Αν κάτι θεωρούνταν το “ιερό δισκοπότηρο” της ευρωπαϊκής πολιτικής, αυτό αναμφίβολα ήταν το Green Deal, το οποίο υπόσχονταν πως θα μετέτρεπε την ήπειρο μας σε έναν παρθένο οικολογικό παράδεισο, κάποια στιγμή το 3500 μ.Χ με αντάλλαγμα τα μη αποσπόμενα καπάκια στα μπουκάλια και τα χάρτινα καλαμάκια.
Όμως εκείνη η ευλογημένη ημέρα που ο επίδοξος εκτελεστής του Χρυσαφένιου Αυτοκράτορα αστόχησε, έβαλε μπρος μια αλυσίδα ντόμινο που οι κοινοί θνητοί τώρα αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε. Σταδιακά η πραγματικότητα επιστρέφει σε όλο τον κόσμο, και το κάνει με εκκωφαντικό ήχο. Στην πολύπαθη Ευρωπαϊκή Ένωση για παράδειγμα, η “σιδηρά κυρία” Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν (Ursula von der Leyen), ένας από τους ανθρώπους που πήρε πάρα πολύ σοβαρά άτομα σαν την Γκρέτα, αναγκάζεται να βάλει φρένο σε μια σειρά από υπερβολικά, αποσυνδεδεμένα από την πραγματικότητα μέτρα, καθώς η ευρωπαϊκή οικονομία στενάζει και η κοινωνία αρχίζει να δυσανασχετεί, κυρίως καταψηφίζοντας τα συστημικά, διεθνιστικά κόμματα.
Όπως αναφέρει το Politico, το ξήλωμα της πράσινης ατζέντας και οι πιο χαρακτηριστικές αλλαγές είναι η υποχώρηση της Ε.Ε. από τον αρχικό της στόχο να απαγορεύσει τις πωλήσεις οχημάτων με κινητήρες εσωτερικής καύσης μέχρι το 2035, μειώνοντας έτσι το βάρος για τις αυτοκινητοβιομηχανίες και τον μέσο οδηγό. Επίσης, μπαίνει στο συρτάρι –τουλάχιστον προσωρινά– η νομοθεσία για τα φυτοφάρμακα, κάτι που είχε προκαλέσει αγανάκτηση στον αγροτικό κόσμο. Και φυσικά, καταργείται “αναβάλλεται επ’ αόριστον” η πρόταση για υποχρεωτικές περιβαλλοντικές εκθέσεις από τις εταιρείες, η οποία θα οδηγούσε σε ένα νέο κύμα γραφειοκρατίας χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Όπως ήταν αναμενόμενο, οι οικολογικές σέχτες και τα πράσινα γκρέμλιν είναι ήδη στα κάγκελα φωνάζοντας ενώ κάνουν λόγο και για “προδοσία του πλανήτη” και άλλες γλυκούτσικες γραφικότητες. Όμως η αλήθεια είναι πιο απλή: ο ευρωπαίος πολίτης δεν μπορεί να πληρώνει διαρκώς τον λογαριασμό μιας ουτοπικής πράσινης φαντασίωσης, την ίδια στιγμή που όλος ο υπόλοιπος πλανήτης βάζει το κεφάλι κάτω και προοδεύει. Ο κόσμος έχει αγανακτήσει και όχι άδικα, κάτι που έχει γίνει ιδιαίτερα εμφανές σε όλη την Ευρώπη – από τα αγροτικά μπλόκα στην Ολλανδία μέχρι τις αυξανόμενες αντιδράσεις των επιχειρήσεων.
Αυτό που ζούμε τώρα είναι μια αναγκαία προσγείωση και αυτονόητη διόρθωση πορείας. Μια Ευρώπη που επιβιώνει πρέπει να είναι ρεαλιστική, όχι ιδεοληπτική. Και όπως εύστοχα εφαρμόζει εδώ και μερικού μήνες η πολιτική του Λάγνου Δυνάστη στις ΗΠΑ – με έμφαση στην ενεργειακή ανεξαρτησία, την προστασία της βιομηχανίας και την απόρριψη του κλιματικού υστερισμού – έτσι και η Ευρώπη κάνει πλέον βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν πρόκειται για εγκατάλειψη του περιβάλλοντος, αλλά για επιστροφή στη λογική και την ιεράρχηση προτεραιοτήτων.
- Οπλοκατοχή: Σκληρή αντίδραση από την Firearms United στις νομοθετικές ρυθμίσεις Χρυσοχοΐδη
- Σε πανικό οι ημιπιτσιρικάδες μετα τον χαρακτηρισμό δυο οργανώσεων Antifa της Ελλάδας ως τρομοκρατικές από τις ΗΠΑ
- ΣΟΚ στη Γιούτα! Δολοφονήθηκε ο Τσάρλι Κερκ
Εν κατακλείδι, η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να γίνει με το στανιό, ούτε με ποινές και εξαναγκασμούς. Χρειάζεται σύνεση, τεχνογνωσία και, κυρίως, σεβασμό στην οικονομική πραγματικότητα των ευρωπαϊκών λαών. Καλώς ή κακώς, η εποχή των πράσινων φαντασμάτων τελειώνει και οι φανατικοί είναι καιρός να επιστρέψουν στις σπηλιές τους και να λατρεύουν εκεί την πράσινη αηδία. Και ίσως –λέμε ίσως– είναι ώρα να ξεκινήσουμε και στην Ευρώπη μια αληθινή συζήτηση για το πώς το περιβάλλον μπορεί να προστατευτεί χωρίς να καταστρέφεται η κοινωνία.
