Βρε, καλώς το λαγουδάκι τον Ακύλλα!
Δε σε περιμέναμε!
Από πού μας ξεφύτρωσες;
Κάτι μας λέει πως ξέρουμε τί καπνό φουμάρει το παιδί αυτό.
Είναι από κείνα τα παιδιά της ελληνικής επαρχίας του Βορρά.
Από εκείνα, που οι μητέρες τους ήρθαν στην Ελλάδα με τα άλλα τους (μικρά) παιδιά στην αγκαλιά.
Εκείνα που γεννήθηκαν λίγο πριν το millenium.
Τα μη – προνομιούχα. Εκείνα, που ο πατέρας τους δεν ασχολήθηκε ποτέ μαζί τους ουσιαστικά, γιατί ο ίδιος έπρεπε να φροντίσει την προσωπική του υγεία. [Αυτό, βέβαια, τώρα που το σκεφτόμαστε – εκ των υστέρων- είναι και πολύ καλό. Γιατί κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει έναν τέτοιο πατέρα ότι επέδειξε σκληρή Πατριαρχία στο παιδί του.].
Και επειδή τα παιδιά αυτά υπήρξαν μη- προνομιούχα, είπαν να βάλουν μπροστά τα υπαρξιακά τους. «Ποιός είμαι;», «Πού πάω;», «Μήπως τελικά δε μου ταιριάζει όλο αυτό που βλέπω στον καθρέφτη μου;», «Μήπως πρέπει να αλλάξω για να ξεχωρίσω, να τραβήξω την προσοχή και να μην είμαι ένα με την μάζα;», «Μήπως πρέπει να πείσω τον κόσμο γύρω μου ότι η γη γυρίζει μόνο γύρω από εμένα και τα προβλήματά μου;», και άλλα πολλά.
Ένα τέτοιο παιδί λοιπόν, θα μας εκπροσωπήσει – ως 27χρονος ενήλικος πλέον τον Μάιο στον 70ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, στη Βιέννη της Αυστρίας.
Δε θα ασχολούμασταν ούτε με το διαγωνισμό, ούτε με τον Ακύλλα. Άλλωστε, ξέρουμε ότι ο διαγωνισμός αυτός από διαγωνισμός τραγουδιού που ήταν κάποτε (όταν τον παρακολουθούσαμε φανατικά), έχει εξελιχθεί σε αμιγές, τύπου «Cirque Du Soleil» show. Στο οποίο show δεν έχει πλέον θέση ούτε το τραγούδι, ούτε η μουσική, ούτε η παράδοση κάθε χώρας.
Αν μας ρωτήσετε τί έχει θέση σε αυτόν τον διαγωνισμό έτσι όπως διαμορφώθηκε μέσα στις δεκαετίες, θα σας πούμε ότι εκτός από την πολιτική σκακιέρα που πλέον διώχνει πιόνια κατά το δοκούν αναιρώντας τον μουσικό χαρακτήρα του διαγωνισμού, έχει θέση και το «μη κανονικό». Το παράξενο, το ασύλληπτο από τον κοινό νου. Και πολλές φορές, το απαγορευμένο. Αυτό που προκαλεί τα κρυμμένα πάθη. Τα κοινώς λεγόμενα «βίτσια» δηλαδή.
Αυτό όμως που μας τσίγκλισε και τελικά ασχολούμαστε, είναι ο ίδιος ο Ακύλλας και οι στίχοι στο τραγούδι που διάλεξε για να εκπροσωπήσει μια χώρα.
Δε θα πούμε «τη χώρα που τον γέννησε και τον ανέθρεψε» γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που νιώθουν ότι γεννήθηκαν και ανατράφηκαν τυχαία εδώ, και κάνουν ό,τι μπορούν για να το ξεχάσουν, ή να βλάψουν αυτόν εδώ τον τόπο. Τη χώρα στην οποία βρήκε τα εφόδια να κάνει πραγματικότητα όλα του τα όνειρα. Και τα επαγγελματικά, αλλά και τα πιο προσωπικά. Ή ακόμα και τα πιο… ανομολόγητα. Ίσως και αυτά που η γλυκιά του μανούλα (την οποία αναφέρει και στο τραγούδι, για ευνόητους -και συναισθηματικούς- λόγους) ούτε ξέρει, αλλά ούτε και μπορεί να φανταστεί.
Ο Ακύλλας λοιπόν, παρουσίασε το «Fer’To». Ένα τραγούδι που προφανώς είναι βγαλμένο από τα προσωπικά του βιώματα, αφού ο ίδιος έσπευσε να κάνει γνωστή την «Οδύσσειά» του, και τις πολλές και κοπιαστικές δουλειές που άλλαξε για να φτάσει μέχρι τη σκηνή του Wiener Stadhalle της Βιέννης.
Μέσα από τους στίχους του τραγουδιού, είναι έκδηλη η αγάπη προς τον υλισμό. Αλλά όχι για κοινά πράγματα, που ξέρουν όλοι. Μα για πράγματα που μόνο όσοι αρκούνται στα μεγάλα ή αμύθητα πλούτη επιθυμούν να αποκτήσουν.
Δεν είναι καθόλου τυχαία η αναφορά σε αυτά που θέλει να του φέρουν. Ανάμεσα σε άλλα, «diamond rings», «χρυσά ρολόγια», «leather παλτό», «γη κι ουρανό», «τον κόσμο όλο» και λοιπά.
Πρέπει όμως να χειροκροτήσουμε το πώς απέφυγε έντεχνα τον χαρακτηρισμό «μοναχοφάης», καθώς αποτύπωσε μια επιθυμία να γράψει «checks σε όλους» ή να καλύψει τις υλικές ανάγκες της αγαπημένης του μαμάς.
Όμως, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε:
Τί στ’ αλήθεια θα πει «Fer’To»; Πόσοι είναι αυτοί που κέρδισαν κάτι χωρίς μόχθο και χωρίς κούραση;
Πόσοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι ο κόσμος τους ανήκει χωρίς να προσπαθήσουν; Οι περισσότεροι δεν είναι αυτοί που πάλεψαν απίστευτα πολύ για να πετύχουν; Κι αν πέτυχαν πολύ ή λίγο, κάτι μικρό ή κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. Είναι ο Ακύλλας ο μοναδικός που πάλεψε και που πρέπει να του αναγνωριστεί;
Επίσης, είναι ο μόνος που μεγάλωσε με άρρωστο πατέρα; Γιατί αυτή η mega επίκληση στο συναίσθημα;
Υπάρχει κάποιος που έζησε και ζει μια βελούδινη ζωή; Όλοι δεν έχουμε κάποιούς δαίμονες να παλέψουμε;
Όλοι οι συνειδητοποιημένοι γονείς δεν παλεύουν για να προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους, έτσι ώστε να τα δουν ευτυχισμένα; [Υπάρχουν βέβαια και γονείς που τα παιδιά τους τα θεωρούν προέκταση του εαυτού τους, και που αν παρεκκλίνουν έστω και λίγο από το περιχαρακωμένο πλαίσιο που οι ίδιοι έχουν σχεδιάσει γι’ αυτά, θυμώνουν πολύ, αλλά αυτοί είναι μειοψηφία και δεν είναι επί του θέματος.].
Στη ζωή, τα ακριβά πράγματα μπορεί να σου χαλάσουν. Ή να τα χάσεις. Αυτά όμως που έχουν πραγματική σημασία, δεν έχουν τιμή. Είναι δωρεάν.
Είναι η αγάπη στο συνάνθρωπο που σε σήκωσε όταν έπεσες, το ήθος, η φιλία, η αφοσίωση, η εντιμότητα.
Και -για τους δυνατούς- δεν υπάρχει «Fer’Το.».
Υπάρχει «έρχομαι να το πάρω». Να παλέψω γι’ αυτό γιατί είμαι δυνατός, κι αν μου αξίζει, να το πάρω.
Εν κατακλείδι, ο Ακύλλας αντιπροσωπεύει αυτό που είναι η Eurovision στις μέρες μας. Το τραγούδι που έγραψε μαζί με τους συνεργάτες του, θα ενθουσιάσει περισσότερο από όλους την αρένα.
- Τραγούδια και παρατράγουδα…Eurovision style
- Εμμα, το κορίτσι με τν πεταλούδα στα μαλλιά
- Κατέφυγα στην εντομοφαγία για λόγους επιβίωσης
Αν πάρει την πρώτη θέση, θα είναι δικό του επίτευγμα και δικαιούται να το χαρεί. Η Μαρίνα Σάττι του άνοιξε το δρόμο.
Η Κλαυδία, πέρυσι, ήταν μια ευχάριστη παρένθεση για εμάς. Τους παλιούς.
Άιντε, βρε λαγουδάκι, «Fer’To» να σε χαρούν…
Και πάρ’το .
Για τον κόπο που έκανες.
