Όταν σπάει ο γυάλινος θόλος, η ζωή χωρίς επιβεβαίωση γίνεται αφόρητη.
Δύο δεκαεπτάχρονα κορίτσια στην Ηλιούπολη. Και τα δύο χάθηκαν. Για πάντα.
Άφησαν πίσω τους λίγες λέξεις, μα ένα βαρύ φορτίο συνείδησης που πέφτει πάνω σε όλους μας.
Δεν θα έπρεπε να μας σοκάρει αυτό το τραγικό γεγονός. Αν δηλώνουμε σοκαρισμένοι, ουσιαστικά παραδεχόμαστε ότι αγνοούμε τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν σήμερα τα παιδιά μας.
Αυτοί είμαστε λοιπόν. Μεγαλώνουμε μια γενιά που από την κούνια της δέχεται σφοδρό βομβαρδισμό. Αν δεν γίνεις πλούσιος, διάσημος και “πετυχημένος”, αν δεν προβάλλεις μια τέλεια εικόνα στα social media, τότε δεν αξίζεις. Μια γενιά που έχει μάθει ότι η ευτυχία δεν είναι ψυχική ισορροπία, βαθιές σχέσεις και αξιοπρέπεια, αλλά το διαρκές «Φέρ’Το». Xρήμα, ρολόι, lifestyle, σώμα, χειροκρότημα. Και όταν τα αποκτήσει όλα, πάλι νιώθει κενή. Γι’ αυτό και δεκαεπτάχρονα παιδιά γράφουν σε σημειώματα ότι φοβούνται μην τους λείψουν τα λεφτά.
Οι γονείς, απορροφημένοι στο κυνήγι του βιοπορισμού και της επιτυχίας, αφιερώνουν στα παιδιά ελάχιστο χρόνο. Ο έφηβος, σαν μικρό βαρκάκι σε ταραγμένο πέλαγος, λαχταρά την αγκαλιά και την πραγματική παρουσία των δικών του. Κι όχι τα υλικά αγαθά. Κι όμως. Συχνά η αγάπη μεταφράζεται σε κινητά και πατίνια-σκοτώστρες, ενώ από την άλλη πλευρά φορτώνουμε τα παιδιά με υπερβολικές προσδοκίες. Τα μεγαλώνουμε μέσα σε γυάλινο θόλο, χωρίς ματαίωση και χωρίς ψυχική θωράκιση, και μετά απορούμε γιατί διαλύονται με την πρώτη απόρριψη.
Από το Δημοτικό ακόμα πλέον, ρίχνουμε τα παιδιά μας στα φροντιστήρια για να «μπουν σε μια σχολή». Και σκοπός μας δεν είναι η αγάπη για τη γνώση, αλλά ένα χαρτί που υποτίθεται ότι εξασφαλίζει «καλή δουλειά».
Βιώνουν τις Πανελλήνιες ως τελική δίκη ζωής και θανάτου, αλλά από την άλλη, η εισαγωγή σε ΑΕΙ συχνά φέρνει απογοήτευση.
Μέσα σε αυτό το τοξικό και πατριαρχικό περιβάλλον της επίδειξης και της κατανάλωσης, κορίτσια χάνονται στα δίχτυα της εκμετάλλευσης, κυνηγώντας μια ψεύτικη λάμψη.
Είναι θλιβερό και ταυτόχρονα ειρωνικό πώς η δική μας γενιά που μεγάλωσε με πραγματική επικοινωνία, τώρα μεγαλώνει παιδιά γεμάτα μοναξιά, κατάθλιψη και διαρκή πείνα για επιβεβαίωση. Μια κοινωνία που αντικατέστησε την ουσία με την εικόνα, τον χαρακτήρα με το lifestyle και την ανθρώπινη αξία με την κατανάλωση. Μάθαμε στα παιδιά να «φέρνουν» όλο και περισσότερα, αλλά ξεχάσαμε να τους διδάξουμε πώς να αντέχουν όταν η ζωή δεν τους «τα φέρνει».
Ωστόσο, υπάρχει λύση. Δεν είναι ούτε εύκολη ούτε μαγική, αλλά είναι σαφής και επιτακτική. Πρέπει να επιστρέψουμε στην ουσία.
1) Οι γονείς να επαναπροσδιορίσουν την παρουσία τους. Λιγότερα και ουσιαστικά ή πρακτικά υλικά δώρα, περισσότερος ποιοτικός χρόνος, ειλικρινής συζήτηση και αποδοχή της αποτυχίας ως μέρος της ζωής.
2) Το σχολείο να πάψει να λειτουργεί ως εξεταστικό κέντρο και να γίνει χώρος ουσιαστικής αγωγής, με συστηματικό Επαγγελματικό Προσανατολισμό από τα πρώτα χρόνια του Λυκείου και μαθήματα ανθεκτικότητας.
3) Η πολιτεία να ρυθμίσει (και όχι να απαγορεύσει) τα social media προς τους ανηλίκους, να περιορίσει την ακραία διαφήμιση και να ενισχύσει δομές ψυχικής υγείας στα σχολεία και τις γειτονιές.
4) Όλοι εμείς που περιτριγυριζόμαστε από παιδιά, να αλλάξουμε τα πρότυπα που προβάλλουμε. Να επαινούμε και να συμβαδίζουμε με τον ήσυχο και τον απλό χαρακτήρα, την εντιμότητα και την ισορροπία, περισσότερο από την επίδειξη και τον πλούτο.
Κάθε παιδί χρειάζεται τρία βασικά πράγματα. Να το εκτιμούν πραγματικά για την προσωπικότητά του, να το ακούν με σεβασμό και να το αγαπούν χωρίς όρους. Όταν αυτά υπάρχουν, η εσωτερική φωνή γίνεται πιο δυνατή από την εξωτερική πίεση.
Η ζωή είναι εύθραυστη, αλλά και ανθεκτική όταν τρέφεται με αληθινές αξίες.
Ας επιλέξουμε, επιτέλους, να την προστατεύσουμε πριν χαθεί άλλη μια ψυχή. Δεν είναι αργά, αρκεί να θέλουμε πραγματικά.
