραφικό περιεχόμενο, κυρίως από μικρά παιδιά, είναι μια μάστιγα των ημερών μας. Οι γονείς επιτρέπουν στα παιδιά τους την άμετρη και ανεξέλεγκτη περιήγηση στο διαδίκτυο, αγνοώντας πως το ίντερνετ είναι ένα «δίκοπο μαχαίρι».

Αυτό που αγνοούν ακόμη περισσότερο είναι το θλιβερό γεγονός πως, δυστυχώς, αν κάποιος δεν μας δείξει τον ορθό τρόπο αξιοποίησης ενός εργαλείου που μπορεί να έχει εξίσου παραγωγική και επιζήμια χρήση, συνήθως θα το χρησιμοποιήσουμε – συνειδητά ή ασυνείδητα – για να κάνουμε κακό. Παρόλο που, ως γνωστόν, για κάθε κανόνα υπάρχει τουλάχιστον μία εξαίρεση, στην συγκεκριμένη περίπτωση η δημοφιλής αυτή άποψη δεν επαληθεύεται.

Αντιθέτως∙ το διαδίκτυο αποτελεί την επακριβή επιβεβαίωση του κανόνος. Η πλήρης έλλειψη ελέγχου και ουσιαστικής καλλιέργειας της κριτικής σκέψεως και, γενικότερα, του πνεύματος των παιδιών τα οδηγεί στην υποταγή στην περιέργειά τους και, σταδιακά, στα ζωώδη ένστικτά τους. Ατυχώς, οι γονείς των παιδιών αυτών λησμονούν -ή παραβλέπουν- την πραγματικότητα, η οποία τους δηλώνει πως μεγαλώνουν τους άνδρες του μέλλοντος∙ το μέλλον της Ελλάδος.

Έχοντας μάθει από μικρή ηλικία πως ο πρωταρχικός σκοπός όλων των ανθρώπων, άρα και των ιδίων (δηλαδή η συνουσία) μπορεί να ικανοποιηθεί εύκολα και απλά με το πάτημα μερικών κουμπιών, αποστρέφονται τον φυσιολογικό τρόπο ικανοποίησης της ανάγκης αυτής, χωρίς να λαμβάνουν υπόψιν τους τις βαρύτατες προσωπικές και κοινωνικές συνέπειες της πράξεως τους. Βεβαίως, εφόσον οτιδήποτε «χαρίζει» την εύκολη ικανοποίηση μιας ανάγκης καθίσταται αυτομάτως εθιστικό, όσο πιο πολύ εκτίθεται κανείς σε υλικό τέτοιου περιεχομένου, τόσο πιο πολύ το χρησιμοποιεί. Κι όσο πιο πολύ το χρησιμοποιεί, τόσο πιο πολύ καταστρέφει τον ίδιο και, κατ’ επέκταση, το σύνολο της κοινωνίας και του έθνους του. 

 Ένας ακόμα τρόπος με τον οποίο η πορνογραφία διαφθείρει τους νέους είναι η προβολή λανθασμένων και ψευδών προτύπων. Αφ’ ενός, απεικονίζονται συχνά σκηνές βίας και κακομεταχείρισης, οι οποίες δυστυχώς πολλές φορές αποτελούν την πραγματική μεταχείριση των πρωταγωνιστών ταινιών πορνό. Αφ’ ετέρου, προωθεί βλαβερά και εκχυδαϊσμένα μοτίβα επίτευξης της συνουσίας. Το υγιές φλερτ είναι ανύπαρκτο και ο στιγμιαίος και ανούσιος έρωτας γίνεται ο ύψιστος σκοπός των πρωταγωνιστών και χρησιμοποιείται συχνά ως μέσο επίλυσης διαφορών, ως μέσον εκβιασμού, ως μέσο συναλλαγής αντί χρημάτων και άλλα πολλά…. Αν ένα παιδί -το οποίο εκ των πραγμάτων διαμορφώνει τον χαρακτήρα του- εκτίθεται σε αυτές τις επαίσχυντες «διαδικασίες» επανειλημμένως, είναι φυσικό να τις θεωρήσει φυσιολογικές!

Λύσεις υπάρχουν πλείστες, η βέλτιστη, όμως, θεωρώ πως είναι να διαπράττουμε το απεχθέστατο αυτό σφάλμα μέχρις ότου η λύση δοθεί από εμάς τους ίδιους, δηλαδή μέχρι να κατανοήσουμε πλήρως την εκπληκτική ομοιότητα της πορνογραφίας με τις ναρκωτικές ουσίες.

Τόσο το πόρνο όσο και τα ναρκωτικά είναι εξίσου «ελκυστικά», εθιστικά και καταστροφικά, με την διαφορά πως τα πρώτα καταστρέφουν πρωτίστως την σωματική υγεία και οδηγούν στον φυσικό θάνατο του χρήστη, ενώ το δεύτερο ζημιώνει την πνευματική υγεία του θεατή και του προκαλεί σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Μία ακόμη διαφορά των δύο εθισμών είναι πως ο πρώτος επιλύνεται μέσω αποτοξίνωσης, δηλαδή μέσω μιας διαδικασίας που δεν ελέγχει το ίδιο το άτομο, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση της πορνογραφίας. Διότι, όλες οι ανάγκες υπόκεινται σε προσωρινό κορεσμό. Αυτό σημαίνει πως, όσο αυξάνεται η ικανοποίηση μίας ανάγκης, τόσο μειώνεται η τάση για επιθυμία ικανοποίησης της ανάγκης αυτής, ώσπου επέρχεται κορεσμός της ανάγκης, δηλαδή ώσπου ικανοποιείται πλήρως.

Εν τούτοις, όπως ήδη ειπώθηκε, ο κορεσμός είναι προσωρινός, δηλαδή η ανάγκη για ικανοποίηση μίας ανάγκης θα επανεμφανιστεί, αφού επέλθει ο κορεσμός. Αυτό ακριβώς είναι και το σημείο που οδηγούμαστε εκ φύσεως στην κατανόηση του μεγέθους του προβλήματος της πορνογραφίας. Με απλά λόγια, όταν επέλθει ο κορεσμός της ανάγκης μας για σεξ μέσω της χρήσης πορνογραφικού υλικού, θα έχουμε «μπουχτίσει». Τότε είναι που θα στραφούμε στην δυσκολότερη -αλλά φυσιολογική- «εναλλακτική» λύση, δηλαδή την αναζήτηση συντρόφου. Μέσω της εμπειρίας, λοιπόν, είναι που θα λυθεί το μείζον τούτο πρόβλημα. Ως έλλογα όντα, είναι επόμενο να ακολουθήσουμε αυτήν την συμπεριφορά, ειδάλλως η πορνογραφία θα συνεχίζει με περίσσιο δόλο να φονεύει τις υγιείς και ουσιαστικές ερωτικές σχέσεις και, κατ’ επέκταση, το βασικότερο θεμέλιο της κοινωνικής και εθνικής προόδου: την πυρηνική οικογένεια. Κοινώς, το πάθημα πρέπει να μας γίνει – και θα μας γίνει – μάθημα, αλλιώς, την κάτσαμε την βάρκα…

• 
  Κουηρ-γκιόζης και Λοιπές Αηδίες
• 
  19 Μαΐου 1919: Η πλέον παραμελημένη ημέρα μνήμης
• 
  Το Θεατράκι

Μια δεύτερη πιθανή λύση, λιγότερο άμεση από την προηγούμενη, τα αποτελέσματα της οποίας θα φανούν μακροπρόθεσμα, είναι η αποτελεσματική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, η οποία, προφανώς, δεν μπορεί να εφαρμοστεί με το τρέχον εκπαιδευτικό σύστημα, του οποίου τα προβλήματα είναι αναρίθμητα.

Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, ο μόνος τρόπος με τον οποίον η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση μπορεί να αποδώσει καρπούς υπό τις παρούσες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες είναι μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και κυρίως του TikTok και του Instagram, αγαπημένων μέσων της νεολαίας, κάτι που ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει, με πρωτοβουλία των ιδίων των δημιουργών.

Ασφαλώς, δεν αναφέρομαι στους «πολύχρωμους» δημιουργούς, όπως ο Jeffrey Marsh, που, προωθώντας την “woke” ατζέντα, επιχειρούν μία άνανδρη πλύση εγκεφάλου των παιδιών, αποτελώντας ευθεία απειλή για την ψυχική και σωματική τους ακεραιότητα. Μιλώ για ανθρώπους δυνατούς και συνειδητοποιημένους, με τους περισσότερους από αυτούς να παρουσιάζουν τρεις βασικές ομοιότητες: πρώτον, είναι βαθιά θρησκευόμενοι άνθρωποι. Δεύτερον, προσέχουν την εξωτερική τους εμφάνιση, χωρίς να αμελούν την πνευματική τους κατάσταση. Και, τρίτον, σημαντικότερον και αποτέλεσμα των δύο προηγουμένων χαρακτηριστικών, είναι ένθερμοι πολέμιοι του “woke” κινήματος, το οποίο, μεταξύ άλλων, προωθεί την πορνογραφία, συχνά ευθέως απευθυνόμενοι σε μαθητές Δημοτικού! (Τέτοια περιστατικά συμβαίνουν ως επί το πλείστον στις Η.Π.Α, κάτι που σημαίνει πως προσεχώς θα έρθουν και στην Ελλάδα. Θυμόμαστε, άλλωστε, την προ ολίγων μηνών προβολή παιδικής πορνογραφίας σε μαθητές Δημοτικού από την δασκάλα τους!). Το εύρος των παραδειγμάτων τέτοιων δημιουργών, λοιπόν, είναι τεράστιο και περιλαμβάνει από απλούς, καθημερινούς ανθρώπους που αντιτίθενται στην έκφυλη παράνοια, όπως η Emily King, ο Hamza Ahmed αλλά και ο Έλληνας Andrewssj4 The Athenian, μέχρι γνωστούς και καταξιωμένους επιστήμονες, όπως ο Jordan Peterson. Ας γίνουν αυτοί οι άνθρωποι φωτεινά παραδείγματα και για περισσότερους Έλληνες δημιουργούς.

Δανείζομαι τον στίχο του τραγουδοποιού Άκη Πάνου και λέω πως «Η Πιο Μεγάλη Ώρα Είναι Τώρα». Διότι τώρα είναι η ώρα που πρέπει να αντιδράσουμε στην υποχθόνια δολοφονική δράση της πορνογραφίας και άλλων δολοφόνων της εποχής μας, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ένα υγιές μέλλον για τις επόμενες γενεές και η συνέχεια της ύπαρξης του έθνους μας.

The post Το διαδίκτυο είναι ένα «δίκοπο μαχαίρι» appeared first on Conserva.

Το 2013 ομάδα Ιταλών ακτιβιστών για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων ξεκίνησε μποϋκοτάζ στην εταιρεία ζυμαρικών Barilla. Ο λόγος της δράσης αυτής ήταν η δήλωση του ιδιοκτήτη του Barilla Group, Guido Barilla, ο οποίος τόλμησε να πει το πραγματικά αδιανόητο ότι οι διαφημίσεις του θα περιλάμβαναν μόνο την “κανονική” οικογένεια! Αυτό που πραγματικά ήθελε να επισημάνει ήταν ότι θα δε θα συμπεριελάμβαναν οποιαδήποτε διαφήμιση που θα απεικόνιζε ζευγάρια ομοφυλόφιλων.

Στην Ιταλία το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλόφιλων εφαρμόστηκε το 2016, ενώ δεν επιτρέπεται η υιοθεσία, με κάποιες ωστόσο εξαιρέσεις όπως π.χ. περιπτώσεις όπου η σύλληψη τέκνων έχει γίνει στο εξωτερικό κτλ., κι αυτό με ισχύ ανά περιοχή. Πολύ πρόσφατα, όμως, με τη διακυβέρνηση της Meloni τείνει να απαγορευτεί το δικαίωμα υιοθεσίας τέκνων από ομοφυλόφιλους γονείς.

Σήμερα, δηλώσεις του Guido Barilla είναι πλέον παρελθόν, και η εταιρεία δείχνει να έχει παρασυρθεί από τον κυκλώνα που λέγεται κίνημα woke. Μετά την πρωτοφανή για την εταιρεία διαφήμιση με τους gay που δημοσιεύτηκε και σε επίσημη ελληνική σελίδα τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το 2022 και αναδείξαμε, σειρά έχει ένα σποτ με τη μορφή σύντομης ιστορίας.

Στο σποτ “Open Carbonara” που διαδραματίζεται στη Ρώμη, η μικρή Vittoria ζει με τον πατέρα της ο οποίος εργάζεται ως αρχιμάγειρας σε εταιρεία που ετοιμάζει σχολικά γεύματα συμπεριλαμβανομένου και του σχολείου που φοιτά η ίδια. Το σχολείο είναι διαπολιτισμικό και σε αυτό φοιτά κι ένα μικρό μελαμψό αγόρι, ο Gabriele, μεταξύ άλλων από την Αφρική και την Ασία. Ο Gabriele εμφανισιακά περισσότερο φέρνει σε ασιάτη παρά σε μελαχρινό μεσογειακό.

Την ώρα του σχολικού γεύματος η Vittoria απολαμβάνει μια μακαρονάδα με carbonara ενώ ο μικρός Gabriele μία με κόκκινη σάλτσα. Η μερίδα του είναι διαφορετική γιατί η θρησκεία του απαγορεύει την κατανάλωση χοιρινού. Πρόκειται, ασφαλώς, για μουσουλμάνο του οποίου το όνομα “Gabriele” είναι λογικά εξευρωπαϊσμένος τύπος του Jibrīl. Λίγο αργότερα στο σπίτι της η Vittoria παρουσιάζεται εμφανώς προβληματισμένη και στεναχωρημένη, κι όταν ο πατέρας της ζητά να μαγειρέψει ζυμαρικά με carbonara, αυτή αρνείται.

Ο λόγος είναι γιατί δεν μπορεί να φάει ο Gabriele. Η συμπάθεια για το αλλόφυλο αγοράκι προκάλεσε πλήγμα του ενστίκτου αυτοσυντήρησης διά μέσου της διατροφικής ανεπάρκειας. (Να σημειωθεί ότι πουθενά δε λέμε ότι μας επιβάλλεται ένα μοντέλο σύγχρονης κοινωνίας που οι Ευρωπαίες γοητεύονται και ξεμυαλίζονται από αφροασιάτες).

Την επόμενη μέρα ο πατέρας της, ως άλλος εφευρετικός επιστήμονας της υψηλής τέχνης της μαγειρικής, βάζει τα δυνατά του να καταστρέψει μια παράδοση εκατοντάδων ετών και να υποβιβάσει τον ιταλικό πολιτισμό της γευσιγνωσίας δημιουργήσει μια πιο συμπεριληπτική συνταγή που θα μπορεί να απολαμβάνει κι αυτός που δεν τρώει χοιρινό, καθώς δεν περιλαμβάνει γκουαντσιάλε. Έτσι, η μικρή είναι ευτυχισμένη που ο φίλος της είναι χαρούμενος και χορτάτος, κι ο κόσμος μας είναι πολυπολιτισμικός. (Πχιο ασφαλής;)

Με μια πρώτη ματιά η διαφήμιση δείχνει να εκπέμπει θετικά μηνύματα για την ανεκτικότητα, τη συμπεριληπτικότητα και τη δύναμη της αγάπης. Το συναίσθημα του θεατή είναι ο στόχος. Και πράγματι αφήνει μια γλυκιά γεύση στο τέλος ειδικά στους πιο ευσυγκίνητους συνανθρώπους μας.

Η κόσμος της τηλεοπτικής πραγματικότητας που πλασάρει η διαφήμιση, όμως, δεν αποτελεί παρά μόνο μια σοφιστεία.

Εντύπωση κάνει το γεγονός ότι παρόλες τις παλαιότερες δηλώσεις περί “κανονικής οικογένειας”, στο σποτ πρόκειται περί μονογονεϊκής οικογένειας. Είναι διαζευγμένος ο πατέρας; Είναι χήρος;… Ζωντοχήρος; Έχει άλλα αδερφάκια η μικρή Vittoria;…. Ή μήπως έχει γατάκια στο σπίτι;

Επίσης, αν δεχτούμε ότι οι παραδοσιακές αξίες ενός πολιτισμού που χαρακτηρίζουν ένα έθνος μπορούν να τροποποιηθούν με οποιαδήποτε δικαιολογία, τότε κατά πόσο θα συνεχίσουν να παραμένουν παραδοσιακές και αντιπροσωπευτικές του συγκεκριμένου έθνους; Πόσο ελληνικός θα ήταν ένας μουσακάς αν είχε σόγια αντί για κρέας; Κάνουμε διακοπές στην Ιταλία και διηγούμαστε όταν επιστρέψουμε, μεταξύ άλλων, για την ιταλική κουζίνα, τις διαφορές και ομοιότητες, και μέσα από αυτή τη σύγκριση, αποκτάμε αυτογνωσία και συνειδητοποιούμε το πόσο χρήσιμη και υπέροχη είναι η φυσική διαφορετικότητα των εθνών.

Αυτά κι άλλα ερωτήματα βασανίζουν τον σκεπτόμενο θεατή του διαφημιστικού. Εύλογα θ’ αναρωτηθεί: Μήπως τελικά οι κάθε είδους μειονότητες (θρησκευτικές, φυλετικές, σεξουαλικές κτλ) είναι όντως ευάλωτες μειονότητες ή είναι η δική τους κουλτούρα και lifestyle που επιτάσσει το πως θα κινηθεί η σκέψη της πλειονότητας και των νόρμηδων;

• 
  Κουηρ-γκιόζης και Λοιπές Αηδίες
• 
  19 Μαΐου 1919: Η πλέον παραμελημένη ημέρα μνήμης
• 
  Το Θεατράκι

Ένα συμπέρασμα είναι σίγουρο, πάντως, και το έχει διδάξει η ιστορία. Όταν μια κοινωνία και ο πολιτισμός της πολιορκείται από τα μέλη ενός διαφορετικού πολιτισμού, δημιουργείται σύγκρουση και τότε θα υπάρξει μόνο ένας νικητής κι ένας ηττημένος.

The post Πόσο μουσακάς είναι ο μουσακάς με σόγια; appeared first on Conserva.

Η γνώση αρχίζει με το γκρέμισμα της ψευδαίσθησης. ~ Έριχ Φρομ

«Τι είναι γνώση;» θα πει ο Ρενέ Ντεκάρτ πριν από περίπου τέσσερις αιώνες και θα ταράξει τα νερά της φιλοσοφίας. Μια σειρά από άλλα ερωτήματα θα ξεχυθούν σαν άμεσο επακόλουθο. Μπορούμε να γνωρίζουμε; Πόσο σίγουροι είμαστε για αυτά που γνωρίζουμε; Έχει όρια η ανθρώπινη αντίληψη; Οπωσδήποτε πάρα πολλά ερωτήματα που είναι πιο εύκολο να τα θέτει κανείς παρά να τα απαντάει.

Ακόμα και αν υπάρχουν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δεν είναι τώρα η ώρα να δοθούν. Τώρα είναι η ώρα να σπάσουν ορισμένα στερεότυπα και να αναλυθεί το πρώτο βασικό βήμα που πρέπει να επιχειρήσει κάποιος ώστε να αρχίσει να μαθαίνει. Δεν μαθαίνει κανείς απλώς χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις του. Πάντα είναι απαραίτητη και η ορθή λειτουργία του μυαλού.

Το πρώτο βήμα είναι αυτό που πολύ εύστοχα τονίζει ο Έριχ Φρομ στο δοκίμιό του “Να Έχεις ή να Είσαι” δηλαδή το γκρέμισμα των ψευδαισθήσεων. Οι ψευδαισθήσεις είναι πεποιθήσεις που αποκτά ο άνθρωπος από το περιβάλλον του – πολλές φορές και από μικρή ηλικία. Τις χρησιμοποιεί για να κατανοήσει ή να αισθάνεται ότι κατανοεί τον έξω κόσμο και τον εαυτό του. Ριζώνονται βαθιά μέσα του και επηρεάζουν όσο τίποτα τη διαδικασία μάθησής του. Λειτουργούν ως ένα φίλτρο που παγιδεύει και απομακρύνει απόψεις που εναντιώνονται και απειλούν τη «σίγουρη» γνώση που πηγάζει από τις ψευδαισθήσεις. Με αυτό τον τρόπο περιορίζουν τον άνθρωπο σε μια ιδιαίτερη πνευματική φυλακή, στερώντας του τη δυνατότητα να γνωρίσει και να αλληλεπιδράσει με νέες ιδέες.

Ο άνθρωπος που ξεκινά τη μελέτη του χωρίς πρώτα να έχει απαλλαχτεί από τις ψευδαισθήσεις του έχει δυο δυνητικές πορείες: ή θα αναγκαστεί βαθμιαία να απαγκιστρωθεί από τις ψευδαισθήσεις του όσο προχωράει την έρευνά του ή θα προσαρμόζει την έρευνα και τις πεποιθήσεις του επάνω στις ψευδαισθήσεις του χωρίς ποτέ να μπορεί να δει τη μεγάλη εικόνα. Οι δυο παραπάνω περιπτώσεις είναι πολύ διαφορετικές αφού στην πρώτη υπάρχει η ζητούμενη απαγκίστρωση από τις ψευδαισθήσεις έστω και σταδιακά, ενώ στη δεύτερη δεν υπάρχει.

Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει κάποιο μαγικό κουμπί και να διαγράψει όλες του τις ψευδαισθήσεις, όπως θα έκανε ίσως ένας ηλεκτρονικός εγκέφαλος. Αυτό είναι ανέφικτο, επιπόλαιο ίσως και επικίνδυνο. Όμως, εκείνο που έχει σημασία να θυμάται κανείς, είναι ότι όταν θα ξεκινήσει την δική του προσωπική έρευνα θα χρειαστεί πολλές φορές ενδεχομένως να μεταβάλει την αρχική άποψή του για ένα θέμα. Οι απαντήσεις ποτέ δε δίνονται πριν ακόμα ξεκινήσει η έρευνα. Αυτό σημαίνει ότι μια έρευνα δεν ξεκινάει για να αποδειχθεί μια θέση a priori. Όλα τα ζητούμενα συλλέγονται, τοποθετούνται στο τραπέζι και καθένα είναι πιθανό μέχρι το πόρισμα να δώσει την τελική απάντηση.

• 
  Κουηρ-γκιόζης και Λοιπές Αηδίες
• 
  19 Μαΐου 1919: Η πλέον παραμελημένη ημέρα μνήμης
• 
  Το Θεατράκι

Ο ερευνητής οφείλει να παραμερίζει τις προσωπικές του πεποιθήσεις – που πολλές φορές μπορεί να είναι και λάθος – για χάρη της έρευνας και της γνώσης. Να στέκεται αγέρωχα μπροστά στα μυστήρια της φύσης και με όπλα του την άγνοια και τη δίψα για μάθηση, να ανοίγει νέους πνευματικούς δρόμους…

Βιβλιογραφία του συγγραφέα

• Να Έχεις ή να Είσαι, Έριχ Φρομ, μτφρ. Ελένη Τζελέπογλου, Εκδόσεις Μπουκουμάνη

The post Η απαραίτητη προϋπόθεση για γνώση appeared first on Conserva.

Κάποτε υπήρχε μια εποχή που σε όλους φαίνεται σαν μία χρυσή περίοδος του πολιτισμού και των τεχνών. Ο καθένας μπορούσε να φτιάξει κυριολεκτικά ότι ήθελε, να εκφράσει τους προβληματισμούς του, να δείξει τις καλλιτεχνικές ανησυχίες του, να επιδιώξει να καινοτομήσει πάνω στην τέχνη του και να αφήσει το στίγμα του. Το έργο του κρινόταν με αντικειμενικά κριτήρια, κατά πόσο ήταν ποιοτικά καλό πάντα σε σύγκριση με το τι ήθελε να είναι και να πετύχει και σύμφωνα με τους κανόνες της τέχνης στην οποία ανήκε – κατ’ επέκτασην ο ίδιος ο δημιουργός κρινόταν ως καλλιτέχνης με βάση την ποιότητα της δουλειάς του και μόνο. Οι προσωπικές του πεποιθήσεις και η προσωπική του αν και μπορούσαν να λειτουργήσουν επεξηγηματικά για τα δημιουργήματα του, ποτέ δεν αποτέλεσε το κριτήριο σύμφωνα με το οποίο θα κρινόταν η δουλειά του και κατ’επέκταση η βιοποριστική του ικανότητα. Όπως λέει και ο Obi-Wan Kenobi στο A new hope ΄΄ κατάλοιπα μίας πιο πολιτισμένης εποχής΄΄.

Μέχρι που ήρθε η μόδα της ακύρωσης.

Η ακύρωση ( cancel culture ) δεν είναι η σκληρή κριτική μίας θέσης που εκφράζεται από ένα πρόσωπο αλλά  έχει ως σκοπό όχι απλά τον εξοβελισμό και φίμωση κάποιου από ένα χώρο ή μία κοινότητα αλλά προχωράει και σε οικονομική ζημιά, ακόμα και επαγγελματική καταστροφή του εκάστοτε προσώπου ή εταιρείας με απώτερο σκοπό την εξαφάνιση της εν λόγω θέσης ή άποψης – δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία σκληρή μορφή λογοκρισίας. Αυτή η τακτική χρησιμοποιείται στο εξωτερικό εδώ και αρκετά χρόνια και έχει έρθει και στην Ελλάδα εδώ και περίπου μία 5ετία. Τελευταίο θύμα της είναι ο καλλιτέχνης Κωνσταντίνος Παππάς. Ας δούμε το χρονικό σχετικά με το εν λόγω περιστατικό.

Ο Κωνσταντίνος Παππάς είναι ένας από τους καλλιτέχνες που είχαν δηλώσει συμμετοχή ως εκθέτες στο 17ο συνέδριο κόμικ  Comicdom CON ATHENS, το μεγαλύτερο συνέδριο κόμικ στην Ελλάδα που δραστηριοποιείται σε ετήσια βάση και το οποίο σε πολύ μεγάλο βαθμό δίνει βάρος στους Έλληνες δημιουργούς – να σημειωθεί ότι είχε ήδη συμμετάσχει στο Comicdom του 2021με το κόμικ του “Εκ της κόνεως”. Στο φετινό συνέδριο επρόκειτο να συμμετάσχει με το νέο του δημιούργημα “60 χιλιόμετρα έξω από την Άγκυρα” και το οποίο εγκρίθηκε από την επιτροπή της διοργάνωση. Στις 28 Φεβρουαρίου αναρτήθηκε η λίστα των καλλιτεχνών που θα εκθέσουν τα έργα τους όπου βρισκόταν το όνομα του κ. Παππά.

Την 19^η Απριλίου αναρτήθηκε η προσωπική καρτέλα συμμετοχής του από την ιστοσελίδα και στην σελίδα Facebook του συνεδρίου. Το ίδιο απόγευμα η καρτέλα του κ. Παππά δεν υπήρχε και οι σύνδεσμοι που οδηγούσαν σε αυτήν ήταν απενεργοποιημένοι. Ο κ. Παππάς την ίδια μέρα επικοινώνησε με την διοργάνωση και η απάντηση που πήρε είναι πως αποκλείστηκε επειδή τα έργα του δεν συνάδουν με τις αρχές και αξίες της διοργάνωσης. Στις 20 Απριλίου στην σελίδα Facebook του Comicdom αναρτήθηκε η εξής δημοσίευση:

Ανακοίνωση: Υπέπεσε στην αντίληψή μας ότι έργα δημιουργού που συμμετέχει στον τομέα αυτοεκδόσεων – Artists Alley του φετινού Comicdom CON Athens, είναι φορείς ιδεών που δεν συνάδουν με τις αρχές της διοργάνωσης και ξεφεύγουν από το πλαίσιο της ιστορικής αναφοράς γεγονότων, όπως είχε αφήσει να εννοηθεί από το δείγμα του έργου που έστειλε, προκειμένου να κριθεί για τη συμμετοχή του. Ως εκ τούτου η διοργάνωση ανακαλεί τη θέση του εν λόγω καλλιτέχνη στο Artists Alley. Ευχαριστούμε όσους μας επέστησαν την προσοχή στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Το σκίτσο πωλείται στο ηλεκτρονικό κατάστημα του καλλιτέχνη στον ιστότοπο Etsy.gr και σύμφωνα με την περιγραφή της αποτελεί “Προπαγανδιστική αφίσα της 4ης Αυγούστου“. Επετειακή θεματική αφίσα, εμπνευσμένη από μια Σοβιετική προπαγανδιστική αφίσα, με σκοπό την απόδοση του ύφους και ήθους του καθεστώτος Ιωάννη Μεταξά. Αφίσα ψηφιακής εκτύπωσης διαστάσεων Α3 σε χαρτί 300γρ. *Δεν διατίθεται σε κορνίζα*”.

Όπως μπορεί να δει ο οποιοσδήποτε, ο καλλιτέχνης δεν παρουσιάζει την αφίσα ως δικό του αυθεντικό έργο αλλά ως αναπαράσταση αφίσας του καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε πως ο κ. Παππάς έχει αναφέρει ότι μεγάλο μέρος του έργο του αποτελεί αναπαράσταση υπαρκτών προσώπων και γεγονότων της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας με πιστότητα και ρεαλισμό όπως και αναπαραγωγή πραγματικού καλλιτεχνικού υλικού σχετικό της αναφερόμενης ιστορικής περιόδου. Καλώ τους αναγνώστες να δουν οι ίδιοι το έργο του καλλιτέχνη και να διαπιστώσουν οι ίδιοι την φύση του έργου του. Ακολουθούν δύο σκίτσα του, ένα με την μορφή της Μπουμπουλίνας και άλλο ένα με συνεδρίαση του ΚΚΕ στην Ελλάδα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η διοργάνωση στην ανακοίνωση της δεν έδειξε το σχέδιο το οποίο σύμφωνα με την ίδια προκάλεσε τον αποκλεισμό του κ. Παππά ούτε λέει με ποιες πληροφορίες έφτασε στο συμπέρασμα της. Οι πρώτες νύξεις που δείχνουν τι έδωσε την αφορμή ήταν η δημοσίευση μίας αναρχοκομμουνιστικής – αντιφά σελίδας που χρησιμοποίησε τρία σκίτσα για να στηρίξει τον ισχυρισμό της περί της “φασιστικής” νοοτροπίας του καλλιτέχνη: το σκίτσο με τον τίτλο “Ψηλά τις σημαίες” που ως φαίνεται (με κάποιο είδος χαοτικά διαστρεβλωμένη και γελοίας λογικής διεργασίας) το ταύτισαν με το ΄΄Die Fahne Hoch’’  ( οι σημαίες ψηλά ) – τον επίσημο ύμνο του ναζιστικού κόμματος της Γερμανίας από το 1930 ως το 1945 -, το σκίτσο “Αδιαίρετη Ελλάς” που είναι ένα επετειακό έργο για την νίκη του Εθνικού Στρατού στον Γράμμο και ένα σκίτσο sticker που ολοφάνερα είναι meme.

Στις 26 Απριλίου έγινε γνωστό πως ο Κ. Παππάς έστειλε εξώδικο στην διοργάνωση του Comicdom το οποίο ο δικηγόρος του κ. Παππά, ο κ. Γιώργος Κοτλίδας, δημοσίευσε στα κοινωνικά μέσα. Στο εξώδικο του αναφέρει πως υπήρχε σαφής και ξεκάθαρη συμφωνία μεταξύ του καλλιτέχνη και της διοργάνωσης του συνεδρίου ως προς την συμμετοχή του, πως ο ίδιος κατέβαλλε προσωπική εργασία και χρόνο για την προετοιμασία της συμμετοχής του, πως ο ισχυρισμός της διοργάνωσης ότι το έργο του δεν συνάδει με τις αρχές της είναι καθαρά προσχηματικός και πως ο αποκλεισμός του με την μεθοδολογία που ακολουθήθηκε “οδήγησε σε μία – άνευ προηγουμένου και βάναυση πέραν κάθε λογικής – σπίλωση της τιμής και της υπόληψής μου, αυθαίρετου χαρακτηρισμού του καλλιτεχνικού έργου μου, προσβολής της προσωπικότητάς μου, βλάβης της επαγγελματικής και καλλιτεχνικής μου υπόστασης, χρηματικής ζημίας μου και, βεβαίως, σε άκρως αθέμιτο και παντελώς αδικαιολόγητο περιορισμό της Ελευθερίας Έκφρασής μου από μέρους σας, γεγονός που φέρει και μια ιδιαίτερη βαρύτητα όταν λαμβάνει χώρα κατά ενός καλλιτέχνη.”

Συνοπτικά, αυτά είναι όσα συνέβησαν στο εν λόγω περιστατικό. Εν τούτοις παραμένουν κάποια αναπάντητα ερωτήματα που είτε προκύπτουν από την σειρά των γεγονότων είτε προκύπτουν από την κατάσταση που επικρατεί στο Comicdom – μία κατάσταση που δεν είναι άγνωστη σε όσους ασχολούνται με το συγκεκριμένο συνέδριο, ερωτήματα που θα εξερευνήσουμε και θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε.

Πρέπει να αρχίσουμε να ψηφίζουμε με τα λεφτά μας. Να τα δίνουμε εκεί που σέβονται εμάς ως ανθρώπους, εκτιμούν τον κόπο μας να κερδίσουμε τα χρήματα με τα οποία αγοράζουμε τα έργα τους και εκεί που έχουν τις ίδιες αξίες και αρχές με εμάς

Το πρώτο ερώτημα προκύπτει από την ίδια την ανακοίνωση της διοργάνωσης. Στην ανακοίνωση αυτή η διοργάνωση αφήνει να εννοηθεί ότι ο κ. Παππάς παραπλάνησε την επιτροπή που εξέτασε την αίτηση. Πως είναι δυνατόν κάτι τέτοιο όταν ο καλλιτέχνης έχει διαθέσιμο τόσο το προφίλ Instagram όσο και το προφίλ Facebook όπου υπάρχουν οι σύνδεσμοι που οδηγούν στο ηλεκτρονικό του κατάστημα και τις συνεργασίες του, υπάρχουν τα έργα του και οι αναρτήσεις του σε κοινή θέα και έχει δώσει περίληψη των έργων που θα έκθετε στο συνέδριο; Αν η διοργάνωση έχει τέτοιου είδους κριτήρια τότε θα ήταν λογικό η εκάστοτε επιτροπή να ερευνά τον εκάστοτε καλλιτέχνη που επιθυμεί να συμμετέχει ως εκθέτης – κάτι το οποίο έτσι και αλλιώς γίνεται σε κάθε σοβαρή διοργάνωση συνεδρίων ασχέτως κριτηρίων αποδοχής και επομένως είναι λογικό να υποθέσουμε ότι αντίστοιχη διαδικασία ακολουθεί και η διοργάνωση της Comicdom σύμφωνα και με τα λόγια του κ.Παππά σε συνεντεύξεις του.

Θα υπενθυμίσουμε ότι ο κ. Παππάς έχει συμμετάσχει άλλη μία φορά στο συνέδριο ενώ το ύφος και η θεματική των έργων του ήταν εξαρχής η ίδια. Η λογική απάντηση είναι πως είτε η επιτροπή εξέτασε την αίτηση του κ.Παππά με το κριτήριο της καλλιτεχνικής αρτιότητας και την δέχθηκε ενώ γνώριζε από παλαιότερη συνεργασία το έργο του επομένως ο ισχυρισμός της ανακοίνωσης περί παραπλάνησης μοιάζει περισσότερο με προφάσεις εν αμαρτίαις παρά με σοβαρή αιτιολογία.

Το δεύτερο ερώτημα έχει να κάνει με τις λεγόμενες αρχές της διοργάνωσης. Ποιες είναι αυτές; Υπάρχουν στο καταστατικό έγγραφο της εταιρείας, έχουν αναρτηθεί σε επίσημη ιστοσελίδα της ώστε τόσο το κοινό όσο και πιθανοί συνεργάτες να τις γνωρίζουν; Τις έχει έστω διακηρύξει δημόσια; Ή μήπως απλά επικαλείται μία γενική αόριστη δικαιολογία χωρίς να διασαφηνίζει τι εννοεί αφήνοντας μία ισχνή μειοψηφία του κοινού της να την ερμηνεύει σύμφωνα με τις ιδεοληψίες του ( που καμία δουλειά δεν έχει το όποιο κοινό να κάνει κάτι τέτοιο ) και το οποίο την χρησιμοποιεί την εν λόγω ερμηνεία ως συμπλήρωμα σε μία αοριστολογία;

Το τρίτο ερώτημα αποτελεί απόρροια του προηγούμενου ( και από κάποιες απόψεις είναι ρητορικό). Η διοργάνωση του Comicdom έχει πρόβλημα να φιλοξενήσει ως εκθέτη έναν καλλιτέχνη που με αναπόδεικτους ισχυρισμούς παπαγαλίζοντας την ακροαριστερή ρητορική χαρακτηρίζει ‘’φασίστα’’ αλλά δεν έχει πρόβλημα να φιλοξενεί καλλιτέχνες που σκίτσα τους είναι το λιγότερο προβληματικά με κάθε έννοια της λέξης; Παράδειγμα ο σκιτσογράφος με το καλλιτεχνικό όνομα TASMAR που σκίτσο του ακολουθεί.

Στο σκίτσο αυτό ο εικονιζόμενος χαρακτήρας λέει: ‘’Οι φασίστες και οι εθνικιστές δεν χωράνε στην ελληνική σκηνή κόμικς. Πούλο!’’ κλωτσώντας μία νεκροκεφαλή. Οποιοσδήποτε δει αυτή την εικόνα θα θεωρήσει πως με την νεκροκεφαλή απεικονίζει τους “φασίστες και εθνικιστές”. Επίσης η νεκροκεφαλή αποτελεί σύμβολο θανάτου και σε ιδεολογικά φορτισμένα σκίτσα αυτή απεικονίζει συμβολικά τον εκάστοτε εχθρό – με λίγα λόγια το σκίτσο αποτελεί υποκίνηση σε βία, κάτι που από όσο γνωρίζω είναι παράνομο.

Καλώ τον αναγνώστη να κοιτάξει στην επίσημη ιστοσελίδα του Comicdom 2023, να πάει στην λίστα με τους εκθέτες,  να δει το έργο τους και να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματα του. Όμως εγείρεται το εξής ερώτημα. Αυτές είναι οι αξίες της Comicdom; Υποκίνηση σε βία, μίσος και περιφρόνηση των εθνικών συμβόλων και της ελληνικής ιστορίας;

Τόσο πολύ άγεται και φέρεται η διοργάνωση από μία ισχνή και θλιβερή μειοψηφία που είναι πρόθυμη αντί να αποτελέσει μία πλατφόρμα όπου ο κόσμος θα ενώνεται παρά όσα τους χωρίζουν, να επιθυμεί να αποτελεί ένα μέρος που προάγει το μίσος, τον φασισμό και την μισαλλοδοξία;

Κρίμα. Κρίμα διότι με ευθύνη της διοργάνωσης – μιας που είτε το θέλει είτε όχι αποτελεί ένα είδους θεσμικού παράγοντα, τουλάχιστον μέχρι τώρα – η σκηνή του ελληνικού κόμικ μετατρέπεται σε κάτι άσχημο και άθλιο, σε κάτι που αντί να παρακινεί τους ανθρώπους να γίνουν κάτι καλύτερο από αυτό που είναι τους παρακινεί να γίνουν χειρότεροι από τα κτήνη. Against art cencorship, Comicdom και αγαπητοί καλλιτέχνες και διάφοροι ακροαριστεροί woke ακτιβιστές; Φυσικά, εκτός και αν κάποιος λέει κάτι που δεν είναι του γούστου σας. Εκεί ο πέλεκυς της λογοκρισίας πέφτει βαρύς και κάθε αντίθετη φωνή φιμώνεται και τρομοκρατείται. Να ποιοι είναι οι φασίστες. Να ποιοι είναι οι υποκριτές.

Σύμφωνα με τα γεγονότα ο Κωνσταντίνος Παππάς αποκλείστηκε από το συνέδριο του Comicdom όχι λόγω της υποτιθέμενης ιδεολογίας του αλλά επειδή στα έργα του απεικονίζει πιστά την ιστορική πραγματικότητα ανεξαρτήτως των δικών του απόψεων χωρίς να τα χρησιμοποιεί για να προωθήσει την όποια προπαγάνδα τιμώντας τα εθνικά σύμβολα δείχνοντας στο κοινό με έναν εύληπτο τρόπο τα ιστορικά γεγονότα και προσωπικότητες που διαμόρφωσαν την ιστορία και συμβάλλοντας στην μόρφωση του και εμπνέοντας του ηρωισμό και υψηλά πρότυπα που η εποχή μας τόσο έχει ανάγκη.

Παράλληλα όμως, επειδή ο ίδιος δεν αποτελεί μία γραφική φιγούρα κατάλληλη για λοιδορία με εύκολη και ανέξοδη συνθηματολογία αλλά έναν ταλαντούχο νέο που τα έργα του δείχνουν τις ικανότητες του ειδικά αν εξεταστούν στο πέρασμα του χρόνου. Έρχεται δηλαδή σε αντίθεση με την συντριπτική πλειοψηφία έργων  καλλιτεχνών που συμμετέχουν στο συνέδριο τα οποία διαστρεβλώνουν και κακοποιούν την ελληνική ιστορία, προσβάλλουν σύμβολα της, προπαγανδίζουν την αριστερή και woke ιδεολογία και ενσαρκώνουν τα προσωπικά τους συμπλέγματα και μανίες με αποτέλεσμα να διασπείρουν ψευδείς εντυπώσεις ως προς το ιστορικό πλαίσιο το οποίο υποτίθεται ότι δείχνουν και να εμπνέουν απαισιοδοξία, μηδενισμό, αδιαφορία για την κοινωνία στην οποία ζούμε και τρέφουν τα κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου ( αντίθετα με αυτά που οι δημιουργοί τους διακηρύσσουν ότι κάνουν ) και με σκίτσα που σε πλείστες περιπτώσεις είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων μέτρια και στην χειρότερη κάκιστα και των οποίων οι δημιουργοί ελάχιστα ως καθόλου βελτιώνονται με το πέρασμα του χρόνου, δημιουργοί που τόσο το παρουσιαστικό και ο λόγος τους όσο και η συμπεριφορά τους δείχνουν πως σε κάτι παλιό που απλά συντηρείται σε μία αιώνια παιδική ηλικία, ανίκανο να επιβιώσει δίχως δεκανίκια και που ο κόσμος το αφήνει πίσω του.

Προς όλους όσους υποστήριξαν την εκστρατεία λάσπης και την λογοκρισία του κ.Παππά έχω να πω πως κάποια στιγμή ο όχλος που υποστηρίξατε θα έρθει και για εσάς. Είναι απλά ζήτημα χρόνου και κανείς δεν θα σας βοηθήσει. Προς αυτούς που πρωτοστάτησαν, χαρείτε την νίκη σας – απλά δείχνετε πως δεν μπορείτε να αντέξετε τον ανταγωνισμό  ακριβώς επειδή έστω και ενδόμυχα ξέρετε ότι οι ικανότητες σας είναι χαμηλού επιπέδου χωρίς να τραβάνε το ενδιαφέρον του κόσμου. Προς όλους όσους σιώπησαν επειδή φοβήθηκαν, καταλαβαίνω γιατί το κάνατε – όμως κάποια στιγμή θα πρέπει να βγείτε και να μιλήσετε. Όχι για τον Κωνσταντίνο αλλά για τους εαυτούς σας, διότι σε ένα τόσο ασφυκτικό περιβάλλον δεν θα μπορέσετε ποτέ να εκφραστείτε όπως σας αξίζει και όπως θέλετε ούτε να φτάσετε στο ζενίθ των ικανοτήτων σας.

Τα πράγματα όμως δείχνουν να μην τελειώνουν εδώ. Ο Κωνσταντίνος Παππάς έλαβε απίστευτη υποστήριξη από το κοινό και άνθρωποι που έχουν συνεργαστεί μαζί του όπως ο συγγραφέας Αλέξανδρος Τριανταφύλλου (Ο κήπος των κομμένων ρόδων)  αρνήθηκαν να διακόψουν την συνεργασία τους μαζί του παρά τις πιέσεις που δέχθηκαν σε επαγγελματικό επίπεδο. Το κοινό προέβη σε κανονικό review-bombing βαθμολογώντας την Comicdom στο Google με 1,7. Αυτά δείχνουν ότι υπάρχουν σοβαροί καλλιτέχνες που πραγματικά δεν ξεχνούν τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Και δείχνουν ότι η πλειοψηφία του κοινού δεν μοιράζεται τις αξίες της διοργάνωσης και της ακροαριστερής μειοψηφίας που θεωρεί τον πολιτισμό τσιφλίκι της. Αυτά πρέπει να μας γεμίζουν αισιοδοξία για το μέλλον.

• 
  Κουηρ-γκιόζης και Λοιπές Αηδίες
• 
  19 Μαΐου 1919: Η πλέον παραμελημένη ημέρα μνήμης
• 
  Το Θεατράκι

Όμως εμείς ως κοινό τι κάνουμε; Εμείς κυρίες και κύριοι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε  την δύναμη που έχουμε ως η μεγάλη πλειοψηφία. Να αρχίσουμε να ψηφίζουμε με το μόνο μέσο που πραγματικά έχει σημασία και που πονάει τις διάφορες εταιρείες που αποφάσισαν να μπουν στο τρένο του woke ακροαριστερού ακτιβισμού – το χρήμα. Δεν αρκεί απλά να κατακεραυνώνουμε με λόγια, πρέπει αυτά να συνοδεύονται από έργα. Πρέπει να αρχίσουμε να ψηφίζουμε με τα λεφτά μας. Να τα δίνουμε εκεί που σέβονται εμάς ως ανθρώπους, εκτιμούν τον κόπο μας να κερδίσουμε τα χρήματα με τα οποία αγοράζουμε τα έργα τους και εκεί που έχουν τις ίδιες αξίες και αρχές με εμάς. Να μην πατάμε ούτε απέξω σε όσους επιλέγουν να μας προσβάλλουν πουλώντας θράσος, υποκρισία και δήθεν υψηλές αξίες που οι πράξεις τους δεν τις αντανακλούν. Να μην πηγαίνουμε σε καμία διοργάνωση που ανοικτά επιλέγει να στραφεί εναντίον της κοινωνίας που εντός της δραστηριοποιείται και τα λεφτά της ζητάει.  Μπορεί να ζημιώνονται και καλλιτέχνες που μας εκτιμούν και η δουλειά τους είναι άξια επαίνου, αλλά μπορούμε να τους στηρίξουμε από τα ηλεκτρονικά τους καταστήματα, τα καταστήματα του πραγματικού κόσμου και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χωρίς καμία διοργάνωση ως μεσάζων. Να τους δείξουμε τι σημαίνει πραγματικό cancel. Είναι ένας πόλεμος που δεν τον θελήσαμε αλλά αφού τον θέλουν, θα τον έχουν.

 Είμαστε η πλειοψηφία, έχουμε δύναμη και ο σκοπός μας είναι δίκαιος.

The post Περί της Comicdom ο λόγος appeared first on Conserva.