Στὴν πόλη τῆς καρδιᾶς μου πάντα γιορτάζαμε πανηγυρικὰ τὸ Πάσχα… κι ἂς μὴν ἦταν πάντοτε ἰδανικὲς οἱ συνθῆκες οἱ καιρικές… κι ἂς μὴν ἦταν ὅλα ἀνθισμένα… ἄλλο τὸ κλῖμα, ἄλλες οἱ βροχές, ἄλλες οἱ καταιγίδες, βοεῖ ὁ κάθε τόπος, ἀλλὰ ἡ Ἀνάσταση παραμένει ἡ ἴδια. Κι ἐπειδὴ εἶναι Ἀνάσταση, δίνει χρῶμα καὶ στὰ δένδρα καὶ στὶς βροχὲς καὶ στὶς καταιγίδες.

Δὲ χρειάζεται ἁπλῶς νὰ εἴμαστε σὲ ἕναν τόπο ὄμορφο, πανέμορφο κλιματολογικὰ γιὰ νὰ μυρίσει τὸ Πάσχα… ἔτσι λοιπὸν καὶ στὴν πόλη τῆς καρδιᾶς μου τὸ Πάσχα τὸ γιορτάζαμε μὲ ὁποιεσδήποτε καιρικὲς συνθῆκες. Ἔτσι δὲ θὰ γιορτάσουν τὸ Πάσχα σήμερα οἱ ὀρθόδοξοι στὴν Ἀλάσκα; Ἔτσι δὲ θὰ γιορτάσουν κἄποιοι ἄλλοι σὲ ἄλλες περιοχὲς ἀνεμοδαρμένες καὶ χτυπημένες ἀπὸ μὴ ἀνθισμένα λουλούδια; Στὴν πόλη, λοιπόν, τῆς καρδιᾶς μου τὸ Πάσχα τὸ γιορτάζαμε πάντοτε πανηγυρικά, πέρα ἀπὸ τὶς καιρικὲς συνθῆκες. Κι αὐτὸ εἶναι ἕνα βαθὺ μήνυμα. Μόνο οἱ καιρικὲς συνθῆκες θὰ φτιάξουν τὸ Πάσχα; Ναί, ἔαρ ἀνέτειλε, τί ἔαρ ὅμως; Ποιό εἶναι αὐτὸ τὸ ἔαρ; Καὶ πῶς τὸ τροπάριο αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ ψάλλει σήμερα ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ζεῖ στὸ νότιο ἡμισφαίριο ποὺ δὲν ἀνατέλλει ἐκεῖ ἔαρ, εἶναι φθινόπωρο σήμερα. Μήπως εἶναι τὸ ἔαρ ποὺ ἀνατέλλει στὴν καρδιά μας; Καὶ δὲν εἶναι ἁπλῶς τὰ ἀνθισμένα λουλούδια ποὺ μὲ βοηθοῦν γιὰ νὰ καταλάβω τὴν Ἀνάσταση… ἀλλὰ τὸ ἔαρ ποὺ ἀνατέλλει στὴν καρδιά μου γιὰ νὰ καταλάβω καὶ τὰ μὴ ἀνθισμένα λουλούδια ὡς ἀναστημένα, γιατὶ κι αὐτὰ μέσα τους κρύβουν τὴν Ἀνάσταση.

Στὴν πόλη τῆς καρδιᾶς μου πάντοτε γιορτάζαμε πανηγυρικὰ τὸ Πάσχα. Γιατί ἆρά γε; Δὲν κρυβόταν μέσα του, τί μυστικὸ νὰ ἔκρυβε; Πολλὰ μυστικὰ κρύβει πάντα τὸ Πάσχα… ἀλλὰ σίγουρα μέσα του ἔκρυβε καὶ κρύβει γιὰ πάντα – πέρα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μειώνονται καὶ τοὺς λίγους Ῥωμιοὺς ποὺ ἔμειναν ἐκεῖ στὰ χώματα τῆς πόλης τῆς καρδιᾶς μου γιορτάζουν τὸ ἴδιο τὸ Πάσχα, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σ’ ὅλη τὴν Γῆ, στὴν Ἀλάσκα, στὸ νότιο ἡμισφαίριο, σὲ κἄποιο ψηλὸ βουνὸ καὶ βουνοκορφὴ τῆς ἑλληνικῆς γῆς… Ἔτσι παντοῦ γιορτάζουν οἱ ἄνθρωποι τὸ Πάσχα… ἂν ἔχουν μία πόλη στὴν καρδιά τους. Τὴν πόλη ποὺ δὲν τὴν πιάνουν κλιματολογικὲς συνθῆκες κι ἔχουν στὴν καρδιά τους τὸ Χριστὸς Ἀνέστη. Ἀληθῶς Ἀνέστη, φυσικά. Αὐτὸ τὸ «ἀληθῶς» ἐκεῖ εἶναι τὸ δύσκολο. Αὐτὸ πῶς θὰ γίνει ἀπὸ αὔριο τὸ πρωὶ νὰ γίνει Ἀληθῶς Ἀνέστη καὶ νὰ ἔχω πιὰ τὴν πόλη τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν καρδιά μου καὶ τότε ἡ ὁποιαδήποτε ἀλλαγὴ τοῦ περιβάλλοντος νὰ μιλάει στὸ κοίταγμα.

Χριστὸς Ἀνέστη – Ἀληθῶς Ἀνέστη, αὐτὴ ἡ πράξη σκληρή. Τὸ πῶς (ὅπως) εἴπαμε σήμερα τὸ πρωὶ καὶ τὰ πανηγυρίσαμε, ἐν μέσῳ ἑορταστικῶν τροπαρίων, νὰ τὰ κάνουμε πράξη ζωῆς. Κι ἐκεῖ ἀρχίζουν τὰ νηπτικὰ κι ἐκεῖ ἀρχίζουν τὰ σκληρά. Ἀπὸ τὸ Χριστὸς Ἀνέστη στὸ Ἀληθῶς Ἀνέστη. Μία γέφυρα τραχιὰ καὶ στενὴ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὸ Χριστὸς Ἀνέστη στὸ Ἀληθῶς Ἀνέστη. Μακάρι νὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε αὐτὸ τὸ Ἀληθῶς… Νὰ εἴμαστε πρῶτα πρῶτα ἀληθινοὶ χριστιανοὶ κι ἂν εἶναι Ἀληθῶς τὸ Ἀνέστη, νὰ μὴν πιάνει τὴν καρδιά μας κἀμμιὰ θλίψη κἀμμιὰ ταλαιπώρια, κἀμμιὰ δυσκολία, κἀμμιὰ σκοτούρα, κἀμμία ἔννοια.

Χριστὸς Ἀνέστη – Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Ἔτσι, λοιπὸν στὴν πόλη τῆς καρδιᾶς μου, μοὔ ‘μπηξαν μία πόλη στὴν καρδιά μου γιὰ νὰ μπορῶ πάντοτε νὰ γιορτάζω τὸ Χριστὸς Ἀνέστη. Καὶ εἶναι τὸ μυστικὸ τῶν ὀρθοδόξων ὅτι μπολιάζουν μέσα στὶς καρδιές μας καὶ μεταφυτεύουν μία πόλη τῆς καρδιᾶς μας ποὺ εἶναι τὸ Ἀληθῶς Ἀνέστη… καὶ τότε δὲν μᾶς πιάνει τίποτε, ἀλήθεια τίποτε. Ἂν γιορτάσατε σήμερα Πάσχα καὶ τὸ ἑορτάσατε πραγματικά, φυτέψατε ἤδη μία πόλη μὲς στὴν καρδιά σας καὶ τότε δὲν μπορεῖ νὰ σᾶς πιάσει τίποτε μὰ τίποτε ἀληθινὰ ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει αὐτὸ τὸ Πάσχα νὰ ἀναπτύσσεται καὶ νὰ ἀναπτύσσεται καὶ νὰ ἀναπτύσσεται καὶ νὰ μεγαλώνει καὶ νὰ μεγαλώνει καὶ νὰ γίνεται ἀτελείωτο. Νὰ γίνεται μία ἀτελείωτη μακριὰ πορεία μέσα στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας, μέσα στὸ ἀτέλειωτο Πάσχα. Κι αὐτὸ τὸ Πάσχα γιορτάζεται μόνο ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ‘βαλαν τὸ Πάσχα μὲς στὴν καρδιά τους. Κι ὅποιος ἔβαλε τὴν πόλη τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν καρδιά του, μπορεῖ νὰ καταλάβει τὸ Πάσχα, Χριστὸς Ἀνέστη, λοιπόν. Τολμοῦμε νὰ ποῦμε Ἀληθῶς Ἀνέστη; Πρέπει νὰ τὸ σκεφτοῦμε λιγάκι καὶ νὰ ἀναμετρηθοῦμε μαζί του.

Ἂν δὲν πῶ τὸ Ἀληθῶς ἀνέστη εἶναι σὰν νὰ μὴν δέχομαι τὸν Χριστό. Ἂν πῶ τὸ Ἀληθῶς Ἀνέστη, πρέπει νὰ τὸ ἐφαρμόσω. Εἶναι δύσκολα τὰ πράγματα ἐδῶ. Νὰ Τὸν ἀρνηθῶ, δὲν μπορῶ. Ἀληθῶς Ἀνέστη θὰ πῶ. Ἀλλὰ μπορῶ κάθε μέρα νὰ ἔχω στὴν καρδιά μου αὐτὸ τὸ Ἀληθῶς Ἀνέστη; Γιατὶ ἂν δὲν τὸ ἔχω στὴν καρδιά μου, πάλι Τὸν ἀρνοῦμαι.

Πόσο δύσκολο εἶναι νὰ γίνεις Πέτρος καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν αὐλὴ τοῦ ἀρχιερέως; Πόσο φρικτὸ εἶναι νὰ παραμείνεις Πέτρος καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση; Εἶναι πραγματικὰ ἀκατανόητο. Ἂν λοιπόν δὲν θέλουμε νὰ μείνουμε Πέτροι καὶ μετὰ τὴν αὐλὴ τοῦ ἀρχιερέως καὶ μετὰ τὴν Ἀνάσταση, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ κάνουμε τὸ Ἀληθῶς Ἀνέστη, ἀληθινὴ πράξη ζωῆς κι αὐτὸ πιστεύομε ὅτι εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε ὡς χριστιανοί. Εἰ δ’ ἄλλως καλύτερα νὰ ξεχάσουμε αὐτὸ ποὺ λέγεται χριστιανισμός, τὸ Χριστὸς Ἀνέστη, τὸ Ἀληθῶς Ἀνέστη καὶ νὰ μετρηθοῦμε μὲ τὰ ἄλλα πράγματα τοῦ κόσμου ποὺ πιστεύομε ὅτι θὰ μᾶς δώσουν ἐλπίδα. Ἐλπίδα δὲν ἔχει… ἀλλὰ ἐμεῖς ἔτσι πιστεύουμε. Ἀλλὰ τοὐλάχιστον μὲ τὸν Χριστὸ νὰ μὴν παίξουμε.

Νὰ εἶστε εὐλογημένοι λοιπὸν καὶ Χριστὸς Ἀνέστη – Ἀληθῶς Ἀνέστη!

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

• 
  Η Ανάσταση στην Πόλη της Καρδιάς μας
• 
  Η γειτονιά έχει ένα λουλούδι
• 
  Κυριακή της Ορθοδοξίας στο Πακιστάν

The post Η Ανάσταση στην Πόλη της Καρδιάς μας appeared first on Conserva.

Αν και πολλές ιστορίες, σαν αυτή, κυκλοφορούν στο διαδίκτυο κι αποτελούν δημιουργήματα της φαντασίας, δε θέλω να σταθώ στην εγκυρότητα αυτής της ιστορίας, αλλά θα ήθελα να παραθέσω μερικές σκέψεις με αφορμή τη διάδοση και τη δημοφιλία μιας τέτοιας ιστορίας.

Ζούμε σε μια ιδιαίτερη εποχή που χαρακτηρίζεται μόνιμα από μία αρνητικότητα, κατήφεια, κατάθλιψη… σε τέτοιο σημείο να βομβαρδιζόμαστε από αρνητικές ειδήσεις με αποτρόπαια φονικά, κάθε είδους παρενοχλήσεις, μέχρι και πολεμικές συρράξεις και να μη μας κάνει τίποτα εντύπωση. Στα κοινωνικά δίκτυα, ξεχωρίζουν λίγες θετικές ειδήσεις, που δρουν σαν μικρά πυροτεχνήματα χαράς, μέσα στην όλη μαυρίλα. Καθώς μεγαλώνω, μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, παρατηρώ ότι ακόμα και τα ευχάριστα νέα μπορούν να εξυπηρετούν άλλους λιγότερο αθώους σκοπούς.Αρχίζω παράλληλα να αναρωτιέμαι, αν τελικά η όποια κίνηση «καλού» γύρω μας γίνεται με μια σκοπιμότητα είτε διαφήμισης, είτε “Likes” είτε ακόμα και προπαγάνδας υπέρ συγκεκριμένων ομάδων και οργανισμών.

Παράλληλα αναλογίστηκα, άραγε έχω ζήσει παραδείγματα «λουλουδιών» γύρω μου; Νιώθω την ανάγκη να τα μοιραστώ; Είμαι εγώ ένα θετικό παράδειγμα στους ανθρώπους γύρω μου; Οι σκέψεις μου διήρκησαν λίγα δευτερόλεπτα και θυμήθηκα λοιπόν τον κύριο Δ. Διευθυντή του τοπικού υποκαταστήματος μεγάλης ελληνικής αλυσίδας σούπερ μάρκετ (που αντιστέκεται και στην εργασία κατά την Κυριακή). Για τις ανάγκες του άρθρου και της conserva, θα τον αποκαλώ κυρ Παντελή.

Ο κυρ Παντελής, λοιπόν πάντα φιλικός και χαμογελαστός στέκεται πάντα στην είσοδο του καταστήματος και βοηθά για οτιδήποτε χρειαστεί ο κάθε πελάτης. Λόγω της συχνής προτίμησης για τα ψώνια του νοικοκυριού, γνωριζόμαστε με τον κυρ Παντελή και κάθε φορά χαιρετιόμαστε και ενίοτε συζητάμε στην είσοδο του καταστήματος. Αν και είναι εξυπηρετικός μόνιμα, συνέβησαν δύο περιστατικά σε εμένα, για να το διαπιστώσω και να τα θυμάμαι πλέον με χαμόγελο.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, επιλέξαμε το κατάστημα για τις αγορές μας, οι οποίες περιείχαν μεταξύ άλλων και υλικά για να φτιάξουμε πρώτες ύλες για κέρασμα σε τοπικό μοναστήρι που πανηγύριζε. Λόγω πολλών τεμαχίων που θα προέκυπταν και λόγω κορωνοϊού, είχαμε πρόβλημα με τη συσκευασία για το κέρασμα. Αφού πληρώσαμε τον λογαριασμό, ρωτήσαμε τον κυρ Παντελή, αν μπορεί να μας δώσει κάποια κουτάκια καθαρά για τα κεράσματα. Ο ίδιος αποκρίθηκε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό και μας πρότεινε να διαλέξουμε όσα κουτιά θέλουμε από τον τομέα του φούρνου του καταστήματος, ενώ μας ζήτησε και τα στοιχεία του υπευθύνου στο μοναστήρι. Σχεδόν αμέσως τον κάλεσε για να προσφέρει μία δωροεπιταγή για το φιλανθρωπικό έργο του μοναστηριού. […]

Λίγους μήνες αργότερα, παραμονές Χριστουγέννων, πήγαμε για τα ψώνια των γιορτών, αξίας γύρω στα 250 ευρώ. Αφού «χτυπήσαμε» τα αντικείμενα στο ταμείο, αντιληφθήκαμε ότι κάπου είχε παραπέσει η χρεωστική κάρτα και δεν είχαμε τόσα μετρητά για την πληρωμή. Με έλουσε κρύος ιδρώτας, αν και το σπίτι μου είναι κοντά στο κατάστημα και δε θα έπαιρνε πολύ να βρούμε την κάρτα ή μετρητά. Πήγε η ταμίας στον κυρ Παντελή και εξήγησε τι συνέβη, ώστε να μπορέσουμε να δούμε τι θα κάνουμε. Ο κυρ Παντελής λοιπόν,  στράφηκε προς το μέρος μας και μας είπε να πάρουμε το καρότσι και να φύγουμε και να πληρώσουμε, όταν μπορέσουμε. Δεδομένου ότι δεν επρόκειτο για μικρής αξίας αγορές και γιατί δεν υπήρχε θέμα πληρωμής, αποφάσισα να παραμείνω εγώ στο κατάστημα, μέχρι να έρθει ο πατέρας μου με την κάρτα ή με τα μετρητά. Τελικά, η κάρτα ανευρέθη στο σπίτι και με μια διαφορά ενός τετάρτου, πληρώθηκε το ποσό της αξίας των αγορών μας…

Εκ πρώτης όψεως τέτοιες ιστορίες μπορεί να φαίνονται ασήμαντες ή και αδιάφορες, αλλά διατηρώ την πεποίθηση ότι κάθε αλλαγή ξεκινά από μικρά βήματα και πράξεις. Η λογική της μετάθεσης ευθυνών και του “δεν βαριέσαι” οδηγεί στον όλεθρο. Βυθιζόμαστε μέσα στο ατελείωτο σκοτάδι και δεν κάνουμε μια απλή κίνηση, να “ανάψουμε” το φως…

Μήπως ήρθε ο καιρός να γεμίσουμε εμείς με λουλούδια την κάθε γειτονιά;

The post Η γειτονιά έχει ένα λουλούδι appeared first on Conserva.

Σύμφωνα με την ιερά παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας και τους Πατέρας, η πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Σαρακοστής, αναφέρεται ως “Κυριακή της Ορθοδοξίας”. Ο π. Ιωσήφ εξήγησε στο κήρυγμά του τι συνέβη κατά την περίοδο της εικονομαχίας και πώς οι ιερές εικόνες αποκαταστάθηκαν το 787 μ.Χ. με την 7η Οικουμενική Σύνοδο να καταδικάζει την εικονομαχία. Κατά τη διάρκεια της δύσκολης περιόδου της εικονομαχίας, οι απλοί πιστοί έσωσαν τις ιερές εικόνες του Ιησού Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων, κρύβοντάς τες στα σπίτια τους. Τέλος, εξήγησε, επίσης ότι οι εικόνες τιμώνται με άναμμα κεριών, κάψιμο θυμιάματος και προσκυνώντας τες.

Η ορθόδοξη εκκλησία αντιμετωπίζει αρκετές δυσκολίες σε ένα μουσουλμανικό κράτος, όπως το Πακιστάν, ακόμα και στην προμήθεια απλών “αυτονόητων” εκκλησιαστικών ειδών, αλλά και σε είδη πρώτης ανάγκης, καθώς η ενορία μεταξύ άλλων διατηρεί κι ένα κέντρο εκπαίδευσης και διδασκαλίας μαθημάτων οικοκυρικών σε γυναίκες, ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν στην ενήλικη ζωή τους.

Αν θέλετε να ενισχύσετε το έργο του π. Ιωσήφ, μπορείτε να το κάνετε μέσω της σελίδας της ρωσικής ορθόδοξης ιεραποστολής. Περισσότερες λεπτομέρειες για την Ορθοδοξία στο Πακιστάν, θα ακολουθήσουν σε επόμενο αναλυτικό αφιέρωμα.

The post Κυριακή της Ορθοδοξίας στο Πακιστάν appeared first on Conserva.

Εορτάζοντας τη σημερινή εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί τι νόημα έχει αυτό το γεγονός για εμάς, πέρα από την ιστορική του διατύπωση και μάλιστα αν σκεφτεί περισσότερο, πώς αυτό το γεγονός δεν περιγράφεται μέσα στην Αγία Γραφή, αλλά προέρχεται από τη παράδοση των συναξαρίων της Εκκλησίας μας, όπως συμβαίνει και με το γεγονός της Γεννήσεως της Θεοτόκου ή το γεγονός της Κοιμήσεώς της.

Αυτά τα μεγάλα γεγονότα, που είναι αληθινά, η Εκκλησία έρχεται και τα προβάλλει. Και ρωτάω είναι απλώς μια ιστορική ανακύκλωση των πραγμάτων; Είναι μια θύμηση; Για να βρούμε την απάντηση μέσα από το λειτουργικό και ερμηνευτικό ήθος της Εκκλησίας μας, ας ανατρέξουμε στο ευαγγελικό κείμενο του Ευαγγελιστή Λουκά, που όπως ξέρετε πολύ καλά, η Εκκλησία μας διαβάζει πάντοτε όταν είναι εορτή της Παναγίας (θεομητορική εορτή). Είτε στην Παράκληση είτε [όταν] εορτάζει η Παναγία μας διαβάζεται το ίδιο ευαγγελικό κείμενο, που δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη Γέννηση, ούτε με τα Εισόδια, ούτε με την Κοίμηση της, ούτε με κάποιο γεγονός παρακλητικό θα έλεγα. Έχει όμως νόημα αυτή η περικοπή και θα σταθώ σε ένα κεντρικό της σημείο.

Είναι πολλά τα σημεία που θα μπορούσε κάποιος να αναλύσει, αλλά θα σταθώ στο κεντρικό της σημείο, στο αξονικό της σημείο, που μπορεί ακριβώς να μας βοηθήσει σε αυτή την αναζήτηση και να ωφεληθούμε βαθύτατα και να θεραπευτούμε ουσιαστικά ζώντας μέσα στην Εκκλησία. Να ανασύρω αυτή την κεντρική φράση που είναι κατανοητή μεν, αλλά αρκετά προκλητική, κι επειδή είναι προκλητική γίνεται μετά και ακατανόητη. Είναι η φράση που λέει ο Χριστός στη Μάρθα: «ἑνός δέ ἐστι χρεία». Βέβαια, μπορούν να υπάρχουν πολυποίκιλες προσεγγίσεις της φράσης «ἑνός δέ ἐστί χρεία» και βέβαια θα μπορούσε κάποιος να προκληθεί ή να διαμαρτυρηθεί για το κείμενο, για το τι σημαίνει αυτό το «ἑνός»; Ο άνθρωπος είναι ένα πολυπράγμων ον. Έτσι τον έκανε ο Θεός, περπατάει, τρέχει, δουλεύει, κοιμάται, κάνει πολυποίκιλα πράγματα, βλέπει, ακούει, σκέπτεται ταυτόχρονα.

Τι σημαίνει το «ἑνός δέ ἐστί χρεία»; Μπορεί [ο άνθρωπος] να παρατήσει όλα τα άλλα και να κάνει [μόνο] ένα πράγμα; Να διαλέξει κάτι από όλα αυτά; Μπορεί [για παράδειγμα κάποιος] να δώσει βαρύτητα μονάχα στον ένα τροχό του αυτοκινήτου ή σε μια έκφραση του μηχανισμού ενός μηχανήματος;

Τι σημαίνει το «ἑνός δέ ἐστί χρεία»; Πολλοί το ερμήνευσαν κι είπαν: «τα παρατάς όλα και κάνεις μόνο αυτό», αλλά όποιος μπει στην ερμηνευτική ή στο ερμηνευτικό κάλλος του κειμένου θα ανακαλύψει κάτι καταπληκτικό που δίνει απάντηση στο αρχικό μας ερώτημα.

«Ἑνός δέ ἐστί χρεία».

Προσέξτε, να κοιτάξω λίγο τον μικρόκοσμο, εμάς, που είμαστε πλάσματα, που έχουμε πάνω μας ένα σωρό δομές και λειτουργίες και ταυτόχρονα και τη κοινωνία μας, που είναι μια κοινωνία κι αυτή πολυσχιδής. Η φράση «ἑνός δέ ἐστί χρεία» δεν σημαίνει ένα (αριθμός). Να παίξω με τη λέξη; [Σημαίνει] αυτό που θα ενώσει τα πάντα σε «Ένα»[1]. Το ένα δεν σημαίνει πάντα ένα [νούμερο]. Έχει μια μοναδικότητα, αλλά υπάρχει και δεύτερο και τρίτο και θα έλεγα, αν δεν υπάρχει το δεύτερο και το τρίτο, τι νόημα έχει το ένα; Αυτό λοιπόν το «ἑνός δέ ἐστί χρεία» οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις λένε ότι είναι μια πρόκληση ενότητας. Να εφαρμόσω [τώρα] αυτό το στοιχείο της ενότητας του «Ενός», πάνω στον εαυτό μας και πάνω στα κοινωνικά δεδομένα; Ας ξεκινήσω από τα κοινωνικά δεδομένα. Βλέπετε, όλοι ζούμε με όποιον τρόπο θέλουμε, είναι αυτή η ελευθερία που μας χαρακτηρίζει και μπορεί αφού όλοι είμαστε ελεύθεροι να ζούμε αποσπασμένοι δαιμονιωδώς. Αν αυτές τις πολυποίκιλες εκφράσεις της ζωής μας – που δεν είναι κακές – κάποιος δεν τις ενώσει σε έναν κοινό στόχο, όλη η ζωή μας είναι μια δαιμονιώδης, διχασμένη κοινωνική ζωή. Τι μας ενώνει; Ο Χριστός και η Εκκλησία. Στρεφόμενοι όλοι προς Αυτόν αποκτούμε ένα κοινό, ενιαίο, ενωτικό στόχο και χωρίς να καταργήσουμε τις επιμέρους δομές της υπάρξεως μας – όπως ζούμε στη γειτονιά μας, στην πόλη μας, στο κράτος μας – επειδή έχουμε μια κοινή ενωτική αναφορά γινόμαστε «Ένα» χωρίς να είμαστε ένα (νούμερο) και είμαστε «Ένα»!

«Ἑνός δέ ἐστί χρεία».

Εάν αυτό το εφαρμόσω πάνω στον εαυτό μου, που κι αυτός είναι πολυμερής, νους, καρδιά, ψυχή, σκέψη, θυμικό – ένα σωρό λέξεις λένε οι άγιοι πατέρες για την ύπαρξη του ανθρώπου – το ίδιο πράγμα θα εφαρμόσω και θα πω. Όλα αυτά τα πολυποίκιλα μεγέθη, ακόμη και οι πολυποίκιλες σκέψεις που κάνω κάθε μέρα -εκατομμύρια σκέψεις περνάνε από τον νου μου, εκατομμύρια κινήσεις κάνω, όλος ο οργανισμός μου κινείται – όλα αυτά με έναν δικό τους τρόπο λειτουργούν, αλλά αποκτούν αυτό το ενωτικό στοιχείο του «Ενός». Όλα μαζεύονται και συγκεντρώνονται σε «Ένα» στοιχείο. Προς τον Θεό και προς τον Χριστό. Και πέρα από αυτό, δεν είναι μια θεωρητική πρόσβλεψη στον Χριστό, αλλά μια πρακτική Χριστοποίηση του ανθρώπου, όπου ζώντας εν Χριστώ που ενώνει τα πάντα, ενώνεις κι εσύ τον εαυτό σου και τα πάντα. Η παρουσία ενός αγίου που είναι η χριστοποιημένη παρουσία του ανθρώπου πάνω στη γη, ενώνει τον κόσμο γύρω του κι ας μαρτυρεί. Η παρουσία του Χριστού στη ζωή μας ενώνει τα πάντα και ξεπερνάει τους διχασμούς μας.

«Ἑνός δέ ἐστί χρεία».

Και επειδή η Παναγία μας εκεί στράφηκε και τα ένωσε όλα προς Αυτόν, αυτή η ευαγγελική περικοπή αναγιγνώσκεται πάντα στις εορτές της και προκαλεί πια πολύ βαθειά. Στα δύο επίπεδα – θα μπορούσατε να βρείτε κι άλλα επίπεδα – του δικού μας μικρόκοσμου και του γενικότερου κοινωνικού μακρόκοσμου, αυτό [για] να το εφαρμόσετε. Είναι όχι μόνο απλώς μια πρόταση, αλλά μια πολύ βαθειά εκρηκτική λύση των καθημερινών διχασμών της κοινωνίας μας και επιπλέον των προσωπικών μας διχασμών, όπου ο καθένας κάνει διάφορα πράγματα τα οποία είναι διχασμένα, αποσπασματικά κι όλα τους δεν ενώνονται στο «Ένα», στην ενότητα του «Ενός».

«Ἑνός δέ ἐστί χρεία».

Θα τολμήσω να πω, τελειώνοντας αυτή τη σύντομη αναφορά σε αυτό το βαθειά θεραπευτικό και καλλιεπές κείμενο, ακριβώς για να το προσλάβουμε με αυτή την ενωτική αγαπητική διάσταση που βάζει το Ευαγγέλιο στα μάτια μας και εφαρμόζοντας το, όχι απλώς για να ξεπεράσουμε ηθικίστικα κάποιες μικροδιαφορές που έχουμε με τους άλλους. Χριστοποιούμενοι σημαίνει ενοποιούντες τα πάντα στη ζωή μας, να ενοποιούμε τα πάντα γύρω μας εν Χριστώ, με τις πρεσβείες της Παναγίας μας.

Παραπομπή:

[1]. (ἵνα ὦσιν ἕν): Κατά Ιωάννην Κεφ. 17 στιχ. 12

Πηγή: Alopsis

The post «Ενός δέ εστί χρεία» (π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος) appeared first on Conserva.

Παγκόσμιος αναβρασμός, φόβος, ανησυχία, αμφιβολία για εμάς και τους αγαπημένους μας.

«Μένουμε Σπίτι» – «Είμαστε χώρια μαζί» – «Όλα θα πάνε καλά»

Καθένας από εμάς γίνεται ένας μικρός ήρωας μέσω του εγκλεισμού. «Διάσημοι» και «Επιφανείς» κλεισμένοι μέσα σε τέσσερις τοίχους, ενώ «Μικροί» κι «Ασήμαντοι» καλούνται να βγουν έξω να πολεμήσουν για εμάς.

Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

Ο εγκλεισμός φέρνει φόβο, απόγνωση, απογοήτευση… Η ζωή μας σταματάει, πατάμε μια μεγάλη παύση και τώρα τι;

Μέσα σε λίγες ημέρες, σταματά ο θόρυβος, η φασαρία, η διάσπαση του ανθρώπου…  Έρχεται η ησυχία. Καλούμαστε να ψαλιδίσουμε τις εγωκεντρικές επιθυμίες κι επιλογές μας, να αποκαταστήσουμε τη σχέση με τον εαυτό μας, το Θεό και τους ανθρώπους. Η ξαφνική εσωστρέφεια φαντάζει οδυνηρή και άλλοτε σωτήρια.

Οι φρενήρεις ρυθμοί της καθημερινότητας (μέχρι πριν λίγο) είναι γεμάτοι με βαριεστημάρα, κόπωση, ψυχαναγκασμό, κατάθλιψη, απογοήτευση μέχρι και με άρνηση ζωής. Ταυτόχρονα, όλα αυτά σπρώχνονται κάτω από ένα χαλί με άπειρες υποχρεώσεις και αγχώδεις καταστάσεις. Μέσα σε όλο αυτό ξεχνάμε το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μας…

Εν μέσω υγειονομικής και μη Σαρακοστής, μέσα σε τέσσερις τοίχους, τώρα ζούμε με το φόβο του αγνώστου και του θανάτου και ταυτόχρονα ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους ανθρώπους δίπλα μας.

Εσωστρέφεια με διαρκή απογοήτευση ή Ταπείνωση με πνευματική ανύψωση;

Επιλέγω το δεύτερο, γιατί αξίζει να περάσουμε την οδύνη του τοκετού για να γεννηθεί μια νέα αληθινή ζωή μέσα μας και αξίζει να βιώσουμε τη Σταύρωση για να βιώσουμε την Ανάσταση.

Μόνοι, αλλά και όλοι μαζί.

The post Καραντίνα: Φυλακή ή Απελευθέρωση; appeared first on Conserva.