Ας μιλήσουμε για κατάρρευση. Οι φωτιές μαίνονται ακόμα στο Λος Άντζελες και μέχρι στιγμής, κανείς δεν μπορεί να τις σβήσει —ένα ξεκάθαρο σύμβολο ενός πολιτισμού που δεν μπορεί να λύσει ούτε τα πιο βασικά του προβλήματα. Στο βιβλίο του “Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών” (The Collapse of Complex Societies) ο Τζόσεφ Α. Τέιντερ (Joseph A. Tainter) παρέχει ένα πλαίσιο για να κατανοήσουμε γιατί συμβαίνει αυτό.

Η πολιτισμική κατάρρευση δεν αποτελεί κατάλοιπο του παρελθόντος ή απλή περιέργεια για τους εκάστοτε ιστορικούς, των οποίων τα συμφέροντα συχνά εκτρέπονται σε μη σχετικές παρατηρήσεις απομακρυσμένες από την πιεστική πραγματικότητα του σήμερα. Η κατάρρευση είναι ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, ένα αναπόφευκτο στάδιο στον κύκλο ζωής των κοινωνιών. Καθώς η Δύση αντιμετωπίζει εσωτερικά ρήγματα και την επιταχυνόμενη παρακμή, είναι επιτακτική ανάγκη να κατανοήσουμε τις δυνάμεις που στο παρελθόν έχουν οδηγήσει λαμπρούς μεγάλους πολιτισμούς στον αφανισμό.

Στο «The Collapse of Complex Societies», ο Joseph A. Tainter παρέχει ένα πλαίσιο για την ανάλυση αυτής της παρακμής. Ως ανθρωπολόγος, η προσέγγισή του ξεχωρίζει από τις αφαιρέσεις των ιστορικών. Ο Tainter αποκαλύπτει ότι η πολυπλοκότητα – ζωτικής σημασίας για την κοινωνική πρόοδο, ιδιαίτερα σε έναν όλο και πιο παγκοσμιοποιημένο και τεχνολογικό κόσμο – φέρει μέσα της τους σπόρους της ίδιας της της καταστροφής. Οι κοινωνίες που γίνονται όλο και πιο περίπλοκες επενδύουν περισσότερο στην επίλυση προβλημάτων μέσω διοικητικών, τεχνολογικών και γραφειοκρατικών μέσων, ωστόσο αυτές οι λύσεις αποφέρουν μειωμένες αποδόσεις. Με την πάροδο του χρόνου, το κόστος συντήρησης του συστήματος υπερτερεί των πλεονεκτημάτων του, δημιουργώντας ένα οριακό σημείο όπου η κατάρρευση γίνεται όχι απλώς δυνατή, αλλά το ορθολογικό αποκορύφωμα μιας διαχειριζόμενης παρακμής.

Η Δύση σήμερα πλησιάζει αυτό το κατώφλι. Οι θεσμοί που έχουν σχεδιαστεί για τη διασφάλιση της σταθερότητας και της προόδου έχουν γίνει κινητήρες αναποτελεσματικότητας, καταναλώνοντας πόρους για να συντηρηθούν, ενώ προσφέρουν μικρή αξία. Πιο ανησυχητικό, ωστόσο, είναι η ιδεολογική σήψη στον πυρήνα τους.

Η ανάλυση του Tainter αποκαλύπτει πώς οι κοινωνίες αποτυγχάνουν όταν χάνουν την ικανότητα να συμβιβάζουν την πολυπλοκότητα με τη λειτουργικότητα, αλλά η παρακμή της Δύσης επιταχύνεται από την προσήλωσή της σε ουτοπικά ιδανικά τα οποία είναι παντελώς αποκομμένα από την πραγματικότητα. Κυριότερο από αυτά είναι η εμμονή με την απόλυτη ισότητα, η οποία εκδηλώνεται σε πολιτικές που υπονομεύουν την ικανότητα, τη συνοχή και την εμπιστοσύνη.

Οι σύγχρονοι θεσμοί δίνουν προτεραιότητα στη δημογραφική εκπροσώπηση έναντι της αξίας, υποτάσσοντας την αριστεία στην ιδεολογική συμμόρφωση. Προγράμματα όπως η θετική δράση και οι ποσοστώσεις επιβάλλουν την πεποίθηση ότι όλα τα αποτελέσματα πρέπει να ισοπεδωθούν, ανεξάρτητα από την ικανότητα ή την ικανότητα. Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα που θυσιάζει τη θεσμική αποτελεσματικότητα στο βωμό της συμβολικής προόδου. Τομείς που απαιτούν τεχνογνωσία – ιατρική, μηχανική, εθνική άμυνα – κατοικούνται όλο και περισσότερο από άτομα που επιλέγονται για λόγους διαφορετικούς από την αξία τους. Αυτή η διάβρωση των προτύπων όχι μόνο αποδυναμώνει κρίσιμους τομείς, αλλά προκαλεί επίσης δυσαρέσκεια, καθώς οι πολίτες βλέπουν τη δικαιοσύνη και την ικανότητα να αντικαθίστανται από την ιδεολογική ορθοδοξία.

Τέτοιες πολιτικές δεν αφορούν την επίλυση προβλημάτων αλλά την επιβολή ελέγχου. Τα ουτοπικά ιδανικά της απόλυτης ισότητας έχουν μετατραπεί σε εργαλεία μιας ολοένα και πιο δυσλειτουργικής ελίτ, που εργάζεται για να διατηρήσει τη δική της ισχύ ενώ εκτρέπει την προσοχή από συστημικές αποτυχίες. Αυτές οι πρωτοβουλίες χρησιμεύουν ως πρόσοψη, καλύπτοντας την αδυναμία —ή την άρνηση— να αντιμετωπίσουμε τα πραγματικά ζητήματα που υπονομεύουν τα θεμέλια της κοινωνίας.

Ο δημογραφικός μετασχηματισμός επιταχύνει περαιτέρω την κατάρρευση, δημιουργώντας διαιρέσεις που μια πολύπλοκη κοινωνία δεν μπορεί να διατηρήσει. Σε αντίθεση με τις ιστορικές καταρρεύσεις όπου οι μετακινήσεις πληθυσμών συχνά επιβάλλονταν σε μεγάλο βαθμό από εξωτερικές δυνάμεις, η σύγχρονη δημογραφική αντικατάσταση της Δύσης είναι σκόπιμη – ένα ιδεολογικό σχέδιο που έχει τις ρίζες του σε ουτοπικές φαντασιώσεις της παγκόσμιας ισότητας.

Η μαζική μετανάστευση, που επαινείται ως οικονομική και ηθική επιταγή πέρα ​​από κάθε μομφή, χρησιμεύει ως εργαλείο για τη συγκάλυψη των συστημικών αποτυχιών και τον κατευνασμό της ολοένα και αυξανόμενης δυσαρέσκειας. Αντί να αντιμετωπίσουν τη φλεγμονώδη σήψη στις υποδομές, την εκπαίδευση ή τη διακυβέρνηση, οι ελίτ εισάγουν νέους πληθυσμούς με το πρόσχημα της «ανάπτυξης». Αυτός ο μετασχηματισμός σπάει την πολιτιστική και εθνική ενότητα, παραδοσιακό θεμέλιο των δυτικών εθνών, αντικαθιστώντας την κοινή ταυτότητα με ανταγωνιστικά πιστεύω και αξίες. Αντί για συνεκτικές κοινωνίες, γινόμαστε μάρτυρες της ανόδου ανταγωνιστικών θυλάκων, που καθοδηγούνται από αντικρουόμενες ταυτοτικές πολιτικές ταυτότητας που καθώς μάχονται για πόρους και δύναμη σμπαραλιάζουν την κοινωνική συνοχή .

Αυτή η δημογραφική αλλαγή δεν είναι τυχαία – είναι οπλοποιημένη. Αντικαθιστώντας τους αυτόχθονες πληθυσμούς, οι ελίτ δημιουργούν έναν πληθυσμό που είναι πιο εύκολος στον έλεγχο, ένας λιγότερο συνδεδεμένος με τις παραδόσεις, την ιστορία και την ταυτότητα των εθνών που κατοικούν. Αυτή η στρατηγική διασφαλίζει ότι οι θεσμοί της εξουσίας παραμένουν απομονωμένοι από τους αντιφρονούντες, καθώς η νεοεισαγόμενη κατώτερη τάξη εξαρτάται από αυτές τις ίδιες ελίτ για την επιβίωση της. Είναι μια κυνική χειραγώγηση που ανταλλάσσει τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα με βραχυπρόθεσμη κυριαρχία.

Η διορατικότητα του Tainter ότι η κατάρρευση είναι ένα φαινόμενο που “ξετυλίγεται αργά” και όχι ένα ξαφνικό γεγονός, είναι οδυνηρά εύστοχη. Η παρακμή της Δύσης χαρακτηρίζεται από χαμένες ευκαιρίες για μεταρρυθμίσεις και από την απροθυμία να αντιμετωπίσει τις δομικές αντιφάσεις που τη διαλύουν. Οι ηγέτες τυφλώνονται με ιδεολογικά δόγματα, ξοδεύοντας πόρους σε συμβολικές χειρονομίες, ενώ παραμελούν τη φθορά των υποδομών, την οικονομική σταθερότητα και την κοινωνική εμπιστοσύνη.

Οι κατεστραμμένοι δρόμοι, τα σχολεία που καταρρέουν και το αυξανόμενο χρέος αντιμετωπίζονται ως δευτερεύουσες ανησυχίες σε σχέση με την επιδίωξη ουτοπικών ιδανικών. Αντί να αντιμετωπίσουν αυτές τις αποτυχίες, οι δυτικές ελίτ πολλαπλασιάζουν τις φιλοδοξίες τους για παγκοσμιοποίηση – αναδημιουργώντας τον κόσμο καθ’ εικόνα τους μέσω των διεθνών οικονομικών πολιτικών, των κλιματικών προγραμμάτων και της μαζικής μετανάστευσης. Αυτοί οι αντιπερισπασμοί τους επιτρέπουν να αποφύγουν τις ευθύνες τους για την εσωτερική φθορά των εθνών τους, ενώ ταυτόχρονα συντηρούν την ψευδαίσθηση της προόδου.

Ωστόσο, αυτός ο πύργος από τραπουλόχαρτα δεν μπορεί να αντέξει. Καθώς τα συστήματα γίνονται πιο δύσχρηστα και οι πληθυσμοί πιο διχασμένοι, η ικανότητα της Δύσης να αντέχει σε εξωτερικούς κραδασμούς ή εσωτερικές κρίσεις μειώνεται. Η προειδοποίηση του Tainter είναι σαφής: οι κοινωνίες που αρνούνται να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα είναι καταδικασμένες να καταρρεύσουν υπό το βάρος των δικών τους αντιφάσεων.

Η ιστορία δεν προσφέρει εγγυήσεις, μόνο μαθήματα. Η τροχιά της Δύσης αντικατοπτρίζει τις αποτυχίες των προηγούμενων πολιτισμών, αλλά η ιδεολογική της ακαμψία και η δημογραφική της μηχανική κάνουν την παρακμή της μοναδικά αυτοπροκαλούμενη. Το έργο του Tainter δεν είναι απλώς μια μελέτη του παρελθόντος, αλλά ένας καθρέφτης για την παρούσα κατάστασή μας – μια υπενθύμιση ότι η πολυπλοκότητα, ανεξέλεγκτη από την πραγματικότητα, οδηγεί αναπόφευκτα στην καταστροφή.

• 
  Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών
• 
  Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά
• 
  Χαλαρώστε

Η επιβίωση απαιτεί την απόρριψη των ουτοπικών φαντασιώσεων της καθολικής ισότητας και της παγκοσμιοποίησης που έχουν καταστρέψει τα θεμέλια της Δύσης. Απαιτεί μια επιστροφή στις διαρκείς αλήθειες της ταυτότητας, της αξίας και της φυσικής τάξης – αρχές που κάποτε καθόριζαν τη δύναμη του δυτικού πολιτισμού. Χωρίς αυτή τη διόρθωση πορείας, η Δύση είναι προορισμένη να ενταχθεί στα χρονικά των πολιτισμών που έπεσαν, όχι σε εξωτερικούς εχθρούς, αλλά στη δική μας υβριστική επιθυμία να αγνοήσουμε την πραγματικότητα.

Το κείμενο αναρτήθηκε αρχικά στο Χ

The post Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών appeared first on Conserva.

Τον Μάρτιο, έκανα οικογενειακώς με το αυτοκίνητο την διαδρομή από τη Ρώμη μέχρι τα βουνά της νοτιοανατολικής Ούμπρια, για να φτάσω στην πόλη Νόρτσια και στο μοναστήρι του Αγίου Βενεδίκτου, μια κοινότητα Βενεδικτίνων μοναχών σκαρφαλωμένη πάνω από μια μεγάλη κοιλάδα.

Οι μοναχοί της Νόρτσια φτιάχνουν μπύρα, έχουν κυκλοφορήσει και ένα άλμπουμ τραγουδιών, ενώ έχουν εργαστεί πολύ και για την ανάκαμψη της περιοχής τους από τους τρομερούς σεισμούς του 2016. Ιστορικά η Νόρτσια είναι η γενέτειρα του δυτικού μοναχισμού, το σπίτι του Αγίου Βενέδικτου, το μέρος όπου ξεκίνησε ο μεσαιωνικός χριστιανικός κόσμος.

Ο Χριστιανισμός στην Ευρώπη, ακόμη και στην Καθολική Ιταλία, μειώνονταν εδώ και γενιές, και τώρα στον απόηχο της αποχριστιανοποίησης επήλθε και η ερήμωση του πληθυσμού. Η ύπαιθρος γύρω από το μοναστήρι αδειάζει, με τις γραφικές βίλες και τις αρχαίες πόλεις σε λόφους άδειες — μια εξέλιξη που επιταχύνθηκε στη Νόρτσια μετά τον σεισμό, μέρος ωστόσο ενός γενικού φαινομένου σε μια Ιταλία που γερνάει ολοένα κάνοντας λιγότερα παιδιά. Ωστόσο, εδώ βρίσκεται ένα ακμάζον μοναστήρι με τους νεαρούς μοναχούς του, που προσελκύει προσκυνητές από όλο τον κόσμο ενώ οι Βενεδικτίνοι προσεύχονται στα αρχαία λατινικά. Η αίσθηση της παρακμής δίνει ξαφνικά την θέση της σε μία αίσθηση αναγέννησης.

Ο συνάδελφός μου στην εφημερίδα Ντέιβιντ Μπρουκς έγραψε αυτήν την εβδομάδα στην στήλη του ότι «ο προσηλυτισμός στην εκκλησία το 2013 ήταν σαν να επενδύεις στο χρηματιστήριο το 1929», και κάτι παρόμοιο θα μπορούσε να ειπωθεί για το να γινόταν κάποιος αρθρογράφος καθολικής εφημερίδας πριν από 15 χρόνια. Τα παραδοσιακά θρησκευτικά ιδρύματα μαστίζονταν από σκάνδαλα τα τελευταία χρόνια και γενικότερα η θρησκευτική κατάνυξη φαίνονταν να σβήνει σε ένα μακρόσυρτο βρυχηθμό.

Αυτά τα Χριστούγεννα φαίνονται διαφορετικά. Υπάρχουν στατιστικά στοιχεία ότι το τελευταίο κύμα εκκοσμίκευσης έχει φτάσει σε κάποιο όριο. Υπάρχουν σαφείς πολιτισμικές ενδείξεις ότι ο κοσμικός φιλελευθερισμός έχει χάσει την πίστη στον εαυτό του, ότι πολλοί άνθρωποι αναζητούν πάλι όχι μόνο το ηθικό όραμα της θρησκείας αλλά και τους μεταφυσικούς ορίζοντές της, ότι τα επιχειρήματα για τη θρησκευτική πίστη μπορεί να ακούγονται ξανά. Η Παναγία των Παρισίων ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της. Πρόβλεψα σε μία στήλη νωρίτερα φέτος ότι θα υπάρξει μια θρησκευτική αναβίωση και τουλάχιστον αναμένω ότι οι θρησκευτικές τάσεις στα τέλη της δεκαετίας του 2020 θα είναι διαφορετικές από τις τάσεις της δεκαετίας του 2010. Αλλά το διαφορετικό πιθανώς σημαίνει πραγματικά διαφορετικό, όχι απλώς μια επιστροφή σε αυτό που υπήρχε στο παρελθόν. Οι τελευταίοι προμαχώνες των προηγούμενων χρόνων, οι παλιοί χριστιανικοί θεσμοί είναι πιθανό να συνεχίσουν να έχουν προβλήματα.

Για παράδειγμα, η έντονα Καθολική Πολωνία φαίνεται να ακολουθεί τον ίδιο αποχριστιανιστικό δρόμο με την Ιρλανδία, το Κεμπέκ και την Ιταλία. Η Αμερικανική Προτεσταντική Εκκλησία δεν πρόκειται να σηκωθεί άμεσα από το κρεβάτι του αρρώστου, ούτε ο φθίνων Αγγλικανισμός στη Βρετανία. Το ίδιο και οι Βαπτιστές και οι Μορμόνοι δεν πρόκειται να ανακάμψουν αυτόματα ή να εκτιναχθούν ξανά. Αντίθετα, οποιαδήποτε ανάπτυξη είναι πιθανό να υπάρξει στο περιθώριο των επίσημων δογμάτων όπως γίνεται τώρα με τους παραδοσιακούς του λατινικού καθολικού δόγματος στις Ηνωμένες Πολιτείες ή τους προτεστάντες με κοινοτικό προσανατολισμό.

Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία παραμένει πάντα ελκυστική ενώ μυστικιστικές τάσεις sui generis αναπτύσσονται ακόμα και στην βιομηχανία της υψηλής τεχνολογίας. Αναμένω ότι μία νέα θρησκευτική ζωτικότητα θα εξαπλωθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες πίσω στον παλαιότερο Χριστιανικό κόσμο της Ευρώπης. Το μοναστήρι της Νόρτσια είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση, στο οποίο διατηρείται και μια αυστηρότητα που έλειπε εμφανώς από παλιότερα θρησκευτικά ιδρύματα.

• 
  Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών
• 
  Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά
• 
  Χαλαρώστε

Χθες έβαλα το ξυπνητήρι μου πολύ νωρίς και προσευχήθηκα με τους μοναχούς στο παρεκκλήσι τις πρώτες πρωινές ώρες. Η εμπειρία ήταν θεσπέσια και κάτι μου λέει ότι δεν είμαστε λίγοι όσοι αναζητούμε ξανά τέτοιες θρησκευτικές εμπειρίες.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στους New York Times στις 23/12/24

The post Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά appeared first on Conserva.

The post Χαλαρώστε appeared first on Conserva.

Σήμερα, που γράφω αυτό το άρθρο, ο μήνας έχει 24. 24 Οκτωβρίου, η μέρα της Καίτης. Μια μέρα σαν κι αυτή γεννήθηκε το 1947. Την ίδια μέρα μας χαιρέτησε για το ταξίδι στον Αχέροντα, 63 χρόνια μετά…

 Ένα από τα ελάχιστα οφέλη που αποκόμισα από το σχολείο είναι πως χάρη σε αυτό έμαθα την Καίτη. Τραγούδια της παίζανε σε κάθε καλοκαιρινή γιορτή, κυρίως στις μικρότερες τάξεις του Δημοτικού. Τα «Άσπρα Καράβια» και το «Να Διώξω Τα Σύννεφα» ήταν πάντα τα αγαπημένα των δασκάλων. Ο σπόρος είχε φυτευτεί!

Παρόλο που έτσι γνώρισα την Καίτη, ποτέ δεν γνώριζα πως πρόκειται για αυτήν. Αρκετό καιρό μετά την πρώτη μου γνωριμία με την Καίτη στο Δημοτικό, αφού τελείωσα και το Λύκειο, ανακάλυψα το Νέο Κύμα. Πανέμορφη μουσική! Χάρη στις ελληνικές ταινίες που έβλεπε μανιωδώς ανέκαθεν ο πατέρας μου, γνώριζα τον Γιάννη Πουλόπουλο και την Πόπη Αστεριάδη, αλλά τίποτα περισσότερο για αυτό το εκπληκτικό είδος μουσικής, ούτε καν το όνομά του! Έτσι, σιγά-σιγά έμαθα την Ρένα Κουμιώτη, τον Λίνο Κόκοτο, τον Γιώργο Ζωγράφο… Και μια όμορφη μέρα ανακαλύπτω αυτήν την ομορφιά:

Αυτό ήταν! Την ερωτεύτηκα την Καίτη! Θυμήθηκα το σχολείο και εκεί ήταν που κατάλαβα πόσο λίγο είχε αναδείξει το έργο της και τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό εν γένει…

Θεωρώ την Καίτη την σπουδαιότερη τραγουδίστρια του Νέου Κύματος, καθώς και την καλύτερη Ελληνίδα τραγουδίστρια εν γένει. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στα τραγούδια της, ούτε στο ωραιότατο και κομψότατο παρουσιαστικό της. Από την πρώτη στιγμή με μάγεψε η φωνή της. Είναι γλυκιά, θηλυκή, αισθησιακή και, πάνω από όλα, αθώα. Χαρακτηριστικά που με τον καιρό σβήνουν στο όνομα της καταπολέμησης της «πατριαρχίας». Την μοναδική φωνή της πλαισίωνε θεσπέσια η φυσικότατη και αγνότατη ομορφιά της, η οποία είναι κι αυτή είδος υπό εξαφάνιση… Η Καίτη, βλέπετε, δεν χρειαζόταν ούτε μπότοξ, ούτε πλαστικές, ούτε φίλτρα του Instagram για να είναι όμορφη…

Τα δε τραγούδια της μιλάνε για τον νεανικό έρωτα, για την κοπέλα που περιμένει την αληθινή αγάπη… Μιλάει για την Ελένη που περιμένει «νύχτα μέρα στο μπαλκόνι, μα εκείνος πουθενά» και που καταλήγει να πεθαίνει από τον καημό της και να την κλαίει ακόμα «κι ο Μάης ντυμένος στα μαύρα»! Δείγμα νεαρής κοπέλας που θέτει τον έρωτα ως ύψιστο σκοπό της. Διότι, για την Ελένη, «έρωτας» δεν σημαίνει «αυτός να είναι αλήτης κι αυτή να είναι μανδάμ», όπως έχει γίνει της μοδός μετά συγκεκριμένου «άσματος». Για την Ελένη ο έρωτας είναι ένα ύψιστο αγαθό, είναι ο σκοπός της ζωής της. Η Ελένη -όπως και τα περισσότερα κορίτσια της εποχής της- αγαπάει, δεν άγεται από τις ορμές της… Ούτε κυνηγάει την «ανεξαρτησία» της, ούτε καταπολεμάει την «πατριαρχία»!

• 
  Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών
• 
  Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά
• 
  Χαλαρώστε

Τραγούδια αθώα, αγνά, απλά, αληθινά και, κατά συνέπεια, κάλλιστα… Τραγουδισμένα από μια ιέρεια της αθωότητος, της αγνότητος, της απλότητος, της αλήθειας και του κάλλους… Αυτή, κύριες και κύριοι, είναι η Καίτη Χωματά!

The post Η Μέρα Της Καίτης appeared first on Conserva.

Το 1928 ένας καθηγητής της ψυχολογίας αποφάσισε να γράψει ένα εγχειρίδιο σαν οδηγό για τους γονείς. Το βιβλίο γρήγορα έγινε best seller. Έπειτα, τρία από τα παιδιά του θα έκαναν απόπειρα αυτοκτονίας. Σήμερα θα δούμε μια ιστορία επιστημονικής αλαζονείας, το νόημα της αγάπης και θα γνωρίσουμε έναν “ειδικό” που έβαψε τα χέρια του με αίμα, τον πατέρα του συμπεριφορισμού, Τζον Γουάτσον (John Watson).

Ο Τζον Γουάτσον (9 Ιανουαρίου 1878-25 Σεπτεμβρίου 1958) ήταν ένας Αμερικανός ψυχολόγος με τολμηρές αξιώσεις. Πίστευε ότι μπορούσε να μετατρέψει οποιοδήποτε βρέφος σε “ειδικό πάσης φύσεως”. Από γιατρό και καλλιτέχνη μέχρι κλέφτη και στρατηγό και όλα αυτά «ανεξάρτητα από τα ταλέντα, τις τάσεις, τις ικανότητές του», έχοντας σαν όπλα του την κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία και άλλα συμπεριφορικά εργαλεία.

Τα εργαλεία αυτά ο καθηγητής θέλησε να τα μοιραστεί με τον κόσμο σε ένα βιβλίο που έγραψε μαζί με την σύζυγο του με τον τίτλο “Η Ψυχολογική Φροντίδα του Βρέφους και του Παιδιού”. Στο βιβλίο αυτό η λέξη “κοινωνία” εμφανίζεται 8 φορές, η λέξη “περιβάλλον” 10 ενώ η λέξη “ψυχή”, καμία.

Κεντρικό κεφάλαιο του βιβλίου είναι το κεφάλαιο “Υπερβολική Μητρική Αγάπη” στο οποίο η αγάπη της μητέρας προς το τέκνο της χαρακτηρίζεται “επικίνδυνη” και ικανή να προκαλέσει μια “ανεπούλωτη πληγή” στα παιδιά, ικανή να κάνει την εφηβία τους “έναν εφιάλτη”, να καταστρέψει την ένταξη τους στον εργασιακό στίβο και να τους αποστερήσει από κάθε ίχνος ευτυχίας.

Στο σπίτι του Γουάτσον απαγορευόταν στα παιδιά να ανάψουν τα μικρά φώτα στα δωμάτια τους μετά τις 9 το βράδυ, ακόμα και όταν έξω έριχνε κεραυνούς και αυτά τρόμαζαν

«Ποτέ μην τα αγκαλιάσετε και μην τα φιλήσετε. Ποτέ μην τα αφήσετε να κάτσουν στα πόδια σας», συμβουλεύει μεταξύ άλλων τους νέους γονείς ο καθηγητής, εκπαιδεύοντας εκατομμύρια ανθρώπων πως το να δείξεις αγάπη στα παιδιά χωρίς λόγο τους δημιουργεί κακά κίνητρα.

«Ο κόσμος δεν παρηγορεί έναν άνθρωπο που κλαίει, άρα ούτε και μια μητέρα θα πρέπει να το κάνει. Οι γονείς πρέπει να είναι αντικειμενικοί και απαλλαγμένοι από συναισθήματα», τονίζει ο Γουάτσον.

Χρόνια μετά τον θάνατο του, ο γιος του έδωσε μια αποκαλυπτική συνέντευξη, στην οποία δήλωσε:

«Σαν παιδιά δεν νιώσαμε ποτέ κάποιου είδους συναισθηματικού δεσίματος. Ήταν κάτι το απαγορευμένο στην οικογένειά μας. Το να έρθουμε κοντά συναισθηματικά με τους γονείς μας, ήταν ταμπού.»

Ο Γουάτσον είχε τέσσερα παιδιά από δυο διαφορετικούς γάμους. Τα τρια προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν.

Το ένα τα κατάφερε.

Η ίδια η σύζυγος του καθηγητή, ήταν η πρώτη που αμφισβήτησε τις μεθόδους του “σεβαστού ειδικού” συζύγου της. Κάποτε αποκάλυψε την κρυφή της επιθυμία. Να δει στα μάτια των γιων της «ένα δάκρυ για την ποίηση και το δράμα της ζωής και ένα χαμόγελο για τον ρομαντισμό». Παρόλα αυτά, στην πράξη το μόνο που έκανε ήταν να ακολουθεί τη γραμμή του συζύγου της ακόμη και όταν εκείνος “δεν κοίταζε”.

«Ο λόγος που μπήκα στη θεραπεία ήταν μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας. Πιστεύω ακράδαντα ότι η αυστηρή τήρηση των αρχών του συμπεριφορισμού τείνει να διαβρώσει τη θεμελιώδη ανάπτυξη της δύναμης του εγώ του παιδιού και να του προκαλέσει μεγάλη δυσκολία στη μετέπειτα ζωή», δήλωσε ο γιος τους στην συνέντευξη του.

Στο σπίτι του Γουάτσον απαγορευόταν στα παιδιά να ανάψουν τα μικρά φώτα στα δωμάτια τους μετά τις 9 το βράδυ, ακόμα και όταν έξω έριχνε κεραυνούς και αυτά τρόμαζαν. Αργότερα, πολύ αργότερα, έμαθαν πως ο πατέρας τους έτρεμε το σκοτάδι και εκείνος κοιμόταν πάντα με ένα φως αναμμένο. Στο σπίτι απαγορεύονταν επίσης κάθε είδους παιχνίδι, ενώ η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση τους ξεκίνησε από τα εφτά τους χρόνια.

Το λάθος του Γουάτσον είναι το λάθος του σύγχρονου λεγόμενου προοδευτισμού. Νοιαζόταν για την ανεξαρτησία και την ελευθερία μόνο επιφανειακά και πίστευε πως τα παιδιά δεν πρέπει να γνωρίσουν πραγματικά τους ίδιους τους τους γονείς, καθώς θα έπρεπε να μεγαλώσουν στα πρότυπα της κομμούνας. Ο κόσμος σήμερα υποφέρει από αυτό ακριβώς το εξατομικευμένο όραμα για το ποια είναι η ανθρώπινη φύση.

Το πείραμα του “Μικρού Άλμπερτ”

Πρόκειται για ένα άκρως αμφιλεγόμενο -ακόμα και για την εποχή του- πείραμα του Γουάτσον και της βοηθού του και μετέπειτα συζύγου του Ροζαλί Ρέινερ (Rosalie Rayner) που πραγματοποιήθηκε το 1920. Ο στόχος του πειράματος ήταν να δείξει πως ένα έντεκα μηνών αγόρι, ο “Άλμπερτ” μπορεί να μεταβεί από κανονική κατάσταση σε κατάσταση φόβου στη θέα ενός αρουραίου,

Ο Γουάτσον και η Ρέινερ χτυπούσαν με μια σιδερένια βέργα τον μικρό Άλμπερτ κάθε φορά που του παρουσίαζαν έναν λευκό αρουραίο. Πρώτα παρουσιάστηκε στο αγόρι ένας λευκός αρουραίος και παρατηρήθηκε ότι δεν φοβόταν τα τρωκτικά. Στη συνέχεια παρουσίασαν τον λευκό αρουραίο ενώ χτύπησαν τον μικρό με τη βέργα. Ο μικρός Άλμπερτ άρχισε να κλαίει. Αυτή η μέθοδος επαναλήφθηκε αρκετές φορές μέχρι που ο Άλμπερτ έβαζε τα κλάματα στη θέα του αρουραίου και μόνο.

Αυτή η μελέτη έδειξε, σύμφωνα με τον Γουάτσον ότι τα συναισθήματα θα μπορούσαν να γίνουν εξαρτημένες απαντήσεις. Καθώς το πείραμα του “μικρού Άλμπερτ” έγινε ευρέως γνωστή, τέθηκε θέμα για το πόσο ηθικό ήταν. Αρκετά χρόνια αργότερα, κάποιοι αναζήτησαν τον μικρό Άλμπερτ για να δουν πώς η μελέτη του Γουάτσον επηρέασε τη ζωή του. Δυστυχώς, έμαθαν ότι είχε πεθάνει από υδροκεφαλία στη νεαρή ηλικία των έξι ετών.

«Η γονεϊκότητα δεν πρέπει να είναι μια ενστικτώδης τέχνη, αλλά μια επιστήμη», έλεγε ο Γουάτσον μηδενίζοντας εκατομμύρια χρόνια εξελικτικής εμπειρίας. Βλέπετε για αυτού του είδους τους “ειδκούς”, αυτά δεν μετράνε. Μετρούν μόνο τα εργαστηριακά αποτελέσματα και αυτά μόνο και εφόσον συνάδουν με τις ιδεοληψίες τους. Ο Γουάτσον πρότεινε στον κόσμο «να σταματήσει να κάνει παιδιά για είκοσι χρόνια» χρόνος αρκετός μέχρι να συλλεχθούν τα κατάλληλα εκείνα εργαστηριακά δεδομένα προκειμένου να επανεξετασθεί μια νέα μέθοδος διαπαιδαγώγησης και ανατροφής των παιδιών προκειμένου να καλύπτουν συγκεκριμένες θέσεις στην κοινωνία.

«Δώστε μου μία ντουζίνα υγιή, καλοσχηματισμένα βρέφη να τα αναθρέψω στο δικό μου καθορισμένο κόσμο και εγγυώμαι να αναλάβω οποιοδήποτε από αυτά τυχαία και να το εκπαιδεύσω ώστε να γίνει οποιουδήποτε τύπου επαγγελματίας επιλέξω – ιατρός, δικηγόρος, καλλιτέχνης- ακόμη και ζητιάνος και κλέφτης, ανεξάρτητα από τα ταλέντα, τις προτιμήσεις, τις τάσεις, τις δυνατότητες, τις κλίσεις και τη φυλή των προγόνων του. Μιλάω παραγνωρίζοντας τα στοιχεία μου και το παραδέχομαι, αλλά έτσι κάνουν και οι υποστηρικτές του αντίθετου και το κάνουν εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια.»

Τζ.Γουάτσον, Βιβλίο “Συμπεριφορισμός” (1930)

• 
  Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών
• 
  Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά
• 
  Χαλαρώστε

Για τον καθηγητή η αγάπη δεν ήταν τίποτε άλλο από μια ανώφελη επικύρωση που το μόνο που κάνει είναι να επιβραβεύει τη μετριότητα. Μια επικύρωση που χαρίζεται χωρίς ποτέ τα παιδιά να την έχουν κερδίσει.

Αλλά η αγάπη είναι στην πραγματικότητα πίστη που δεν κερδίζεται, και η πίστη πάντα χαρίζεται χωρίς αντάλλαγμα. Το να σε αγαπούν είναι να έχεις κάποιον να προϋποθέτει αξία και λανθάνον μεγαλείο μέσα σου χωρίς να περιμένει από εσένα αποδείξεις, είναι το θεμέλιο της αυτοεκτίμησης.

Με πληροφορίες του Τζας Ντολάνι

The post Τζον Γουάτσον, ο πατέρας του συμπεριφορισμού appeared first on Conserva.

Όταν τον Δεκέμβριο του 1996 οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον γιγαντώδη Τζο Μέθενι (Joe Metheny) με την κατηγορία της επίθεσης, περίμεναν ότι θα αντισταθεί. Ο θηριώδης άντρας ύψους 1.85 μέτρων και βάρους 230 κιλών, ήταν ήδη γνωστός για τα βίαια ξεσπάσματα του.

Αυτό που δεν περίμεναν να ακούσουν από εκείνον ήταν μια λεπτομερέστατη και άκρως περιγραφική ομολογία η βαρβαρότητα της οποίας τους συγκλόνισε, ειδικά όταν ο Μέθενι παραδέχτηκε: «Είμαι ένας πολύ άρρωστος άνθρωπος».

Στην ομολογία του, ο “Τοσοδούλης” (Tiny) όπως ήταν το παρατσούκλι του Μέθενι, περιέγραψε στην αστυνομία πώς βίασε, δολοφόνησε και διαμέλισε ιερόδουλες και αστέγους για να εκδικηθεί την κοπέλα του που τον παράτησε. Η φρικιαστική του υπόθεση όμως πήρε μια ακόμα πιο δαιμονική τροπή όταν ο Μέθενι ομολόγησε πως όχι μόνο έτρωγε κομμάτια από τα θύματα του ο ίδιος, αλλά… τα σέρβιρε και σε ανυποψίαστους άγνωστους από την πλανόδια καντίνα του.

Η Πείνα. Η ακόρεστη πείνα

Ο Τζο Μέθενι ήταν πάντα αυτό που λέμε “σκληρός άνθρωπος”. Ως συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, έζησε μια δύσκολη παιδική ηλικία. Παραμελημένος σε ένα σπίτι με έξι παιδιά, έναν απόντα, αλκοολικό πατέρα και μια μητέρα που εργαζόταν ολημερίς για να καταφέρει να τους συντηρήσει. Δεν είναι γνωστές πολλές άλλες λεπτομέρειες για τα νεανικά του χρόνια, αλλά η μητέρα του λέει ότι αφού ο Μέθενι πήγε στον στρατό το 1973 στα 19 του, έχασε κάθε επαφή μαζί του.

«Απλώς συνέχιζε να απομακρύνεται όλο και περισσότερο. Νομίζω ότι το χειρότερο πράγμα που του συνέβη ήταν τα ναρκωτικά. Είναι μια θλιβερή, θλιβερή ιστορία», θα δήλωνε η ίδια αργότερα.

Μετά την απόλυση του από τον στρατό, ο Μέθενι εργάστηκε σαν οδηγός φορτηγού σε ξυλουργεία, όταν και συνέβη το περιστατικό που ξύπνησε το κτήνος μέσα του και πυροδότησε την επιθυμία του για εκδίκηση.

Το 1994, ο Μέθενι ζούσε με την κοπέλα του και τον εξάχρονο γιο τους στη Νότια Βαλτιμόρη. Ως οδηγός φορτηγού, έλειπε από το σπίτι του για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Μια μέρα, επέστρεψε μετά από πολλές ώρες δουλείας στο σπίτι του για να το βρει άδειο και να ανακαλύψει ότι η κοπέλα του τον είχε εγκαταλείψει παίρνοντας μαζί της και το παιδί τους.

Μιας και εκείνη, όπως και ο Μέθενι, ήταν εξαρτημένη από τα ναρκωτικά, ο “Τοσοδούλης” συμπέρανε πως τον εγκατέλειψε για να ζήσει μαζί με έναν άστεγο που υποψιαζόταν πως την φλέρταρε. Έτσι, πήρε ένα τσεκούρι από το φορτηγό και άρχισε ένα διαρκές ανθρωποκυνηγητό χτενίζοντας τους δρόμους εισβάλλοντας σε εγκαταλελειμμένα σπίτια και τα στέκια αστέγων, ακόμη και κάτω από μια συγκεκριμένη γέφυρα όπου ήξερε ότι η σύντροφος του σύχναζε για να προμηθευτεί ναρκωτικά.

Κάτω από τη γέφυρα, δεν βρήκε τη γυναίκα του, αλλά δύο άτυχους άστεγους που πίστευε ότι τη γνώριζαν. Όταν εκείνοι δεν του έδωσαν καμία πληροφορία σχετικά με την σύντροφο του και το παιδί του, εκείνος χωρίς δισταγμό τους σκότωσε και τους δύο με το τσεκούρι.

Αμέσως μετά το διπλό φονικό, έπεσε στην αντίληψη του Μέθενι ένας περαστικός ψαράς. Ο Μέθενι φοβούμενος πως ο διερχόμενος άντρας είχε δει το έγκλημα, αποφάσισε να σκοτώσει και αυτόν για να βγάλει κάθε πιθανό μάρτυρα από τη μέση. Μόλις συνειδητοποίησε τι είχε κάνει, ο Τοσοδούλης πανικοβλήθηκε και πέταξε τα πτώματα στο ποτάμι στην προσπάθεια του να αποκρύψει τα στοιχεία.

«Έξι μήνες αργότερα έμαθα ότι αυτή είχε μετακομίσει στην άλλη άκρη της πόλης με κάποιον μαλάκα που την έβαλε να πουλάει τον κώλο της για ναρκωτικά. Συνελήφθησαν για ναρκωτικά και οι υπηρεσίες της πήραν τον γιο μου παραμέληση και κακοποίηση ανηλίκου», θα δήλωνε αργότερα στην αστυνομία απαντώντας σχετικά με την τύχη των προσπαθειών αναζήτησης της συντρόφου του.

Η αστυνομία συνέλαβε τον Μέθενι για τους φόνους των δύο ανδρών κάτω από τη γέφυρα και έμεινε έγκλειστος για ενάμιση χρόνο στη φυλακή της κομητείας περιμένοντας τη δίκη. Ωστόσο, ελλείψει ακλόνητων αποδεικτικών στοιχείων καθώς τα πτώματά των τριών ανδρών δεν βρέθηκαν ποτέ, αθωώθηκε από κάθε κατηγορία.

Τα χάμπουργκερ

Το πρώτο πράγμα που έκανε μετά την απελευθέρωση του ήταν να συνεχίσει την αναζήτηση για να βρει τη γυναίκα και το παιδί του. Αυτή τη φορά όμως, ήταν λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Λίγο μετά την αποφυλάκιση του, ο Μέθενι δολοφόνησε δύο ιερόδουλες επειδή σύμφωνα με τον ίδιο, “δεν του έδωσαν πληροφορίες για την εξαφανισμένη κοπέλα του”. Αυτή τη φορά όμως, αντί να πετάξει τα πτώματα τους στο ποτάμι, τα μετέφερε στο σπίτι του. Εκεί τα τεμάχισε και αποθήκευσε τα πιο… σαρκώδη μέρη τους σε τάπερ. Όπως είπε ο ίδιος ό,τι δεν χωρούσε στον καταψύκτη του, το έθαψε σε μια μάντρα φορτηγών που ανήκε στην εταιρεία που εργαζόταν. Από αυτό το χρονικό σημείο και έπειτα, για τις αστυνομικές αρχές ο Τζο Μέθενι δολοφονούσε τόσο για εκδίκηση όσο και για… διασκέδαση.

Πέρασε αρκετές εβδομάδες αναμειγνύοντας τη σάρκα των άτυχων θυμάτων του με μοσχαρίσιο και χοιρινό κρέας, φτιάχνοντας μπιφτέκια. Στην συνέχεια θα τα πουλούσε από μια μικρή πλανόδια ψησταριά που είχε ανοίξει και περιφερόταν σε κεντρικούς δρόμους διαφημίζοντας την συνταγή για χάμπουργκερ του σαν “μυστική”. Όλο αυτό το διάστημα όλοι οι πελάτες του κατανάλωναν κομμάτια ανθρώπινης σάρκας, βοηθώντας τον παράλληλα να εξαφανίσει τα ίχνη των θυμάτων του. Και δυστυχώς, οι δουλείες πήγαιναν καλά…

«Το ανθρώπινο κρέας έχει πολύ παρόμοια γεύση με το χοιρινό», θα έλεγε αργότερα ο Μέθενι. «Αν το αναμίξετε, κανείς δεν μπορεί να διακρίνει τη διαφορά… οπότε την επόμενη φορά που θα δείτε στο δρόμο έναν πλανόδιο πωλητή κρέατος που δεν έχετε ξαναδεί, σκεφτείτε καλά αυτήν την ιστορία πριν αγοράσετε κάτι», ενώ στην διάρκεια της κατάθεσης του είπε ότι δεν έλαβε ποτέ παράπονα για την “περίεργη” γεύση του κρέατος που πουλούσε, ενώ κανείς δεν φαινόταν να προσέχει ότι τα μπιφτέκια του είχαν “κάτι παραπάνω”.

Όποτε χρειαζόταν περισσότερο “ειδικό κρέας”, ο Τοσοδούλης απλώς έβγαινε έξω και έβρισκε ένα νέο θύμα ανάμεσα στις ιερόδουλες και τους αστέγους.

Το τέλος του Τοσοδούλη

Ο Τζο Μέθενι συνελήφθη τελικά το 1996 όταν ένα θύμα του ονόματι Ρίτα Κέμπερ (Rita Kemper) κατάφερε να ξεφύγει από τα νύχια του και έτρεξε κατευθείαν στην αστυνομία.

Κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του, ο Μέθενι έδειξε υποδειγματική πρόθεση για συνεργασία. Έδωσε λεπτομέρειες για κάθε φόνο του, αναφέροντας μάλιστα και τον φόνο του ψαρά αρκετά χρόνια πριν. Σύμφωνα με την ομολογία του, σκότωσε 10 ανθρώπους και οι αρχές λένε ότι δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουν ότι θα είχε σταματήσει εκεί αν δεν τον είχαν συλλάβει. Τελικά, το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο και τον καταδίκασε σε θάνατο. Ωστόσο, στο εφετείο το 2000, ο δικαστής ανέτρεψε αυτή την ετυμηγορία και την μετέτρεψε σε δις ισόβια.

«Η λέξη “συγγνώμη” δεν θα βγει ποτέ από το στόμα μου, γιατί θα ήταν ψέματα. Είμαι περισσότερο από πρόθυμος να δώσω τη ζωή μου για ό,τι έχω κάνει, να με κρίνει ο Θεός και να με στείλει στην κόλαση για την αιωνιότητα… Απλά το απόλαυσα», είπε στη δίκη του.

• 
  Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών
• 
  Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά
• 
  Χαλαρώστε

«Το μόνο πράγμα για το οποίο αισθάνομαι άσχημα σε οτιδήποτε από όλα αυτά, είναι ότι δεν κατάφερα να δολοφονήσω τα δυο καθάρματα που κυνηγούσα πραγματικά», είπε. «Και αυτά είναι η πρώην σύντροφος μου και το κάθαρμα με το οποίο συνδέθηκε».

Το 2017, οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι θα έβρισκαν τον Μέθενι νεκρό στο κελί του στο Σωφρονιστικό Ίδρυμα στο Κάμπερλαντ. Ήταν 62 ετών.

Mε πληροφορίες από: All That’s Interesting

The post Ο serial killer που έκανε τα θύματά του… μπέργκερ appeared first on Conserva.

The post Ανατροπή appeared first on Conserva.

Εντύπωση προκαλεί εδώ και μερικές ώρες ένα βίντεο από ένα δρώμενο της αθλητικής ομάδας Dodgers, στο Λος Άντζελες των ΗΠΑ προς τιμήν της έναρξης του “μήνα της υπερηφάνειας”. Στο βίντεο φαίνονται μέλη της τοπικής ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας να χλευάζουν την Σταύρωση και να την περιγελούν μετατρέποντας την σε… drag show.

Οι αντιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα είναι τεράστιες καθώς προκλήθηκε το θρησκευτικό αίσθημα εκατομμυρίων Χριστιανών. Πως όμως έφτασαν αυτοί οι εκκοσμικευμένοι φωταδιστές της προόδου και της αγάπης να ασχολούνται πάλι με τον Χριστό;

Εδώ και αρκετό, οι προοδευτικοί έχουν κάνει τεράστια άλματα στον τομέα της προώθησης της ιδεολογίας τους μεταφέροντας τα ηθικά διλήμματα από το πνευματικό πεδίο, στο πεδίο της επιστήμης.

Κάνοντας τα λόγια της να ακούγονται ψυχρά, κλινικά, ορθολογικά και εκκοσμικευμένα, η αριστερά κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να αποδομήσει τα κοινωνικά πρότυπα.

Είναι δύσκολο να “πουλήσεις” τον επαναπροσδιορισμό του γάμου σε θρησκευτικό πλαίσιο, αλλά αν καταφέρεις να μετατοπίσεις τη συζήτηση για τη σεξουαλικότητα στη σφαίρα του βιολογικού ντετερμινισμού, τότε θα είναι εύκολο να προωθήσεις την πολιτική σου ιδεολογία. Δεν έχει καμία σημασία αν η αριστερά εγκαταλείπει αμέσως τον βιολογικό ντετερμινισμό όταν αυτός δεν την εξυπηρετεί σε οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό ζήτημα. Η αριστερά άλλωστε ποτέ δεν νοιάστηκε πραγματικά για την επιστήμη, μονάχα να την μεταχειριστεί προκειμένου να πετύχει την πολιτική νίκη.

Το ίδιο ισχύει και για τις αμβλώσεις ή τις επεμβάσεις αλλαγής φύλου των παιδιών. Αν τα παιδιά είναι ένα ιερό δώρο από τον Θεό, είναι δύσκολο να τις “πουλήσεις”. Απεναντίας, μπορείς να δικαιολογήσεις κάθε είδους φρικαλεότητα αν τα παιδιά είναι απλά “κυτταρική μάζα” που εξυπηρετεί τις ανάγκες κοινωνικής επιβεβαίωσης των νάρκισσων γονέων τους.

Η εκκοσμίκευση του κακού του επέτρεψε να προχωρά αμείλικτα και αθόρυβα χωρίς να ενεργοποιεί τους ηθικούς συναγερμούς, τους μηχανισμούς τρόμου ή αηδίας που εκδηλώνονται φυσιολογικά σε εκείνους που εξακολουθούν να βρίσκονται σε επαφή με το μεταφυσικό πεδίο της θρησκείας.

Απογυμνώνοντας τους ανθρώπους από ένα μεταφυσικό πλαίσιο με το οποίο να επεξεργάζονται την πνευματική φύση της ύπαρξης, οι προοδευτικοί αφόπλισαν την πιο ισχυρή άμυνα που έχουν οι άνθρωποι για να αντισταθούν στον διαρκή πόλεμο που διεξάγουν ενάντια στο καλό, το όμορφο και το αληθινό. Γι’ αυτό οι άνθρωποι εκπλήσσονται τόσο πολύ όταν βλέπουν τέτοια πράγματα να συμβαίνουν.

Σύμφωνα με το προοδευτικό δόγμα η θρησκεία είναι χαζή και ξεπερασμένη, παραμυθάκια για παιδιά και πράγματα σαν τον εξευτελισμό της Σταύρωσης δεν θα έπρεπε να συμβαίνουν, σωστά;

Η απάντηση είναι πως φυσικά δεν είναι “παραμυθάκια για παιδιά”. Η πνευματικότητα είναι αληθινή και τίποτα δεν μπορεί να την διαγράψει. Μπορούμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας για τη φύση της σύγκρουσης, αλλά αυτή θα συνεχίσει να εκδηλώνει τα πνευματικά της στοιχεία ανεξαρτήτως από το τι εμείς λέμε. Τα πνευματικά στοιχεία αυτής της σύγκρουσης θα γίνουν μόνο εμφανέστερα, όχι λιγότερα, και αυτό είναι κάτι που κάνει πολλούς “non woke” νεοφιλελεύθερους να ανησυχούν ότι η δική τους κοσμική θρησκεία θα χάσει τη δύναμη καθώς αυτά τα στοιχεία θα συνεχίζουν να εκδηλώνονται.

• 
  Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών
• 
  Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά
• 
  Χαλαρώστε

Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να προσποιηθείς ότι όλο αυτό είναι απλά “μαρξισμός” όσο η “εκκλησία του Σατανά” κάνει όλο και συχνότερα τις εμφανίσεις της σε τέτοιου τύπου δρώμενα. O ίδιος ο woke προοδευτισμός θα γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρα περισσότερο πνευματικός, όχι λιγότερο. Ο εωσφορικός συμβολισμός δεν κάνει την εμφάνιση του στα φεστιβάλ pride, εξαιτίας του μαρξισμού.

Είμαστε μάρτυρες της πνευματικότητας που επιστρέφει μαινόμενη να ανακαταλαβει την θέση της. Κανείς δεν έχει την δύναμη να κρύψει την σύγκρουση του Καλού με το Κακό σε ένα κουτί για πάντα.

Από το thread εδώ

The post Η επιστροφή της Πνευματικότητας appeared first on Conserva.

The post Το Παράθυρο appeared first on Conserva.

Στο #4 του μουσικού YouTube βρίσκεται η Miley Cyrus με το #Flowers. Η μουσική βιομηχανία που βρίσκεται πίσω από την τραγουδίστρια μπορεί να υποστηρίξει ένα φαντασμαγορικό οπτικό θέαμα (βιντεοκλίπ) που συνοδεύει το μουσικό κομμάτι, το οποίο έχει άψογη φωτογραφία, σκηνοθεσία, ποιότητα υλικών και μηχανών, πλούτο θεάματος και πολυτέλεια σκηνικών ώστε να εντυπωσιάσει όχι μόνο συνειδητά αλλά και υποσυνείδητα τον θεατή/ακροατή.

Κι όμως, για όσους παρακολουθούν έστω και χαλαρά την πορεία και εξέλιξη της ποπ, δεν βλέπουμε κάτι που δεν το έχουμε ξαναδεί ως ιδέα σκηνοθεσίας. Αντιθέτως (και αυτή είναι κατά το ήμισυ η αιτία αυτής της δημοσίευσης) βλέπουμε ένα βιντεοκλίπ στου οποίου το επίκεντρο θα μπορούσε να βρίσκεται προ είκοσι ετών η Madonna ή -ακόμα πιο ταιριαστά θεωρώ- η Kylie Minogue καθώς παραπέμπει στο στυλ της, ακόμα και στην μουσική επένδυση του κομματιού.

Η ουσιαστική όμως διαφορά (και κύρια αιτία της δημοσίευσης) βρίσκεται στην νοηματοδοσία του τραγουδιού. Προ είκοσι ετών, ένα ίδιο τραγούδι θα μιλούσε για το πώς η τραγουδίστρια λαχταράει να βρεθεί στην αγκαλιά του αγαπημένου της, πώς δεν θα ήθελε με τίποτα να τελειώσει η νύχτα μαζί του, τις σκέψεις της και τους ενδόμυχους πόθους της, μηνύματα όχι σύνθετα και βαθυστόχαστα, αλλά τουλάχιστον υγιή και φυσικά όπως άλλωστε ήταν πάντα στο επίκεντρο της ποπ, ο πόθος, η αγάπη και ο εύκολος στίχος, δηλαδή το μουσικό ντύσιμο της έλξης μεταξύ των δύο φύλων.

Αντιθέτως, στο τραγούδι αυτό η ερμηνεύτρια μας ενημερώνει πώς μπορεί να πάρει μόνη της λουλούδια στον εαυτό της, να μιλάει μόνη της στον εαυτό της, να βγάλει τον εαυτό της για χορό, και εν τέλει να αγαπήσει τον εαυτό της καλύτερα μόνη της, ακολουθώντας την μοναχική προφανώς πορεία της συγχρόνως νοούμενης “χειραφετημένης” γυναίκας.

Το τραγούδι συνεισφέρει ένα ακόμα “λιθαράκι” στην απομόνωση και αποξένωση των δύο φύλων και ιδιαίτερα στην πλάνη αντίληψη πώς η γυναίκα (όπως και ο άνδρας) μπορεί να πορευθεί στη ζωή της εντελώς μόνη της, εν μέσω πληθώρας υλικών αγαθών που κατά τρόπο “αμαλθειακό” πλημμυρίζουν την εικόνα γύρω της και υποκαθιστούν υποσυνείδητα κάθε άλλη ανθρώπινη ανάγκη.

• 
  Η Κατάρρευση των Περίπλοκων Κοινωνιών
• 
  Αυτά τα Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά
• 
  Χαλαρώστε

Τι έχουμε λοιπόν; ένα ανακυκλωμένο περιτύλιγμα, με σκηνοθεσία και μελωδία παρελθόντος (nineties) που “ντύνει” στίχους που αποτελούν ένα από τα κεφάλαια της σύγχρονης καταστροφής των ανθρωπίνων σχέσεων του δυτικού κόσμου (την αποξένωση των φύλων) με αξιοποίηση των πλέον σύγχρονων τεχνολογικών οπτικών και πάντων υλικών μέσων. Θα πει κανείς, από το σκουπιδαριό των τράπερ με τα ανθρώπινα σκουπίδια, την βία, τα ναρκωτικά και τα όπλα, αυτό είναι ένα πιο ήπιο θέαμα, όταν όμως εστιάσει κανείς στο νοηματικό περιεχόμενο, τότε βλέπει κι εκεί το σκότος που επιδέξια κρύβεται στο νο.4 παγκοσμίως.

The post Η εποχή της μοναξιάς appeared first on Conserva.