Όταν σπάει ο γυάλινος θόλος, η ζωή χωρίς επιβεβαίωση γίνεται αφόρητη.

Δύο δεκαεπτάχρονα κορίτσια στην Ηλιούπολη. Και τα δύο χάθηκαν. Για πάντα.

Άφησαν πίσω τους λίγες λέξεις, μα ένα βαρύ φορτίο συνείδησης που πέφτει πάνω σε όλους μας.

Δεν θα έπρεπε να μας σοκάρει αυτό το τραγικό γεγονός. Αν δηλώνουμε σοκαρισμένοι, ουσιαστικά παραδεχόμαστε ότι αγνοούμε τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν σήμερα τα παιδιά μας.

Αυτοί είμαστε λοιπόν. Μεγαλώνουμε μια γενιά που από την κούνια της δέχεται σφοδρό βομβαρδισμό. Αν δεν γίνεις πλούσιος, διάσημος και “πετυχημένος”, αν δεν προβάλλεις μια τέλεια εικόνα στα social media, τότε δεν αξίζεις. Μια γενιά που έχει μάθει ότι η ευτυχία δεν είναι ψυχική ισορροπία, βαθιές σχέσεις και αξιοπρέπεια, αλλά το διαρκές «Φέρ’Το». Xρήμα, ρολόι, lifestyle, σώμα, χειροκρότημα. Και όταν τα αποκτήσει όλα, πάλι νιώθει κενή. Γι’ αυτό και δεκαεπτάχρονα παιδιά γράφουν σε σημειώματα ότι φοβούνται μην τους λείψουν τα λεφτά.

Οι γονείς, απορροφημένοι στο κυνήγι του βιοπορισμού και της επιτυχίας, αφιερώνουν στα παιδιά ελάχιστο χρόνο. Ο έφηβος, σαν μικρό βαρκάκι σε ταραγμένο πέλαγος, λαχταρά την αγκαλιά και την πραγματική παρουσία των δικών του. Κι όχι τα υλικά αγαθά. Κι όμως. Συχνά η αγάπη μεταφράζεται σε κινητά και πατίνια-σκοτώστρες, ενώ από την άλλη πλευρά φορτώνουμε τα παιδιά με υπερβολικές προσδοκίες. Τα μεγαλώνουμε μέσα σε γυάλινο θόλο, χωρίς ματαίωση και χωρίς ψυχική θωράκιση, και μετά απορούμε γιατί διαλύονται με την πρώτη απόρριψη.

Από το Δημοτικό ακόμα πλέον, ρίχνουμε τα παιδιά μας στα φροντιστήρια για να «μπουν σε μια σχολή». Και σκοπός μας δεν είναι η αγάπη για τη γνώση, αλλά ένα χαρτί που υποτίθεται ότι εξασφαλίζει «καλή δουλειά».

Βιώνουν τις Πανελλήνιες ως τελική δίκη ζωής και θανάτου, αλλά από την άλλη, η εισαγωγή σε ΑΕΙ συχνά φέρνει απογοήτευση.

Μέσα σε αυτό το τοξικό και πατριαρχικό περιβάλλον της επίδειξης και της κατανάλωσης, κορίτσια χάνονται στα δίχτυα της εκμετάλλευσης, κυνηγώντας μια ψεύτικη λάμψη.

Είναι θλιβερό και ταυτόχρονα ειρωνικό πώς η δική μας γενιά που μεγάλωσε με πραγματική επικοινωνία, τώρα μεγαλώνει παιδιά γεμάτα μοναξιά, κατάθλιψη και διαρκή πείνα για επιβεβαίωση. Μια κοινωνία που αντικατέστησε την ουσία με την εικόνα, τον χαρακτήρα με το lifestyle και την ανθρώπινη αξία με την κατανάλωση. Μάθαμε στα παιδιά να «φέρνουν» όλο και περισσότερα, αλλά ξεχάσαμε να τους διδάξουμε πώς να αντέχουν όταν η ζωή δεν τους «τα φέρνει».

Ωστόσο, υπάρχει λύση. Δεν είναι ούτε εύκολη ούτε μαγική, αλλά είναι σαφής και επιτακτική. Πρέπει να επιστρέψουμε στην ουσία.

1) Οι γονείς να επαναπροσδιορίσουν την παρουσία τους. Λιγότερα και ουσιαστικά ή πρακτικά υλικά δώρα, περισσότερος ποιοτικός χρόνος, ειλικρινής συζήτηση και αποδοχή της αποτυχίας ως μέρος της ζωής.

2) Το σχολείο να πάψει να λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο και να γίνει χώρος ουσιαστικής αγωγής, με συστηματικό Επαγγελματικό Προσανατολισμό από τα πρώτα χρόνια του Λυκείου και μαθήματα ανθεκτικότητας.

3) Η πολιτεία να ρυθμίσει (και όχι να απαγορεύσει) τα social media προς τους ανηλίκους, να περιορίσει την ακραία διαφήμιση και να ενισχύσει δομές ψυχικής υγείας στα σχολεία και τις γειτονιές.

4) Όλοι εμείς που περιτριγυριζόμαστε από παιδιά, να αλλάξουμε τα πρότυπα που προβάλλουμε. Να επαινούμε και να συμβαδίζουμε με τον ήσυχο και τον απλό χαρακτήρα, την εντιμότητα και την ισορροπία, περισσότερο από την επίδειξη και τον πλούτο.

• 
  Μια γενιά που χάνεται
• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style

Κάθε παιδί χρειάζεται τρία βασικά πράγματα. Να το εκτιμούν πραγματικά για την προσωπικότητά του, να το ακούν με σεβασμό και να το αγαπούν χωρίς όρους. Όταν αυτά υπάρχουν, η εσωτερική φωνή γίνεται πιο δυνατή από την εξωτερική πίεση.

Η ζωή είναι εύθραυστη, αλλά και ανθεκτική όταν τρέφεται με αληθινές αξίες.

Ας επιλέξουμε, επιτέλους, να την προστατεύσουμε πριν χαθεί άλλη μια ψυχή. Δεν είναι αργά, αρκεί να θέλουμε πραγματικά.

The post Μια γενιά που χάνεται appeared first on Conserva.

Η συγγραφέας και ερευνήτρια Φανούλα Αργυρού, έδωσε συνέντευξη στον δημοσιογράφο Μάνο Γρυπάρη, σχετικά με το Κυπριακό. Μετά από έρευνα των Βρετανικών εγγράφων, η κα. Αργυρού ανέφερε σχετικά με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο ότι :

“Ο Μακάριος όταν πήγε στο Λονδίνο, στις 17/7/1974 (μετά το πραξικόπημα) και μίλησε με τους Κάλαχαν και Ουίλσον, θεωρούσε ότι η Τουρκία τον προτιμούσε από τον Σαμψών και ότι θα επενέβαινε για να τον αποκαταστήσει ως πρόεδρο όλων των Κυπρίων.

Ακριβής μετάφραση από τα Βρετανικά έγγραφα:

“Ο κύριος Κάλαχαν ρώτησε αν θα υπήρχε κατανόηση στην Κύπρο για τη στενή μας συνεργασία με τους Τούρκους στην τρέχουσα κατάσταση.Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος απάντησε ότι ” Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό γίνεται με την συγκατάθεσή μου””.

Όλη η συνέντευξη

Επίσης σύμφωνα με Βρετανικά έγγραφα, ο Μακάριος γνώριζε για την Συνθήκη Ζυρίχης-Λονδίνου και ήταν θετικός με την πρόταση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Παράλληλα, σχετικά με την μείωση του στρατεύματος, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος δεν επιθυμούσε τους Ελλαδίτες αξιωματικούς στην Κύπρο. Ετοιμαζόταν να στείλει ακόμα και επιστολή προς τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, την οποία όμως ακύρωσε μετά από παρότρυνση των Μητροπολιτών, οι οποίοι του είπαν ακριβώς το ίδιο και στις 2/7/1974, λίγο πριν στείλει την επιστολή προς τον Στρατηγό Φαίδων Γκιζίκη, λέγοντάς του: “Για το όνομα του Θεού, μην την στείλεις”.

Εδω τα Βρετανικά έγγραφα της 17ης Ιουλίου ,με τις συναντήσεις Μακαρίου – Κάλαχαν και Μακαρίου – Ουίλσον στην Αγγλία.

• 
  “Ο Μακάριος ενέκρινε την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο όταν βρέθηκε στην Αγγλία, 17/7/1974”
• 
  Φρίκη στη Βρετανία: Ομόφυλο ζευγάρι κακοποίησε μέχρι θανάτου υιοθετημένο βρέφος
• 
  Ιταλός 56χρονος ημιπιτσιρικάς υποδυόταν τη νεκρή μητέρα του για να συνεχίσει να παίρνει τη σύνταξή της

Ο δημοσιογράφος Μάνος Γρυπάρης έχει πραγματοποιήσει εκτενή έρευνα για το Κυπριακό και ειδικότερα για το 1974, με την δημοσιοποίηση πολλών συνεντεύξεων στο YouTube, από ερευνητές, συγγραφείς, στρατιωτικούς, πολιτικούς, μέχρι και απλούς στρατιώτες. Τις συνεντεύξεις θα τις βρείτε εδώ

The post “Ο Μακάριος ενέκρινε την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο όταν βρέθηκε στην Αγγλία, 17/7/1974” appeared first on Conserva.

Δίνει η μικρότερη θυγατέρα μου, πανελλήνιες γραπτές εξετάσεις. Το άγχος το δικό μου, είναι τεράστιο. Προσπαθώ βέβαια να μην το μεταφέρω στο παιδί μου. Θυμήθηκα ξανά με βιωματικό τρόπο, τα δικά μου απαιτητικά χρόνια των εξετάσεων

Την πρώτη χρονιά που συμμετείχα, δεν το είχα πάρει σοβαρά, και είχα περάσει σε μια μικρή σχολή στην επαρχία. Ο χειρώνακτας τεχνίτης πατέρας μου, είχε απογοητευτεί. Μου είχε πει ότι αν δεν κατάφερνα με την δεύτερη προσπάθεια να περάσω σε πανεπιστήμιο στην Αθήνα, τότε θα με έπαιρνε στην εργασία του. Τότε κατάλαβα καλά ότι έπρεπε να σοβαρευτώ, και ότι οι αποφάσεις μου εκείνη την στιγμή θα διαμόρφωναν όλο το μέλλον μου. Άκουγα άλλους φίλους, που έλεγαν πόσο «άδικο» ήταν ότι στην ηλικία των 18 ετών θα έπρεπε να καθορίσουν την πορεία στην ζωή τους.

Αντιλαμβανόμουν πόσο λάθος είχαν. Οι άνθρωποι μέχρι πριν λίγες δεκαετίες λαμβάνανε καθοριστικές αποφάσεις για την ζωή τους (γάμος, παιδιά, επάγγελμα), ακόμα και μικρότεροι από τα ενήλικα 18 τους έτη! Επίσης για το κατευναστικό στερεότυπο «δεν πειράζει και αν δεν περάσεις στο πανεπιστήμιο, κανείς δεν χάνεται» αντιλαμβανόμουν -με την βοήθεια του τεχνίτη πατέρα, και της νοσηλεύτριας μητέρας μου- ότι δεν ήταν και τόσο ακριβές.

Οι στατιστικές είναι αμείλικτες: όσο πιο μορφωμένος είναι κάποιος πολίτης, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχει να είναι οικονομικά άνετος και να διαβεί άνετα την μετέπειτα ζωή του. Δεν σημαίνει ότι όλοι οι συνάνθρωποί μας με χαμηλότερα επίπεδα μόρφωσης, είναι φτωχοί. Προφανώς και υπάρχουν χιλιάδες επαγγελματίες που μπορεί και να είναι πιο πλούσιοι ακόμα και από έναν μέσο Ιατρό ή Δικηγόρο. Αλλά η ελληνική κοινωνία αντιλαμβάνεται βαθιά, πως ο βέλτιστος τρόπος διαδρομής ενός νεαρού στην ζωή του, περνάει μέσα από τα χωράφια της ακαδημαϊκής γνώσης, και κάθε γονέας επιθυμεί το καλύτερο για τους απογόνους του.

Εύχομαι ολόψυχα σε κάθε νέο που συμμετέχει στις Πανελλήνιες να έχει καλή επιτυχία και μακάρι να σπουδάσει αυτό που ο ίδιος επιθυμεί. Αν δεν τα καταφέρει στις εξετάσεις και έχει τις δυνάμεις και την όρεξη, τότε να ξαναπροσπαθήσει να ενταχθεί στην πανεπιστημιακή κοινότητα, ώστε να αυξήσει τις πιθανότητες που έχει για οικονομική σιγουριά και πνευματική ολοκλήρωση στο διάβα της ζωής του.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Μην ακούτε αβίαστα τις φωνές που σας αποθαρρύνουν λέγοντας ότι εναλλακτικά μονοπάτια βίου είναι πιο ισορροπημένα. Αφοσιωθείτε με επιμονή στον στόχο σας, και ολοκληρώστε τις Πανεπιστημιακές σπουδές σας. Ο κόσμος, σας ανήκει.

The post Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία appeared first on Conserva.

Με ένα ΕΠΙΚΟ εκπαιδευτικό βίντεο κινουμένων σχεδίων τίμησε φέτος το Υπουργείο Παιδείας την ημέρα μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας, σε συνεργασία με την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (Π.Ο.Ε.).

Συγκεκριμένα, την 19η Μαΐου, ανήμερα της ημέρας μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας, το Υπουργείο Παιδείας, σε συνεργασίας με την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, πήραν την προτοβουλία να προβληθεί στις σχολικές αίθουσες ένα εκπαιδευτικό ιστορικό ντοκιμαντέρ, κατάλληλα διαμορφωμένο για τα παιδιά μας.

Η παραγωγή έχει την “μαγική” υπογραφή του μαιτρ του είδους, ιστορικού και διαδικτυακού δημιουργού, Νίκου Παυλίδη.

Δείτε το βίντεο εδώ:

Η ανακοίνωση της Π.Ο.Ε.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 ΘΕΜΑ: «Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρουσιάζει το νέο εκπαιδευτικό video animation για την ιστορική αναδρομή των Ελλήνων του Πόντου υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας».

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος με ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση ολοκλήρωσε το όραμα της και θέτει στη διάθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας και του ευρύτερου κοινού το νέο εκπαιδευτικό video animation, αφιερωμένο στην Ιστορία και τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, αναγνωρίζοντας τη θεσμική του σημασία για την ενίσχυση της ιστορικής μνήμης στη νέα γενιά.

Η Συλλογική Προσφορά Υψηλού Επιπέδου, έφερε το αποτέλεσμα αυτό το οποίο δεν θα ήταν εφικτό να υλοποιηθεί χωρίς την άμεση, αφιλοκερδή και εθελοντική συμβολή μιας εξαιρετικής ομάδας ακαδημαϊκών και επαγγελματιών. Η σύμπραξη αυτή αποτελεί υπόδειγμα κοινωνικής προσφοράς, καθώς κορυφαίοι επιστήμονες και δημιουργοί ένωσαν τις δυνάμεις τους για να μετατρέψουν την ιστορική γνώση σε ένα σύγχρονο, οπτικοακουστικό εκπαιδευτικό εργαλείο.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την επιστημονική ομάδα για την άμεση ανταπόκριση της, για την συγκίνηση τους που καταφέραμε να κάνουμε όλοι μαζί ένα τόσο μεγάλο βήμα. Θα πρέπει να αναφέρουμε πως η ιστορική εγκυρότητα και η καλλιτεχνική αρτιότητα του video την οφείλουμε στους: Παναγιώτη Διαμάντη: Διδάκτωρ Γενοκτονιών Πανεπιστημίου Τεχνολογίας Σίδνεϊ, Θεοφάνη Μαλκίδη: Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικόλαο Παυλίδη: Απόφοιτο του τμήματος Ιστορίας/Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Φίλιππο Τσαουσέλη: Σκηνοθέτη και συγγραφέα, Παναγιώτη Λεσγίδη: Γραφίστα και Ραφαήλ Μετενίδη: Νομικό με εμπειρία σε θέματα πολιτιστικών φορέων.

Το video animation δημιουργήθηκε με σκοπό να φέρει τους μαθητές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη, σε επαφή με την πλούσια ιστορική και πολιτιστική διαδρομή του Ποντιακού Ελληνισμού. Μέσα από σύγχρονη οπτικοακουστική αφήγηση και  προσέγγιση, προσαρμοσμένη στην παιδαγωγική ηλικία των μαθητών. Πραγματοποιήθηκε με την τέχνη του animation για να μεταδώσει με σεβασμό και ιστορική ακρίβεια δύσκολες έννοιες. Η μνήμη είναι άμυνα απέναντι στη λήθη γι’ αυτό θα θέλαμε οι νέοι να μάθουν, να νιώσουν και να προβληματιστούν μέσα από τη δύναμη της εικόνας. Η στήριξη τέτοιων πρωτοβουλιών εντάσσεται στον στρατηγικό μας στόχο για μια ζωντανή, βιωματική ιστορική εκπαίδευση που καλλιεργεί την ιστορική συνείδηση και τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού κα. Σοφία Ζαχαράκη είναι η πρώτη μετά από σειρά ετών που μας δέχτηκε με τόσο ειλικρινές ενδιαφέρον και πραγματική προθυμία να ακούσει τις θέσεις μας. Η στάση της σηματοδοτεί μια νέα αρχή, καθώς έθεσε άμεσα υπό την αιγίδα του Υπουργείου το συγκεκριμένο video, θεσπίζοντας παράλληλα την εκπαιδευτική – πολιτιστική δράση «Η Ιστορία και ο Πολιτισμός του Ποντιακού Ελληνισμού». Πρόκειται για μια πρωτοβουλία παραγωγής και διάθεσης ψηφιακού υλικού που θα συνοδεύει τους μαθητές μας για τα σχολικά έτη 2025-2026 και 2026-2027. Θέλουμε να την ευχαριστήσουμε θερμά, καθώς με δική της προσωπική εισήγηση, το video αυτό θα αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της εγκυκλίου για τις εκδηλώσεις Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου σε όλα τα σχολεία της χώρας. Η κίνηση αυτή δεν είναι απλώς μια θεσμική κίνηση, αλλά μια πράξη ευθύνης απέναντι στην ιστορική αλήθεια που περιμέναμε χρόνια να δικαιωθεί».

«Η ιστορία μας δεν είναι μόνο μνήμη, είναι χρέος προς το μέλλον. Ευχαριστούμε θερμά τους συνεργάτες μας που πρόσφεραν το ταλέντο και τις γνώσεις τους χωρίς κανένα αντάλλαγμα, με μοναδικό κίνητρο τη μετάδοση της ιστορικής αλήθειας στη νέα γενιά. Κυρίως όμως για το χρέος που έχουμε προς τους προγόνους μας και την αγάπη μας για τον Πόντο». 

Με εκτίμηση

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος Γεώργιος Βαρυθυμιάδης

Η Γενική Γραμματέας Αθηνά Σωτηριάδου

The post Τα ΣΠΑΕΙ το εκπαιδευτικό βίντεο της ΠΟΕ και του Υπουργείου Παιδείας για την Ποντιακή Γενοκτονία appeared first on Conserva.

…αλλά η woke «πρόοδος», ο υπόκοσμος, και η πολιτική ορθότητα.

Όπως σε κάθε αποτρόπαιο έγκλημα, έτσι και σε αυτό, είμαστε στην αρχή ακόμη. Κι έχουμε να δούμε πάρα πολλά. Και να αναθεωρήσουμε ακόμη περισσότερα.

Η γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς [την ξεχωρίζουμε από την επίσης γλυκιά Μυρτώ της Πάρου λόγω ονόματος] παρασύρθηκε.

Από τη στιγμή που ακούσαμε ότι πλησίαζε τα 19 της χρόνια, αλλά είχε τη χαρά και τον ενθουσιασμό μιας 15χρονης κοπελλίτσας, δεν μπορούμε να της ρίξουμε την ευθύνη για ό,τι τραγικό της συνέβη.

Τα 15χρονα παιδιά (πόσο μάλλον αν είναι και παραχαϊδεμένα από το οικογενειακό περιβάλλον) σκέφτονται λιγότερο με τη λογική και περισσότερο με τις στιγμιαίες ανάγκες τους.

Ναι, είμαστε οι ίδιοι που πιστεύουμε ακράδαντα ότι ένας ενήλικος άνθρωπος πρέπει να έχει κριτική σκέψη και πρέπει να ξέρει ότι κάθε (συνειδητή τουλάχιστον) πράξη έχει και συνέπειες.

Όμως δεν μπορούμε να απαιτήσουμε τέτοια ευθύνη σε τέτοια συνθήκη.

Η γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς φάνηκε πως ήταν ευκολόπιστη. Ζητούσε την αποδοχή του ηλικιωμένου μπαμπά της πριν βγει από το σπίτι. Για τα ρούχα της, για το μακιγιάζ της. Κι εκείνος τη θαύμαζε. Της έλεγε ότι είναι θεά. Και πώς να μην της το λέει, άλλωστε, αφού για τους περισσότερους μπαμπάδες οι κόρες τους είναι θεές…!

Ζητούσε τη γνώμη της μαμάς της για τους φίλους που γνώριζε. Κι όταν η μαμά εξέφραζε τον φόβο, τον σκεπτικισμό και τις αντιρρήσεις της για κάποιον, της έλεγε: “Αμάν, ρε μαμά, κανένας δε σου κάνει!”

Θα έβγαινε, λοιπόν, η γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς με το αγόρι της. Έτσι τουλάχιστον είπε στον πατέρα και τη μητέρα της. Αυτό μαρτυρούν οι τελευταίοι διάλογοι και τα τελευταία μηνύματα μαζί τους.

Αλλά…

Στο δρόμο, είπε στο αγόρι της ότι θα συναντούσε κάποιους άλλους. Όμως, του είπε να έρθει μαζί της. Κι εκείνος, έχοντας στην κοπέλλα του αγάπη και εμπιστοσύνη, δε θέλησε να τη συνοδεύσει αφού ήθελε να πάει για ύπνο, και την άφησε μόνη.

Η γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς, με τη χαρά και τον ενθουσιασμό μιας 15χρονης κοπελλίτσας, προχώρησε ανυποψίαστη προς τον θάνατό της, ενώ φήμες λένε ότι ήθελε να νιώσει κάτι έντονο. Κάτι που αν το μάθαιναν οι γονείς της, θα την μάλωναν άσχημα.

Σ’ αυτό το έντονο που [εν μέσω ενός οργίου φημών] ήθελε να νιώσει, είχε μαζί της άτομα του υποκόσμου. Άτομα που σίγουρα η μαμά της δε θα ήθελε να έχει κοντά της.

Πατριαρχικά άτομα από την Αλβανία [συμπατριώτες της από τη μεριά της μαμάς της], που όμως δεν την είχαν σε καμία υπόληψη επειδή ήταν κορίτσι που ήθελε να γίνει γυναίκα και να ωριμάσει απότομα…

…και trans άτομα που τη ζήλευαν επειδή όσο και να βάφονταν, όσες τρέσσες και να έβαζαν στο κεφάλι τους, δεν θα έφταναν ποτέ την κοριτσίστικη φρεσκάδα της…

Με την 23χρονη trans (διεμφυλική) «σεξεργάτρια» Ολίβια [a.k.a Οδυσσέας Σταθάτος], η γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς είχε γνωριστεί μόλις πριν από ένα μήνα, διαδικτυακά. Όπως γίνονται όλες οι γνωριμίες σε αυτό το μισό του αιώνα.

Άτομο που δεν είχε την αποδοχή του οικογενειακού περιβάλλοντος του, ακριβώς επειδή διάλεγε να εκφραστεί κατά έναν τρόπο που είναι αταίριαστος για τον πιο πολύ κόσμο.

Με την επίκληση στο συναίσθημα, έγινε γρήγορα φίλη με τη γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς. Και ακόμη πιο γρήγορα, η «Ολίβια» βρέθηκε στην Κεφαλλονιά, έχοντας τη συντροφιά και την αποδοχή της. Επειδή η 19χρονη κοπελλίτσα έβλεπε μόνο το καλό στους ανθρώπους. Και είχε ενσυναίσθηση.

Μια λεπτομέρεια: Το άτομο αυτό, η διεμφυλική Ολίβια, είχε πλησιάσει τη γλυκιά κοπέλλα με κάποιο από τα ψεύτικα προφίλ του στις διάφορες πλατφόρμες (αφού προφανώς όποτε ήθελε γινόταν άντρας και όποτε πάλι ήθελε γινόταν γυναίκα) και είχε εκτοξεύσει απειλές για τη ζωή της.

Ο πρώην αρσιβαρίστας από την Αλβανία (που δεν έχει και σε πολύ μεγάλη υπόληψη τις γυναίκες) φουλ πατριαρχικός, προμήθευσε τις γραμμές κοκαΐνης.

Ένας 66χρονος (που μιλούσε στη γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς μέχρι αργά μέσω εφαρμογής) τις πλήρωσε μέσω IRIS. Αφού βέβαια άκουσε μια ιστορία εγκατάλειψης και “ύπνου στα παγκάκια” λόγω τσακωμού με τους γονείς (που στην πραγματικότητα την περίμεναν υπομονετικά να γυρίσει)…

Κι αφού το γλυκό κορίτσι είχε επάνω του μόνο μόλις 8,5 ευρώ.

Της προσέφερε ακόμη και το σπίτι του στην Αθήνα, όσο εκείνος θα βρισκόταν στην Πρέβεζα.

[Τόσο πατριαρχικός ο Έλληνας…!]

– Πώς προκύπτει ότι το γλυκό κορίτσι θα κοιμόταν στα παγκάκια, αφού οι γονείς της την περίμεναν στο σπίτι;

Λίγο αργότερα, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για τη γλυκιά Μυρτώ της Κεφαλλονιάς, αφού αισθάνθηκε έντονη αδιαθεσία και χρειάστηκε να την κουβαλήσουν μέχρι το πεζοδρόμιο και να την αφήσουν εκεί.

Σα σακί με πατάτες, κουρελιάζοντάς την.

Τις επόμενες μέρες, προς χάριν, βεβαίως, των “προοδευτικών”, οι Αλβανοί θα ελληνοποιηθούν, και οι διεμφυλικές σεξεργάτριες θα γίνουν άντρες.

[Πάντα “πατριαρχικοί Έλληνες”…]

• 
  Μια γενιά που χάνεται
• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style

Καλό κατευόδιο στο γλυκό κορίτσι της Κεφαλλονιάς…

Θα λέγαμε-φυσικά- προσοχή στα παιδιά σας, αλλά μάλλον δεν εισακουγόμαστε.

Το έγκλημα πάντα θα υπάρχει, γιατί κάποιοι δεν είναι σε θέση να το πατάξουν. Αφήνουν ελεύθερους τους εγκληματίες να αλωνίζουν.

The post Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία… appeared first on Conserva.

Η αγαπημένη συνήθεια όλων εμάς των «εξαρτημένων» από την πολιτική (μου αρέσει η αργκό έκφραση «political junkie» που μας χαρακτηρίζει) όταν βρισκόμαστε μεταξύ μας σε παρουσιάσεις βιβλίων, πολιτικές συγκεντρώσεις, καφετέριες, μαζώξεις, είναι να ρωτάμε ο ένας τον άλλον «πώς τα βλέπεις τα πράγματα;».

Η φράση αυτή δίνει το ντοπαμινικό ερέθισμα ώστε να ξεκινήσει μία κουβέντα για τα τρέχοντα πολιτικά δρώμενα, και μετά ο καθένας μας προσπαθεί να αναπτύξει την θέση του και να αναλύσει μία πρόβλεψη για το μέλλον, με στόχο να πέσει όσο το δυνατόν περισσότερο μέσα. Τον τελευταίο καιρό, πλησιάζοντας στις βουλευτικές εκλογές του 2027 καθώς και με τον καταιγισμό τόσο των παγκόσμιων εξελίξεων όσο και των ντόπιων σκανδάλων που αποκαλύπτονται, αυτή η φράση δίνει και παίρνει στους κύκλους μας. Όλοι διψούν να μάθουν την εκτίμηση του άλλου, αναζητούν ευκαιρία για πολιτικές προβλέψεις και κουτσομπολιό.

Το αγαπημένο βέβαια θέμα όλων, είναι η πρόβλεψη για το αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών. Οι φανατικοί νεοδημοκράτες είναι απόλυτα σίγουροι για την παντοδυναμία του Μητσοτάκη και ότι θα έχει εύκολα αυτοδυναμία και τρίτη κυβερνητική θητεία. Η πρόβλεψή τους είναι στα όρια της μανιχαϊστικής υπερβολής, εύκολα διακρίνεις την πώρωση στα μάτια τους και την ανάγκη τους να πιστέψουν αυτή την έκβαση, γιατί στα σοβαρά έχουν ενστερνιστεί πλήρως το αφήγημα -το οποίο έχει παιχτεί δεκάδες φορές από πολιτικούς κάθε φάσματος τα τελευταία 52 έτη- ότι σε περίπτωση που δεν εκλεγεί αυτοδύναμη η ΝΔ, τότε ίσως πάψει να υπάρχει και η Ελλάδα την επόμενη στιγμή, ότι είναι τέτοιου είδους απόλυτος μονόδρομος […].

Από την άλλη, φανατικοί αριστεροί ή και πατριώτες θεωρούν ότι η ΝΔ θα καταποντιστεί και θα σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς το συγκεκριμένο κόμμα στη κυβέρνηση, ενδεχόμενο που οι ίδιοι θεωρούν ως τη μόνη σωτηρία για να ξεφύγει η χώρα από τα σκάνδαλα, την ακρίβεια και την παρακμή […].

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Αυτό που διακρίνω εγώ, είναι ότι κανείς δεν μπορεί να κάνει καμία πρόβλεψη. Τα δεδομένα των επόμενων εκλογών είναι τόσο ευμετάβλητα, που θεωρώ ότι το αποτέλεσμα θα είναι «ζαριά». Με σχεδόν δεδομένο ότι οι κ.κ. Καρυστιανού και Τσίπρας θα εμφανιστούν με νέα κόμματα στο πολιτικό σκηνικό τα οποία θα έχουν ισχυρό ποσοστό, και ότι και ο κ. Σαμαράς μπορεί να επανεμφανιστεί, με ισχυρό πλήγμα στη ΝΔ, μιλάμε για ένα εντελώς αλλοπρόσαλλο εκλογικό τοπίο, όπου κανένας δεν μπορεί να προβλέψει. Για αυτό μην ακούτε κανέναν αυτόκλητο προφήτη, πριν σταθεροποιηθούν οι συνθήκες. Ας είμαστε συνετοί.

The post Χαοτικές Εκλογές appeared first on Conserva.

Σοκ προκαλεί η υπόθεση που αποκαλύφθηκε στη Βρετανία, όπου δύο άνδρες της ΛΟΑΚ±ΡΦΑΑ+67²ᴝᴥ κοινότητας κατηγορούνται ότι βασάνισαν και κακοποίησαν σεξουαλικά μέχρι θανάτου ένα αθώο βρέφος που είχαν υιοθετήσει.

Πρόκειται για τον 37χρονο Τζέιμι Βάρλεϊ (Jamie Varley), πρώην δάσκαλο, και τον 32χρονο σύντροφό του Τζον ΜακΓκόουαν-Φαζακέρλεϊ (John McGowan-Fazakerley), οι οποίοι φέρονται να προκάλεσαν τον θάνατο του 13μηνου Πρέστον Ντέιβι (Preston Davey). Το μωρό, που γεννήθηκε τον Ιούνιο του 2022, υιοθετήθηκε από το ζευγάρι σε ηλικία 9 μηνών και έζησε μαζί τους μόλις τέσσερις μήνες στο Blackpool.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, το παιδί υπέστη 40 σοβαρά τραύματα σε αυτό το διάστημα, ενώ η σεξουαλική και σωματική κακοποίηση ήταν συστηματική. Ο Βάρλεϊ κατηγορείται για δολοφονία και 25 επιπλέον αδικήματα σεξουαλικής και σωματικής βίας, ενώ ο σύντροφός του αντιμετωπίζει κατηγορίες για πρόκληση ή ανοχή θανάτου και τέσσερα ακόμη αδικήματα. Και οι δύο αρνούνται τις κατηγορίες.

Το βρέφος μεταφέρθηκε χωρίς αισθήσεις στο νοσοκομείο Blackpool Victoria στις 27 Ιουλίου 2023 και διαπιστώθηκε ο θάνατός του λίγη ώρα αργότερα. Η νεκροψία έδειξε ασφυξία ως αιτία θανάτου, ενώ βρέθηκαν βίντεο στο κινητό του Βάρλεϊ που τεκμηριώνουν την αγωνία του παιδιού.

• 
  “Ο Μακάριος ενέκρινε την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο όταν βρέθηκε στην Αγγλία, 17/7/1974”
• 
  Φρίκη στη Βρετανία: Ομόφυλο ζευγάρι κακοποίησε μέχρι θανάτου υιοθετημένο βρέφος
• 
  Ιταλός 56χρονος ημιπιτσιρικάς υποδυόταν τη νεκρή μητέρα του για να συνεχίσει να παίρνει τη σύνταξή της

Η τραγική αυτή υπόθεση, που συζητείται έντονα τις τελευταίες ημέρες, αναδεικνύει με τον πιο σκληρό τρόπο τους κινδύνους που ελλοχεύουν όταν παραδοσιακές συντηρητικές αρχές – όπως η προτεραιότητα στη φυσική οικογένεια, η μητέρα και ο πατέρας ως θεμέλια ασφαλούς ανατροφής – θυσιάζονται στο βωμό ιδεολογικών πειραματισμών. H τραγική αυτή υπόθεση ας λειτουργήσει ως ηχηρό καμπανάκι για τις αρχές που πρέπει να καθοδηγούν κάθε πολιτική υιοθεσίας. Η δίκη συνεχίζεται.

The post Φρίκη στη Βρετανία: Ομόφυλο ζευγάρι κακοποίησε μέχρι θανάτου υιοθετημένο βρέφος appeared first on Conserva.

Βρε, καλώς το λαγουδάκι τον Ακύλλα!

Δε σε περιμέναμε!

Από πού μας ξεφύτρωσες;

Κάτι μας λέει πως ξέρουμε τί καπνό φουμάρει το παιδί αυτό.

Είναι από κείνα τα παιδιά της ελληνικής επαρχίας του Βορρά.

Από εκείνα, που οι μητέρες τους ήρθαν στην Ελλάδα με τα άλλα τους (μικρά) παιδιά στην αγκαλιά.

Εκείνα που γεννήθηκαν λίγο πριν το millenium.

Τα μη – προνομιούχα. Εκείνα, που ο πατέρας τους δεν ασχολήθηκε ποτέ μαζί τους ουσιαστικά, γιατί ο ίδιος έπρεπε να φροντίσει την προσωπική του υγεία. [Αυτό, βέβαια, τώρα που το σκεφτόμαστε – εκ των υστέρων- είναι και πολύ καλό. Γιατί κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει έναν τέτοιο πατέρα ότι επέδειξε σκληρή Πατριαρχία στο παιδί του.].

Και επειδή τα παιδιά αυτά υπήρξαν μη- προνομιούχα, είπαν να βάλουν μπροστά τα υπαρξιακά τους. «Ποιός είμαι;», «Πού πάω;», «Μήπως τελικά δε μου ταιριάζει όλο αυτό που βλέπω στον καθρέφτη μου;», «Μήπως πρέπει να αλλάξω για να ξεχωρίσω, να τραβήξω την προσοχή και να μην είμαι ένα με την μάζα;», «Μήπως πρέπει να πείσω τον κόσμο γύρω μου ότι η γη γυρίζει μόνο γύρω από εμένα και τα προβλήματά μου;», και άλλα πολλά.

Ένα τέτοιο παιδί λοιπόν, θα μας εκπροσωπήσει – ως 27χρονος ενήλικος πλέον τον Μάιο στον 70ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, στη Βιέννη της Αυστρίας.

Δε θα ασχολούμασταν ούτε με το διαγωνισμό, ούτε με τον Ακύλλα. Άλλωστε, ξέρουμε ότι ο διαγωνισμός αυτός από διαγωνισμός τραγουδιού που ήταν κάποτε (όταν τον παρακολουθούσαμε φανατικά), έχει εξελιχθεί σε αμιγές, τύπου «Cirque Du Soleil» show. Στο οποίο show δεν έχει πλέον θέση ούτε το τραγούδι, ούτε η μουσική, ούτε η παράδοση κάθε χώρας.

Αν μας ρωτήσετε τί έχει θέση σε αυτόν τον διαγωνισμό έτσι όπως διαμορφώθηκε μέσα στις δεκαετίες, θα σας πούμε ότι εκτός από την πολιτική σκακιέρα που πλέον διώχνει πιόνια κατά το δοκούν αναιρώντας τον μουσικό χαρακτήρα του διαγωνισμού, έχει θέση και το «μη κανονικό». Το παράξενο, το ασύλληπτο από τον κοινό νου. Και πολλές φορές, το απαγορευμένο. Αυτό που προκαλεί τα κρυμμένα πάθη. Τα κοινώς λεγόμενα «βίτσια» δηλαδή.

Αυτό όμως που μας τσίγκλισε και τελικά ασχολούμαστε, είναι ο ίδιος ο Ακύλλας και οι στίχοι στο τραγούδι που διάλεξε για να εκπροσωπήσει μια χώρα.

Δε θα πούμε «τη χώρα που τον γέννησε και τον ανέθρεψε» γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που νιώθουν ότι γεννήθηκαν και ανατράφηκαν τυχαία εδώ, και κάνουν ό,τι μπορούν για να το ξεχάσουν, ή να βλάψουν αυτόν εδώ τον τόπο. Τη χώρα στην οποία βρήκε τα εφόδια να κάνει πραγματικότητα όλα του τα όνειρα. Και τα επαγγελματικά, αλλά και τα πιο προσωπικά. Ή ακόμα και τα πιο… ανομολόγητα. Ίσως και αυτά που η γλυκιά του μανούλα (την οποία αναφέρει και στο τραγούδι, για ευνόητους -και συναισθηματικούς- λόγους) ούτε ξέρει, αλλά ούτε και μπορεί να φανταστεί.

Ο Ακύλλας λοιπόν, παρουσίασε το «Fer’To». Ένα τραγούδι που προφανώς είναι βγαλμένο από τα προσωπικά του βιώματα, αφού ο ίδιος έσπευσε να κάνει γνωστή την «Οδύσσειά» του, και τις πολλές και κοπιαστικές δουλειές που άλλαξε για να φτάσει μέχρι τη σκηνή του Wiener Stadhalle της Βιέννης.

Μέσα από τους στίχους του τραγουδιού, είναι έκδηλη η αγάπη προς τον υλισμό. Αλλά όχι για κοινά πράγματα, που ξέρουν όλοι. Μα για πράγματα που μόνο όσοι αρκούνται στα μεγάλα ή αμύθητα πλούτη επιθυμούν να αποκτήσουν.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η αναφορά σε αυτά που θέλει να του φέρουν. Ανάμεσα σε άλλα, «diamond rings», «χρυσά ρολόγια», «leather παλτό», «γη κι ουρανό», «τον κόσμο όλο» και λοιπά.

Πρέπει όμως να χειροκροτήσουμε το πώς απέφυγε έντεχνα τον χαρακτηρισμό «μοναχοφάης», καθώς αποτύπωσε μια επιθυμία να γράψει «checks σε όλους» ή να καλύψει τις υλικές ανάγκες της αγαπημένης του μαμάς.

Όμως, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε:

Τί στ’ αλήθεια θα πει «Fer’To»; Πόσοι είναι αυτοί που κέρδισαν κάτι χωρίς μόχθο και χωρίς κούραση;

Πόσοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι ο κόσμος τους ανήκει χωρίς να προσπαθήσουν; Οι περισσότεροι δεν είναι αυτοί που πάλεψαν απίστευτα πολύ για να πετύχουν; Κι αν πέτυχαν πολύ ή λίγο, κάτι μικρό ή κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. Είναι ο Ακύλλας ο μοναδικός που πάλεψε και που πρέπει να του αναγνωριστεί;

Επίσης, είναι ο μόνος που μεγάλωσε με άρρωστο πατέρα; Γιατί αυτή η mega επίκληση στο συναίσθημα;

Υπάρχει κάποιος που έζησε και ζει μια βελούδινη ζωή; Όλοι δεν έχουμε κάποιούς δαίμονες να παλέψουμε;

Όλοι οι συνειδητοποιημένοι γονείς δεν παλεύουν για να προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους, έτσι ώστε να τα δουν ευτυχισμένα; [Υπάρχουν βέβαια και γονείς που τα παιδιά τους τα θεωρούν προέκταση του εαυτού τους, και που αν παρεκκλίνουν έστω και λίγο από το περιχαρακωμένο πλαίσιο που οι ίδιοι έχουν σχεδιάσει γι’ αυτά, θυμώνουν πολύ, αλλά αυτοί είναι μειοψηφία και δεν είναι επί του θέματος.].

Στη ζωή, τα ακριβά πράγματα μπορεί να σου χαλάσουν. Ή να τα χάσεις. Αυτά όμως που έχουν πραγματική σημασία, δεν έχουν τιμή. Είναι δωρεάν.

Είναι η αγάπη στο συνάνθρωπο που σε σήκωσε όταν έπεσες, το ήθος, η φιλία, η αφοσίωση, η εντιμότητα.

Και -για τους δυνατούς- δεν υπάρχει «Fer’Το.».

Υπάρχει «έρχομαι να το πάρω». Να παλέψω γι’ αυτό γιατί είμαι δυνατός, κι αν μου αξίζει, να το πάρω.

Εν κατακλείδι, ο Ακύλλας αντιπροσωπεύει αυτό που είναι η Eurovision στις μέρες μας. Το τραγούδι που έγραψε μαζί με τους συνεργάτες του, θα ενθουσιάσει περισσότερο από όλους την αρένα.

• 
  Μια γενιά που χάνεται
• 
  Δεν την σκότωσε η Πατριαρχία…
• 
  Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style

Αν πάρει την πρώτη θέση, θα είναι δικό του επίτευγμα και δικαιούται να το χαρεί. Η Μαρίνα Σάττι του άνοιξε το δρόμο.

Η Κλαυδία, πέρυσι, ήταν μια ευχάριστη παρένθεση για εμάς. Τους παλιούς.

Άιντε, βρε λαγουδάκι, «Fer’To» να σε χαρούν…

Και πάρ’το .

Για τον κόπο που έκανες.

The post Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style appeared first on Conserva.

Πριν λίγες ημέρες το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ δημοσίευσε πακτωλό εγγράφων, βίντεο και φωτογραφιών από το αρχείο του αμερικανοιουδαίου προαγωγού Επστάιν, κυρίως σχετικά με εξωφρενικά αποτρόπαιες παρανομίες που γίνονταν στο νησί του.

Καθώς με φρίκη διάβαζα τις νεότερες αποκαλύψεις από τη νέα φουρνιά εγγράφων που δημοσιεύτηκαν, δεν μπορούσα να μην καταλήξω πως οι χειρότερες «συνωμοσιολογικές» θεωρίες τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς για ελίτ πλούσιων και ισχυρών παραγόντων που απαγάγουν, βιάζουν και σκοτώνουν παιδάκια, είναι τελικά αληθινές!

Η απόλυτη ανατριχίλα που ένιωσα καθώς διάβασα τα εκατοντάδες περιστατικά κυρίως εφήβων αλλά και μικρότερων κοριτσιών τα οποία απήγαγαν οι κακούργοι αυτή της συμμορίας ή με δόλο ξεγελούσαν να τους ακολουθήσουν, και μετά γινόντουσαν αυτά τα κοριτσάκια έρμαιο σεξουαλικά διαστροφικών μεσήλικων και υπερήλικων πλουσίων οι οποίοι όχι μόνο τις βιάζανε εκατοντάδες φορές, αλλά υπάρχουν και αναφορές δολοφονίας και διαμελισμού των πτωμάτων τους ακολουθώντας κάποιου είδους σατανιστικής τελετουργίας.

Τρομερή εντύπωση μού έκανε μία φωτογραφία με έναν τεράστιο ορθόδοξο σταυρό στον τοίχο με τον Εσταυρωμένο, όπου δίπλα του βρισκόταν ένα παιδάκι και ένα κρεβάτι που προφανώς θα γινόταν ο βιασμός του. Είχα ανατριχιάσει ολόκληρος και έτρεμα από τα νεύρα καθώς προσπαθούσα να επεξεργαστώ αυτές τις ανοσιουργηματικές λεπτομέρειες.

Στην προσπάθειά μου να βρω μια ακτίνα δικαιοσύνης σε όλο αυτό το ξεσκέπασμα της ανώμαλης σατανικής συμμορίας, σκέφτηκα πολλές φορές τα λόγια του ίδιου του Χριστού μας που είπε «όποιος πειράξει τα παιδιά, να βάλει μια βαριά μυλόπετρα στον λαιμό του και να τερματιστεί πέφτοντας στην θάλασσα». Δεν μπορούσα να σκεφτώ καμία άλλη ποινή εκτός της θανατικής που να αναλογεί για τέτοιο φριχτό έγκλημα.

Πλέον τα κλειδιά για την απονομή βαριών τιμωριών βρίσκονται στα χέρια της Θέμιδας στην Αμερική. Θα μπορέσουν οι εισαγγελείς εκεί να επεξεργαστούν εκατομμύρια σελίδων υλικού και να κυνηγήσουν υπερπλούσιους δισεκατομμυριούχους και πανίσχυρους του πλανήτη όπως ο Κλίντον, ο Γκέητς, ο Μπόνο των U2, ο πρίγκηπας Άντριου της Αγγλίας, και άλλους εκατοντάδες (!!!) ώστε να καταλήξουν για την εμπλοκή τους σε αυτή την τρομαχτική υπόθεση παιδεραστίας και εμπορίου λευκής σαρκός;

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Ειλικρινά δεν γνωρίζω πώς θα εξελιχθεί, γιατί τόσο λόγω της περιπλοκότητας και του σχεδόν άπειρου υλικού που σχετίζεται με τη δικογραφία, οι πιθανοί εκατοντάδες κατηγορούμενοι, αποτελούν οι ίδιοι τον πυρήνα της ισχύος του πλανήτη, με ακλόνητες φανερές ή υποκρυπτόμενες διασυνδέσεις, και θα πράξουν ότι είναι δυνατόν για να σώσουν το τομάρι τους.

The post Αρχεία Επστάιν appeared first on Conserva.

Εξεπλάγην ευχάριστα όταν διάβασα τον Αντιπρόεδρο της ΝΔ Άδωνι Γεωργιάδη στα κοινωνικά δίκτυα να προβάλλει επιστημονικές γνώσεις βιολογίας, και να συνδέει τον θαυμαστό μηχανισμό του ανθρώπινου γονιδιώματος με την βεβαιωμένη ύπαρξη του Θεού και δημιουργού μας.

Κατέληξε γρήγορα στο συμπέρασμα, ότι ένας τόσο περίπλοκος τρόπος δόμησης και λειτουργίας των γονιδίων του πιο ανεπτυγμένου έμβιου όντος στην φύση -εμάς, των ανθρώπων- δεν μπορεί να έχει γίνει τυχαία, και μόνο η ύπαρξη και παρέμβαση του Θεού μπορεί να δικαιολογήσει τέτοια άριστα βιολογική εξέλιξη. Κατέληξε δηλαδή, στο συμπέρασμα που δημόσια προβάλλουν εκατομμύρια επιστήμονες στον πλανήτη που έχουν ερευνήσει σε βάθος τέτοιους μηχανισμούς, και δεν μπορούν να δεχτούν την τυχαιότητα ως μοχλό εξέλιξης.

Όμως για ακόμα μια φορά, ενώ φαίνεται ότι κυβέρνηση της ΝΔ προβάλλει από την μία ορθόδοξες και χριστιανικές αξίες, από την άλλη προωθεί το μάθημα της «ηθικής» στα σχολεία από το νέο σχολικό έτος που αρχίζει τον Σεπτέμβριο του 2026. Ένα μάθημα σχεδιασμένο να αντικαταστήσει τα θρησκευτικά, κόντρα στη ρητή επιταγή του συντάγματος στο άρθρο 16, ότι η παιδεία μας οφείλει να προάγει την ανάπτυξη της θρησκευτικής μας συνείδησης. Ένα Σύνταγμα που αρχίζει με την πρόταση «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαίρετου Τριάδος» και συνεχίζει στο πρωτεύον άρθρο 3 με ρητή αναφορά ότι η επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η Ορθοδοξία μας.

Το μάθημα της ηθικής, που εισάγεται ως εναλλακτική, δεν είναι τίποτα άλλο από μια κοσμική, ανθρωποκεντρική προσέγγιση, απογυμνωμένη από το Θεϊκό φως. Πώς μπορεί να διδαχθεί η ηθική χωρίς την Αγία Γραφή, χωρίς τα διδάγματα του Χριστού; Η ηθική χωρίς Θεό γίνεται σχετική, υποκειμενική, ευάλωτη στις μόδες της εποχής (από τον ατομικισμό, μέχρι τις σύγχρονες ιδεοληψίες περί φύλου και ταυτότητας). Αντίθετα, τα Θρησκευτικά προσφέρουν αιώνιες αλήθειες, που διαμορφώνουν χαρακτήρες και κοινωνίες βασισμένες στην αγάπη, τη συγχώρεση και την ευθύνη ενώπιον του Θεού.

Οι υποστηρικτές του μαθήματος ηθικής ισχυρίζονται ότι προάγει την ανεκτικότητα και την πολυπολιτισμικότητα. Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: η ανεκτικότητα χωρίς χριστιανική βάση γίνεται αδιαφορία, και η πολυπολιτισμικότητα χωρίς ρίζες στην Ορθοδοξία οδηγεί σε πνευματική σύγχυση.

• 
  Οι Πανελλήνιες ως επιτυχία
• 
  Χαοτικές Εκλογές
• 
  Αρχεία Επστάιν

Σε μια εποχή όπου η νεολαία βομβαρδίζεται από αθεϊστικές ιδεολογίες και από την καταναλωτική κουλτούρα, τα Θρησκευτικά είναι το φρούριο της ψυχής. Το να τα αντικαταστήσουμε με «ηθική», είναι σαν να παραδίδουμε τα παιδιά μας σε έναν κόσμο χωρίς πυξίδα, όπου η «ηθική» γίνεται εργαλείο πολιτικής σκοπιμότητας.

The post Ηθική χωρίς Θεό appeared first on Conserva.